30.1.11

ΙΜΙΑ 2011: ΠΡΟΔΟΤΕΣ, ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ...










27.1.11

Ανωριμος ο Ελλην

Πολλοί λαοί έχουν χαθεί από την Ιστορία. Υπήρξαν, ηττήθηκαν, εξαφανίστηκαν. Κι άλλοι αγωνίστηκαν κι αγωνίζονται με σφεντόνες και πέτρες μέχρις εσχάτων. Ο Ελληνικός λαός έχει ένα συνήθειο που όμοιό του βρίσκει κανείς μόνο στον Ισραηλιτικό. Ο Ελληνικός λαός και οι ηγέτες που εκλέγει, έχουν το συνήθειο να κλαίγονται. Τον Έλληνα τον κυνηγούν, τον κατατρέχουν, τον καταδιώκουν. Πάντα κάποιος άλλος φταίει για τη μιζέρια του και τα προβλήματά του, ένας κάποιος τόσο ισχυρός που ποτέ δεν τολμά να του υψώσει το ανάστημα. Ο συνάδελφος, ο προϊστάμενος, η γυναίκα του, η πεθερά του. Οι Αμερικανοί, οι Γερμανοί, οι σκοτεινές δυνάμεις, ο διεθνής παράγων. Όλοι του φταίνε. Και διαμαρτύρεται. Και καταφεύγει στους διεθνείς οργανισμούς, βάζει και το πιστόλι ακόμη στο τραπέζι, που λέει ο λόγος, και τελικώς καταλήγει να χτυπάει στην πλάτη δουλοπρεπώς όποιον θελήσει ν' ακούσει τη μουρμούρα του, και να ευχαριστεί στο τέλος Αμερικανούς και άλλους που πρωτύτερα του έφταιγαν.

Τι άλλο θυμίζει ο Έλληνας από έναν κακομαθημένο Μπούλη; Ένα βουτυρόπαιδο που τρέχει στην ποδιά της μαμάς του να βρει το δίκιο του, να ζητήσει προστασία και τιμωρία αυτού που τον πείραξε; Απεχθής και περιφρονητέος, ο Μπούλης είναι ο εύκολος στόχος για κάθε επίδοξο νταή.

Δε φταίει όμως μόνον ο Μπούλης. Φταίει και η μάνα του. Φταίει που όταν παραπονιέται πως τον χτύπησαν δεν του τις βρέχει εις διπλούν. Φταίει που η αγάπη της είναι εγωιστική, καταπιεστική, που επιδιώκει να κρατά τον κανακάρη της και την κορούλα της εξαρτημένους από τη φούστα της, να δίνουν λόγο ύπαρξης στην ύπαρξή της. Έφαγες; Τι έφαγες; Έβαλες ζακέτα που θα βγεις; Πρόσεξε μη σε τυλίξει καμιά λεγάμενη! Όπου «Ταν ή επί τας» οι αρχαίες Σπαρτιάτισσες, ψωμάκι με βούτυρο και πατατούλες τηγανητές οι σύγχρονες Ελληνίδες.

Πώς να μη μένει στο σπίτι ως τα τριάντα και τα σαράντα του το παιδί; Κι όταν παντρευτεί, πώς να μην περιμένει φαγάκι απ' τη μανούλα, και σιδέρωμα και μπέιμπι σίτινγκ και χαρτζιλίκωμα; Και μέσα του πώς να μη βράζει και να παραπονιέται γιατί επεμβαίνουν στη ζωή του; Αυτή δεν είναι αγάπη, μα ψυχαναγκασμός, με τη μάνα-μάρτυρα από τη μια και το παιδί-θύμα από την άλλη, ένα μίσος καλυμμένο από τον καθωσπρεπισμό μιας κοινωνίας συλλογικά ανώριμης και απροσάρμοστης.

Μεγαλωμένος με το «μη» και το «εγώ που σε μεγάλωσα», γεμάτος ενοχές και φόβους, ο Έλληνας δεν αναλαμβάνει ποτέ τις ευθύνες του, δεν ορθώνει ποτέ το ανάστημά του. Δε γίνεται ποτέ άντρας και ποτέ γυναίκα. Παραμένει το παιδί της μαμάς, ο Έλλην Μπούλης καρπαζοεισπράχτορας, ο δουλικός, ο φοβισμένος, ο θρασύδειλος. Ένας ψευτονταής που θα κάνει και θα δείξει, μα όμως κάθεται φρόνιμος στ' αυγά του και περιμένει να τον σώσει ο στόλος των αρχαίων ημών προγόνων.

Η μεγάλη Ελληνίδα Πηνελόπη Δέλτα έχει γράψει ένα υπέροχο κείμενο με τίτλο «Στοχασμοί περί της Ανατροφής των Παιδιών» όπου περιγράφει τα χαρακτηριστικά της Ελληνίδας μητέρας που θα γαλουχήσει το νέο, αναγεννημένο Έλληνα. Τα μεγάλα Έθνη, έχουν μεγάλες μητέρες, λέει. Και σε μια επιστολή της γράφει: "Ο νέος Έλληνας, όπως θα τον ήθελα, είναι εκείνος που θα ζητήσει μέσα του να βρει τη δύναμη ν' αναγεννηθεί, όχι έξω, ρίχνοντας στον ένα και στον άλλο τις δικές του αμαρτίες".

Απ' αυτό λοιπόν το «Βασίλειο των Μοιρολατρών» πρέπει να βγει ο Έλληνας, ξεκινώντας από το σπίτι του, από το μικρόκοσμό του. Πρέπει να μάθει να αγαπά την ύπαρξή του, το Αίμα του, να τιμά τους προγόνους του, να αγαπά αληθινά και αυτοβούλως, και όχι καθ' υπαγόρευσιν, όχι επειδή το έγραψαν οι πλάκες του Μωυσέως, μα επειδή σέβεται εκεί που αρμόζει ο σεβασμός, επειδή σέβεται πρώτα απ' όλα την ίδια του τη Φύση.

ΟΧΙΑ

16.1.11

ΨΗΛΑ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ!

Άγιος Παντελεήμονας, 15/1/2011



13.1.11

Lord, Help Me to Build a Healthy Child


Lord, Help Me to Build a Healthy Child

For it is easier to build a child then to repair an adult.
Help me praise more than criticize, encourage more than nag.
Discipline, not punish, and model good behavior,
Rather than simply demand it.

Help me break the habit of automatically saying "No",
when I could just as easily say "Yes",
and to remember a hug given before it's asked for is ten times more valuable!

Help me earn their respect as I lead a life consistent
with the principles I value.
Lord, give me the courage to teach them right from wrong
and help them discover their own special destinies.

Help me to freely join in their silliness, share in their laughter,
delight in their joys and keep their confidences.
Remind me daily to draw upon their own strength to heal their
wounds and comfort their sorrows.

Most of all, Lord, help me really listen for the hidden thoughts and needs
that often lie behind their requests and give me the key to their heart that
it may be opened wide to all life's wonders and possibilities.

Audrey Jeanne Roberts

12.1.11

Ηλιας Μαυρομιχαλης, ο Νεραϊδογεννητος


Στις 12 Ιανουαρίου του 1822 στο λόφο του Κοκκινόμυλου, βορειοδυτικά των Στύρων, γράφτηκε η δραματική αυτή ιστορία. Πρωταγωνιστής ο Ηλίας Μαυρομιχάλης πρωτότοκος γιός του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη ο επονομαζόμενος Νεραϊδογέννητος λόγω της εξαιρετικής ομορφιάς του. Διακρίθηκε στους πολέμους του Εικοσιένα για τη γενναιότητα, τις στρατηγικές ικανότητες και την ηθική του προσωπικότητα.

Μάθετε τον βίο του Ανδρός στην ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ μας.

12/1/1976: Πεθαινει η Agatha Cristie


Η μεγαλύτερη και πιο πολυδιαβασμένη συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων στην ιστορία, πεθαίνει σαν σήμερα, το 1976, από φυσικά αίτια, σε ηλικία 85 ετών. 

Η Agatha Cristie έχει κατηγορηθεί για "αντισημιτισμό" (ιδίως στα προ της δεκαετίας του '50 βιβλία της) και "ρατσισμό" προς όλους πλην Ευρωπαίων, πράγμα που οδήγησε τους υστερικά πολιτικά ορθούς ακόμη και σε αλλαγή των "κακών" λέξεων (όπως "αράπης") στις νεώτερες εκδόσεις των βιβλίων της. 

6.1.11

Αργυρο μεταλλιο Ανδρειας για τη Χαρα


Η Χαρά Νικοπούλου βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το αργυρό μετάλλιο ανδρείας. Σε μια έκλαμψη της πολύπαθης Ακαδημίας βραβεύτηκε αυτή η δασκάλα για την φιλοπατρία της και το πείσμα της να διδάξει τα ελληνόπουλα του νομού Έβρου την γλώσσα, την θρησκεία και την ιστορία τους.Αυτό ενόχλησε το γνωστό σε όλους μας παρατηρητήριο του Ελσίνκι το οποίο προχώρησε σε παραληρηματικές δηλώσεις, οι οποίες δείχνουν ξεκάθαρα τον προδοτικό του ρόλο.

Χαρακτηριστικά είναι τα παρακάτω λόγια: "Το ΕΠΣΕ προσυπογράφει το ακόλουθο σχόλιο στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» στο οποίο αναφέρεται πως η Ακαδημία Αθηνών θα έπρεπε αντίθετα να είχε βραβεύσει την Άννα Φραγκουδάκη και τη Θάλεια Δραγώνα που εδώ και πολλά χρόνια υλοποίησαν πρόγραμμα που βελτίωσε την εκπαίδευση της μειονότητας στη Θράκη με σεβασμό στις ταυτότητες των μελών της. "Ακόμη με μεγάλη λύπη αναφέρουν και τα εξής "Με τη βράβευση της δασκάλας Χαράς Νικοπούλου «για την εθνοπρεπή της στάση» η Ακαδημία Αθηνών εκπέμπει το μήνυμα ότι η υπόθεση της μειονότητας είναι χαμένη".

Σε κάθε έκλαμψη της πολύπαθης αυτής χώρας βλέπουμε τους κέρβερους να ξυπνάνε θέλοντας να μας κρατήσουν στο σκότος που τόσο περίτεχνα έχουν πλέξει. Βλέπουμε όμως και φωτεινές προσωπικότητες όπως της Χαράς Νικοπούλου οι οποίες ξέρουν να αποστομώνουν κάθε είδους εφιάλτη που παραμονεύει στις γωνίες... Μια ηχηρή απάντηση προς όλους αυτούς είναι η αντιφώνηση της στην Ακαδημία μετά την παρασημοφόρηση της. Τους το αφιερώνουμε...

"Ευχαριστώ θερμά την Ακαδημία Αθηνών, που στο πρόσωπό μου παρασημοφορεί τη Φιλοπατρία και τη διαμόρφωση Θρησκευτικής, αλλά κυρίως Εθνικής συνείδησης στους μαθητές μου, η οποία για όλους τους Έλληνες περιλαμβάνει τη σκλαβωμένη Βόρειο Ήπειρο από την οποία κατάγομαι, τη Μακεδονία μας στην οποία γεννήθηκα και η ελευθερία της οποίας τελεί υπό διαπραγμάτευση, τη Θράκη και την Κύπρο που καταδυναστεύονται από τους τούρκους και τους Ελεύθερους πολιορκημένους Έλληνες που ζουν στον Άγιο Παντελεήμονα.
Αυτό το Μετάλλιο Ανδρείας αποτελεί για μένα ηθική δέσμευση να συνεχίσω με μεγαλύτερη Πίστη τον αγώνα μου, μέχρι την τελική δικαίωση του Έθνους μας.

Το αφιερώνω στα δικά μου Πομακόπουλα της Θράκης."

4.1.11

Απο το 2004 στο πλευρο των Σερβων


Μια γενική παρουσίαση των δράσεων της εθνικιστικής γαλλικής οργάνωσης βοήθειας των Σέρβων του Κοσόβου SOLIDARITE KOSOVO.

3.1.11

3/1/1911: Πεθαινει ο αγιος των γραμματων μας


Ο ποιητής Παύλος Νιρβάνας γράφει στο περιοδικό "Νέα εστία" το 1933 πως τράβηξε την μοναδική φωτογραφία του "αγίου των ελληνικών γραμμάτων", Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη:
Είχα διηγηθεί άλλοτε την ανησυχία του αυτή, όταν πήγα, κλέφτικα, με χίλιες προφάσεις, να τον φωτογραφίσω απάνω στο καφενεδάκι της Δεξαμενής. Δεν υπήρχε ως τότε φωτογραφία του Παπαδιαμάντη. Και συλλογιζόμουν ότι απ' τη μια μέρα στην άλλη μπορούσε να πεθάνει ο μεγάλος Σκιαθίτης, και μαζί του να σβύσει για πάντα η οσία μορφή του. Και πότε αυτό; Σε μια εποχή που δεν υπάρχει ασημότητα που να μην έχει λάβει τις τιμές του φωτογραφικού φακού. Και πώς θα μπορούσε να δικαιολογηθεί μια τέτοια παράλειψη της γενεάς μας σ' εκείνους που θα 'ρθουν κατόπι μας να συνεχίσουν το θαυμασμό μας για τον απαράμιλλο λυρικό ψυχογράφο των καλών και των ταπεινών και τον αγνότατο ποιητή των νησιώτικων γιαλών;

Αλλά ό αγνός αυτός χριστιανός, με τη ψυχή του αναχωρητή, δεν εννοούσε, με κανένα τρόπο, να επιτρέψει στον εαυτό του μια τέτοια ειδωλολατρική ματαιότητα. "Ου ποιήσεις σε αυτώ είδωλον ουδέ παντός ομοίωμα" ήταν η άρνηση του και η απολογία του. Αποφάσισα όμως να πάρω την αμαρτία του στο λαιμό μου. Ο Θεός και η μακαρία ψυχή του ας μου συγχωρέσουν το κρίμα μου. Ένας από τους ωραιότερους τίτλους που αναγνωρίζω στη ζωή μου, είναι ότι παρέδωκα στους μεταγενέστερους τη μορφή του Παπαδιαμάντη.

Με τί δόλια και αμαρτωλά μέσα επραγματοποίησα τον άθλο μου αυτό, το διηγήθηκα, όπως είπα, αλλού. Εκείνο που μου θυμίζουν ζωηρότερα τώρα οι ευλαβητικές γιορτές της Σκιάθου, είναι η ανησυχία του τη στιγμή που τον αποτράβηξα ως την προσήλια γωνίτσα του μικρού καφενείου, για να ποζάρει μπροστά στον φακό μου. Να "ποζάρει" είναι ένας λεκτικός τρόπος. Είχε πάρει μόνος του τη φυσική του στάση απάνω σε μια πρόστυχη καρέκλα, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος, με το κεφάλι σκυφτό, με τα μάτια χαμηλωμένα, στάση βυζαντινού αγίου, σαν ξεσηκωμένη από κάποιο καπνισμένο παλιό τέμπλο ερημοκλησιού του νησιού του. Αυτή δεν ήταν στάση για μια πεζή φωτογραφία. Ήταν μια καλλιτεχνική σύνθεση, και θα μπορούσε να είναι ένα έργο του Πανσελήνου ή του Θεοτοκοπούλου. Αμφιβάλλω αν φωτογραφικός φακός έλαβε ποτέ μια τέτοια ευτυχία.

Αλλά ό Αλέξανδρος ήταν βιαστικός να τελειώνουμε. Γιατί; Μου το ψιθύρισε, ανήσυχα στο αυτί, και ήταν η πρώτη φορά που τον είχα ακούσει - ούτε φαντάζομαι πως θα τον άκουσε ποτέ κανένας άλλος - να μιλεί γαλλικά:

"Nous excitons la curiosite du public".

Ακούσατε; Ερεθίζαμε την περιέργεια του... Κοινού! Ποιου Κοινού; Δεν ήταν εκεί κοντά μας παρά ένα κοιμισμένο γκαρσόνι του καφενείου, ένας γεροντάκος πού λιαζότανε στην άλλη γωνία του μαγαζιού, καί δυο λουστράκια που παίζανε παράμερα. Αυτό ήταν το Κοινό, πού ανησυχούσε τον Παπαδιαμάντη η "περιέργεια" του. Κι' αυτή ήταν η διαπόμπευση του, που βιαζότανε να της δώσει ένα τέλος,

Η φιλία ενίκησε το ζορμπαλίκι... μου είπε -αντιγράφω τα ίδια του τα λόγια - στο τέλος του μαρτυρίου του.

Μήπως δεν ήταν, στ' αλήθεια, μια πραγματική θυσία που είχε κάνει στη φιλία μου; Μια θυσία της αγιότητάς του στην ειδωλολατρική ματαιότητα των εγκόσμιων.

Και συλλογίζομαι τώρα τις εκατοντάδες των Γάλλων προσκυνητών της εταιρείας Μπυντέ, και των δικών μας του "Οδοιπορικού Συνδέσμου" , που πέρασαν το κατώφλι του ταπεινού του ερημητηρίου, όπου πλανάται τώρα η σκιά του στα γνώριμα καί αγαπητά της κατατόπια της ζωής του και της εργασίας του. Συλλογίζομαι την παράταξη των ναυτικών αγημάτων, που παρουσίασαν όπλα μπροστά στο μνημείο του. Συλλογίζομαι τις στολές, τα ξίφη, τις χρυσές επωμίδες που έλαμπαν κάτω από τον ήλιο του νησιού του, για τη δόξα του. Συλλογίζομαι τους λόγους των επισήμων, τους εθνικούς ύμνους, τα στεφάνια της δάφνης, τις πανηγυρικές κωδωνοκρουσίες, που έπλεξαν με ήχους και χρωματα το εγκώμιο του.

Συλλογίζομαι όλα αυτό το δοξαστικό πανηγύρι, και η σκέψη μου πετάει στο «Κοινόν» του ερημικού καφενείου της Δεξαμενής "ένα γκαρσόνι, ένας γεροντάκος, δυο λουστράκια" που ανησυχούσε, τη μακρυνή εκείνη μέρα ο μακαρίτης μήπως "ερεθίση την περιέργεια των". Τι ανησυχία θα είχε νοιώσει τώρα, στα βάθη του ταπεινού τάφου όπου "αναπαύεται εν Χριστώ" ο χριστιανός ποιητής των ταπεινών, από το δοξαστικό αυτό θόρυβο; Καί πόσο θα βιαζότανε πάλι να τελειώσει; Αν σάλεψαν, από μυστικές αύρες, αυτή τη στιγμή, τα κυπαρίσσια του τάφου του, ένας στεναγμός θα βγήκε από το θρόισμα τους. Ένας ήχος, που θα ξαναψιθύριζε τα παλιά του εκείνα ανήσυχα και τόσο συμπαθητικά λόγια, σε μία γλώσσα που την εννοούσαν τώρα, γιατί ήταν δική τους , οι ευλαβητικοί προσκυνητές του της γαλλικής γης:

"Nous excitons la curiosite du public".


Μέδουσα

1.1.11

Δημιουργικο και γονιμο 2011

Καλή χρονιά, με Υγεία, Δύναμη και Νίκες!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP