26.11.11

ΕΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ...

11.11.11

Μια ξεπουλημενη κυβερνηση καραγκιοζηδων


Μετά από ένα μακρύ και φαφλατάδικο πολιτικό σήριαλ, που έσβησε από την σύντομη μνήμη της "κοινής γνώμης" τα συμβάντα των παρελάσεων, πραγματώθηκε το προαποφασιμένο: Μια αυθαίρετη "κυβέρνηση" συνεργασίας στον επιμερισμό του πολιτικού κόστους, με έναν τοποθετημένο μη αιρετό τραπεζίτη-πρωθυπουργό στην υπηρεσία (όχι του ελληνικού λαού, που τον έχουν όλοι γραμμένο, εκτός όταν είναι να τον αρμέξουν) της σιωνιστικής παγκόσμιας οικονομικής εξουσίας. Μια κυβέρνηση ταγμένη να ολοκληρώσει το ξεπούλημα της πατρίδας μας και την εξόντωση των Ελλήνων.

Ο σιωνιστής Λουκάς Παπαδήμος, ο εγκάθετος πρωθυπουργός, με παρελθόν σκανδάλων που κανένας δεν θυμίζει στον κόσμο (χρηματιστήριο, "μαγειρεμένα" οικονομικά στοιχεία, μετοχές "ασανσέρ" κ.α.), ο εκλεκτός των διεθνών τοκογλύφων, προβλήθηκε σε μια απ' τις αισχρά ψεύτικες δημοσκοπήσεις των διαπλεκόμενων μεγαλοεκδοτών ως "καταλληλότερος για πρωθυπουργός" ΠΡΙΝ ακόμη συμφωνήσουν Παπανδρέου-Σαμαράς.

Ο άνευρος Σαμαράς, που είχε τον ρόλο του "δύσκολου" στο θεατρικό παραπλάνησης των Ελλήνων, μετά τα πρώτα νάζια τα έδωσε όλα, αποκαλύπτοντας και στους πιο αφελείς ότι η αντιμνημονιακή ρητορεία του ήταν σκέτη δημαγωγία, που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει πολύ νωρίτερα απ' όσο σκόπευε. Η "πατριωτική νέα ΝΔ" μας τελείωσε πριν καν κυβερνήσει.

Ο κωλοτούμπας Καρατζαφέρης, που είχε τον ρόλο του "λαγού" εξ αρχής, έστειλε βολευτές του στα υπουργεία της κυβέρνησης-τέρας, καμαρώνοντας κιόλας που πέτυχε να "συγκυβερνά" στο ξεπούλημα.

Ο οσφυοκάμπτης Παπανδρέου, αφού ξεβράκωσε τους "αντιμνημονιακούς" με την μπλόφα ενός δημοψηφίσματος που όλοι τους τρέμουν, ενισχύει την πολιτική "καβάτζα" του στο πρόσωπο του Τσίπρα. Η πιο απροκάλυπτα ξεφτιλισμένη κυβέρνηση της χώρας είναι και η μόνη που κατάφερε να διατηρεί εφεδρείες πολιτικής επιβίωσης των στελεχών του κόμματός της, μέσω του "συγκοινωνούντος δοχείου" του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο διεθνιστής και λαθρομεταναστολάγνος Τσίπρας, που μέχρι χθες αρνιόταν τα σύνορα και την ύπαρξη έθνους, άρχισε να ρητορεύει περί απώλειας της εθνικής κυριαρχίας, περί πατρίδας, περί προδοσίας του ελληνικού λαού, προβαλλόμενος ως η μοναδική αντιμνημονιακή πολιτική φωνή. Υιοθετώντας ξεκάθαρα εθνικιστικές θέσεις για την οικονομία και την πολιτική (αυτή την περίοδο) και με δεδομένη την σύντομη μνήμη της μάζας, θα εξαργυρώσει την δική του προσωρινή κωλοτούμπα με κέρδη στις επόμενες εκλογές (όποτε αυτές γίνουν).

Η αφερέγγυα Παπαρήγα, έχοντας στείλει το ΚΚΕ ν' αναλάβει ρόλο αστυνομίας και φύλακα του κοινοβουλίου από την λαϊκή αγανάκτιση, έχοντας εφαρμόσει την πιο σκληρή καπιταλιστική πολιτική απέναντι στους εργαζομένους στις κομματικές επιχειρήσεις, βλέπει το ΣΥΡΙΖΑ να το προσπερνά, όχι εξ αριστερών, αλλά εκ ...δεξιών.

Και απέναντι σε όλους αυτούς τους καραγκιόζηδες της πολιτικής σκηνής της χώρας, στεκόμαστε ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΙ και ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟΙ, οι μόνοι ειλικρινείς, οι μόνοι σταθεροί, οι μόνοι αμετανόητοι, οι μόνοι έντιμοι, οι ΜΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, οι ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ. Είμαστε το αγκάθι στα πλευρά τους, είμαστε ο εφιάλτης τους, είμαστε αυτοί που πολλοί θα ήθελαν να είναι αλλά δεν αντέχουν να γίνουν και γι' αυτό μας μισούν απροκάλυπτα ή κεκαλυμμένα. Είμαστε αυτοί που θα χτυπήσουν λυσσαλέα όλοι οι προαναφερόμενοι - και πολλοί ακόμη εξωκοινοβουλευτικοί. Είμαστε η τελευταία Φρουρά του Ελληνισμού και η τελευταία ελπίδα συνέχειας της ύπαρξης του λαού μας. ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ.  Ήρθε η ώρα να διαλέξει ο κάθε ένας πλευρά. Ή ΜΑΖΙ ΜΑΣ Ή ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΣ!

Α.Μ.

6.11.11

Αικατερίνη Χατζηγεωργίου, η δασκάλα που έκαψαν ζωντανή


Η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου υπήρξε ένα δροσερό κορίτσι με ομορφιά Αφροδίτης και μυαλό Αθηνάς, το οποίο άφησε τον μάταιο ετούτο κόσμο μόλις στα είκοσι της χρόνια μιας και είχε μπεί στο μάτι του βουλγαρικού κομιτάτου, το οποίο την είχε "προγράψει" για την αγάπη που έτρεφε στην Ελλάδα και για το οτι κρατούσε την φλόγα της ελπίδας για λευτεριά ζωντανή στα σκλαβωμένα εδάφη της Μακεδονίας των αρχών του 20ου αιώνα. Πριν όμως καεί ζωντανή, πήρε μαζί τις στον τάφο αρκετές βρώμικες ψυχές Βουλγάρων κομιτατζήδων δια μέσου του πιστολιού της, αν και εγκλωβισμένη στο σπίτι στο οποίο έβαλαν τελικά φωτιά τα ανθρωπόμορφα τέρατα καίγοντας την μαζί με όσους βρίσκονταν μαζί της εκείνο το κρύο βράδυ του 1904.

Στις 14 Οκτωβρίου 1904 στην Μακεδονία βασιλεύει ο τρόμος, διότι μια μέρα πριν οι τούρκοι στρατιώτες σε συνεργασία με τους βούλγαρους κομιτατζήδες δολοφόνησαν τον Παύλο Μελά (Μίκη Ζέζα) στο χωριό Στάτιστα (το οποίο σήμερα ονομάζεται Παύλος Μελάς προς τιμήν του ήρωα). Η Μακεδονία θρηνεί έναν από τους μεγάλους υπερασπιστές της. Όλοι είναι λυπημένοι μα και αισιόδοξοι συνάμα, γιατί ξέρουν πως με το αίμα ενός τέτοιου παλληκαριού θα ποτιστεί το δέντρο της ελευθερίας και θα καρπίσει.

Κάπου πιο μακριά σ’ ένα χωριό της σκλάβας Μακεδονίας, στην Γρίτσιστα (Ελληνικό) της περιοχής Γευγελής (νότια Σκόπια), ζει μια κοπέλα, η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου. Είναι η μόλις 21 ετών δασκάλα του χωριού, η οποία, αν και μικρή στην ηλικία είναι μεγάλη στην ψυχή. Η Κατερίνα διδάσκει με ζέση τους μαθητές της σαν να πρόκειται για δικά της παιδιά. Διδάσκει την ιστορία αυτής της χιλιοβασανισμένης, μα πάντα Ελληνικής γης, που τόσοι και τόσοι βάρβαροι προσπάθησαν να αφελληνίσουν αλλά δεν τα κατάφεραν.
Όλοι στο χωριό την γνωρίζουν σαν το καλόκαρδο κορίτσι που βοηθάει πάντα τους Μακεδονομάχους αγωνιστές με όποιον τρόπο μπορεί. Οι βούλγαροι κομιτατζήδες την έχουν βάλει στο μάτι γιατί κρατάει άσβεστη την φλόγα της Ελληνικότητας στα μικρά παιδιά και στο χωριό. Την παρενοχλούν συνεχώς, την βρίζουν, την απειλούν, της περιγράφουν τι θα της κάνουν όταν θα πέσει στα χέρια τους. Την Κατερίνα όμως, δεν την νοιάζει η ζωή της παρά μόνο να μην χάσει η Μακεδονία την ελληνικότητά της. Οι βούλγαροι μετά τον θάνατο του Παύλου Μελά έχουν αποθρασυνθεί και θέλουν να τελειώνουν με κάθε εστία Ελληνικής αντίστασης.

Όταν οι κομιτατζήδες καταφτάνουν στο χωριό, τα παράθυρα και οι πόρτες των σπιτιών κλείνουν. Οι χωριανοί κρυφοκοιτάζουν ανάμεσα από τις γρίλιες τους κομιτατζήδες να κατευθύνονται στο σπίτι της δασκάλας. Φτάνοντας έξω από την πόρτα του σπιτιού της, της φωνάζουν να βγει έξω. Η Κατερίνα τους ακούει από μέσα και αποκρίνεται πως «δεν παραδίδεται ποτέ της μια Ελληνίδα». Η ατρόμητη ψυχή της δεν τους φοβάται. Μαζί της βρίσκονται ακόμη έξι Μακεδονομάχοι έτοιμοι να δώσουν την ζωή τους για την πατρίδα. Η περήφανη Ελληνίδα λέει πως δεν παραδίδεται και με το όπλο της ρίχνει μια βολή εναντίον των αιμοβόρων κομιτατζήδων και η μάχη ξεκινάει.

Οι σφαίρες των βουλγάρων χτυπάνε τους τοίχους του σπιτιού γεμίζοντάς το τρύπες. Μετά από τρεις ώρες αναποτελεσματικών πυροβολισμών κι ενώ φαίνεται ότι το σπίτι της δασκάλας είναι άπαρτο κάστρο, ένας κομιτατζής δίνει την ιδέα να το κάψουν. Όλοι συμφωνούν, μιας και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να καταβάλουν τους Έλληνες αγωνιστές. Ένας κομιτατζής τρέχει με αναμμένο πυρσό, σπάει το παράθυρο και τον ρίχνει μέσα. Το εσωτερικό του σπιτιού είναι ξύλινο και λαμπαδιάζει αμέσως. Οι αγωνιστές όμως δεν βγαίνουν έξω. Προτιμούν να καούν ζωντανοί παρά να πέσουν στα χέρια των βουλγάρων. Οι φλόγες λαμπαδιάζουν το σπίτι, δημιουργώντας μια κόλαση πυρός. Η Κατερίνα όπως και οι άλλοι αγωνιστές συνεχίζουν να πυροβολούν μέχρι να σωθούν οι σφαίρες τους και να τους καταπιούν οι φλόγες.

Οι βούλγαροι γελάνε και κοροϊδεύουν για το φοβερό «κατόρθωμά» τους, καθώς από το σπίτι έχουν πια μείνει μόνο στάχτη και καπνισμένα ντουβάρια. Ένα ακόμη ολοκαύτωμα, πήρε την θέση του δίπλα στο Κούγκι, στο Σούλι, στα Σάλωνα, στο Αρκάδι της Κρήτης και σε όλα τα ολοκαυτώματα του Ελληνισμού για την ελευθερία της πατρίδας από τον βάρβαρο ζυγό.

Αίας ο Τελαμώνιος


Σημείωση ΜΓ: Το 1939 βρέθηκε στο νεκροταφείο της Γευγελής ο τάφος της ηρωικής Ελληνίδας δασκάλας. Ο σταυρός, έγραφε: «Υπέρ της εις τον Θεόν των Ελλήνων πίστεως αγωνιζομένη, πυρί υπό των Βουλγάρων παραδοθείσα, ενθάδε κείμαι, Αικατερίνη Χατζηγεωργίου διδάσκαλος, 14 Οκτωβρίου 1904».

2.11.11

Οι Φύλακες


Τα βράδυα κοιμόμαστε μέσα στα μικρά ή μεγάλα, πλούσια ή φτωχικά σπίτια μας, τις ημέρες ζούμε μέσα στην καθημερινότητά μας. Χαιρόμαστε, λυπόμαστε, κλαίμε, γελάμε, αγαπάμε, μισούμε, ξεκουραζόμαστε. Λίγο απ' όλα, κάθε μέρα, δίνουμε κάτι από τον εαυτό μας στον μικρό κόσμο που κινούμαστε, χωρίς να δίνουμε σημασία τις περισσότερες ώρες στον μεγάλο κόσμο που μας περιβάλει. Δεν είναι εκεί για εμάς όταν κάνουμε όλα τα παραπάνω. Υπάρχει μόνο στις ειδήσεις. Πόλεμος, «φυσικές» καταστροφές, εξεγέρσεις, βία, πείνα, αρρώστιες, κακουχίες. Είναι όλα τόσο μακρινά.

Όμως υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που κινούνται όπως εμείς μέσα σε αυτόν τον κόσμο, αλλά κι έξω από αυτόν. Χαίρονται, λυπούνται, κλαίνε, γελάνε, αγαπάνε και κοιμούνται, όμως ποτέ δεν ξεχνούν πόσο ατέλειωτο είναι το σύμπαν γύρω τους. Ότι είναι μέρος αυτού του μεγάλου κόσμου. Δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, αφού έχουν απόλυτη επίγνωση ότι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του. Κινούνται μέσα κι έξω από το matrix, όπως το διαλέγουν κάθε φορά κι όπως πρέπει. Περνάνε μέσα από τον κόσμο που φλυαρεί γύρω τους, όμως δεν τους αγγίζει τίποτα. Όχι γιατί είναι αλεξίσφαιροί, αλλά επειδή ο χρόνος και ο χώρος είναι τόσο σχετικός γι' αυτούς, που είναι λες και ήταν μόλις χθες που έδωσαν τους ίδιους όρκους που εμείς είχαμε ξεχάσει. Ήταν εχθές για εκείνους που οδηγούσαν σε καιρούς πολέμου τις στρατιές των Ελλήνων σε μυθικές και ιστορικές εκστρατείες και κρατούσαν σκοπιά, ακούραστοι Φύλακες σε καιρούς «ειρήνης».

Είναι λοιπόν εκεί κι εδώ και παντού. Γνωρίζουν τα πάντα πριν τα σκεφτούν και πριν δουν γνωρίζουν τι θα βρουν μπροστά τους. Μπορεί να βρίσκονται μέσα στο σκοτάδι σε κάποια έρημο, γιατί εκεί οφείλουν να βρίσκονται, με το δάχτυλο στη σκανδάλη και περιμένουν. Ίσως βρίσκονται μαζί με ομοίους τους μέσα σε κάποια βρομερή τσιμεντούπολη, για να εξωλοθρεύσουν εχθρούς δικούς τους και δικούς μας. Φοβούνται όπως όλοι μας, όμως ο φόβος τους ατσαλώνει ακόμη περισσότερο και είναι εκεί, για να μπορούμε εμείς να κοιμόμαστε μέσα στις πιτζάμες μας και να σκεφτόμαστε ότι όλα είναι πολύ πιο μακρυά από το κρεβάτι μας.

Οι άνθρωποι αυτοί γνωρίζουν απόλυτα ποιοι και τι είναι. Είναι ελεύθεροι κι ας έχουν γίνει δέσμιοι του λόγου τους. Ζούσαν, ζουν και θα ζήσουν μέσα κι έξω από τον κόσμο μας στους Αιώνες των Αιώνων. Μπορεί να ήταν ο παππούς που έκανε όλα αυτά τα φοβερά ή και τρελά πράγματα που συζητάμε στην οικογένεια όταν μαζευόμαστε. Μπορεί να είναι ο ξάδελφος ή ο θείος μας, ο αδελφός μας. Μπορεί να είναι το μωρό μέσα μας που περιμένουμε με ανυπομονησία να κρατήσουμε στην αγκαλιά μας. Ένας άγνωστος που μέσα στο πλήθος το χαμόγελό του θα μας φτιάξει την ημέρα χωρίς να ξέρουμε γιατί. Ή αν ανήκουμε στους άλλους, θα ανατριχιάσουμε κι η αίσθηση του τρόμου θα μας ακολουθεί χωρίς επίσης να ξέρουμε γιατί. Μέσα στη δουλειά μας, ελέγχουν πίσω από οθόνες εικόνες και νούμερα. Μπορεί να ψήνουν ψωμιά και να σερβίρουν καφέδες, να διορθώνουν υδραυλικά, αλλά και να σχεδιάζουν γέφυρες. Ότι κι αν κάνουν γύρω μας, τα μάτια τους είναι αεικίνητα. Εποπτεύουν τα πάντα και τους πάντες. Γνωρίζουν αν ήσουν καλό παιδί το χρόνο που πέρασε ή αν ήσουν άτακτος. Είναι ο μίτος που βρίσκεται πάντα εκεί που πρέπει για να βρούμε εμείς το δρόμο της εξόδου κι ας είναι αυτοι μέρος του Λαβύρινθου. Αλλά κι έξω από αυτόν. Είναι το matrix που εμείς ζούμε μέσα του.

Ακόμη κι αυτοί που παίρνουν αποφάσεις μέσα σε μια πολυεθνική ή σε ένα κοινοβούλιο εποπτεύονται. Ακόμη κι αυτοί οι πολιτικάντηδες και άπληστοι καπιταλιστές μπορεί να μην έχουν ιδέα τι γίνεται γύρω τους και να γυρίζουν πλευρό σε ένα μεγαλύτερο και ακριβότερο κρεβάτι από το δικό μας, όμως ο παρονομαστής είναι ο ίδιος. Ζουν μέσα στο ίδιο matrix. Μόνο που αυτοί φοβούνται και όσο περνάει ο καιρός ο φόβος τους γίνεται τρόμος. Επειδή μέρα με τη μέρα οι Φύλακες γίνονται όλο και περισσότεροι, όλο και πιο δυνατοί.

Μπορεί να αναρωτιώμαστε: "Μα ποιοι είναι τέλος πάντων αυτοί οι άνθρωποι;" Βαθιά μέσα μας όμως γνωρίζουμε πέρα από κάθε αμφιβολία. Είναι αυτοί που είναι, επειδή ο όρκος τους τους κρατά δέσμιους, κι όταν ήρθε η ώρα δεν είπαν "Ωχ αδελφε, ας σώσει κάποιος άλλος τον κόσμο". Επειδή ο Δίας έπαιρνε κοντά του στον Όλυμπο τους Εκλεκτούς και τους έδινε αθανασία. Τους έδινε νέκταρ κι αμβροσία και δεν γερνούσαν ή πέθαιναν ποτέ. Επειδή παρόλο που είχαν όλα αυτά, τα θυσίασαν για μεγάλους σκοπούς στο παρελθόν και δεν το έχουν μετανιώσει.

Προετοιμαστείτε. Γιατί δεν έχουν δώσει όρκο μόνο οι Φύλακες στους «Αθάνατους». Είμαστε όλοι δέσμιοι απέναντι στους όρκους μας, αλλά και μεταξύ μας. Γιατί όλοι οι Έλληνες είναι δυνητικοί Φύλακες. Είναι μια απόφαση ζωής αυτή. Μπορείς να μείνεις με τις πιτζάμες το υπόλοιπο της ζωής σου. Μπορείς να πιστεύεις αφελώς, ότι ειρηνικά και αναίμακτα θα δοθούν λύσεις. Ότι αυτό που οφείλεις εσύ να πράξεις θα γίνει από κάποιους «άλλους» που θα εμφανιστούν με «διαστημόπλοια». Γιατί κανένας οδηγητής δεν μπορεί να σε σώσει μόνος του. Μπορείς να πάρεις τη θέση κάποιου Φύλακα που δεν μπορεί να πολεμήσει. Ή μπορεί να ζητήσουν από όλους μας να είναι εκεί που πρέπει. Γιατί όλοι οι Έλληνες, εάν το επιλέξουν κι αν τους ζητηθεί, μπορούν να πράξουν ως οφείλουν. Ως Φύλακες ή στο πλευρό τους.

Νίκη Δαναών

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP