6.9.11

"Βραβευμένος κινηματογράφος"



«Πρόκειται για μια ελληνική εμμονή». Με τη φράση αυτή περιγράφει η γνωστή στους «καλλιτεχνικούς» κύκλους σκηνοθέτιδα Αθηνά-Ραχήλ Τσαγγάρη τον θεσμό της ελληνικής οικογένειας.

Η πρώτη αντίδραση κάποιου που διαβάζει δηλώσεις όπως η παραπάνω και έχει μέσα του κάποιο ίχνος αγάπης προς το Αίμα του, είναι η αποστροφή. Αυθόρμητα σκέφτεται κανείς ότι μετά την πολυετή ενορχηστρωμένη προσπάθεια διάβρωσης των Ιδανικών, του έθνους, της έννοιας του Στρατού και άλλων, με τα οποία μας είχε «συνηθίσει» ο μοντέρνος ελληνικός κινηματογράφος, σειρά είχε η Οικογένεια. Αν ερευνήσουμε όμως τα πράγματα λίγο περισσότερο, θα ανακαλύψουμε και μερικά επιπλέον στοιχεία, δεδομένα που στη χαοτική μάζα των αστών περνούν απαρατήρητα αλλά σε εμάς τους Χρυσαυγίτες προκαλούν οργή.

Αρχικά θα αναφέρω μερικά πληροφοριακά στοιχεία για όσους δεν έχουν ασχοληθεί με το θέμα. Η Αθηνά-Ραχήλ Τσαγγάρη είναι μία νέα, πολύ «πρωτοποριακή» σκηνοθέτιδα, που μαζί με τον πρόσφατα υποψήφιο για Oscar Γ. Λάνθιμο και άλλους γνήσιους εκπροσώπους του εγχώριου παρακμιακού πολιτισμού έχουν για κάποιον λόγο θέσει ως στόχο, μέσω των ταινιών τους, να μας πείσουν ότι η οικογένεια ως θεσμός είναι κάτι φύσει δυσλειτουργικό. Αυτά βέβαια είναι δικά τους λεγόμενα, σε έντυπα μεγαλοεκδοτών που προωθούν με μανία ό,τι «εκκεντρικό» και «εναλλακτικό» - ή αλλιώς εκφυλισμένο – επιθυμούν οι Εβραίοι παραγωγοί ταινιών. Με τις ταινίες τους Attenberg και Κυνόδοντας αντιστοίχως, επιχειρούν σε πλήρη συγχρονισμό με το ισοπεδωτικό πνεύμα της νέας εποχής να αφαιρέσουν την Οικογένεια από το σύστημα αξιών μας και να φέρουν στη θέση του κάτι δικό τους, αρρωστημένο...

Κι εξηγούμαι: Στην ταινία Κυνόδοντας, το θέμα είναι μια οικογένεια στην οποία επιχειρείται εξευτελισμός και κατάρριψη του συμβόλου του Έλληνα πατέρα - υπέρμαχου των Αρχών και της Πειθαρχίας, μέσω της θλιβερής φιγούρας ενός παρανοϊκού πατέρα τύπου «τάξις και ηθική» ο οποίος δεν έχει επιτρέψει ποτέ στα παιδιά του να διαβούν τα όρια της οικίας, έχει ρίξει τη συμβία του στα ηρεμιστικά και ξυλοκοπεί μια νεαρή γυναίκα που δεν τον υπακούει. Παράλληλα ο δημιουργός δεν παραλείπει να επενδύσει την ταινία του με... «εναλλακτικές» σκηνές ενδοοικογενειακών (!) σεξουαλικών ανωμαλιών που θα έκαναν κάθε άνθρωπο στοιχειώδους πνευματικής ισορροπίας να νιώσει ναυτία.

Στο δε Attenberg, εγώ που «δεν κατανοώ το επίπεδο της τέχνης», έμαθα κάτι καινούριο, υψηλής ανθρωπιστικής και πολιτιστικής αξίας: Ότι όταν μια νεαρή κοπέλα ανακαλύπτει ότι της αρέσουν τα αγόρια, εξασκείται σωματικά πάνω στη φίλη της πρώτα, επίσης φαντάζεται τον πατέρα της γυμνό (!) και τέλος συζητάει με τη φίλη της για δένδρα από γεννητικά όργανα, περιγράφοντάς τα με λεπτομέρειες...

Αυτές λοιπόν είναι οι αντιλήψεις και η αισθητική της βραβευμένης Ραχήλ. Παράξενο λοιπόν που η ΕΛΛΗΝΙΚΗ οικογένεια της φαίνεται «εμμονή»; Ρητά, όχι...

Βέβαια τα διεθνή, φανερά - και όχι κρυφά - σιωνιστικής ιδιοκτησίας, έντυπα εντόπισαν ψήγματα...πολιτισμού και προβληματισμού στις ταινίες αυτές. Αλλά αυτό μικρή σημασία έχει, δεδομένου ότι η ίδια η ελληνική κυβέρνηση πριν μερικούς μήνες ψήφισε σε συνεργασία με τον ΛΑΟΣ νόμο που ορίζει αύξηση των χρημάτων προς τέτοιες παραγωγές, οι οποίες προωθούνται επισήμως από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, καθώς και αύξηση της συμμετοχής ιδιωτών (ΜΜΕ) σε αυτές.

Άξιο αναφοράς ότι υποστηρίκτρια της χρηματοδότησης των φαντασιώσεων της Ραχήλ με φαλλικά δένδρα δεν είναι μόνο η διαβρωτική αριστερή ψευτοδιανόηση αλλά και οι...«υπερ-εθνικιστές» του ΛΑΟΣ! Παράξενο; Και πάλι, κατηγορηματικά όχι...

Διότι στα: Σάπιες οικογενειακές καταστάσεις, εκφυλισμένες ερωτικές έλξεις, εγχώριοι προσκυνημένοι πολιτικοί...Υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής! Και γίνεται πιο έκδηλος αν παρατηρήσουμε τα παραδείγματα συναδέλφων της Ραχήλ στο εξωτερικό.

Συγκεκριμένα, παρακολουθώντας στο βραβευμένο «αριστούργημα» της Ρ. Τσαγγάρη διάφορες «καλλιτεχνικές» σκηνές τρυφερότητας – έτσι όπως η δημιουργός την αντιλαμβάνεται - συνειρμικά μου ήρθε στο μυαλό η δημιουργία ενός άλλου «πρωτοποριακού καλλιτέχνη» που μάλιστα ανήκει στον «περιούσιο» λαό, του Serge Gainsbourg.

Ο Gainsbourg ήταν ένας Εβραίος με «περίεργη» ιδέα θαυμασμού του πατέρα προς την κόρη, μερικά παραδείγματα του οποίου μπορείτε να δείτε στο βίντεο "Lemon Incest" (Incest σημαίνει Αιμομιξία) και στην ταινία "Charlotte For Ever", όπου εμφανίζεται σε ανάρμοστες σκηνές με την ίδια του την κόρη, Charlotte, 14 ετών στην ταινία. Το αρρωστημένο της υπόθεσης είναι ότι την ταινία τη σκηνοθέτησε ο ίδιος και σε μια σκηνή μάλιστα ο φακός ζουμάρει στα οπίσθια της κόρης που σκυμμένη λικνίζεται υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του πατέρα! Οι απανταχού...προοδευτικοί θαυμαστές του Gainsbourg έσπευσαν να υπερασπιστούν με ζήλο τις καλλιτεχνικές του ενέργειες ως...στοργική εκδήλωση της αγάπης και τρυφερότητας του πατέρα προς την κόρη (!) και να αποδοκιμάσουν τους επικριτές του χαρακτηρίζοντάς τους...μικροαστούς και στενόμυαλους!


Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τον επίσης...ιδιοφυή και επίσης Εβραίο Woody Allen, το περιεχόμενο των ταινιών και δηλώσεων του οποίου διχάζει και μπορεί να εκτιμηθεί θετικά μόνο από την κουλτούρα της παρακμής, αυτή που θεωρεί την υπόνοια αιμομικτικών σχέσεων και τη σεξιστική χυδαιότητα χιούμορ. Στο παρελθόν ο Allen έχει δηλώσει ότι όταν η τωρινή, Κορεάτισσα (και κατά 40 χρόνια μικρότερή του) σύζυγός του ήταν μικρή, και ο ίδιος διατηρούσε τότε δεσμό με τη...μητέρα της (!), τη φώναζε στο κρεβάτι του φορώντας μόνο τα εσώρουχά του κι εκείνη, λέει, το διασκέδαζε, γιατί, λέει η σχέση τους ήταν πάντα πολύ τρυφερή! (...)

Υπήρξε όμως κι ένας Εβραίος σκηνοθέτης, επίσης πολυβραβευμένος, όπως κάθε...γνήσιο ταλέντο που ανήκει στον «περιούσιο» λαό, ο οποίος ξεπέρασε τα όρια της...«νόμιμης» καλλιτεχνικής εκκεντρικότητας, αφήνοντας τις «ευαισθησίες» του να αποκαλυφθούν στην ανθρωπότητα (ανθρωπότητα ηλικίας κάτω των 14). Αυτός δεν είναι άλλος από τον Roman Polanski, γνωστό σκηνοθέτη ταινιών με δόσεις διαστροφής, ο οποίος κατηγορήθηκε για 2 σεξουαλικές κακοποιήσεις 13χρονων κοριτσιών και 4 παρενοχλήσεις επίσης σε ανήλικες. Φυλακίστηκε στην Ελβετία αλλά αυτή τη στιγμή είναι ελεύθερος, έχοντας φυσικά βοηθηθεί από φίλους του «συναφιού» και με μάρτυρες υπεράσπισής του άλλους 2 Εβραίους, τη Natalie Portman και τον...Woody Allen.

Και τα παραδείγματα δημιουργών πιο αποτρόπαιων, ακόμα πιο αρρωστημένων ταινιών, οι οποίες ρυπαίνουν όχι μόνο την αισθητική αλλά ενδεχομένως και τον νου (όταν πρόκειται για μικρές ηλικίες) όποιου κάνει το σφάλμα να ασχοληθεί με αυτές, είναι – δυστυχώς – πάρα πολλά...Μια μακριά λίστα βραβευμένων και μη, εκπροσώπων του «περιούσιου» λαού στη σύγχρονη εκφυλισμένη τέχνη. Έχουμε ακούσει για ή παρακολουθήσει ταινίες που αποτελούν καθαρά παρανοϊκές συλλήψεις (π.χ. το φρικιαστικά απάνθρωπο Hostel του Εβραίου Eli Roth) ωστόσο ο σύγχρονος μαζάνθρωπος δεν μπαίνει στον κόπο να αναρωτηθεί τι χρησιμότητα έχουν τελικά, ΓΙΑΤΙ να γυρίζονται αυτές οι ταινίες, πώς είναι δυνατόν ένας νους να τις σκεφτεί κι ένας άλλος νους να τις χρηματοδοτήσει...

Στον νου που δεν κοιμάται όμως καθίσταται φανερό ότι η εξάλειψη της ιεραρχίας των Αξιών, η ασέβεια προς το Αίμα, η απομάκρυνση από πατροπαράδοτους θεσμούς και η ενίσχυσή τους μέσω της σύγχρονης κινηματογραφίας του Εκφυλισμού οπωσδήποτε δεν είναι τυχαίες και έχουν κάτι κοινό: τον εμπνευστή τους. Αυτός δεν είναι άλλος από τον Αιώνιο Εβραίο, τον πολυπρόσωπο Σιωνιστή.

Γιατί ο άνθρωπος που δεν πιστεύει σε Αξίες, είναι ο αγαπημένος του.

Και δεν αποτελεί έκπληξη το ποιός είναι ο προαιώνιος εχθρός του...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP