31.7.10

Αρχαιοελληνικα ευρηματα στην Κινα


Ένα δημοσίευμα αυστραλιανής εφημερίδας τάραξε τα ιστορικά ύδατα, τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1990. Το δημοσίευμα έλεγε για ελληνικό πολιτισμό σε πόλη της Κίνας. Έτσι έχουμε το παράδοξο ότι αφού ο Μέγας Αλέξανδρος έφθασε μέχρι το Γάγγη ποταμό πως υπάρχουν ελληνικές πόλεις στην Κίνα; Μήπως ο Αλέξανδρος έφθασε μέχρι το εσωτερικό της Κίνας; Ή τουλάχιστον, έφθασαν εκεί στρατεύματά του; Αναπάντητα ιστορικά ερωτήματα, αφού δεν υπάρχουν οι ανάλογες ιστορικές πηγές που να τεκμηριώνουν κάτι τέτοιο.

Κι όμως στην Κίνα βρέθηκε αρχαία ελληνική πόλη. Αυτό μας λέει το δημοσίευμα της Μελβούρνης το 1993. Ή για να ακριβολογούμε: σε πανάρχαια κινεζική πόλη είχαν εγκατασταθεί στρατεύματα του Αλεξάνδρου, τα αντικείμενα των οποίων έμελλε να βρεθούν 2.300 χρόνια μετά.

Η ανακάλυψη δεν είναι νέα, δηλαδή δεν είναι ούτε του προαναφερόμενου χρόνου. Πηγαίνει αρκετά πίσω. Ο Βρετανός εξερευνητής σερ Όρελ Στέιν, περιδιαβάζοντας την Κίνα το 1903 (106 χρόνια πριν) άκουσε από Κινέζους χωρικούς για την ύπαρξη μιας αρχαίας ελληνικής πόλης κάτω από μεγάλους αμμόλοφους. Πρόκειται για την πανάρχαια πόλη Νίγια που στις επόμενες δεκαετίες χάθηκαν τα ίχνη της. Όταν επιβλήθηκε στην Κίνα το κομμουνιστικό καθεστώς τα αρχαιολογικά ενδιαφέροντα αδράνησαν. Από τη δεκαετία, όμως, του 1980, αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον και έτσι μια ομάδα Κινέζων και Ιαπώνων ερευνητών άρχισε να ψάχνει για την χαμένη πόλη Νίγια κάπου 640 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης Kashgar. Πράγματι έπειτα από κοπιώδη έρευνα βρήκαν κάτω από τους αμμόλοφους τα ερείπια της αρχαίας πόλης. Στη διαδικασία της ανασκαφής με μεγάλη έκπληξη εντόπισαν μέσα στα ερείπια "έπιπλα ελληνικού στυλ"(!). Βρήκαν δηλαδή, ανάγλυφες παραστάσεις με μαιάνδρους, αμφορείς ελληνικούς με αναπαραστάσεις από τα ομηρικά έπη. Η χρονολόγησή τους ανάγεται στα χρόνια της αλεξανδρινής εκστρατείας. Η ανακάλυψη είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Κανένα ιστορικό στοιχείο δεν υπήρχε που να αναφέρει έστω αόριστα την παρουσία των Ελλήνων στην κινεζική αυτή επαρχία.

Η είδηση των ευρημάτων της ανασκαφής μεταδόθηκε από το κινεζικό πρακτορείο και δημοσιεύθηκε πρώτα στην Αυστραλία και από εκεί αναδημοσιεύθηκε στον ελληνικό Τύπο.

Προμηθέας

Μια ματιά σε κάποιους ανθρωπολογικούς τύπους της περιοχής αυτής της ανατολικής Κίνας έχει μεγάλο ενδιαφέρον επίσης:








30.7.10

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΡΤΗΓΑΤΖΗΔΕΣ!

Ο αυθεντικός, ειλικρινής και ανεπιτήδευτος εργαζόμενος σε σύγκριση με τους δήθεν, τους υποκριτές και επιτηδευμένους υπαλλήλους του συστήματος. Ο εκπρόσωπος του σωματείου μεταπωλητών πετρελαίου στη Θεσσαλονίκη, Αθανάσιος Κλιγκόπουλος, λέει στους χαζογελώντες υψηλόμισθους δημοσιογράφους του Μέγκα αυτά που δεν θέλουν ν' ακούσουν:


Οι φορτηγατζήδες - που δεν έχουν εργατοπατέρες και άεργους συνδικαλιστές ως εκπροσώπους, αλλά συναδέλφους τους με δόσεις στις τράπεζες (για την αποπληρωμή των αδειών και των φορτηγών τους) και χιλιόμετρα στο τιμόνι - είναι ο πρώτος κλάδος που αντιστέκεται σθεναρά στα αντιλαϊκά τοκογλυφικά μέτρα της εξουσίας.

Είμαστε στο πλευρό τους και ευχόμαστε ν' αντέξουν και να τους μιμηθούν και άλλοι κλάδοι, για το καλό της Πατρίδας μας και όλων μας.

29.7.10

Η Σχολη των Αθηνων


RAPHAEL (1483-1520) School of Athens, 1510-11.
Fresco. Stanza della Segnatura, Vatican


Η Σχολή των Αθηνών αποτελεί αναμφισβήτητα τη φιλοσοφία της ζωγραφικής. Ιστορικά ζωγραφίστηκε μεταξύ 1510 - 1511 κατά παραγγελία του Βατικανού για να διακοσμηθεί η Αίθουσα των Υπογραφών, όπως είναι γνωστή. Ο Ραφαήλ κατόρθωσε σ’ αυτήν την υπερχρονική ανθρωπιστική σύνοδο να εμπλουτίσει το έργο του με το πνεύμα της αρχαίας ελληνικής νόησης, καθιστώντας όμως σύγκαιρα αντιληπτή την παρουσία των πνευματικών ανθρώπων της Αναγέννησης. Όλες οι Τέχνες και οι Επιστήμες μέσω των εκπροσώπων τους παρίστανται στη σύνοδο διαγράφοντας έναν κύκλο γύρω από τις εξέχουσες μορφές της τοιχογραφίας: τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη.

Η Σχολή των Αθηνών καταδεικνύει περίτρανα την ωριμότητα του καλλιτέχνη. Ο Ραφαήλ πλέον δε δίνει αλληγορική μορφή στην εικόνα. Αντίθετα, ομαδοποιεί τις μορφές του ανάλογα με την ιδιότητά τους: φιλόσοφοι, μαθηματικοί, αστρονόμοι, αρχιτέκτονες κ.ο.κ. Και όλοι οι επιστήμονες σκεπάζονται ιεροπρεπώς με μία στοά με έντονο τονισμό του βάθους, όλη η σύνθεση πλαισιώνεται με μια τρέσσα διπλού μαιάνδρου. Έτσι, ο Ραφαήλ κατορθώνει να περάσει έμμεσα στο θεατή την έννοια του χρόνου, της σύνδεσης του παρελθόντος με το παρόν.


Λεπτομέρειες για τα πρόσωπα που απεικονίζονται, στις Τέχνης Επιλογές μας.

28.7.10

Η "αγια" ελληνικη οικογενεια


Η τάση της αγιοποίησης προσώπων και καταστάσεων είναι έντονη στον λαό, ιδιαίτερα σε καιρούς χαλεπούς. Το παρελθόν αποκτά διατάσεις μυθικές που θα ξάφνιαζαν και τους πρωταγωνιστές του.

Άκουγα τις προάλλες νέο-ορθόδοξη βουλευτή του κάπα-κάπα να επαινεί την ελληνική οικογένεια για το δέσιμό της και την υποστήριξη που προσφέρει στα μέλη της στους δύσκολους καιρούς. Με εξέπληξε η νέο-μπουρζουά προσέγγιση της βουλευτού και θα με συγκινούσε ίσως, αν εξαιρούσαμε την αντίφαση και την υποκρισία. Αντίφαση, γιατί αυτοί που επί χρόνια πριονίζουν εξ ιδεολογίας τους παραδοσιακούς θεσμούς, μαζί και αυτόν της οικογένειας, θυμήθηκαν αίφνης τις καλοσύνες της. Και υποκρισία, γιατί το κόμμα της, ως βασικό μέρος του συστήματος νομής της εξουσίας με τα συνδικάτα και τα έμμισθα κομματικά μέλη, προώθησε και προωθεί την ανεργία και τη φτώχεια. Πόσο βολικό για τους πολιτικάντηδες το μπαλάκι να περάσει στην οικογένεια και το ατομικό φιλότιμο, αντί να μείνει στο πεδίο της πολιτικής!

Η ελληνική οικογένεια έχει είναι αλήθεια ένα χάρισμα, να μην αφήνει μέλος της να πεθάνει της πείνας. Μπορεί να το πολεμήσει, να το εξευτελίσει, να το ταπεινώσει, αλλά δεν θα το αφήσει έξω απ' το μαντρί, όχι ίσως από εκδήλωση αυθεντικής αγάπης, αλλά από το φόβο του τί θα πει ο γείτονας - και έναν πρωτόγονο γονιδιακό δεσμό, που δεν αφήνει να χαθεί παντελώς το αίμα. Κατά τ' άλλα, η "αγία" ελληνική οικογένεια διαπρέπει στο να στραγγαλίζει από την παιδική ηλικία κάθε τάση του ατόμου για ελευθερία, προσδένοντάς το σαν ανάπηρο στο άρμα της μαμάς-μάρτυρος και του πατέρα-αφέντη. Το ελληνόπουλο εξαρτάται εσαεί από την κατσαρόλα και τη σκάφη της μαμάς, το πορτοφόλι και τις γνωριμίες του μπαμπά.


Αντίθετα από τα πρότυπα της αρχαίας και νεώτερης Ιστορίας μας, το σύγχρονο ελληνόπουλο αποτρέπεται από το να γίνει καλύτερο από τους προγόνους του. Ψυχαναγκάζεται να ζητά τη συνδρομή της μαμάς και του μπαμπά για να βρει δουλειά, να αποφασίσει ποιον σύντροφο θα παντρευτεί και πώς θα φτιάξει τα γεμιστά. Οι στρατιές των συναισθηματικά αναπήρων νεοελλήνων γίνονται οι κακομαθημένοι άντρες-παιδιά, που βρίσκουν το δάσκαλό τους στην παντόφλα της συμβίας τους, και οι παλιμπαιδίζουσες υστερικές σύντροφοί τους, που αναπαράγουν το καταθλιπτικό πρότυπο του παιδιού του καναπέ και διαιωνίζουν τη σχέση εξάρτησης, θυμού και φόβου του ατόμου με την εξουσία.

Στον αντίποδα αυτών, η ελληνική οικογένεια οφείλει να είναι ελεύθερη από εκβιασμούς και συναισθηματικά βασανιστήρια. Οφείλει να στοχεύει στη δημιουργία ανθρώπων υψηλοφρόνων, που με τη σειρά τους θα δημιουργήσουν μια υψηλόφρονα Πατρίδα. Οφείλει να ακολουθεί το παράδειγμα της Φύσης, που θρέφει και διδάσκει, αλλά με σκοπό την αυτονομία του νεοσσού, υπαγορεύοντας στον άνθρωπο την παιδαγωγική οδό. Οφείλει να ενθαρρύνει την αναζήτηση, την αυτάρκεια, τη γενναιότητα, την ανεξαρτησία και την πρόοδο των παιδιών της, όχι περιστασιακά και μπακαλίστικα, αλλά με στόχο και πίστη στο μέλλον τους και στο μέλλον της Φυλής τους.


Οχιά

27.7.10

Θερμοπυλων Μνημη 2010


Στις 24-7-2010 πραγματοποιήθηκε η πιο μυσταγωγική από τις επετειακές εκδηλώσεις της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.

Σε ένα από τα πιο σημαντικά μνημεία της Ελλάδας με τα πιο ιερά χώματα τις τιμημένες Θερμοπύλες, εκεί όπου παρακολουθεί ό,τι συμβαίνει ο βασιλιάς Λεωνίδας με κριτική ματιά.
Με την παρουσία πολλών συναγωνιστών και συναγωνιστριών όχι μόνο από την Αθήνα αλλά από πολλά μέρη της Ελλάδας, πραγματοποιήθηκε η τελετή. Η θερμοκρασία ήταν ιδιαίτερα υψηλή, αλλά ο καύσωνας ήταν λίγος μπροστά στις δοκιμασίες των προγόνων μας. Σταθήκαμε όλοι εκεί, σε παράταξη, δυνατοί και πιστοί στο καθήκον μας.

Στις ομιλίες τους οι συναγωνιστές μας ταξίδεψαν πίσω στον χρόνο, μας έφεραν αντιμέτωπους με τις ευθύνες μας έναντι των Μεγάλων Νεκρών του Γένους μας. Πιο συγκινητική για μένα υπήρξε η συνομιλία του συναγωνιστή Ηλία Κασιδιάρη.. Η τόσο παραστατική και η τόσο λεπτομερειακή ανάλυση των γεγονότων που συνέβησαν πριν από 2.500 χρόνια σου προκαλούσαν αναστάτωση και Δέος και σε έκανε να σκέφτεσαι πως είναι σήμερα η κατάσταση. Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω ένα δάκρυ, που κύλησε από τα μάτια μου ακούγοντας με προσοχή την ομιλία αυτή. Δεν πρόκειται να την ξεχάσουμε, κανείς μας.

Εξαιρετική η παρουσία του πυρήνα Μαγνησίας, με καπνογόνα και πυρσούς στο περίγραμμα του μνημείου, ενώ εντυπωσιακή ατμόσφαιρα γεμάτη υπερηφάνεια δημιούργησε το φλεγόμενο Λάμδα, σύμβολο της Λακεδαιμόνιας ασπίδας.

Ο όρκος μας στους Αθάνατους Νεκρούς Ήρωες, τον βασιλιά Λεωνίδα, των 300 Σπαρτιατών και των 700 Θεσπιών ήταν ο ίδιος, όπως κάθε χρόνο: Θα συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που πρέπει ως γνήσιοι Έλληνες και Χρυσαυγίτες. Κανείς δεν μας πτοεί και τίποτα δεν μας σταματά. ΖΗΤΩ Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΙ ΟΙ 300. ΖΗΤΩ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ. ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!

Μαιάνδρια


Η παρουσία των συναγωνιστριών κάθε ηλικίας ήταν, για άλλη μια φορά, εντυπωσιακή:









26.7.10

Γερμανιδες υπουργοι εναντιον γερμανικης παιδειας

Γυναίκες πολιτικοί (συχνά νέες και ωραίες) αποτελούν την αιχμή του δόρατος του «πολυπολιτισμού» και των επιταγών της παγκοσμιοποίησης γενικότερα στις ευρωπαϊκές χώρες. Στην Γερμανία, οι κεντροαριστερών αντιλήψεων (και όχι μόνο) υπουργοί κάνουν ό,τι μπορούν για να σκοτώσουν εθνικά τις επόμενες γενεές των Γερμανών. Απαγορεύουν στους Εθνικιστές να διδάσκουν, ενώ επιβάλλουν ισλαμικά μαθήματα.
Οι καθεστωτικοί πολιτικοί στο κρατίδιο της Μεκλεμβούργης-Δυτικής Πομερανίας ελπίζουν ότι με μια νέα πρόταση θα μπορέσουν ν' απαγορεύσουν την ιδιοκτησία κέντρων προσχολικής αγωγής από μέλη του NPD και Εθνικιστές γενικότερα, όπως δηλώθηκε στα ΜΜΕ χθες.


Σύμφωνα με την πρόταση της υπουργού κοινωνικής πρόνοιας του κρατιδίου Manuela Schwesig, όσοι αναλαμβάνουν ίδρυση νηπιαγωγείων και βρεφονηπιακών σταθμών, πρέπει ν’ αποδείξουν ότι οι δραστηριότητές τους δεν περιλαμβάνουν εθνικιστικές ενασχολήσεις. «Με ενοχλεί το γεγονός ότι μπορεί ακροδεξιοί εξτρεμιστές να είναι υπεύθυνοι για την διαπαιδαγώγηση μικρών παιδιών», δήλωσε η υπουργός, η οποία είναι επίσης ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών.

Έτσι, μόνο αφού αποδειχθεί η μη εμπλοκή με "ακροδεξιά" κόμματα ή οργανώσεις θα τους επιτρέπεται να φροντίσουν παιδιά. Τέτοιος έλεγχος πολιτικών φρονημάτων, εάν καθιερωθεί, θα είναι άνευ προηγουμένου στα βορειοανατολικά κρατίδια της Γερμανίας. Η συγκεκριμένη πρόταση έρχεται μετά την αποκάλυψη τον Φεβρουάριο ότι ένα μέλος του NPD προσπάθησε ν’ αναλάβει ένα τοπικό νηπιαγωγείο στο Bartow. Όταν η μικρή πόλη των 550 κατοίκων έψαχνε για νέο ιδιοκτήτη του νηπιαγωγείου της, το δημοτικό συμβούλιο μόλις και μετά βίας μπόρεσε να αποτρέψει την απόκτησή του από ένα μέλος του (νόμιμου πολιτικού κόμματος – μην ξεχνάμε) NPD, προβάλλοντας τις πλέον απίθανες δικαιολογίες.


Την ίδια στιγμή, η υπουργός παιδείας της Γερμανίας Annette Schavan υπερασπίστηκε την προκλητική οδηγία για εισαγωγή μαθημάτων για το Ισλάμ στα γερμανικά σχολεία, λέγοντας πως βοηθούν την αφομοίωση. Ισχυρίστηκε ότι τα πειραματικά μαθήματα για το Ισλάμ αποδείχθηκαν πολύ αποτελεσματικά στην βελτίωση της κατανόησης μεταξύ μουσουλμάνων και μη μουσουλμάνων μαθητών. Αρνήθηκε ότι με αυτόν τον τρόπο προωθείται το Κοράνι στα γερμανόπουλα ή ότι γίνονται πιο δεκτικά τα μουσουλμανάκια στο ακραίο Ισλάμ. Ανέφερε ότι προγραμματίζονται επίσης Ισλαμικές σπουδές στα γερμανικά πανεπιστήμια, σκοπεύοντας σύντομα να εκπαιδεύουν ιμάμηδες στα ανώτατα ιδρύματα της Γερμανίας, οι οποίοι στην συνέχεια θα κηρύττουν στα τζαμιά της χώρας.

Όπως καταλάβατε, στην -υπό σκληρή σιωνιστική κατοχή- Γερμανία απαγορεύεται να διδάσκει παιδιά ένας Εθνικά σκεπτόμενος Γερμανός, ενώ προωθείται η διδασκαλία τους από αλλόθρησκους και αλλόφυλους «γερμανοποιημένους» μετανάστες. Αντικαθιστούν όλους τους λαούς της Ευρώπης, σκοπεύοντας στην εξάλειψη του λευκού ανθρώπου.

Maria Eva Duarte Peron: santa EVITA


Η θρυλική αγία Εβίτα των Αργεντίνων.
Περισσότερα από 2 εκατομμύρια λαού την αποχαιρέτησαν,
όταν στα 33 της χρόνια έφυγε από καρκίνο.


Το διάσημο μιούζικαλ "Εβίτα" των Άντριου Λόιντ Βέμπερ και Τιμ Ράις, με το περίφημο τραγούδι του πρώτου "Don't cry for me Argentina" παίχτηκε φέτος και στην Ελλάδα. Ο Ράις (προσπαθώντας να μην ...κακοχαρακτηριστεί) λέει:
«Στην πρώτη μεγάλη συνέντευξη Τύπου που δώσαμε ένας δημοσιογράφος με ρώτησε: “Κάνατε ένα έργο για μια φασίστρια;” και του απάντησα “ναι”. Έγινε τότε μια μεγάλη παύση στο κοινό. Υπήρξαν πολλοί που είπαν υπέροχα πράγματα για την προσωπικότητα της Περόν. Σίγουρα άλλοι τη μισούν και άλλοι τη λατρεύουν. Το σίγουρο είναι ότι είναι πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση. Δεν θα πω ποτέ ότι ήταν ένας καλός άνθρωπος, αλλά πιστεύω ότι μπορείς να θαυμάσεις πολλά σε αυτή».

Διάσημες ρήσεις της ΕΔΩ.

25.7.10

Οταν τρεμει η εξουσια: ΜΑΤ παντου

Από Σεπτέμβρη και στην δική σας γειτονιά
σε πόλεις και χωριά...



Η κυβέρνηση περίμενε το καλοκαιράκι για να περάσει ήρεμα κι ωραία τα αντεργατικά μέτρα, αλλά τρέμει τις αντιδράσεις του Σεπτεμβρίου και γι’ αυτό το λόγο, σύμφωνα με κυριακάτικη εφημερίδα, πάρθηκε η απόφαση να ξεκινήσουν υπερεντατικά σεμινάρια αντιμετώπισης των συγκεντρώσεων σε όλα τα αστυνομικά τμήματα της χώρας. Την είδηση διαβάσαμε στη «Real News» και αντιγράφουμε σχετικά αποσπάσματα:
«Από υπερεντατικά σεμινάρια αντιμετώπισης πλήθους θα περάσουν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού οι αστυνομικοί όλων των αστυνομικών διευθύνσεων της χώρας, οι οποίοι συγκροτούν τις περιφερειακές διμοιρίες Αποκατάστασης Τάξης.

Την εκπαίδευση έχουν αναλάβει έμπειροι αξιωματικοί των ΜΑΤ από την Αθήνα, οι οποίοι έχουν σαφείς εντολές από το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας να προετοιμάσουν στο καλύτερο δυνατό επίπεδο τους συναδέλφους τους, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τις αναμενόμενες κινητοποιήσεις για τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης από τον Σεπτέμβριο.

Σύμφωνα με πληροφορίες, δύο είναι τα βασικά αντικείμενα των σεμιναρίων: η διάσπαση του πλήθους και η αποτελεσματική χρήση χημικών που διαθέτουν στο οπλοστάσιό τους τα ΜΑΤ.

Υπήρξε έντονη πίεση από την πολιτική ηγεσία προς το αρχείο της Αστυνομίας να υπάρχουν στις αρχές του Σεπτέμβρη σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις που θα μπορούν να ελέγξουν μαζικές διαδηλώσεις».

Και, βέβαια, μην απορήσετε αν μάθετε ότι εντατική προετοιμασία για τον Σεπτέμβρη κάνει και ο... στρατός προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο ελληνικός λαός, που απλά διαδηλώνει για να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του που λεηλατούνται από κυβέρνηση και τρόικα. Δυστυχώς, αυτή είναι η Δημοκρατία μας…

Όταν τα ΜΑΤ προστατεύουν ανθέλληνες και βρίσκονται απέναντί τους Χρυσαυγίτες όμως:

24.7.10

Μνημη Θερμοπυλων 2010 - ΚΑΛΕΣΜΑ


Πολλές οι διδαχές που μας έρχονται από τον Λεωνίδα, τον Σπαρτιάτη βασιλέα, αλλά ποιος τις ακούει σήμερα;

Ο Λεωνίδας είναι πολύ περισσότερα από ένας ήρωας που πέθανε στις Θερμοπύλες υπερασπίζοντας Ιδέες και Πατρίδα. Είναι ένας άνδρας αιώνιος. Το σημαντικότερο για τον Λεωνίδα είναι ότι πολέμησε δίπλα σε άνδρες που δεν τους χώριζε τίποτα, αλλά τους ένωναν πολλά. Δεν πολέμησε ως βασιλέας ανάμεσα σε υπηκόους, αλλά ως Όμοιος δίπλα σε Ομοίους. Δεν πήγε στις Θερμοπύλες για να ικανοποιήσει κάποιο εγωιστικό του καπρίτσιο, αλλά γιατί έπρεπε. Δεν φοβόταν τον Θάνατο, αλλά όχι επειδή δεν αγαπούσε την ζωή. Δεν φοβόταν τον Θάνατο, γιατί τον γνώριζε, ήταν φίλοι από χρόνια και ήξερε ότι ο Θάνατος δεν θα τον άγγιζε ποτέ. Και δεν τον άγγιξε, ούτε αυτόν ούτε κάποιον από τους άλλους Ομοίους.

Ζούνε ακόμα μέσα στις καρδιές μας, μέσα στο Αίμα που κυλάει στις φλέβες μας. Συγγενείς μας στο Αίμα, αλλά και στον Αγώνα. Και στις συνθήκες. Και στις καταστάσεις. Η ορδή των βαρβάρων προελαμβάνει και πάλι. Η πέμπτη φάλαγγα και πάλι εδώ στην θέση της. Οι μαχητές του λίγοι, αλλά τι σημασία έχει; Το Καθήκον, το ιερό, τον έφερε εδώ στις Θερμοπύλες και, αν είναι το σώμα του να χαθεί, θα χαθεί όμορφο, αφού έτσι και αλλιώς ήταν μονάχα το κέλυφος της αιώνιας Ψυχής του, της Ελληνικής.

Και εμάς εδώ μας καλεί στις το Αίμα μας, το προαιώνιο κάλεσμα που κρύβεται βαθιά μέσα μας. Όχι για ένα μνημόσυνο. Αυτό γίνεται κάθε μέρα μέσα από τις πράξεις μας ή δεν γίνεται καθόλου. Μας καλεί για έναν όρκο ενώπιον του ότι θα φυλάττουμε και εμείς τις Θερμοπύλες που κληρονομήσαμε από αυτόν. Ότι και εμείς μία μέρα θα πούμε ότι ζήσαμε όπως αυτός μας δίδαξε και θα παραδόσουμε την Κληρονομιά του στους επομένους. Ότι θα διάγουμε βίον ενάρετον και παιδαγωγικόν μέχρι την στιγμή, εκείνη την Αγία, που το Καθήκον θα καλέσει και εμάς.

Άλλοι είναι σίγουρο ότι την ίδια ώρα θα ορκίζονται στον Εφιάλτη. Ας είναι... Θα είναι και περισσότεροι από εμάς. Δεν πειράζει... Θα έχουν πλούτη και λούσα πολλά, στήριξη σε ότι και να κάνουν. Δικό τους πρόβλημα η τρυφιλή ζωή τους... Η Μοίρα που σε κύκλους υφαίνει την Ιστορία έχει αποφανθεί ήδη. Η Νίκη είναι δική μας. Ζήτω Η Νίκη!

22.7.10

Φεμινισμος και μοδα


«…Βεβαίως, πρέπει να χτυπήσουμε και το καμπανάκι μήπως κι αυξηθεί ο ρατσισμός! Οπότε, ας πληρώσουμε και “αντιρατσιστικές” καμπάνιες, ας κοπεί κονδύλι και για αυτό. Το σύστημα είναι εξάλλου όπως τα φαστ φουντ: πρώτα σε παχαίνουν, κι ακριβώς στο από πάνω όροφο υπάρχουν κλινικές αδυνατίσματος. Και τα δύο τα πληρώνει το ίδιο θύμα…»
Από την Αρθρογραφία της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Φυσικά, η παραπάνω διαπίστωση δεν ισχύει μόνο στο θέμα του «ρατσισμού». Υπάρχει σε κάθε τομέα της ζωής, της σύγχρονης ζωής, όπως αυτή κατασκευάστηκε από την άτυπη συνεργασία κεφαλαιοκρατών και μαρξιστών, καθώς οι τελευταίοι οτιδήποτε παρανοϊκό το έθεταν ως κοινωνική ανάγκη και οι πρώτοι εφάρμοζαν, ως κοινωνική πολιτική. Θέμα των καιρών, η απουσία αρρενωπότητας στον σύγχρονο άνδρα, ο εκφυλισμός, η θηλυκοποίηση των οργανισμών, ακόμα και σε ζωικές ομάδες όπως τα ψάρια και διάφορα θηλαστικά. Κάποιοι μάλιστα μιλάνε για επικείμενο αφανισμό αρσενικών και δεν είναι από εκείνους που παράγουν σενάρια φαντασίας. Είτε λοιπόν η μόλυνση, τα τοξικά και οι ορμόνες, είτε η πλύση εγκεφάλου μεταξύ των ανθρώπινων ομάδων, λειτούργησαν τόσα χρόνια ως καταλύτης και πλέον ανησυχούμε για το μέχρι πρότινος αδιανόητο.
Ας δούμε τι γράφεται στο διαδίκτυο για αυτό το θέμα:
«…Ο φεμινισμός, λοιπόν, ευνούχισε τους άντρες ή η κάκιστη ερμηνεία του από θηλυκά με εμμονές και απωθημένα, που σε συνδυασμό με την προβολή προτύπων από τα media - όπου συχνά οι άντρες απεικονίζονται ως άτιμοι, κτηνώδεις, αποτυχημένοι ή ανόητοι - οδήγησε σε μια διεστραμμένη εκδοχή του!!! Την στέρηση της αρχοντιάς και του προστατευτικού ρόλου των ανδρών στην κοινωνία και την αποδόμηση ρόλων αμφοτέρων των φύλων διαπιστώνουν επιστήμονες - συγγραφείς, μεταξύ των οποίων αρκετές εκπρόσωποι του «ασθενούς» φύλου, προκαλώντας σάλο στα.. γυναικεία στίφη. Η διάσημη Αμερικανίδα Κάθλιν Πάρκερ στο συγκλονιστικό βιβλίο «Save the Males» καταγράφει την πορεία του πάλαι ποτέ ισχυρού φύλου προς την παρακμή, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά των συζητήσεων που έχουν ανάψει τον τελευταίο καιρό. Υπενθυμίζει πως επί 30 χρόνια οι άντρες δέχθηκαν τα πυρά μιας κουλτούρας βασισμένης στην αντίληψη ότι αυτοί φταίνε για κάθε δεινό της ζωής και επιρρίπτει ευθύνες σε «φεμινιστές», media, κινηματογράφο, μουσική, εκπαιδευτικό σύστημα, πολιτική, ενώ ο συγγραφέας Ρίτσαρντ Ντόιλ, σε παλαιότερο βιβλίο με τον ίδιο τίτλο, κατηγορεί, επίσης, νομοθέτες και δικαστές. Ο βραβευμένος Γουόρεν Φάρελ, με τελευταίο συγγραφικό έργο το «Does Feminism discriminate against Men?» (Κάνει ο φεμινισμός διακρίσεις κατά των αντρών;), επισημαίνει πως «το πρόβλημα με το φεμινισμό είναι ότι είδε τους άντρες ως εχθρούς…»


Το ζήτημα σε όλα αυτά είναι ότι αντί να υπάρξει εναντίωση και κατακραυγή σε όλους όσους υποστήριζαν και υποστηρίζουν θεωρίες φεμινιστικού επιπέδου, και υπερκαλύπτονται με τον χαρακτηρισμό του «προοδευτικού», οι ίδιοι μπορούν και συνεχίζουν να παίζουν τον ρόλο του ξερόλα και διανοούμενου χωρίς κανείς να τους ενοχλεί. Μάλιστα, τώρα που πρέπει να κρατηθούν τα προσχήματα και μιας και η έννοια «φεμινισμός» έκλεισε τον κύκλο της καθώς και ολοκλήρωσε την αποστολή της, οι ίδιοι δημιουργούν ορολογίες όπως «φεμιναζί», δηλαδή προσθέτουν την σβάστικα σε αυτό που μέχρι πρότινος υποστήριζαν ώστε να το παρουσιάσουν ως δαιμονικό και τυραννικό. Την ίδια τακτική βλέπουμε και σε περιπτώσεις όπως τα εγκλήματα των Ισραηλινών, που οι αναρχοαριστεροί τους αποκαλούν «ναζιστές» και «φασίστες», αλλά τι να λέμε τώρα. Κάποτε ηλίθιοι, πάντοτε ηλίθιοι…. Δεν θα αναλύσουμε το πως έβλεπαν οι προαναφερθέντες Ναζί, την θέση του ανδρός και της γυναίκας στην κοινότητα. Είναι γνωστό εξάλλου σε όσους έχουν διαβάσει και λίγο περισσότερο ότι πάταξαν τους συντηρητικούς χριστιανοφαλλοκράτες αλλά συγχρόνως έδωσαν και στους γερμανούς αρσενικούς, την συνώνυμη ανδρεία που ήδη εξαλειφόταν στην παρακμασμένη Δύση. Θα πούμε απλά για το σήμερα.

Σήμερα η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο που μόλις αναφέραμε. Δεν πιστεύουμε ότι ο άνδρας ή η γυναίκα είναι πειραματόζωα που η στάση τους πρέπει να επηρεάζεται από την προπαγάνδα του συστήματος μέσω των ταινιών και των περιοδικών. Η ανθρώπινη φύση κατευθύνεται από τα ίδια της τα ένστικτα, ένστικτα που όμως έχουν κλονιστεί από έναν ανελέητο ψυχολογικό πόλεμο. Δεν συμπλέουμε με τους μοντέρνους «ειδικούς» που κάθε φορά έχουν μια νέα εξυπνάδα να πουν. Αναζητάμε δε, με δίψα και αποφασιστικότητα έναν τέτοιο αληθινό τρόπο ζωής, που να αντιστοιχεί στην αληθινή μας φύση, και να μας κάνει αληθινούς άντρες και αληθινές γυναίκες. Και ο μόνος δρόμος για αυτό, είναι ο δρόμος του Εθνικισμού.


ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ


ΣΗΜ: Στην τελευταία εικόνα λεπτομέρεια ανάγλυφης παράστασης του Arno Breker, με τίτλο "Εσύ και Εγώ".

21.7.10

The Girl with the Pearl Earring


Johannes Vermeer, c. 1665,
λάδι σε καμβά, 44.5 × 39 cm,
Mauritshuis, The Hague.

Το Κορίτσι με το Μαργαριταρένιο Σκουλαρίκι, θεωρείται από πολλούς ως η Mona Lisa του Βορρά. Καμία πληροφορία δεν υπάρχει για το μοντέλο του πίνακα, καθώς και η ίδια η ζωή και το έργο του Vermeer ήταν σχετικά άγνωστα ακόμα και στους ειδικούς, μέχρι πολύ πρόσφατα.

Ο Vermeer επέλεξε να απεικονίσει την κοπέλλα τη στιγμή που εκείνη γυρνάει το πρόσωπό της προς τον θεατή κοιτώντας τον με ένα αινιγματικό βλέμμα. Την έχει τοποθετήσει σε μαύρο φόντο, ενώ το φως έρχεται στο πρόσωπό της μετωπικά, δημιουργώντας στον θεατή την ιδέα πως υπάρχει κάποια πηγή φωτός μπροστά από την κοπέλλα.

Διαβάστε περισσότερα στις Τέχνης Επιλογές μας.

Ο μυστηριώδης πίνακας ενέπνευσε και ταινία:

20.7.10

20/7/1974: Λογαριασατε λαθος

Κανείς δεν ξεχνά τίποτα δεν ξεχνιέται



Άσε πλέον, φωνή μου, τον ανέμελο στίχο.
Το μεθύσι σου δέσε και τη φλόγα σου κράτα.
Σφίξε τώρα ζευγάρια την ηχώ με τον ήχο.
Στρώσε στέρεο το βήμα, στράταν ίσια περπάτα,
μεγαλόφωνος ύμνος στο φαρί του ας σε πάρει
που ζητά δεξιοσύνη και καλό χαλινάρι.

Κι ας μην πουν πως τραγούδι σαν κι αυτό δεν ταιριάζει.
Τέτοια σκότεινη ώρα, που τα στήθια σου πνίγει,
λέω εκείνο που μένει και που μόνο θ' αλλάζει
στο καλύτερο πάντα, σαν η αγκούσα θα φύγει.
Γιατί αυτοί θε να φύγουν, πες πως κιόλας κινάνε,
μα όλα τ' άλλα θα μείνουν και δικά μας θε να 'ναι.

Όχι, εσάς δε σας θέλει τούτη η γη, δε σας ξέρει.
Όλα εδώ είναι δικά μας, 'τι απ' το κάθε λιθάρι,
απ' το χώμα, απ' το δέντρο, το νερό και τ' αγέρι
το κορμί μας μια στάλα για να γίνει έχει πάρει.
Η ψυχή μας επήρε μια πνοή απ' το καθένα.
Όλα εδώ είναι δικά μας, μα για σας όλα ξένα.

Γιατί εσείς είστε ξένοι κι όσα βάγια αν κρατάτε
τούτη η γη δεν πουλιέται, δεν της γίνεστε φίλοι.
Η πατρίδα είναι μάνα, έχει μνήμη, θυμάται
απ' τον άγιο της κόρφο ποια βυζάξανε χείλη.
Κι η γλυκειά μας η Κύπρος ήταν, είναι, θα μένει
για τα τέκνα της μάνα, μα για σας πάντα ξένη.

Λογαριάσατε λάθος με το νου σας εμπόροι,
δε μετριέται Πατρίδα Λευτεριά με τον πήχη.

Κι αν μικρός είναι ο τόπος και το θέλει και μπορεί
τον ασήκωτο βράχο να τον φάει με το νύχι.
Τούτη η δίψα δε σβήνει, τούτη η μάχη δε παύει,
χίλια χρόνια αν περάσουν, δεν πεθαίνουμε σκλάβοι.

***
Ες Γην εναλίαν Κύπρον (1992)
Μουσική: Μιχάλης Χριστοδουλίδης
Στίχοι: Θεοδόσης Πιερίδης
Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας


Σημείωση Ιστορικής Μνήμης: Τέσσερις (4) ημέρες μετά την εισβολή του Αττίλα και ενώ η γη της Κύπρου ακόμη ποτιζόταν με αίμα, στις 24/7/1974, ο "εθνάρχης" Κωνσταντίνος Καραμανλής επέστρεφε στην Ελλάδα για ν' αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας και την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας, με το περίφημο "Ή εγώ ή τα τανκς". Οι αφελείς Αθηναίοι τον υποδέχονται πανηγυρίζοντας με αναστάσιμες λαμπάδες. Και είπε "η Κύπρος είναι μακριά"... και κάποιοι υποψιάστηκαν με τί αντάλλαγμα ήρθε η "δημοκρατία" τους στην χώρα. ΑΛΗΤΕΣ-ΠΡΟΔΟΤΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ!

19.7.10

Συμβολαια θανατου για τους ανυπακουους

Όταν τα ΜΜΕ πρέπει να υπακούουν τους εξουσιαστές... αναλαμβάνουν οι (αντι)εξουσιαστικές "Σέχτες".


Ένας δημοσιογράφος επέλεξε να κάνει αυτό που θεωρούσε σωστό, αδιαφορώντας για το ποιους ενοχλούσε. Κάποιος δειλός, με το πλασματικό υποκατάστατο δύναμης στο πορτοφόλι του, ανέθεσε σε τρίτους να βγάλουν απ' την μέση τον ενοχλητικό. Όπως αναθέτεις μια μυοκτονία, ας πούμε. Σε ένα κράτος όπου το μόνο που λειτουργεί είναι τα συμφέροντα των πλουτοκρατών, όπου η παρακμή, η ανηθικότητα και η διαφθορά κάνουν πάρτι, όλοι κάνουν τους σοκαρισμένους για την δολοφονία του Σωκράτη Γκόλια. Όπως έκαναν τους σοκαρισμένους για τα θύματα βομβιστών και εμπρηστών.

Όλοι κάνουν τους σοκαρισμένους για τα θύματα ψυχρών εκτελεστών, που αυξάνονται σε κάθε κοινωνικό επίπεδο. Αλλά το σοκ για την γιαγιά που την δολοφονούν για την σύνταξή της, για την κοπέλα που την δολοφονούν μετά τον βιασμό της, για τον μαγαζάτορα που τον δολοφονούν για τις πενιχρές εισπράξεις της μέρας, για το παιδί που το δολοφονούν για την πλάκα τους, για τους θανάτους των "άσημων", των "κοινών θνητών" χωρίς "επώνυμους" φίλους, αυτό το σοκ κρατά μερικές ώρες. Το σοκ για τον "δικό τους" θα κρατήσει μερικές βδομάδες.

Και ο υπουργός ΠΡΟστασίας του ΠΟλίτη (ο πλέον αποτυχημένος τίτλος υπουργείου με τον πλέον αποτυχημένο υπουργό) διαβεβαιώνει την εύρεση και τιμωρία των ενόχων. Αδιαφορώντας που ΚΑΝΕΝΑΣ δεν τον πιστεύει στο ελάχιστο πια. Λέει αυτά που νομίζει πως πρέπει να πει και αποσύρεται ξανά στην νιρβάνα της (σκόπιμης ίσως) ανικανότητάς του.

Αυτό που έχει σημασία για το σύστημα είναι να εδραιωθεί ο φόβος και η ανασφάλεια στους ΠΑΝΤΕΣ. Εάν φοβάται ο μέσος Έλληνας να βγει απ' το σπίτι του για να πάει στο περίπτερο της γειτονιάς του, θα τρέμει να εξεγερθεί στους δρόμους. Εάν φοβάται ακόμη και να εκφραστεί για τα κακώς κείμενα, ακόμη και ανώνυμα, ακόμη και απ' την "ασφάλεια" του σπιτιού του και του υπολογιστή του, η εξουσία τους δεν κινδυνεύει. ΝΟΜΙΖΟΥΝ.

Γιατί πάντα υπάρχουν κάποιοι "τρελλοί". Κάποιοι που θεωρούν την υποτέλεια χειρότερη απ' τον θάνατο. Κάποιοι που το μόνο που φοβούνται είναι η κρίση των Νεκρών και των Αγέννητων για τις πράξεις ή την απραξία τους. Είναι αυτοί οι ανυπάκουοι σε μια εξουσία που δεν σέβονται, σε μια αφύσικη εξουσία που μισούν. Αυτοί που όταν τους πουν "Σκάσε", φωνάζουν ακόμη δυνατότερα. Και απ' αυτούς τους άφοβους "τρελλούς" θα δικαστούν μια μέρα οι δειλοί ηθικοί αυτουργοί όλων αυτών των δολοφονιών, που σοκάρουν τους υπόλοιπους.

Τα συλλυπητήριά μας στην οικογένεια του Σωκράτη Γκόλια και ιδιαίτερα στην γυναίκα του. Στάθηκε συνεπής απέναντι στον εαυτό του και αυτό είναι δύσκολο επίτευγμα σήμερα.

18.7.10

Φλωρινα, Ιουλιος 2008

Οι συναγωνιστές αποχωρούν μετά την εκδήλωση για την Μακεδονία και παιδιά της πόλης τους χαιρετούν με τον καλύτερο τρόπο:

17.7.10

Απο την αφηγηση ενος στρατιωτη


Κύπρος, Λάπηθος. Καλοκαίρι της εισβολής.
Εκτελούσα καθήκοντα φρουρού σε φυλάκιο, που είχαμε στημένο στην εκκλησία των Πανάγρων. (…) Κάποια στιγμή ένιωσα να πεινώ. (...) Έβγαλα τότε από το σακίδιο μου μισό ψωμί που είχα, αφαίρεσα την ψίχα κι έχωσα μέσα το κρέας μιας μικρής κονσέρβας. Δαγκώνοντας την πρώτη μπουκιά, αντιλήφθηκα να στέκει εκεί κοντά μου και να με παρακολουθεί ένα ρακένδυτο αγοράκι ηλικίας 9-10 χρόνων. Μου έκαναν ζωηρή εντύπωση τα μεγάλα εκφραστικά μάτια του, που κοίταζαν με λαχτάρα το λιτό πρόγευμά μου.

-Πεινάς ρε; το ρώτησα.
-Ναι, απάντησε με μια αδύναμη φωνή, ενώ ταυτόχρονα είδα να ξεροκαταπίνει ένα κόμπο σάλιου.
Του πρόσφερα αυθόρμητα ολόκληρο το ψωμί που κρατούσα. Ο μικρός το πήρε δειλά, λες και δεν πίστευε στην προσφορά μου. Αμέσως, όμως, άρχισε να τρώει βιαστικά καταβροχθίζοντας τις μπουκιές του με βουλιμία. (…) Καθώς ο μικρός έτρωγε, άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί ένα μοναχικό παιδί γυρόφερνε μέσα στο έρημο χωριό. Κανονικά, εκείνες τις ώρες έπρεπε να βρίσκεται στην οικογένειά του σε ασφαλέσετερες περιοχές. (...)

-Τι κάνεις εδώ; Είσαι μόνος;
-Ο παπάς μου βόσκει τα πρόβατα. Εγώ είμαι εδώ και προσέχω τον αδελφό μου…
Ακούοντας την απάντησή του, σχημάτισα την εντύπωση πως ο μικρός ανήκε σε μια οικογένεια απλοϊκών ανθρώπων του χωριού, που δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα των στιγμών που ζούσαμε. Ο πατέρας, λοιπόν, είχε βγει με το κοπάδι του έξω στους αγρούς αφήνοντας το μικρό στο χωρίο να προσέχει ένα μικρότερο αδελφάκι του. (...)
-Καλά, και πού άφησες τον αδελφό σου;
-Εδω είναι… κοντά. Θέλεις να τον δεις;

Εκείνη τη στιγμή ήρθε ο αντικαταστάτης μου στο φυλάκιο και ήμουν ελεύθερος. Η περιέργειά μου να δω το αδελφάκι που είχε στη φροντίδα του ο μικρός μου φίλος ήταν μεγάλη.
-Εντάξει, πάμε να μου δείξεις τον αδελφό σου!
Στο χέρι, κρατούσε το τελευταίο κομμάτι ψωμί που του είχα δώσει. Το απόθεσε προσεκτικά σε μια πέτρα και ξεκίνησε. Εγώ τον ακολουθούσα μηχανικά, και χωρίς να μιλούμε φτάσαμε γρήγορα στην άκρη του χωριού. Ύστερα, μπήκαμε σ’ ένα χωματόδρομο, που μας έφερε έξω από το μικρό κοιμητήρι της κοινότητας.
Ο μικρός έσπρωξε το κάγκελο, μπήκαμε μέσα και με οδήγησε σε μια γωνιά του νεκροταφείου, μπροστά από ένα προχειροφτιαγμένο ξύλινο σταυρό, πάνω στον οποίο έγραφε ένα όνομα. Δίπλα ήταν ένας μισογερμένος ιστός, από τον οποίο κρεμόταν μια ελληνικη σημαία. (...)
-Αυτός είναι ο αδελφός μου…Έρχομαι εδώ και τον προσέχω.. Εσκοτώθη ψηλά στα βουνά… ήταν λοκατζής!

(Αφήγηση του Χαράλαμπου Χαμπουρή, στρατιώτη τότε του 256 ΤΠ ,
από το βιβλίο του Πάνου Μυρτιώτη "256 Τάγμα Πεζικού – Χρονικό")

16.7.10

Ο αρχαιοτερος χαιρετισμος

Από τη μακρινή αρχαιότητα, όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες συνήθιζαν να χρησιμοποιούν διάφορες χειραψίες και χαιρετισμούς, τόσο ως συμβολική ένδειξη αναγνώρισης, όσο και ως έκφραση αλληλοσεβασμού. Κάθε λαός έχει καθιερώσει στις παραδόσεις του συγκεκριμένες μορφές χαιρετισμών, οι οποίες με τη μεγάλη τους ποικιλία εμπλουτίζουν τον κάθε λαϊκό πολιτισμό.

Κατά κανόνα οι συμβολικές αυτές χειρονομίες, οι χειραψίες και οι χαιρετισμοί γίνονται με τη χρήση των χεριών. Άλλωστε, οι ίδιες αυτές λέξεις έχουν ως κύριο συνθετικό τους τη λέξη "χέρι". Συνήθως, κάποια προσφώνηση, όπως π.χ. το "χαίρε", συνοδεύει κάθε χαιρετισμό, θέλοντας να δηλώσει χαρά, υγεία, καλή διάθεση.

Σε σημαντικές στιγμές της κοινωνικής ζωής παρατηρούνται πολλοί και διαφορετικοί τρόποι χειραψιών και χαιρετισμών, όπως για παράδειγμα στις τελετές γάμου, τελετές αποδοχής των νέων και των εφήβων στις παραδοσιακές κοινωνίες, σε υποσχέσεις και ορκωμοσίες και σε ανάλογου τύπου εκδηλώσεις. Είναι τεράστια η ποικιλομορφία χαιρετισμών και χειραψιών που εντοπίζονται στις ανθρώπινες κοινωνίες. Και δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο του ανθρώπου. Επιστήμονες έχουν αποδείξει ότι πολλά ζώα χρησιμοποιούν χαιρετισμούς και χειρονομίες ως μέσο κοινωνικής αναγνώρισης και επικοινωνίας μεταξύ τους.

Σε αυτή τη μεγάλη ποικιλία ανθρώπινων χαιρετισμών, υπάρχει ένας που φαίνεται ότι είναι ο αρχαιότερος από όλους, αλλά και ο πιο διαδεδομένος σε όλες τις κοινωνίες, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Όλοι σχεδόν οι αρχαίοι πολιτισμοί τον χρησιμοποίησαν, όπως αποδεικνύουν οι αρχαιολογικές έρευνες και η ιστορική μελέτη. Πρόκειται για το χαιρετισμό που γίνεται με το δεξί χέρι υψωμένο λίγο πάνω από το ύψος του ώμου και την παλάμη τεντωμένη.

Διαβάστε περισσότερα στην Βιβλιοθήκη μας.

15.7.10

Εφηβοι και διαδικτυο: Πορνο, τζογος και εθισμός


Σύμφωνα με τελευταία έρευνα, ένας στους πέντε εφήβους σερφάρει σε ιστοσελίδες πορνογραφικού περιεχομένου, ενώ στη χώρα μας έχουν εμφανιστεί και τα πρώτα κρούσματα εξάρτησης από το Internet. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί ο διαδικτυακός τζόγος, με τον οποίο έχουν αρχίσει να ασχολούνται οι έφηβοι.

Η έρευνα που πραγματοποίησε η Μονάδα Εφηβικής Υγείας της Β' Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών σε 660 μαθητές 14 έως 16 ετών έδωσε ανησυχητικά αποτελέσματα σχετικά με τη χρήση του Internet από τους εφήβους. Συγκεκριμένα, το 19,5% των παιδιών δήλωσε ότι επισκέπτεται πορνό ιστοσελίδες, εκ των οποίων το 42,7% σε τακτική βάση. Μάλιστα οι έφηβοι που συνηθίζουν να μπαίνουν σε τέτοια sites σερφάρουν τουλάχιστον δύο ώρες καθημερινά. Το πρόβλημα αφορά κυρίως τα αγόρια, καθώς αυτά κάνουν χρήση των ροζ ιστοσελίδων έντεκα φορές περισσότερο από τα κορίτσια της ηλικίας τους.

«Πολλοί γονείς και ειδικά οι πατεράδες λένε ότι δεν πειράζει να δει και ένα τέτοιο θέαμα το παιδί. Ομως δεν είναι καθόλου έτσι» δηλώνει ο δρ Γιώργος Κορμάς, επιστημονικός συνεργάτης της μονάδας και εκπρόσωπος της Γραμμής Βοηθείας ΥποΣΤΗΡΙΖΩ του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου. «Πρέπει ο γονείς να αφυπνιστούν, διότι θα έχουμε προβλήματα στις επόμενες γενιές» επισημαίνει ο κ. Κορμάς, που τονίζει ότι η έκθεση των εφήβων σε ακατάλληλο περιεχόμενο και ιδιαίτερα στη σκληρή πορνογραφία οδηγεί σε πολύ αρνητικές συνέπειες, όπως επιθετική συμπεριφορά, πρώιμη σεξουαλική δραστηριότητα, παθολογική σεξουαλική συμπεριφορά και υπερβολικές ερωτικές απαιτήσεις από τους άλλους εφήβους και ειδικά από τα κορίτσια.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο οι έφηβοι που επισκέπτονται ροζ ιστοσελίδες. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και σε μικρότερα παιδιά, είτε κατά λάθος είτε με την προτροπή κάποιου φίλου τους, ιδιαίτερα από τη στιγμή που το 38% των παιδιών του Δημοτικού σερφάρει μόνο τους, χωρίς γονική επίβλεψη. «Δίνουν σε μικρό παιδί έναν υπολογιστή και το αφήνουν να κάνει ό,τι θέλει. Αυτό το πράγμα είναι αδιανόητο» υπογραμμίζει ο κ. Κορμάς.

Η πορνογραφία δεν είναι ο μόνος κίνδυνος για τους ανηλίκους. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, το 1% των εφήβων παρουσιάζει συμπτώματα εξάρτησης από το Internet και το 12,8% βρίσκεται ένα στάδιο πριν από τον εθισμό. Μάλιστα ογδόντα δύο παιδιά εφηβικής ηλικίας παρακολουθούνται ήδη από τους ειδικούς της γραμμής ΥποΣΤΗΡΙΖΩ, καθώς παρουσιάζουν τέτοια συμπτώματα.

Ο κ. Κορμάς αποκαλύπτει επίσης ένα νέο, άγνωστο έως τώρα στοιχείο: Το 6% των εφήβων 14 έως 16 ετών τζογάρει μέσω Internet, ξεκινώντας συνήθως από το πόκερ και καταλήγοντας σε κάθε είδους τυχερά παιχνίδια. Με δεδομένο ότι ο τζόγος είναι μια κατ’ εξοχήν εθιστική δραστηριότητα, η ενασχόληση μαζί τους σε αυτή την ηλικία μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά επιβλαβής.

Οι δυνητικοί κίνδυνοι που μπορεί να αντιμετωπίσει ένα παιδί στο Internet δεν τελειώνουν εδώ. «Υπάρχουν και περιπτώσεις παρενόχλησης από αγνώστους μέσω Διαδικτύου. Υπάρχουν κρούσματα αποπλανήσεων αλλά και παιδοφιλίας. Σύμφωνα με στοιχεία της UNICEF, υπάρχουν 750.000 παιδόφιλοι σε όλον τον κόσμο που δρουν ανεξέλεγκτα στο Internet. Πολλοί υπάρχουν και στη χώρα μας» επισημαίνει ο Ελληνας ειδικός.

«Είμαστε υπέρ του Διαδικτύου, όπου τα παιδιά θα μπαίνουν ούτως ή άλλως. Το θέμα είναι να τα κατευθύνουμε προς τη δημιουργική και παραγωγική χρήση» είναι το μήνυμα που απευθύνει προς τους γονείς ο κ. Κορμάς. Οπως επισημαίνει, οι γονείς οφείλουν να θέτουν όρια και να γνωρίζουν τι κάνουν τα παιδιά τους στο Internet, να τοποθετούν τον υπολογιστή σε κοινόχρηστο χώρο, να ενημερώνουν τα παιδιά και να συζητούν μαζί τους, να χρησιμοποιούν ειδικά προγράμματα που φιλτράρουν το ακατάλληλο περιεχόμενο και να ζητούν βοήθεια, αν παρατηρούν υπερβολική χρήση ή συμπτώματα εθισμού.

Χρήσιμες πληροφορίες παρέχει η ιστοσελίδα www.saferinternet.gr και η Γραμμή Βοηθείας ΥποΣΤΗΡΙΖΩ, στον αριθμό 800 11 800 15.

Πηγή

14.7.10

Η ενωση των Εθνικιστων


Με αφορμή προβληματισμούς και ερωτήματα νέων φίλων, σχετικά με την εκλογική - αλλά και γενικότερη - στάση της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ απέναντι σε άλλους πατριωτικούς και εθνικιστικούς (εντός ή εκτός εισαγωγικών) συνδυασμούς και ομάδες, παραθέτουμε ένα κατατοπιστικό κείμενο της εφημερίδας μας, της 12ης Νοεμβρίου του 1993, το οποίο δείχνει την διαχρονική συνέπεια του Κινήματός μας. Ένα κείμενο πριν το ΛΑΟΣ, πριν τα κόμματα της "πατριωτικής αριστεράς", πριν τους όψιμους "εθνοσωτήρες", πριν η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ κατέβει τελικά αυτόνομη στον εκλογικό στίβο. Έχοντας την γνώση των συμβάντων των τελευταίων ετών, μπορεί να χαρακτηρίσετε το κείμενο ...προφητικό. Δεν είναι. Είναι οι "προβλέψεις" της ιδεολογικής γνώσης και της ακτιβιστικής και πολιτικής εμπειρίας, που επαληθεύονται συνεχώς. Ένα κείμενο σχεδόν δύο δεκαετιών:

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ δεν πιστεύει ότι έχει το μονοπώλιο του Εθνικισμού. Πιστεύει όμως ότι είναι ο μόνος πολιτικός μηχανισμός που απροκάλυπτα, χωρίς δισταγμό, διακηρύσσει και υπερασπίζεται την Εθνικιστική Ιδέα. Υπάρχουν Εθνικιστές και έξω από τις γραμμές του Συνδέσμου μας. Αυτό είναι ένα γεγονός είτε το θέλουμε είτε όχι.

Όλοι αυτοί οι Εθνικιστές, λοιπόν, επιβάλλεται να ενωθούν σε έναν πολιτικό σχηματισμό, με αντικειμενικό σκοπό την εκλογική παρουσία. Είναι αδιανόητο να κατακερματίζονται οι δυνάμεις μας είτε σε μια αξιοπρεπή άρνηση του συστήματος, είτε σε πολιτικά κόμματα με αμφίβολη ιδεολογία και ήθος. Είναι αδιανόητο αυτό, όταν σε ολόκληρη την Ευρώπη τα Εθνικά και Κοινωνικά Κινήματα έχουν μια συνεχή και έντονη παρουσία.

Πρώτα απ' όλα, ένα Εθνικιστικό Κίνημα που θα επιχειρήσει μία έντονη παρουσία στο πολιτικό σκηνικό επιβάλλεται να έχει μία ξεκαθαρισμένη Ιδεολογία και Πολιτική. Μόνο με τον τρόπο αυτό θα κατοχυρώσει την απαραίτητη μονολιθικότητα και θα αποκλείσει σχίσματα και διαιρέσει με προφάσεις ιδεολογικές ή πολιτικές, που στην ουσία θα έχουν σαν κίνητρο προσωπικές, τυχοδιωκτικές επιδιώξεις.

Το Κίνημα αυτό θα πρέπει να είναι ολόκληρο μία πρόκληση προς το αρρωστημένο, στείρο και παρακμιακό κατεστημένο. Χωρίς χαρακτήρα Επαναστατικό είναι χαμένο από χέρι, αφού μάταια θα πασχίζει να βρει μια θέση στον Ήλιο, προσπαθώντας να πείσει τους τωρινούς ισχυρούς ότι δεν έχουν να φοβηθούν τίποτε απ' αυτό. Ακόμη θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι το Κίνημα αυτό πρέπει να είναι σαφέστατα ταγμένο κατά του παλαιοκομματισμού και της φιλελεύθερης δεξιάς.

Αιχμή της πολιτικής που θα διαμορφώσει επιβάλλεται να είναι τα φλέγοντα και κρίσιμα Εθνικά και Κοινωνικά προβλήματα: Μακεδονικό, Βόρειος Ήπειρος, Κύπρος, Θράκη, Αιγαίο, ξένοι, ανεργία, οικονομική κατάσταση, κλπ. Και μέσα από αυτά ακριβώς τα προβλήαμτα θα αναδειχθεί η ποτικική μας και θα καθορισθεί το κοινό στο οποίο προπαντός πρέπει να απευθυνθούμε: νέοι, άνεργοι, εργάτες, μισθωτοί, αγρότες, κλπ.

Εάν ορισμένοι βλέπουν το Κίνημα αυτό σαν μια "καθώς πρέπει" αστική πολιτικολογία, τότε ούτε κοινόν ορίζοντα συζητήσεως έχουν με εμάς και ούτε είναι δυνατόν να συνυπάρξει μαζί τους η δική μας πολιτική σκέψη.

Ακόμη το Κίνημα αυτό πρέπει να προσέξει ιδιαίτερα τα πρόσωπα που θα το στελεχώσουν. Παλαιοκομματικοί, τυχοδιώκτες και μωροφιλόδοξοι δεν χρειάζονται σε αυτήν την περίπτωση. Αλίμονο εάν δεχθούμε ότι είναι δυνατόν να προκύψει κάτι θετικό από τα απόβλητα της μασωνοδεξιάς...

Τελειώνοντας, οι καιροί δεν περιμένουν, η ώρα των αποφάσεων έχει φτάσει. Το μόνο που χρειάζεται είναι θέληση και δράση. Τόλμη και επιμονή για να πάψουν επιτέλους τα τρωκτικά του παλαιοκομματισμού να ασελγούν και να σκυλεύουν ό,τι Καλύτερο ό,τι Ιερότερο και Εκλεκτό διαθέτει αυτός ο Λαός με την τόσων χιλιάδων χρόνων Ένδοξη Ιστορία.

Εφημερίδα ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, 12/11/1993

13.7.10

Τα loverboys, οι νεοι νταβατζηδες


Τα θύματά τους συχνά είναι ακόμα παιδιά, κορίτσια 12-13 ετών. Ερωτεύονται για πρώτη τους φορά νεαρούς μεγαλύτερης ηλικίας, που γνωρίζουν στην αυλή του σχολείου τους ή στο διαδίκτυο, και στη συνέχεια χάνονται στον κόσμο της πορνείας. Γονείς και αστυνομία στην Ολλανδία ενώνουν τις δυνάμεις τους απέναντι στα «loverboys», όπως είναι γνωστοί αυτοί οι τύποι στην κοινωνία της χώρας.

Το πρωί μαθήτριες, το βράδυ ή ακόμα και στα διαλείμματα των μαθημάτων, πόρνες. Κάπως έτσι κυλάει η ζωή για τις κοπέλες που πέφτουν θύματα των «loverboys». Κι αυτό δεν είναι καθόλου δύσκολο να συμβεί. Τη στήνουν έξω από σχολεία ή καραδοκούν στο Facebook με στόχο να βρουν εμφανίσιμες κοπέλες που θα μπορέσουν στη συνέχεια να τις εκμεταλλευτούν. Αφού καταφέρουν να τις κάνουν να τους ερωτευτούν, προσφέροντάς τους ακριβά δώρα, τις εθίζουν στα ναρκωτικά και τις προωθούν στην πορνεία κάτω από τη μύτη των γονιών και των δασκάλων τους.

Κάθε χρόνο εκτιμάται ότι στην Ολλανδία πέφτουν θύματα αυτής της μορφής πορνείας περίπου 1.500 κοπέλες. Δυστυχώς όμως, ελάχιστες από αυτές καταφεύγουν στην αστυνομία, αφού τις περισσότερες φορές δέχονται απειλές για τη ζωή τους ή ντρέπονται.

Εδώ και δύο χρόνια δραστηριοποιείται στη χώρα η οργάνωση «Stop Loverboys», που προσπαθεί να ενημερώσει τόσο τους γονείς όσο και τους μαθητές για τους κινδύνους που κρύβουν τέτοιου είδους εξωσχολικές γνωριμίες. Μέλη της είναι γονείς που έχουν καταφέρει να γλιτώσουν τις κόρες τους από τα χέρια των «loverboys», ακόμα και τα ίδια τα κορίτσια που κατάφεραν να βγουν από την κόλαση.

Η Ανίτα ντε Βιτ, μητέρα της Ανγκέλικα, θεωρεί υποχρέωσή της να συμβάλλει στον αγώνα κατά του φαινομένου αυτού, γυρίζοντας μια ταινία στην οποία μιλούν θύματα, αλλά παρουσιάζεται και η δική της περιπέτεια. Η Ανγκέλικα εξαφανίστηκε ξαφνικά ένα πρωί και βρέθηκε έξι εβδομάδες μετά, όταν κατάφερε να το σκάσει από το σπίτι που την είχαν κλείσει και να τηλεφωνήσει στη μητέρα της.

Πηγή

Αυτό που δεν αναφέρεται -για λόγους "πολιτικής ορθότητας"- στο άρθρο, είναι ότι τα loverboys είναι στην συντριπτική τους πλειονότητα νεαροί αλλοεθνείς μετανάστες (συνήθως β' γενιάς), μέλη συμμοριών διακίνησης λευκής (και όχι μόνο) σαρκός.

12.7.10

Μαιανδρος, το εμβλημα μας


Το αρχαιότερο ελληνικό σύμβολο ο Μαίανδρος αποτελεί σύμβολο Νίκης και Ενότητας, σύμβολο του Άπειρου και της Αιώνιας Ζωής, αλλά και της αέναης πορείας μας μέσα στον κόσμο. Εμπνευσμένος από τις πολυάριθμες στροφές του ποταμού Μαιάνδρου, ο οποίος έχει συνολικό μήκος πάνω από 500 χιλιόμετρα, θα αποτελέσει ένα από τα ιστορικότερα σύμβολα του Ελληνικού Κόσμου και θα ονομαστεί και Ελληνικό Κλειδί, καθώς δηλώνει την ελληνική καταγωγή όλων των πραγμάτων που τον φέρουν πάνω τους!

Μπορεί σαν σύμβολο να χρησιμοποιηθεί κυρίως στην διακόσμηση, ουσιαστικά όμως είναι σφραγίδα Ελληνική, καθώς τα περισσότερα αρχαία ελληνικά αντικείμενα φέρουν το σχέδιο του Μαιάνδρου. Σαν σχήμα δεν θα λείψει ούτε και από την Ακρόπολη. Μπορεί να είναι γέννημα των προϊστορικών χρόνων, ωστόσο θα αναγεννηθεί και θα πάρει την κύρια, αλλά όχι και μοναδική μορφή του κατά τους Γεωμετρικούς Χρόνους. Σύμβολο όλων των Ελλήνων ο Μαίανδρος, καθώς θα χρησιμοποιηθεί σε αγγεία, ναούς, μνημεία, γλυπτά, αντικείμενα, πολεμικά όπλα και πανοπλίες, ενδύματα σε όλα τα μήκη και πλάτη του Ελληνικού Κόσμου. Το ίδιο σχήμα υπάρχει και στην περίφημη ασπίδα του Φιλίππου του Β'. Μέσω της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εμφανίζεται και στον Βυζαντινό Πολιτισμό. Αποτελεί λοιπόν ο Μαίανδρος ένα από τα κορυφαία Ελληνικά σύμβολα, το οποίο χρησιμοποιήθηκε στις σπουδαιότερες περιόδους της ελληνικής ιστορίας!

Διαβάστε περισσότερα στην Βιβλιοθήκη μας.

11.7.10

Οι αντιθετοι στις αμβλωσεις να σηκώσουν το χερι

10.7.10

Προς τις Γερμανιδες γυναικες


Αποσπάσματα ομιλίας την Πρωτοχρονιά του 1935
της Αρχηγού της γυναικείας οργάνωσης του NSDAP,
Gertrud Scholtz-Klink

Το Εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα βλέπει τον άνδρα και τη γυναίκα ως ισάξιους κομιστές του μέλλοντος της Γερμανίας. Ζητά, όμως, περισσότερα απ' ότι το παρελθόν: ο καθένας θα πρέπει πρώτα να εκπληρώσει πλήρως τα καθήκοντα που αρμόζουν στην φύση του.

Η γυναίκα, πέρα από την φροντίδα των δικών της παιδιών, θα πρέπει πρώτιστα να νοιάζεται για αυτούς που χρειάζονται την βοήθεια της ως μητέρα του Έθνους.

Ερωτώμαστε πάντα αν βλέπουμε όλα όσα πρέπει να γίνουν στον τομέα της γυναικείας εργασίας. Μπορούμε να πούμε μόνο ότι καθένας έχει το δικαίωμα και την ευκαιρία να εργαστεί μαζί μας και να ακολουθήσει το μονοπάτι που οδηγεί στην ανάσταση του λαού μας. Όμως πρέπει να νιώσουμε την αγάπη και το ενδιαφέρον, πρέπει να δούμε ότι έρχεται σε εμάς λόγω αγάπης για τον λαό του. Ο κενός διανοουμενισμός και τα συμπλέγματα ανωτερότητας ποτέ δεν έσωσαν έναν λαό.

...συχνά ληστεύθηκε η μητρότητα από το βαθύτερό της νόημα και είχε μειωθεί σε κάτι επιφανειακό, κάτι που αντιμετωπιζόταν ακόμα και με απαξίωση. Αντί το παιδί να αντιμετωπίζεται ως η βαθύτερη επιβεβαίωση της γυναίκας και της ζωής, αντιμετωπιζόταν ως βάρος, ως μία θυσία από την μεριά της γυναίκας. Το παιδί συχνά αντιμετωπιζόταν όχι ως ένας σύνδεσμος με τον Θεό ως τον δημιουργό όλης της ζωής, μπροστά στον οποίο πρέπει να υποκλιθούμε με διπλωμένα χέρια και τρεμάμενες καρδιές, αλλά πολύ συχνά σαν αποτέλεσμα ενός αδύναμου μυαλού και σαν απόδραση από τα μεγάλα γεγονότα της ζωής. Πολλές γυναίκες ήταν μητέρες μόνο επιφανειακά, δεν είχαν υποτάξει τον εαυτό τους στο νόμο της φύσης, που βλέπει την έλευση ενός παιδιού σαν την απάντηση της γυναίκας στον λαό της, καθώς επίσης και την συμβολή της στο δικαίωμα του λαού της να επιβιώσει. Μετατρέποντας το κάλεσμα της μητρότητας σε δουλειά μητρότητας, άφησε τα παιδιά χωρίς χαρά, ευτυχία, δύναμη ή ψυχή. Διαβολικές δυνάμεις, υπό την ηγεσία του Μαρξισμού, προσπαθήσαν να οδηγήσουν τις Γερμανίδες σε αυτό τον δρόμο.

Είναι λοιπόν καθήκον μας να ξυπνήσουμε και πάλι την αίσθηση του Θείου, να κάνουμε το κάλεσμα στη μητρότητα τον δρόμο μέσω του οποίου η Γερμανίδα γυναίκα θα δει το κάλεσμά της να γίνει μητέρα του Έθνους. Τότε δεν θα ζει την ζωή της εγωιστικά, αλλά στην υπηρεσία του λαού της.

(Ολόκληρο το κείμενο στη Βιβλιοθήκη μας)

9.7.10

Μητροτητα για καλυτερες αθλητικες επιδοσεις


"Δε συγκρίνεται ένα μετάλλιο με το να έχεις ένα παιδί" δήλωσε η ομάδα του διάθλου της Ρωσίας μετά την αποκτηση του χρυσού μεταλλίου στους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Βανκούβερ. "Αποκτήστε παιδιά και θα έχετε καλύτερες αθλητικές επιδόσεις!" δήλωσε η ρωσίδα Όλγα Ζαΐτεβα, 31 ετών, απευθυνόμενη στις ομάδες της Γαλλίας και της Γερμανίας, οι οποίες κατέκτησαν το ασημένιο και το χάλκινο μετάλλιο αντίστοιχα.

Η Ζαΐτεβα δήλωσε στο AFP ότι η γέννηση του γιου της Αλεξάνδρου το 2007, την βοήθησε να γίνει καλύτερη αθλήτρια. "Το παιδί μου είναι η μεγαλύτερη ευτυχία για μένα και αυτό είναι το μεγαλύτερο χρυσό μετάλλιο που έχω αποκτήσει" δήλωσε. "Με ηρέμησε."

Τρία από τα τέσσερα μέλη της ρωσικής ομάδας είναι μητέρες.

"Δεν συγκρίνεται με κανένα μετάλλιο το να έχεις ένα παιδί", δήλωσε η Άννα Μπουλίγκινα, 30 ετών. "Πιστεύω ότι τα παιδιά είναι το σημαντικότερο πράγμα απ’ όσα μια γυναίκα έχει φτιαχτεί για να κάνει. Το να έχω μια οικογένεια με βοηθάει και με στηρίζει στο να έχω καλά αποτελέσματα"

Η Όλγα Μεντβέντσεβα, 34 ετών, δήλωσε ότι "οι αθλητές που στοχεύουν ένα ολυμπιακό μετάλλιο, δεν πρέπει να φοβούνται ότι η γέννηση ενός μωρού θα μειώσει τις πιθανότητές τους. Προτείνω ένα παιδί ως το καλύτερο διεργετικό και όσο πιο νέα είναι η αθλήτρια τόσο καλύτερη γίνεται".

Το δίαθλο συνδιάζει το σκι με την σκοποβολή. Οι γυναίκες διανύουν έξι χιλιόμετρα και για κάθε στόχο που δεν πετυχαίνουν προστίθενται 150 μέτρα

Ορθόδοξη Γυναίκα

Υπενθυμίζουμε ότι στις χώρες του σοβιετικού μπλοκ (κυρίως στην ανατολική Γερμανία) επιδιώκονταν οι εγκυμοσύνες προ μεγάλων αγώνων, όπως τους Ολυμπιακούς, ώστε να εκμεταλλευτούν οι αθλήτριες τα φυσικά διεγερτικά και τις ορμόνες που παράγει το γυναικείο σώμα για την κυοφορία ως φυσικά και μη ανιχνεύσιμα "αναβολικά". Η αύξηση της απόδοσης στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης στις αθλήτριες σχετίζεται με την αυξημένη έκκριση χωριακής γοναδοτροπίνης (HCG).

8.7.10

Ελληνες Ανδρες που ξεχαστηκαν


Γεννημένος σε ένα ορεινό χωριό της Ρούμελης σε φτωχή οικογένεια κτηνοτρόφων, χωρίς να έχει αυτά που λέμε σήμερα “τυπικά και ουσιαστικά προσόντα” (χωρίς σπουδές, χωρίς πτυχία, χωρίς “καλές” γνωριμίες κτλ.), βρέθηκε το φοβερό καλοκαίρι του ᾿74 να υπερασπίζεται “τα λιγοστά στρέμματα γης” του στρατοπέδου της ΕΛ.ΔΥ.Κ. μαζί με τα λιγοστά αδέλφια του απ᾿ την Ελλάδα.
Ήταν από κείνους που ήλθαν στην Κύπρο την παραμονή της εισβολής και πριν προλάβουν να μάθουν τίποτα για τον τόπο, στον οποίο θα ζούσαν ένα κομμάτι της ζωής τους, βρέθηκαν μέσα σε λίγες ώρες, τα ξημερώματα, να χτυπιούνται απ᾿ τις βόμβες της τούρκικης αεροπορίας.

Όταν το φέρνει καμιά φορά η κουβέντα (και δεν το φέρνει συχνά, γιατί ανοιχτές πληγές 36 χρόνια δεν είναι “παίξε γέλασε”) και θέλει από μόνος του να πει για κείνες τις μέρες, τον ακούω να λέει για τις ηρωικές θυσίες των αδελφών του· για πράξεις παλικαριάς που δε μπορεί να φανταστεί ανθρώπου νους.
Γεμίζουν τα μάτια του, αλλά ποτέ δε του φεύγει δάκρυ.
-Στους Ήρωες δεν ταιριάζουν τα δάκρυα, μου λέει. Και εγώ δεν ήθελα να γλιτώσω. Μην νομίζεις ότι φυλαγόμασταν και πολύ, απ᾿ τη στιγμή που καταλάβαμε ότι ήμασταν αβοήθητοι. Η τύχη ήταν αυτή που έσωσε μερικούς…

Σαν τέλειωσε αυτός ο εφιάλτης γύρισε στην Πατρίδα. Γύρισε, όμως, χωρίς τα περισσότερα αδέλφια του. Ο πόνος ήταν αβάσταχτος... (Και η Πολιτεία ποτέ δε γύρισε να ρωτήσει τα παιδιά, που έσωσαν την Τιμή της Πατρίδας στην Κύπρο, αν έχουν ανάγκη, αν χρειάζονται κάτι, αν θέλουν τη βοήθειά της, για να σταθούν πάλι με αξιοπρέπεια στα πόδια τους.)
Τι να πρωτοαντιμετωπίσει; Τον αβάσταχτο πόνο των χαμένων αδελφών ή τις βιοτικές ανάγκες, που χτυπούν αμείλικτα και τον πιο σκληροτράχηλο; (Είπαμε πως δεν είχε κιόλας αυτά που λέμε σήμερα “τυπικά και ουσιαστικά προσόντα”.)
Στο σκληρό μεροκάματο, λοιπόν... Μεροδούλι μεροφάι…

Κάποια μέρα, λίγο καιρό μετά την επιστροφή, ακούστηκε ότι τον πήγαν οι δικοί του στον νοσοκομείο, γιατί κόπηκε με μαχαίρι… Μαθεύτηκε ότι χάραξε με το μαχαίρι βαθιά το στήθος απ᾿ τη μια μασχάλη μέχρι την άλλη και του έκαναν οι γιατροί ράμματα πολλά για να κλείσουν την πληγή.
-Πονούσε τόσο η ψυχή μου για τα χαμένα αδέλφια, μου λέει, που ήθελα να απαλύνω τον πόνο πληγώνοντας το κορμί… Αλλά, συμπληρώνει, αυτός ο πόνος δε μαλακώνει εύκολα. Ο χρόνος, ο πολύς χρόνος…

Στάθηκε, όμως, στα πόδια του… Μόνος, χωρίς την αρωγή της Πολιτείας…
Οικογενειάρχης καλός, βιοπαλαιστής μέχρι και σήμερα. Έχει μια ταβέρνα σε μια πόλη κοντά στο ορεινό χωριό, όπου γεννήθηκε. Όχι σαν τα μαγαζιά, που πάνε κύριοι με τα καλά τους και κυρίες με γούνες, αλλά σαν αυτά που συχνάζουν ταπεινοί άνθρωποι· σαν αυτά που το μεροκάματο βγαίνει με ιδρώτα…

Σαν περνάω καμιά μέρα να τον δω και τον βλέπω να προσπαθεί να κουμπώσει το πουκάμισο, για να μην φαίνεται η ουλή στο στήθος, του λέω:
-Μην κουμπώνεσαι… Αυτή η τομή είναι τιμή…
Και κείνος χαμογελά - μπορεί και πικρά - και κουνά το κεφάλι του…
Δεν τον ρώτησα και ούτε θα τον ρωτήσω ποτέ τι εννοεί με αυτό το - μπορεί και πικρό - χαμόγελο και το κούνημα του κεφαλιού…

Θανάσης Διάκος

(Στη φωτογραφία άντρες της ΕΛ.ΔΥ.Κ., τα αδέλφια του φίλου μου του Αργύρη, που τα περισσότερα τα άφησε πίσω…)

7.7.10

Συνταξιουχος της Ολυμπιακης με 10 γραμματα και 2.500 ευρω συνταξη




Το είδαμε στο Ε.Ν.ΕΡΓΑ.

Η τυχη των δασων μας στα χερια μας


Για 3η συνεχόμενη χρονιά τα μέλη της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν. Πιερίας οργανώνουν αυτή τη σημαντικότατη δράση, η οποία έχει ως στόχο την εθελοντική πυροπροστασία του βουνού των θεών, του γηραιού Ολύμπου, αλλά και των Πιερίων.

Περίπου 500 εθελόντριες και εθελοντές από την ευρύτερη περιοχή της Πιερίας, κυρίως οικογένειες, νέες και νέοι, καλύπτουν επί 100 συνεχόμενες ημέρες, καθημερινά με δύο βάρδιες, τη φύλαξη ενός μεγάλου ορεινού όγκου εντός της Πιερίας και προσφέρουν σημαντική βοήθεια στην Πυροσβεστική Υπηρεσία. Τα μέλη της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν. Πιερίας , με μοναδικό «όπλο» ένα ζευγάρι κιάλια και ένα κινητό τηλέφωνο από τα δύο παρατηρητήρια του νομού, μόλις δουν καπνό στο βουνό, ειδοποιούν την Πυροσβεστική Υπηρεσία, η οποία εντός ολίγων λεπτών μπορεί να επέμβει και να αντιμετωπίσει τη φωτιά εν τη γενέσει της.


Σε κάθε νομό της χώρας υπάρχουν ομάδες εθελοντών δασοπυροσβεστών και μπορείτε εύκολα να βρείτε της περιοχής σας, απευθυνόμενοι στον δήμο σας, την Πυροσβεστική Υπηρεσία ή στο Εθελοντικό Σώμα Πυροσβεστών Αναδασωτών.

Ειδικά για την σωτηρία των τελευταίων δασικών πυρήνων της πολυκαμμένης Αττικής, απευθυνθείτε στους Εθελοντές Δασοπροστασίας Αττικής.

6.7.10

Γοργονειο, το φυλακτο


Συχνά στην αρχαία τέχνη συναντούμε το κεφάλι της Μέδουσας, γνωστό ως γοργόνειο. Ο τύπος αυτός εξελίχθηκε στο πιο δυνατό φυλακτό για την αποτροπή του κακού.

Καθ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας το γοργόνειο λειτουργεί ως αλεξίκακον, ως μάσκα φόβου και χρησιμοποιήθηκε παντού: από τις ασπίδες και τους θώρακες των πολεμιστών, μέχρι στα ρούχα και στα κοσμήματα των γυναικών και αλλού.

Όποιος βρίσκεται απέναντι από το πρόσωπο της Μέδουσας, δηλαδή το Γοργόνειο, κινδυνεύει ακόμα και με θάνατο, όποιος βρίσκεται πίσω από αυτό βλέπει τους εχθρούς του να τρέπονται σε φυγή.

Η αποτρεπτική ισχύς του γοργονείου μεγιστοποιείται στο επίμονο και διεισδυτικό βλέμμα που λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας και εξοστρακίζει κάθε επίβουλο, βάσκανο μάτι. Το βλέμμα του Γοργονείου έχει τη μεγαλύτερη δύναμη βασκανίας, βλαπτική διαδικασία, που συναντάμε και στην αρχαιότητα, το «οφθαλμίζειν» και «εποφθαλμίζειν», αντίστοιχο με το σημερινό «μάτι».

Στους μεσογειακούς λαούς ήδη από την αρχαιότητα ήταν βαθιά ριζωμένη και ευρύτατα διαδεδομένη η πίστη στο ‘κακό μάτι’, στη βλαπτική δύναμη του βλέμματος ορισμένων ανθρώπων απέναντι σε πρόσωπα και πράγματα αξιοζήλευτα. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των αρχαίων ελληνικών οφθαλμωτών κυλίκων. Το ζευγάρι των ματιών που καταλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της εξωτερικής επιφάνειάς τους, λειτουργούσε από τη μια ως διακοσμητικό μοτίβο, κυρίως όμως ως αποτροπαϊκό σύμβολο για την προστασία αυτών που τις χρησιμοποιούσαν.

Με την πάροδο των αιώνων, όπως ήδη αναφέρθηκε, η θρησκεία και η λατρεία εξευγενιζόταν διαρκώς. Οι θεοί που παλιά στην τέχνη παριστάνονταν άγριοι και αυστηροί, παραχωρούν πλέον τη θέση τους σε πιο ήπιες και μειλίχιες εκδοχές, όπως και η Μέδουσα, η οποία από φοβερή και αποκρουστική μορφή στα αρχαϊκά χρόνια, εξελίχθηκε σε άψυχο πρόσωπο ωραίας γυναίκας που μπορούσε να μαγνητίζει με την ομορφιά του και να πετυχαίνει τον αποπροσανατολισμό του «εχθρού». Τη μετεξέλιξη αυτή παρακολουθούμε και στα εκθέματα του Μουσείου της Ολυμπίας. Ανεξάρτητα από το αν τα προσωπεία αυτά καθαυτά ήταν όμορφα ή άσχημα, οπωσδήποτε δημιουργούσαν δέος στον θεατή και αίσθημα ασφάλειας σε αυτόν που τα χρησιμοποιούσε.

Με το τέλος και της ύστερης αρχαιότητας και την οριστική επικράτηση του χριστιανισμού, παύει οριστικά η χρήση του γοργονείου ως φυλακτού ή αποτροπαϊκού συμβόλου και αντικαθίσταται με άλλα χριστιανικά σύμβολα. Θα αναβιώσει ως θέμα την εποχή της Αναγέννησης, όταν η τέχνη κάνει στροφή και εμπνέεται από την αρχαιότητα. Έκτοτε χρησιμοποιείται ως διακοσμητικό ή εμβληματικό μοτίβο, ακόμη μέχρι και σήμερα.

Μέδουσα

5.7.10

Ο βιολιστης και τα φαντασματα

Ουάσιγκτον. Σταθμός του μετρό. Ένα κρύο πρωινό τον Γενάρη του 2007. Έπαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά.


Ένας από τους καλύτερους βιολιστές στον κόσμο παίζει εξαίσια μουσική, παριστάνοντας τον πλανόδιο μουσικό, την ώρα της πρωινής αιχμής. Άραγε πόσοι θα σταματήσουν για να τον ακούσουν;

Το πείραμα έκανε η "Ουάσιγκτον Ποστ". Ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελ, διεθνούς φήμης βιρτουόζος, που τρεις μέρες νωρίτερα είχε γεμίσει τη μεγαλοπρεπή Αίθουσα Συμφωνικής Μουσικής της Βοστώνης, με τιμή μέσου εισητηρίου τα 100 δολλάρια. Το βιολί του, ένα πολύτιμο Στραντιβάριους, αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολλαρίων.

Στις 7.51 π.μ. της Παρασκευής 12 Ιανουαρίου, την ώρα της πρωινής αιχμής, σ' έναν σταθμό που εξυπηρετεί κυρίως εργαζόμενους σε κυβερνητικά γραφεία, ο Μπελ, ντυμένος με τζιν, μπλουζάκι και καπέλο του μπέιζ-μπολ, εκτέλεσε μέσα σε 43 λεπτά της ώρας έξι αριστουργήματα της κλασικής μουσικής - ξεκίνησε με το "Chaconne" από την παρτίτα Αρ.2 του Μπαχ. Μπροστά του είχε ανοιχτή τη θήκη του βιολιού, με μερικά δολάρια για "μαγιά".

Τρία λεπτά πέρασαν χωρίς να συμβεί το παραμικρό. Εξήντα τρεις άνθρωποι είχαν ήδη περάσει όταν ένας μεσήλικας κοντοστάθηκε για κλάσμα του δευτερολέπτου και έστρεψε το κεφάλι προς τον μουσικό. Μισό λεπτό αργότερα, μία γυναίκα έριξε ένα δολάριο στη θήκη και απομακρύνθηκε. Χρειάστηκε να περάσουν έξι λεπτά για να σταματήσει κάποιος, να ακουμπήσει στον τοίχο και να ακούσει.

Στα τρία τέταρτα που έπαιξε ο Μπελ, πέρασαν από μπροστά του 1.097 άνθρωποι. Επτά σταμάτησαν τουλάχιστον ένα λεπτό για να απολαύσουν τη μουσική. Είκοσι επτά έδωσαν χρήματα, οι περισσότεροι χωρίς να επιβραδύνουν- συγκεντρώθηκαν 32 δολάρια και κάτι ψιλά. Απομένουν 1.070 άνθρωποι που πέρασαν χωρίς να καταλάβουν τίποτε, πολλοί μόλις ένα μέτρο μακριά από τον βιρτουόζο, οι περισσότεροι χωρίς καν να γυρίσουν το κεφάλι.

Μία μόνο δημογραφική ομάδα είχε απολύτως συνεπή συμπεριφορά. Κάθε φορά που περνούσε ένα παιδί, προσπαθούσε να σταματήσει για να δει και να ακούσει. Και κάθε φορά ένας γονιός το έσπρωχνε μακριά.

Όλα βιντεοσκοπήθηκαν με μια κρυφή κάμερα. Στην ταινία βλέπεις ανθρώπους να περνούν κατά κύματα, με χάρτινα ποτήρια καφέ στο χέρι και κινητά στο αφτί, σ' έναν θλιβερό χορό αδιαφορίας, αδράνειας και βιασύνης. Ο βιολιστής μοιάζει αποκομμένος από το κοινό του, που δεν τον βλέπει και δεν τον ακούει - ένα φάντασμα. Όμως είναι ο μοναδικός που βρίσκεται πραγματικά εκεί - τα φαντάσματα είναι οι άλλοι.



Το κοινωνιολογικό πείραμα έγινε για την αντίληψη, την αισθητική και τις προτεραιότητες των ανθρώπων. Το ερώτημα που προέκυψε: σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά; Σταματούμε για να την απολαύσουμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται σε ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια;

Ενα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί από το συγκεκριμένο πείραμα είναι: Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν'ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά όργανα... πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε;


Γ. Αγγελόπουλου
ΤΑ ΝΕΑ 13/4/07

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP