20.12.11

Χειμερινο Ηλιοστασιο


Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο είναι μια από τις δύο μεγάλες Ηλιοστατικές Κοσμικές Πύλες, καλούμενη και Πύλη των Αθανάτων. Μεταξύ της 22ας και 23ης Δεκεμβρίου φέτος βιώνουμε την μεγαλύτερη νύχτα του έτους. Ο Ήλιος μας έχει φθάσει στο απώτατο νότιο σημείο της φαινομενικής τροχιάς του και φαίνεται να "σταματά" για τρείς ημέρες. Στη Ανατολή της 25ης Δεκεμβρίου ο Ανίκητος Βασιλέας Ήλιος Ανατέλλει Θριαμβευτής, κατανικώντας το σκοτάδι.

Βρισκόμαστε πλέον στην «καρδιά του χειμώνα». Η νύχτα της Πέμπτης, 22 Δεκεμβρίου, θα είναι η μεγαλύτερη του φετινού έτους, με διάρκεια 14 ωρών και 29 λεπτών. Tο Xειμερινό Hλιοστάσιο δεν έχει σταθερή ημέρα κάθε χρόνο, αλλά είναι μεταξύ 20 και 23 Δεκεμβρίου, σύμφωνα με το σύγχρονο ημερολόγιο. Από την αρχαιότητα ακόμη ο υπολογισμός του Έτους έγινε με την παρατήρηση της επίδρασης που έχει πάνω στη Γη η περιφορά της γύρω από τον Ήλιο, η επίδραση δηλαδή του κύκλου των εποχών! Οι εποχιακές αυτές αλλαγές είχαν για τους αρχαίους τεράστια σημασία, ιδιαίτερα μάλιστα μετά την εμφάνιση της γεωργίας πριν από 10.000 περίπου χρόνια. Γι' αυτό, κι επειδή η σπορά, η συγκομιδή και οι άλλες γεωργικές ασχολίες εξαρτιόνταν από τις αλλαγές των εποχών, η διάρκεια ενός ηλιακού έτους έπρεπε να μετρηθεί επακριβώς.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράξενο που ο Ήλιος λατρεύτηκε από τους αρχαίους σαν θεός, μια που γι' αυτούς ο Ήλιος ήταν ο δημιουργός των εποχών του έτους και του κύκλου των φαινομένων και των εναλλαγών που σχετίζονται με αυτές, από τη σπορά ως τη βλάστηση και από την ανθοφορία ως τη συγκομιδή. Οι Αιγύπτιοι τον ονόμασαν Ρα, Ατόν, ή και Όσιρη ακόμη. Οι Βαβυλώνιοι τον αποκαλούσαν Σαμάχ, Βαάλ, Μαρδούκ και Νεργκάλ. Οι Ινδοί Βράχμα και Βισνού. Και οι Πέρσες Μίθρα. Για τους αρχαίους Έλληνες, κατά περιστάσεις, ήταν ο Δίας ή ο Πλούτων, ο Βάκχος, ο Διόνυσος και ο Φοίβος Απόλλων. Ανεξάρτητα όμως από την ονομασία που του δόθηκε, όλοι ανεξαιρέτως οι λαοί καθιέρωσαν προς τιμή του Ήλιου, περίφημες και πολλές γιορτές, ιδιαίτερα στις περιόδους των εναλλαγών από τη μια εποχή στην άλλη.

Οι μεγαλύτερες από τις γιορτές αυτές γίνονταν σε όλες τις χώρες και τις φυλές του Βορείου Ημισφαιρίου της Γης στην εποχή του Χειμερινού Ηλιοστάσιου, στις 25 Δεκεμβρίου. Ήταν η γιορτή της γέννησης του Ήλιου, και όχι αδικαιολόγητα. Γιατί όσο ο χειμώνας πλησίαζε και ο Ήλιος του μεσημεριού φαινόταν όλο και πιο χαμηλά στον ορίζοντα, τόσο και οι μέρες μίκραιναν και το κρύο αύξανε. Ήταν η σκληρή εποχή για τον άνθρωπο με τις πολύ μικρές ημέρες και τις ατέλειωτες νύχτες. Γι' αυτό αναπέμπονταν προσευχές και ιερές παρακλήσεις, ανάβονταν φωτιές και προσφέρονταν θυσίες προς το θεό Ήλιο για να μη χαθεί οριστικά από τον ορίζοντα. Και πράγματι: μετά από μικρό δισταγμό ο θεός ενέδιδε. Στο κατώτατο σημείο του, στον αστερισμό του Αιγόκερου, στις Πύλες του Ήλιου κατά τους Χαλδαίους, στις Πύλες των Αθανάτων κατά τους Έλληνες, «άλλαζε» απόφαση, άρχιζε να σκαρφαλώνει και πάλι προς τα πάνω, και οι μέρες μεγάλωναν. Μια νέα αρχή γινόταν και πάλι, οπότε η Γη θα ανθοφορούσε ξανά χάρη στις ζωογόνες ακτίνες του Ήλιου.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράξενο το γεγονός ότι οι αρχαίοι λαοί γιόρταζαν ιδιαίτερα τις μέρες αυτές του χειμερινού ηλιοστασίου. Και αυτή την παράδοση των αρχαίων λαών συνέχισαν οι Έλληνες με τα Κρόνια, και ιδιαίτερα οι Ρωμαίοι με τα Σατουρνάλια και τα Βρουμάλια και την κεντρική γιορτή της 25ης Δεκεμβρίου "Dies Natalis Invicti Solis", δηλαδή την «Ημέρα της Γέννησης του Αήττητου Ήλιου». Η ιερότητα της εορτής κληροδοτήθηκε και στη χριστιανική παράδοση όπου ο Θεός δεν θα μπορούσε παρά να “γεννάται σήμερον”, την πιο σεπτή ημέρα του χρόνου. Ενώ και η ενασχόληση των Ρωμαίων με τα Σατουρνάλια, ήταν μια ευκαιρία για τους πρωτοχριστιανούς που υφίσταντο απηνείς διώξεις να εορτάσουν τη γέννηση του δικού τους Θεού.

Θα αναρωτιέστε, όμως, γιατί το χειμερινό ηλιοστάσιο δεν συμβαίνει σήμερα στις 25 Δεκεμβρίου, όπως στην εποχή του Χριστού, αλλά στις 22 Δεκεμβρίου; Το πρόβλημα αρχίζει με το Ιουλιανό Ημερολόγιο που εισήγαγε ο Ιούλιος Καίσαρ το 44 π.Χ. που είχε όμως κι αυτό τις δικές του ατέλειες γιατί έχανε μία ημέρα κάθε 128 χρόνια. Το Ιουλιανό λοιπόν ημερολόγιο είχε θεσπίσει το χειμερινό ηλιοστάσιο στις 25 Δεκεμβρίου, αλλά με την πάροδο των ετών το προστιθέμενο μικρό λάθος είχε μεταθέσει την πραγματική ημερομηνία της χειμερινής τροπής και στην εποχή μας συμβαίνει μεταξύ 20 και 23 Δεκεμβρίου. (Περισσότερα ημερολογιακά στοιχεία ΕΔΩ).

Στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο γιορτάζουμε την Θεία αναγέννηση. Γεννέθλια του θείου στοιχείου παντού, μέσα στη φύση αλλά και μέσα μας, στην ψυχή μας. Ταυτισμένοι με τους ρυθμούς της Φύσης, εορτάζοντας την διαχρονική ιερότητα των ημερών, στολίζουμε δένδρα στα σπίτια μας και τις αυλές μας. Ας σβήσουμε τα φώτα κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, ας βγούμε στο ύπαιθρο γύρω από μια φωτιά, για να βιώσουμε πράγματι την μεγαλύτερη νύχτα του έτους. Και ας σηκωθούμε κατά την Ανατολή του Ήλιου μας στις 25 Δεκεμβρίου για να υποδεχθούμε την Γέννηση του Φωτός επί του Σκότους, την Γέννηση του Χριστού του λαού μας!
O Χριστός ως ο Ανίκητος Ήλιος, 3ος αι.μ.Χ., Βασιλική Αγίου Πέτρου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP