25.8.11

Όπως Πρέπει

«Ο, τι και να συμβεί, όσο και να πονάς, όσο και να νομίζεις ότι χάθηκαν τα πάντα, εσύ θα σκωθείς. Κι αν δεν μπορείς να σκωθείς, θα συρθείς και θα κάνεις το καθήκον σου.»
Πριν από μερικές μέρες έφυγε από αυτή τη ζωή μια ηλικιωμένη συγγενής. Ήταν από εκείνες τις γυναίκες που κάποτε όλοι οι Έλληνες είχαν στον περίγυρό τους και που οι περισσότεροι κάποτε περιφρόνησαν γιατί ήσαν χωριάτισσες κι απλοϊκές, την ίδια ώρα που ο νεοελληνικός πληθυσμός αποφοιτούσε μετ' επαίνων από τη σχολή του νεοφανούς αστικού καθωσπρεπισμού.

Ήταν μάνα 6 παιδιών, γιαγιά και προγιαγιά, μονίμως μαυροντυμένη τόσο για τον άνδρα της που απεδήμησε πριν από μια και πλέον δεκαετία όσο και για άλλους συγγενείς, μέλη ενός ευρύτερου πλέγματος συγγενείας που ο άγραφος κώδικας του χωριού θεωρούσε στενούς και γι' αυτό απαραίτητο να μαυροφορεθεί κανείς για το χαμό τους. Ήταν επίσης εξαιρετικά ικανή και παρά το προχωρημένο της ηλικίας της μπορούσε να φέρνει βόλτα τα λίγα ζωντανά της και το στοιχειώδες κηπάριο που της παρείχε τα ελάχιστα που ζητούσε για να είναι πάντα έτοιμη να φιλέψει, να αστειευτεί, να πειράξει καλόβουλα, και να δοξάσει το Θεό.

Σε μια από τις σποραδικές επισκέψεις μου στα πατρώα εδάφη, ανέτρεξε η συχωρεμένη στο παρελθόν και ανέσυρε μια συγκινητική ιστορία, τον πρόωρο θάνατο της μικρής της κόρης. Περιέγραψε τα αθώα συμπτώματα και το τραγικό τέλος του μικρού παιδιού κι έκλεισε τη διήγηση με τα σχετικά με το εξόδιο.«Τα έκανα όλα όπως έπρεπε», μου είπε, «Ακούς; Τα έκανα όλα όπως έπρεπε».

Κι αυτή ήταν η κορύφωση της ιστορίας. Πάνω στην πληγή που δεκάδες χρόνια μετά παρέμενε ανοιχτή, έπεφτε βάλσαμο η πεποίθηση πως τα πανάρχαια έθιμα στα οποία μυήθηκε από τα μικράτα της από τη μάνα και τις μεγαλύτερες συγγένισσές της, έγιναν όπως έπρεπε, πως μέχρι τέλους έκανε αυτό που όριζε η γενιά της, πως μπορεί τα πράγματα να μην έγιναν όπως τα είχε ελπίσει, όμως εκείνη είχε κάνει το καθήκον της.

Κι έτσι, ένα ζεστό απομεσήμερο του Αυγούστου, με τις γυναίκες να ιερουργούν τα έθιμα που τους δίδαξαν οι μητέρες και οι γιαγιάδες τους, περπατήσαμε στα δρομάκια του χωριού το σκήνωμά της καθώς άφηνε εκείνη το παλιό της σπίτι με τις χαρές και τις λύπες του, για εκεί που την περιμένουν ο πατέρας κι η μάνα, ο άντρας της και η μικρή της κόρη, και μια αγκαλιά συγγενείς και συγγένισσες, ικανοποιημένοι το δίχως άλλο γιατί στάθηκε καθ΄ όλα αντάξια της γενιάς της.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP