3.8.11

ΑΜΟΜΦΑΡΕΤΟΣ ο Σπαρτιατης


Ποιός τον θυμάται τον Αμομφάρετο τώρα;
Ούτε μιά στήλη δεν υπάρχει να θυμίζει τ' όνομά του.
Ποιός ήτανε,
απ' τους σημερινούς τους Έλληνες,
κανείς δεν ξέρει.

Κι όμως αυτός εψήφισε με τεράστια πέτρα
να μείνουνε οι Έλληνες στις Πλαταιές
να πολεμήσουν τον Μαρδόνιο τον Πέρση.
Όλοι οι άλλοι είχαν ψηφίσει το φευγιό.
Δεν τους έπερνε να δώσουνε μάχη.

Πολλοί απέναντι οι Μήδοι.
Και μεγάλη η δύναμη πούχαν.
Δε θα μας βγεί σε καλό τούτη η μάχη.
Είπαν και ψήφισαν να φύγουν.
Όσο πιό γρήγορα γινόταν.

Ας τα μαζέψουμε κι ας πάμε.
Να φύγουμε απ' την κακιά τούτη την ώρα.
Κι ο Παυσανίας ο αρχηγός ανάμεσά τους.
Κι όλοι οι άλλοι στρατηγοί.
Κι οι μικροί τό θελαν, όχι μονάχα οι μεγάλοι.

Μάζεψτα Αμομφάρετε και πάμε.
Ομόφωνα απόφαση πάρθη να φύγουμ' όλοι,
να μη δοθεί δω πέρα η μάχη.
Είναι πολλοί και δυνατοι οι Μήδοι.
Η σωφροσύνη το προστάζει.
Δε θα δοθεί εδώ η μάχη.
Οι αρχηγοί ψηφίσαν.
Κι αυτή η απόφαση επάρθη.

Μαζέψτε τα τσαντήρια σας και πάμε
Ν' αδειάσει απ' το στρατό αυτή τη νύχτα
τούτος ο τόπος, πούν παγίδα.

Όλοι οι αρχηγοί ρίξανε πέτρες μιά χουφτιά μεγάλες
και ψηφίσαν.
Θα φύγομ' απο 'δώ τούτη τη νύκτα είπαν.
Το πρωί δε θάναι κανένας στον τόπο αυτόν.

Νάτοι οι ψήφοι.
Ο σωρός από πέτρες
η μιά πάνω στην άλλη.
Κάθε πέτρα και ψήφος.
.......
Μα ο λοχαγός ο Αμομφάρετος ο Σπαρτιάτης
Νταής, ξερό κεφάλι,
θα ψήφιζε αλλοιώς.

Η δικιά μου η ψήφος
πιό πολύ απ' όλες τις άλλες ζυγιάζει
σηκώθει και είπε.
Και βούτηξε μιά θεώρατη πέτρα,
-πολλοί την είπαν βράχο-
και φώναξε καθώς την πέταξε
απάνω στο σωρό με τις πέτρες
τις μικρές πούχαν ρίξει οι άλλοι.
Να κι η δικιά μου η ψήφος.
Ελάτε τώρα να μετρήσουμε ποιανού ναι πιό μεγάλη.
Πόσο του καθενός ζυγιάζει.
Δεν είναι πιό βαριές όλες μαζί οι ψήφοι σας
απ' τη δικιά μου.
Και πήγε και κάθησε πάνω στην πέτρα την τεράστια
που πέταξε γιά ψήφο,
να σταθούν στη μάχη.

Εγώ δε φεύγω από δω.
Δε θα φορτώσω με ντροπή τη Σπάρτη.
Είπε ο Αμομφάρετος ο λοχαγός ο Σπαρτιάτης
ο Νταής
τ' αγύριστο κεφάλι.

Δεν έκανε πίσω με τίποτα.
Ούτε οι προσταγές του αρχηγού του φελούσαν.
Ακούνητος καθότανε στην πέτρα του απάνω ο Αμομφάρετος
με την απόφαση παρμένη
να πολεμήσει, να νικήσει, να πεθάνει.

Έτσι γυρίσαν το τιμόνι οι άλλοι
και κάνανε την πρύμνη πλώρη
κι είπαν κι αυτοί από ντροπή και φιλότιμο.
Θα κάτσουμε δώ.
Δω πέρα θα δωθεί η μάχη.
Στων Πλαταιών το μεγάλο χωράφι.

Και νίκησαν οι Έλληνες
και η Ελλάδα σώθει.

Σκοτώθει ο Μαρδόνιος
κι οι Μήδοι σκορπίσαν.
Κυνηγημένοι φύγαν.
Πίσω στα Σούσα λιγοστοί πιά
κακείν και κακώς ντροπιασμένοι γυρίσαν.

Ύστερα απ' τη μεγάλη νίκη τους οι Έλληνες
τους νεκρούς τους μετρήσαν.

Ανάμεσά τους ο Αμομφάρετος ο λοχαγός ο Σπαρτιάτης
ο Νταής, τ' αγύριστο κεφάλι.
Κείνος που ψήφισε με τη δικιά του πέτρα
-βράχο καλλίτερα ας λέμε-
κι είπε στους άλλους,

Να η δικιά μου ψήφος
είν' απ' όλων σας μαζί η πιό μεγάλη.

Δεν το κουνάω από δώ.
Στων Πλαταιών το μεγάλο το χωράφι
ο Αμοφάρετος και μόνος του θα δόσει μάχη.
Έτσι προστάζει η ψυχή της Σπάρτης.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP