30.6.10

Η επανασταση θελει καλοπεραση


Η παρακάτω μαρτυρία είναι ακριβής, υπάρχουν στοιχεία που δημοσιεύθηκαν σε άλλα blogs αλλά δεν είναι της παρούσης να ασχοληθούμε με αυτά. Κατά την διάρκεια των χθεσινών απεργιακών κινητοποιήσεων στην πλατεία Συντάγματος, ομάδα 100 περίπου αριστερών επιτίθεται σε άλλη ομάδα (περίπου 20) διαδηλωτών επειδή κρατούσαν… Ελληνικές σημαίες! Τέτοια «πρόκληση» δεν την σηκώνουν οι αριστεροί καθότι ανθέλληνες, είπαν να χτυπήσουν στο ψαχνό, ευκαιρίας δοθείσης που οι αντίπαλοι ήταν λιγότεροι και άοπλοι.

Οι τραυματίες κατέθεσαν μηνύσεις σε δύο άτομα. Ο πρώτος, γνωστός αριστεριστής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που είχε μάλιστα θεαθεί να τρέχει έξω από το υποκατάστημα της Marfin την ίδια ώρα που είχε λαμπαδιάσει από τις μολότωφ των αναρχικών που κόστισαν την ζωή σε τέσσερις ψυχές την 5η Μαΐου του 2010.

Ο δεύτερος είχε την ατυχία να χάσει το τσαντάκι του μέσα στο οποίο υπήρχε η αστυνομική του ταυτότητα και άλλα προσωπικά έγγραφα. Εκεί βγήκε «λαβράκι» για τον σύντροφο καθώς βρέθηκαν σημαντικά ευρήματα «επαναστατικής δράσης»: Τρία βιβλιάρια τραπεζικών λογαριασμών, αεροπορικά εισιτήρια με επιστροφή για Βουδαπέστη αλλά και κάρτες εισόδου σε… καζίνο. Καθότι διεθνιστής, η μία κάρτα ήταν για το καζίνο Ισπανίας.

Συμπέρασμα: Το κράτος μπορεί να κοιμάται ήσυχο. Με τέτοιους κοινωνικούς επαναστάτες δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Λυκόφως των Θεών

Η επιστροφη της ευγονικης


Αν και προπολεμικά θεωρούταν από τους ανθρωπολόγους επιθυμητό πεδίο έρευνας, μεταπολεμικά απαξιώθηκε και πολεμήθηκε ως "ρατσιστικό" από τους νικητές του πολέμου (που μια ανθρωπότητα άσχημων ηλιθίων καθόλου δεν τους χαλάει). Η ευγονική και τα συμπεράσματά της όμως επανεμφανίζονται δυναμικά, ως αναγκαία και φυσική πραγματικότητα, σε κάποιους "μοντέρνους" τομείς, όπως είναι η μόδα και η εξωσωματική γονιμοποίηση.

Αντιγράφουμε από τον καθημερινό τύπο:
«Στόχος μας είναι να βρούμε το σωστό γενετικό κοκτέιλ γερμανικής και ιταλικής καταγωγής, το οποίο ενδεχομένως να συνδυάζεται και με λίγο σλαβικό αίμα» εξηγεί ένας βραζιλιάνος κυνηγός μοντέλων, επισημαίνοντας ότι αυτή η μίξη παράγει ψηλές, αδύνατες κοπέλες, με λαμπερά μάτια, ίσια μαλλιά και ωραία επιδερμίδα. Κοπέλες που θα μπορέσει να εξάγει η Βραζιλία στις πασαρέλες της Νέας Υόρκης, του Μιλάνου και του Παρισιού, όπως η Ζιζέλ Μπίντχεν, η Αντριάνα Λίμα και η Αλεσάντρα Αμπρόσιο.

Σχεδόν το 70% των βραζιλιάνικων μοντέλων έχει ανακαλυφθεί στον Νότο και κυρίως στην ευρύτερη περιοχή του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ. Εκεί κυριαρχούν τα γονίδια των Ευρωπαίων μεταναστών σε ό,τι αφορά τα εξωτερικά χαρακτηριστικά καθώς οι πρώτοι άποικοι ήταν Γερμανοί, Ιταλοί και Πολωνοί που εγκαταστάθηκαν εκεί το 1920.
Πηγή
Αν ονειρεύεστε παιδιά που να είναι σαν και τα μοντέλα που βλέπετε στις διαφημίσεις και στα περιοδικά, τότε ανήκετε στο target group μιας νέας διαδικτυακής τράπεζας σπέρματος και ωαρίων από αυστηρά πανέμορφους δότες! Αυτή η τράπεζα είναι στην ουσία μια νέα υπηρεσία του site beautifulpeople.com (ενός αμφιλεγόμενου -εννοεί κοινωνικά "ρατσιστικού"- ιστότοπου γνωριμιών με 600.000 μέλη από 190 χώρες) στο οποίο μέλη αποκλείεται να είναι άσχημοι ή υπέρβαροι. Η υπηρεσία Beautiful Baby, ένα είδος «πελαργού» με... θητεία στο «Next Top Model», έχει τα ίδια αυστηρά κριτήρια επιλογής των δωρητών σπέρματος και ωαρίων.

Εξάλλου, με μεγάλη δυσκολία δέχτηκαν να προσφέρουν το γενετικό υλικό σε ανθρώπους που δεν είναι πανέμορφοι! «Αρχικά, διστάσαμε να διευρύνουμε το πελατολόγιο αυτής της υπηρεσίας σε ανθρώπους που δεν είναι πολύ όμορφοι. Ομως όλοι, ακόμα και οι άσχημοι, θα ήθελαν να φέρουν στον κόσμο όμορφα παιδιά, οπότε δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε αυτή την επιθυμία τους με εγωιστικό τρόπο».
Πηγή

Η σωματική ομορφιά είναι ο ένας επιδιωκόμενος τομέας της ευγονικής. Ο άλλος είναι η πνευματική ικανότητα. Δυστυχώς, στην επιφανειακή κοινωνία που ζούμε ο δεύτερος τομέας δεν έχει την ζήτηση του πρώτου. Ωστόσο άρχισαν δειλά-δειλά να εμφανίζονται και οι πρώτες τράπεζες σπέρματος με αποκλειστικά υψηλού IQ δότες. Και εδώ πλέον το ζήτημα γίνεται και φυλετικό...

29.6.10

Ξερεις οτι βοηθας τον λαο σου, ΑΝ...


  • Συμμετέχεις σε εθελοντικές δράσεις στην κοινότητά σου.
  • Αυξάνεις την μόρφωσή σου, παρακολουθώντας μαθήματα διάφορων τομέων.
  • Βελτιώνεις τις ρητορικές σου ικανότητες.
  • Γράφεις σε εταιρείες διαμαρτυρόμενη για τις "πολυπολιτισμικές" και τις αντεθνικές τους διαφημίσεις.
  • Προσφέρεις εργασία ή οικονομική ενίσχυση στο Κίνημα.
  • Γράφεις, φωτογραφίζεις ή καλλιτεχνείς για δημοσίευση
  • Διδάσκεις κάποιον νεότερο για την Ιστορία μας και τις Αξίες μας.
  • Γνωρίζεις και χαιρετάς τους συμπατριώτες σου στην γειτονιά σου.
  • Στηρίζεις τις παραδοσιακές ελληνικές εκδηλώσεις και γιορτές, συμμετέχοντας σε ανάλογα δρώμενα (π.χ. αναβίωση εθίμων από τοπικούς πολιτιστικούς συλλόγους).
  • Παρεμβαίνεις τηλεφωνικά σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές.
  • Δίνεις μεγαλύτερη σημασία στην άσκηση απ' την διασκέδαση.
  • Συμμετέχεις σε διαδικτυακές συζητήσεις προωθώντας τις αξίες μας.
  • Δεν βρίσκεις δικαιολογίες γιατί δεν κάνεις τίποτα απ' τ' ανωτέρω.

RK

28.6.10

Φτιαξτε γιαουρτι σε 5 απλα βηματα


Η ακόλουθη παραδοσιακή συνταγή είναι για να φτιάξετε γιαούρτι στο σπίτι σας εύκολα και γρήγορα.

Συστατικά:
1 κιλό γάλα
1 κουταλιά σούπας γεμάτη γιαούρτι


1. Θερμάνετε το γάλα στους 90 βαθμούς κελσίου. Θα χρειαστείτε ένα θερμόμετρο αλλά αν δεν έχετε μπορείτε να κλείσετε τη θερμότητα αμέσως προτού να αρχίσει να βράζει το γάλα, δηλαδή μόλις το δείτε να αρχίζει να φουσκώνει.

2. Βγάλτε το γάλα από τη φωτιά και περιμένετε να πέσει η θερμοκρασία στους 45 βαθμούς κελσίου (για όσους διαθέτουν θερμόμετρο κουζίνας) αλλιώς τόσο ώστε να μπορείς να κρατήσεις το μικρό σου δαχτυλάκι μέσα στο γάλα και να μετρήσεις ως το 20 χωρίς να καείς.

3. Αραιώστε 1 κουταλιά σούπας γιαούρτι σε λίγο γάλα και ρίχτε το στο γάλα ανακατεύοντας. Το μεταφέρετε από την κατσαρόλα στα τελικά σκεύη.

4. Σκεπάζουμε το σκεύος με κουβέρτα, για να διατηρήσει τη θερμοκρασία του, και το αφήνουμε για 4 ώρες. Προσοχή: δε κουνάμε ούτε αναταράσσουμε το σκεύος κατά την διάρκεια της πύξης.

5. Τοποθετούμε το γιαούρτι μας σε θερμοκρασία δωματίου και μετά στο ψυγείο για 24 ώρες, χωρίς να το αναταράξουμε. Το καταναλώνουμε εντός 15 ημερών.


Μπορούμε ακόμη να αδειάσουμε την γιαούρτη σε πυκνό τουλπάνι ή πάνινη λευκή σακούλα (π.χ. μαξιλαροθήκη) και να την κρεμάσουμε να στραγγίσει για αρκετές ώρες ή μέχρι να σταματήσει να «στάζει». Θα φτιάξουμε έτσι άριστο στραγγιστό γιαούρτι.

Από το Μαγειρείο μας

27.6.10

Πορφυρογεννητοι


Η «Πορφύρα» ήταν το δωμάτιο όπου γεννιώνταν τα παιδιά του εκάστοτε αυτοκράτορα και το περιγράφει η Άννα Κομνηνή (Αλεξιάς Ζ΄, II):
«Είναι δε η πορφύρα ένα δωμάτιο του παλατιού˙ από το δάπεδο ώς το πάνω μέρος των τοίχων σχηματίζει ένα τέλειο τετράγωνο, ενώ η οροφή του έχει σχήμα πυραμίδας. Προς το μέρος της θάλασσας βλέπει στο λιμάνι, όπου είναι στημένοι οι πέτρινοι ταύροι και οι λέοντες. Το δάπεδο είναι όλο στρωμένο με μάρμαρο κι οι τοίχοι επίσης έχουν μαρμάρινη επένδυση. Και δεν είναι κοινό μάρμαρο ούτε καν από εκείνα τα πανάκριβα αλλά όχι και δυσεύρετα˙ είναι απ’ αυτά που οι βασιλείς προμηθεύονταν τον παλιό καιρό από τη Ρώμη. Για να μη τα πολυλογώ, η πέτρα αυτή είναι ολοπόρφυρη με κάποια λευκά στίγματα σπαρμένα σαν άμμος εδώ κι εκεί.»
Κοσμικό Βυζάντιο

26.6.10

Μια γενια Ελληνων πεθαινει

Συμβουλες ασφαλειας στην πολη


Οι παρακάτω συμβουλές είναι ειδικά για γυναίκες. Δημιουργήθηκαν από εμπειρίες της πραγματικής ζωής.
  • Έχετε πάντα το κινητό σας τηλέφωνο φορτισμένο και μαζί σας. Αποδεικνύεται σωτήριο σε καταστάσεις ατυχημάτων και φυσικών καταστροφών.
  • Έχετε έναν φακό στο αυτοκίνητό σας και έναν στην τσάντα σας. Σε περίπτωση διακοπής ρεύματος, σε πολλά σύγχρονα κτίρια (ιδίως πολυκαταστήματα, κινηματογράφους, κλπ) επικρατεί απόλυτο σκοτάδι ακόμη και την μέρα.
  • Κάνετε έναν οπτικό έλεγχο 360 μοιρών γύρω σας όταν πρόκειται να κάνετε ανάληψη χρημάτων από ΑΤΜ. Αν δεν αισθανθείτε απόλυτα ασφαλής, μην κατεβείτε από το αυτοκίνητο.
  • Αποκτείστε την συνήθεια να κλειδώνετε το αμάξι μας αμέσως μόλις μπείτε σ' αυτό. Πολλαπλασιάζονται τα κρούσματα κλοπών ακόμη και στην σύντομη στάση σε ένα φανάρι.
  • Να είστε πολύ προσεκτική όταν κάνετε αναλήψεις μεγάλων ποσών από γκισέ τράπεζας ή αγοράζετε ένα ακριβό αντικείμενο από ένα κατάστημα. Αναφέρονται συχνά περιστατικά όπου ο ληστής ακολούθησε το θύμα που είδε στο κατάστημα, ως και το σπίτι του μέχρι να βρει την κατάλληλη ευκαιρία να το ληστεύσει.
  • Αποφύγετε να περπατάτε μόνη σε ερημικές ή κακόφημες περιοχές. Πάρτε έναν σκύλο φύλακα ή ζητάτε από ένα φίλο να σας συνοδεύει.
  • Έχετε το σπίτι σας κλειδωμένο, ακόμη και όταν είστε μέσα σ' αυτό. Οι διαρρήκτες αποθρασύνονται όλο και περισσότερο.
  • Προσέξτε τί πετάτε στον σκουπιδοτενεκέ της εισόδου σας. Κιβώτια νεοαποκτηθέντων ηλεκτρονικών συσκευών, φορολογικές δηλώσεις, προσχέδια συμβολαίων αγορών κλπ, βάζουν σε πειρασμό τους διαρρήκτες.
  • Έχετε στο πορτοφόλι σας μια κάρτα επειγόντων. Μερικά τηλέφωνα συγγενών και φίλων, για την περίπτωση που σας κλέψουν το κινητό, καθώς και την ομάδα αίματός σας, τυχόν αλλεργίες σας και όνομα και τηλέφωνο ατόμου με το οποίο θα επικοινωνήσουν οι αρμόδιοι, σε περίπτωση που σας συμβεί κάποιο ατύχημα.
  • Ελέγχετε ποιοι μπαίνουν στο σπίτι σας και τί βλέπουν απ' αυτό - π.χ. ντελιβεράδες, πλασιέ. Ιδιαίτερη προσοχή εάν υπάρχουν έφηβοι στο σπίτι, που έχουν την τάση να φέρνουν φίλους και φίλους φίλων, αγνώστων λοιπών στοιχείων. Οι "φίλοι" των εφήβων τυχαίνει να λένε σε δικούς τους φίλους πώς να μπουν στο σπίτι σας και τί να κλέψουν.
  • Εάν σας πλησιάσει κάποιος με επικίνδυνες διαθέσεις, ΦΩΝΑΞΤΕ, ΚΛΩΤΣΗΣΤΕ, ΠΑΛΕΨΤΕ! Κάνετε όσο περισσότερο θόρυβο μπορείτε. Δείτε σχετικές συμβουλές ΕΔΩ.

25.6.10

Ιστορικη Μνημη ελληνοτουρκικης "φιλιας"


Η νύκτα στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Βαζελώνος ήταν μια από τις πιο ανατριχιαστικές σελίδες της Ποντιακής Γενοκτονίας.

"Όλες τις κοπέλες και τις γυναίκες που συνέλαβαν οι Tσέτεδες, τις οδήγησαν μέσα στη Μονή, τις βίασαν και τις διακόρευσαν κτηνωδώς. Μετά από επανειλημμένους βιασμούς και ενώ τα θύματα δεν ήταν σε θέση να κινηθούν, τα αποκεφάλισαν μέσα στη Μονή.

Έσφαξαν και άντρες, αφού τους ανάγκασαν να βλέπουν την κακοποίηση των γυναικών τους...

Μια εικοσάχρονη κοπέλα η Κυριακή Τσιρονίδου, βιάστηκε μπροστά στους δικούς της από εννέα βδελυρούς Τούρκους Τσέτεδες, από τους οποίους ο τελευταίος την αποτέλειωσε με το ξίφος του..."

Aπόσπασμα από το βιβλίο: Η Μαύρη Βίβλος
των διωγμών του εν Τουρκία Ελληνισμού (1914-1918)

του Οικουμενικού Πατριαρχείου

Οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί με τα σκληρά μέτρα που έλαβαν εναντίον των Ελλήνων του Πόντου με τη μέθοδο των εξοριών, βιασμών, σφαγών, εξανδραποδισμών και απαγχονισμών (κατά τον Πανάρετο Τοπαλίδη) εξόντωσαν:

α. κατά την περίοδο 1914-1918………….170.576 Ποντίους

β. κατά την περίοδο 1918-1923………….119.122 Ποντίους

δηλαδή συνολικά…………………………..289.698 Ποντίους

ποσοστό δηλαδή 41,56% σε σύνολο 697.000 Ελλήνων κατοίκων, ενώ κατά τον Γ. Βαλαβάνη οι απώλειες των Ποντίων σύμφωνα με τη Μαύρη Βίβλο του Κεντρικού Συμβουλίου των Ποντίων στην Αθήνα ανέρχονται σε 303.238 ως το 1922. Συγκεκριμένα οι Έλληνες του Πόντου πριν το Γενικό Πόλεμο του 1914 ανέρχονταν σε 700.000 κατοίκους, αριθμός που αναγνωρίσθηκε επίσημα από την κυβέρνηση του Κιαμήλ πασσά.

Η στατιστική της Μαύρης Βίβλου, η οποία εκδόθηκε από το Κεντρικό Συμβούλιο του Πόντου στα 1922 αναφέρει: οι σφαγέντες και οπωσδήποτε εξολοθρευθέντες Έλληνες του Πόντου από το 1914 μέχρι το 1922 ανέρχονται εις τους εξής αριθμούς:

Περιφέρεια Αμασείας 134.078

Περιφέρεια Ροδοπόλεως 17.479

Περιφέρεια Χαλδείας – Κερασούντας 64.582

Περιφέρεια Νεοκαισαρείας 27.216

Περιφέρεια Τραπεζούντας 38.435

Περιφέρεια Κολωνίας 21.448

Σύνολο 303.238

Μέχρι την άνοιξη του 1924 το μαρτυρολόγιο των Ποντίων περιέλαβε ακόμα 50.000 νεομάρτυρες στην πλειοψηφία τους γυναικόπαιδα, συνολικά δηλαδή ο αριθμός των Ποντίων που δολοφονήθηκαν ως το Μάρτιο του 1924 ήταν 353.000, ποσοστό που ξεπερνάει το 50% του συνολικού πληθυσμού των Ελλήνων του Πόντου.

24.6.10

Κληδονας, ενα αρχαιο εθιμο


"Ανοίγουμε τον Κλήδονα με τ’ Αη Γιαννιού τη χάρη, όπου ‘ναι καλορίζικος να βγει το ριζικάρι."

Την 24η Ιουνίου, γιορτή του Αη Γιάννη του ριγανά και περίοδο του θερινού ηλιοστασίου', γιορτάζεται ο Κλήδονας. Ένα έθιμο διαδεδομένο σε ολόκληρο τον Ελλαδικό χώρο, με καταγωγή στην αρχαία εποχή. Η αναφορά στην Πυθία είναι έκδηλη, ενώ η ίδια η λέξη υπάρχει από την εποχή του Ομήρου: κληδών ονομαζόταν ο προγνωστικός ήχος και κατ' επέκταση το άκουσμα οιωνισμού ή προφητείας, ο συνδυασμός τυχαίων και ασυνάρτητων λέξεων ή πράξεων κατά τη διάρκεια μαντικής τελετής, στον οποίο αποδιδόταν προφητική σημασία. Στη νεοελληνική αντίληψη το έθιμο αυτό εξελίχθηκε σε μια όμορφη και ενδιαφέρουσα ιεροτελεστία, περισώζοντας τους ερωτικούς χρησμούς.

Πρόκειται για λαϊκή μαντική διαδικασία, από τις πιο τελετουργικές όλων των παραδόσεων του τόπου μας, σύμφωνα με την οποία αποκαλύπτεται στις άγαμες κοπέλες η ταυτότητα του μελλοντικού τους συζύγου.

Η πρώτη γραπτή περιγραφή του εθίμου ανέρχεται στους βυζαντινούς χρόνους. Την παραμονή του Αγίου Ιωάννη, οι άνθρωποι συναθροίζονταν σε κάποιο σπίτι ή στη γειτονιά, όπου γινόταν τραπέζι σαν να επρόκειτο για γαμήλιο δείπνο. Εκεί παρευρισκόταν κάποιο νεαρό κορίτσι ντυμένο νύφη. Στο τέλος της βραδιάς, ο κάθε παριστάμενος έριχνε ένα αντικείμενο σε ειδικό αγγείο με νερό, από όπου το ανέσυρε στη συνέχεια η "νύφη" υπό μορφήν κλήρου ως απάντηση στην ερώτηση του καθένα για το τι επιφύλασσε το μέλλον .

Την παραμονή του Αϊ-Γιαννιού, οι ανύπανδρες κοπέλες μαζεύονται σε ένα από τα σπίτια του χωριού, όπου αναθέτουν σε κάποιο μέλος της συντροφιάς, συνήθως σε μια "Μαρία" (στη Θράκη ο ρόλος αυτός δίνεται στην ονομαζόμενη "Καλλινίτσα"), της οποίας και οι δύο γονείς είναι εν ζωή, να φέρει από το πηγάδι ή την πηγή το "αμίλητο νερό". Η ονομασία αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι η εν λόγω κοπέλα και η συνοδεία της πρέπει να ολοκληρώσουν την αποστολή αυτή, τηρώντας απόλυτη σιωπή. Στα νησιά, το αμίλητο νερό είναι συχνά θαλάσσιο, οπότε και πρέπει να συλλεχθεί από σαράντα κύματα. Επιστρέφοντας στο σπίτι όπου τελείται ο κλήδονας, το νερό αδειάζεται σε πήλινο -ως επί το πλείστον- δοχείο, στο οποίο η κάθε κοπέλα ρίχνει ένα αντικείμενο, το λεγόμενο ριζικάρι. Συνήθως, πρόκειται για κάποιο προσωπικό αντικείμενο, συχνά μάλιστα πολύτιμο. Στη συνέχεια, το δοχείο σκεπάζεται με κόκκινο ύφασμα, το οποίο δένεται γερά με ένα κορδόνι ("κλειδώνεται", παρετυμολογία του κλήδονα που εξηγεί το γεγονός ότι σε μερικά μέρη της Ελλάδας τοποθετείται λουκέτο στο κορδόνι) και τοποθετείται σε ταράτσα ή άλλο ανοιχτό χώρο. Εκεί παραμένει όλη τη νύχτα υπό το φως των άστρων, για να "ξαστριστεί". Οι κοπέλες επιστρέφουν ύστερα στα σπίτια τους. Λέγεται ότι τη νύχτα αυτή θα δουν στα όνειρά τους το μελλοντικό τους σύζυγο. Ανήμερα του Αϊ-Γιαννιού, αλλά πριν βγει ο ήλιος -ώστε να μην εξουδετερωθεί η μαγική επιρροή των άστρων-, η υδροφόρος νεαρή της προηγουμένης φέρνει μέσα στο σπίτι το αγγείο. Το μεσημέρι, ή το απόγευμα, συναθροίζονται πάλι οι ανύπανδρες κοπέλες. Αυτήν τη φορά όμως στην ομήγυρη μπορούν να συμμετέχουν και παντρεμένες γυναίκες, συγγενείς και γείτονες και των δύο φύλων, καλεσμένοι για να παίξουν το ρόλο μαρτύρων της μαντικής διαδικασίας. Καθισμένη στο κέντρο της συντροφιάς, η "Μαρία" ανασύρει ένα ένα από το αγγείο τα αντικείμενα, που αντιστοιχούν στο "ριζικό" κάθε κοπέλας, απαγγέλλοντας ταυτόχρονα δίστιχα, είτε όπως τα θυμάται, είτε από συλλογή τραγουδιών ή ακόμη από ημεροδείκτες. Το δίστιχο που αντιστοιχεί στο αντικείμενο της κάθε κοπέλας θεωρείται ότι προμηνύει το μέλλον της και σχολιάζεται από τους υπόλοιπους, που προτείνουν τη δική τους ερμηνεία σε σχέση με την ενδιαφερόμενη. Προς το σούρουπο, όταν τελειώσει η μαντική διαδικασία, η κάθε κοπέλα γεμίζει το στόμα της με μια γουλιά αμίλητο νερό και στέκεται μπροστά σε ανοιχτό παράθυρο, έως ότου ακούσει το πρώτο ανδρικό όνομα. Αυτό πιστεύεται ότι θα είναι και το όνομα του άνδρα που θα παντρευτεί. Σε μερικές περιοχές, όπως στις Σέρρες, το κρίσιμο άκουσμα του ονόματος θα γίνει κατά τη διαδρομή της επιστροφής στο πατρικό της.


Στην μίζερη και απαξιωτική εποχή μας και αυτή η τρισχιλιετής παράδοση του λαού μας εξαφανίζεται. Διατηρείται κυρίως στην επαρχία, όπου διάφοροι σύλλογοι αναλαμβάνουν την διατήρηση του εθίμου, σε μια προσπάθεια διάσωσης των πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων του έθνους μας.

Φτιάξτε τον δικό σας Κλήδονα.

23.6.10

Για την Πατριδα


Όταν φάνηκαν τα Βυζαντινά καράβια εμπρός στο Δυρράχιο, τα πράματα όλα ήταν προετοιμασμένα για να παραδοθεί η χώρα χωρίς μάχη…. Ετοιμάστηκε αμέσως ένας δρόμων να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη, για να πάγει την είδηση…Όταν το έμαθε, η Θέκλα ζήτησε από τον Θεόδωρο την άδεια να φύγει με το ίδιο πλοίο, κι ο Θεόδωρος την έδωσε αμέσως…Ο πιστός Παγράτης την πήγε ως απάνω στο δρόμωνα.
- Η καρδιά μου τσακίζεται που σ' αποχωρίζομαι, κόρη μου, της είπε με λύπη, και θα έδινα ό,τι έχω στον κόσμο για να σε κρατήσω κοντά μου. Μα θέλεις να πας πίσω, εκεί που συνήθισες, και σε καταλαβαίνω…
Το βλέμμα που του έριξε η Θέκλα ήταν φορτωμένο λύπη και σκέψη....
- Και συ λοιπόν… νομίζεις πως πηγαίνω στο παλάτι; έκανε. Όχι, καλέ μου Παγράτη, ο κόσμος τελείωσε για μένα όταν έχασα τον καλό μου. Θα ζήσω στη μονή του Στουδίου...Λίγη ώρα σώπασαν κι οι δυο…..Η Θέκλα ακούμπησε σιγά το χέρι της στο τραχύ και ρυτιδωμένο χέρι του γέρου και το έσφιξε σιωπηλά. Η καρδιά της ήταν πάρα πολύ γεμάτη για λόγια…
- Τη ζωή του την έδωσε για την πατρίδα χωρίς να τη λογαριάσει, εξακολούθησε ο γέρος. Και συ θα θάψεις τη δική σου ζωή στο μοναστήρι όπου θα κλειστείς... Μπορείς να πεις πως ακριβοπληρώσατε την επιστροφή του Δυρραχίου στην εξουσία του Βασιλέα.
- Όχι, καλέ μου Παγράτη, είπε η Θέκλα. Πες την πληρώσαμε, όχι όμως την ακριβοπληρώσαμε. Ένα από τα τελευταία του λόγια, όταν του είπα πως πέθαινε ατιμασμένος ήταν: «Εγώ είμαι ένας, θα περάσω και θα ξεχαστώ, η Πατρίδα όμως θα μείνει.» Κι εγώ, Παγράτη, είμαι άλλος ένας. Το Δυρράχιο είναι μια δύναμη για την πατρίδα. Σκέψου πως, τώρα, ο Σαμουήλ θα έχει να πολεμά ανατολή και δύση μαζί. Λογάριασε, τι είναι δυο ζωές που θυσιάστηκαν, κοντά στο έργο που έγινε...
Και πιο σιγά πρόσθεσε, σα να μιλούσε του εαυτού της περισσότερο παρά του Παγράτη.
- Τίποτα μεγάλο δε γίνεται χωρίς θυσίες... Πρέπει τις θυσίες αυτές να ξέρομε να τις κάνομε χωρίς υπολογισμούς.
Ο Παγράτης είχε ακουμπήσει το μέτωπο του στο χέρι του, και συλλογισμένος την άκουε.
- Έχεις δίκαιο, είπε στο τέλος. Η Πατρίδα είναι όλο το έθνος, και μεις, ο καθένας μας, είμαστε από ένα μόριο ασήμαντο του μεγάλου αυτού έθνους...
Το πλοίο απομακρύνουνταν… Η Θέκλα, ακουμπισμένη στην κουπαστή, κοίταζε τη γη της Ηπείρου όπου κοιμούνταν ο αγαπημένος της το στερνό του ύπνο. Θυμήθηκε το περιβολάκι της φυλακής, το μεγάλο πλάτανο, τον απλοϊκό κι ακατέργαστο σταυρό. Και το χώμα το νωπό που σκέπαζε το πεθαμένο παλικάρι... Της φάνηκε τόσο μόνος, τόσο έρημος, σαν παραπονεμένος στην κρύα γη. Αισθάνθηκε όλο το βάρος, όλη την κούραση της δικής της ερημιάς.
- Για την Πατρίδα... μουρμούρισε. Τα χείλη της έτρεμαν. Ένα αναφιλητό φούσκωσε την καρδιά της. Ακούμπησε το κεφάλι στα διπλωμένα χέρια της. Και πρώτη φορά αφότου πέθανε ο άντρας της έκλαψε απελπισμένα…

Τι στοιχίζει το καθήκον, το αισθάνουνταν ως τα βάθη της ψυχής της. Μα δε μετάνιωνε που το είχε κάνει... Η ευγενική ψυχή δεν κάνει υπολογισμούς όταν έλθει η ώρα της αυτοθυσίας, όσο βαριά κι αν είναι...

Πηνελόπη Δέλτα

22.6.10

Νερο το πολυτιμο



Το νερό στην λαϊκή μας παράδοση
Ιστορίες με νεράιδες, στοιχειά, ξωτικά και λάμιες...

21.6.10

Θερινο Ηλιοστασιο, αρχη καλοκαιριου


Η Φυσική αναγέννηση και κορύφωση του Ηλίου
αρχέτυπο για την πνευματική ανύψωση

Το καλοκαίρι ξεκινά επίσημα την 21η Ιουνίου με το θερινό ηλιοστάσιο, την μεγαλύτερη σε διάρκεια μέρα στο βόρειο ημισφαίριο και την μικρότερη στο νότιο. Το θερινό ηλιοστάσιο αποτελούσε πολύ σημαντικό γεγονός μέχρι σχετικά πρόσφατα. Όλες δε οι αρχαίες κοινωνίες έκαναν πολυήμερες γιορτές γύρω από αυτή την ημερομηνία. Θερινό Ηλιοστάσιο, 21η Ιουνίου. Ημερομηνία όπου ο Ήλιος υψώνεται ακριβώς στον μέσο του ορίζοντα και βρίσκεται στο άξονα της ισημερίας χαρίζοντας έτσι τη μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου. Αυτό σηματοδοτεί όμως το χάσιμο της δύναμης του Ηλίου και έτσι σχετίζεται άμεσα με τη ζωή και την ανάπτυξη και το επόμενο στάδιο το οποίο είναι ο θάνατος. Ο ερχομός όμως του Χειμερινού Ηλιοστασίου σηματοδοτεί την αναγέννηση και τον αιώνιο κύκλο της Ζωής και του Θανάτου. Έτσι μπορούμε να αντιληφθούμε πολύ απλά τη φυσική αρμονία και ισορροπία.

Για τον λόγο αυτό, το Θερινό Ηλιοστάσιο είναι από τις ιερότερες εορτές της Ευρωπαϊκής παγανιστικής λατρείας. Έτσι είτε αναφερόμαστε σε Έλληνες, Κέλτες, Γερμανούς ή Σλάβους, είναι εξίσου σημαντική εορτή. Γιορτάζεται λοιπόν η Ζωή και αποδίδονται τιμές στον Ήλιο και τη Φύση γενικότερα. Σε κάθε Ευρωπαϊκή παγανιστική λατρεία το σύμβολο που χρησιμοποιείται ευρέως είναι ο Ηλιακός Τροχός (ο γνωστός στους περισσότερους ως Κέλτικος Σταυρός) και πιο συγκεκριμένα οι Γερμανογενείς λαοί χρησιμοποιούσαν και τις ρούνες Sigel και Tir, συμβολίζοντας έτσι τον Ήλιο και τον Ουρανό αντίστοιχα. Επίσης φωτιές ανάβονται σε υψώματα, και ένας φλεγόμενος Ηλιακός Τροχός αφήνεται από μια πλαγιά να κυλίσει προς τα κάτω συμβολίζοντας έτσι τη τροχιά του Ήλιου.

Στην ελληνική παγανιστική παράδοση, το Θερινό Ηλιοστάσιο είναι μέρος των εορτών της Άνοιξης και του Καλοκαιριού. Ο γνωστότερος μύθος σχετικά με αυτό το θέμα είναι η αρπαγή της Περσεφόνης από τον Άδη κάνοντας έτσι τη Δήμητρα, τη μητέρα της Περσεφόνης, να μαραζώνει από στεναχώρια και μαζί της και η Φύση (μιας και αντιπροσωπεύει αυτήν). Έτσι με εντολή του Δία η Περσεφόνη θα βρίσκονταν μισό χρόνο στον Κάτω Κόσμο με τον σύζυγο της και άλλο μισό στον Επάνω Κόσμο (Χειμώνας – Καλοκαίρι). Έτσι λοιπόν σε αυτή το χρονική περίοδο δίδονται τιμές σε θεούς όπως ο Διόνυσος (συμβολίζοντας την αναγέννηση της Φύσης), η Δήμητρα και η Περσεφόνη (συμβολίζοντας επίσης την αναγέννηση της Φύσης) και ο Απόλλωνας (ως θεός του Φωτός).

«Η Αρχαία ψυχή ζει μέσα μας αθέλητα κρυμμένη»



XAgr.net

20.6.10

Γυναικες για τη Μακεδονια σημερα


Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ήταν αυτή που πρώτη οργάνωσε και καθιέρωσε εκδήλωση Τιμής για τον μέγιστο Έλληνα Στρατηλάτη, τον Αλέξανδρο το Μέγα. Έκτοτε, και ιδίως μετά την διεκδίκηση του ονόματος της Μακεδονίας απ' το κρατίδιο των Σκοπίων, μέχρι και ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης την μιμήθηκε - και χαιρόμαστε γι' αυτό. Όλοι τους μας απέκλεισαν από τις εκδηλώσεις τους - και χαιρόμαστε και γι' αυτό. Την τελευταία δεκαετία η εκδήλωση για τον Μέγα Αλέξανδρο επεκτάθηκε σε συγκέντρωση και πορεία για την υπενθύμιση του ιστορικά αυτονόητου, της Ελληνικότητας της Μακεδονίας, προς τους πολιτικούς της χώρας. Σε αυτό δεν μας μιμήθηκε ουσιαστικά κανείς - γι' αυτό λυπόμαστε, αν και δικαιωνόμαστε ως οι μοναδικοί συνεπείς.

Στην φετινή συγκέντρωση, όπου παρευρέθηκαν οι τακτικοί συμπορευτές μας της εφημερίδας Στόχος και του Πατριωτικού Συνδέσμου Λάρισας, η συμμετοχή των συναγωνιστριών ήταν μεγαλύτερη από κάθε άλλη χρονιά, αποδεικνύοντας την όλο και πιο ενεργή συμμετοχή των Ελληνίδων στους αγώνες του Κινήματος. Για τα της εκδήλωσης μπορείτε να ενημερωθείτε, όπως πάντα, από την κεντρική σελίδα του Κινήματός μας, XAgr.net. Εμείς θα σας παρουσιάσουμε μερικά περιστατικά ενδεικτικά της νοοτροπίας που ονόμασε δικαίως τον Έλληνα νεοέλληνα.

Περίπτερα ήταν απλωμένα σε όλο το μήκος της παραλίας μπροστά από το άγαλμα του Αλεξάνδρου, στα πλαίσια της ετήσιας έκθεσης βιβλίου. Οι θεσσαλονικείς σε περατζάδα, πολλοί σταμάτησαν και παρακολούθησαν την εκδήλωση, άκουσαν προσεκτικά τις ομιλίες, αρκετοί χειροκροτούσαν στις φράσεις των ομιλητών, μερικοί μουρμούριζαν τα συνθήματα. Όλοι τους στην πλάτη του βήματος, στην λάθος πλευρά. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, που πλαισίωσαν την συγκέντρωσή μας, η συντριπτική πλειοψηφία των περαστικών που την παρακολούθησαν διάλεξε να μείνει αμέτοχος παρατηρητής. Μπορεί να χειροκρότησε, να επευφήμησε "Πέστα! Έτσι! Μπράβο, παιδιά!", αλλά ως εκεί. Μην τους πούνε και ακραίους!


Δύο ψευδοϊστιοφόρα τουριστικά καραβάκια ήταν δεμένα στην παραλία μπροστά ακριβώς στο άγαλμα. Ανήκαν ή σε πολύ αγενείς απάτριδες ή σε πολιτικά ανθέλληνες. Έβαλαν μουσική λάτιν όσο πιο δυνατά μπορούσαν, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να καλύψουν την ενοχλητική φωνή της συνείδησής τους, που ακουγόταν μέσω των ομιλητών μας. Τους έγιναν διακριτικές συστάσεις από την περιφρούρηση και συμμορφώθηκαν με την σοβαρότητα της περίστασης.

Την στιγμή που η κεφαλή της πορείας έφτανε στον Λευκό Πύργο, εμφανίστηκε πίσω από τις αστυνομικές δυνάμεις η γνωστή μας εβραία "κυρία", που κάθε χρόνο φροντίζει να δηλώσει την παρουσία της στην εκδήλωση προς τιμήν του Αλεξάνδρου και της Ελληνικότητας της Μακεδονίας, κραυγάζοντας "ΦΑΣΙΣΤΕΕΕΕΕΣ!". Τόσα χρόνια η ίδια ιστορία... Δεν θα καταλάβει ποτέ ότι ΔΕΝ μας βρίζει; Όπως και να'χει πάντως, την ευχαριστούμε για την χαρωπή νότα που προσθέτει σε μια σοβαρή μέρα.


Όσο για τους άσπονδους "φίλους" μας, αναρχικούς, αριστεριστές και γενικώς αντιφά, φροντίζουν να βρίσκονται σε απόσταση ασφαλείας όταν περνούν οι Εθνικιστές στους δρόμους της πόλης. Σποραδικά και φευγαλέα αντιλαμβάνεται το μάτι μας να ξεπροβάλλει κάποιο ράστα κεφαλάκι πίσω από τις κλούβες ή τις διμοιρίες των ΜΑΤ - τα οποία ...τιμούν κάθε χρόνο την εκδήλωσή μας με μαζική ως ασφυκτική παρουσία.

Κατά την διάρκεια του Εθνικού Ύμνου, όταν όλοι μας στεκόμαστε προσοχή και τραγουδάμε με όλη την δύναμη της ψυχής μας, πολλοί περαστικοί στέκονται προσοχή επίσης. Ελάχιστοι από τους αστυνομικούς όμως. Τους πρώτους τους προστάζει η συνείδησή τους να το κάνουν. Τους δεύτερους λέει και ο κανονισμός τους να το κάνουν. Οι πρώτοι είναι απλοί Έλληνες πολίτες. Οι δεύτεροι είναι κρατικοί υπάλληλοι. Οι πρώτοι εκφράζουν τον λαό, οι δεύτεροι το κράτος. Της Ελλάδος. ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ, ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ!

19.6.10

Γυναικες για τη Μακεδονια τοτε


Εξέχουσα θέση στο πάνθεον των μορφών του Μακεδονικού Αγώνα κατέλαβαν γυναίκες επώνυμες και ανώνυμες, αστές αλλά και αγρότισσες. Οι τοπικές επιτροπές άμυνας των χωριών στηρίζονταν κατά μεγάλο μέρος στη συνδρομή του γυναικείου πληθυσμού: περίθαλψη τραυματιών, μεταφορά πολεμοφοδίων και τροφοδοσία αντάρτικων ομάδων, προώθηση εμπιστευτικών εγγράφων. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να γίνει στις δασκάλες του Μακεδονικού Αγώνα, οι οποίες καταγράφηκαν στην Ιστορία και η ανάμνηση της εθνικής δράσης των οποίων διατηρήθηκε ως σήμερα στις μνήμες των Μακεδόνων. Μεταξύ εκατοντάδων άλλων αξίζει να μνημονευθούν η Αγλαΐα Σχοινά, η οποία διηύθυνε το Ανώτερο Παρθεναγωγείο Θεσσαλονίκης, η Χριστίνα Παπαθεοδώρου από τον Κολινδρό και η Ελένη Ζωγράφου από τη Στρώμνιτσα. Στην κορυφή στέκουν οι δασκάλες που έδωσαν τη ζωή τους, αρνούμενες να υποκύψουν στους εκβιασμούς των Βουλγάρων και οι οποίες δολοφονήθηκαν.

Ειδικά η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου αποτελεί μια από τις πλέον γνωστές όσο και τραγικές περιπτώσεις. Υπηρετούσε ως δασκάλα στο χωριό Γκρίτσιστα της Γευγελής και απειλήθηκε επανειλημμένα από τις συμμορίες των κομιτατζήδων που δρούσαν στην περιοχή και οι οποίες την διέταξαν να εγκαταλείψει το σχολείο και το χωριό της. Στις 14 Οκτωβρίου 1904 μια βουλγαρική συμμορία προσέβαλε την Γκρίτσιστα και έκαψε ζωντανούς έξι Έλληνες, μεταξύ των οποίων βρισκόταν και η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου. Παράλληλα με αυτή αξίζει να μνημονευθούν η Λιλή Βλάχου (δολοφονήθηκε μέσα στο σχολείο της), η Βελίκα Τράικου από τον Πεντάλοφο Θεσσαλονίκης, η οποία κατακρεουργήθηκε και η Αγγελική Φιλιππίδου από τη Θεσσαλονίκη. Η τελευταία έλαβε μέρος στη φονική μάχη της Αγριανής, όπου και τραυματίσθηκε θανάσιμα.

Εκτός από τις δασκάλες, τον αγώνα πλαισίωσαν δεκάδες επώνυμες γυναίκες, αφού οι ανώνυμες της μακεδονικής υπαίθρου έμειναν στην αφάνεια. Αξίζει να μνημονευθούν οι πλέον γνωστές περιπτώσεις, όπως η Ελένη Παπάζογλου από τη Θεσσαλονίκη, γνωστή με το ψευδώνυμο Μπουμπουλίνα, η οποία αποτέλεσε μια πολύτιμη συνεργάτιδα του προξένου Λάμπρου Κορομηλά. Ακόμη, η Αμαλία Οικονόμου από το Σιδηρόκαστρο, η Μαρία Κυράτσου από τη Βέροια, η οποία δολοφονήθηκε από βουλγαρική συμμορία, η Άννα Σωτηριάδου από τη Στρώμνιτσα και η Αικατερίνη Βαρελά. Η τελευταία δολοφονήθηκε στο σπίτι της, στα Γιαννιτσά, τον Δεκέμβριο του 1906, ενώ η κόρη της, Ελισάβετ Βαρελά, εντάχθηκε στο αντάρτικο σώμα του Καπετάν Γκόνου και πολέμησε στο πλευρό του.



Εμείς ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ το Ελληνικό Αίμα που χύθηκε για ν' αποκτήσουμε αυτά που οι κυβερνώντες μας χαρίζουν.
Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!

18.6.10

Η γυναικα του τοπου μου


Άσε με να σε σεργιανίσω στην ιστορία, στο περιβόλι πιο σωστά να πω, της γυναίκας του τόπου μου.

Θα αρχίσω μετά την κραυγή «Εάλω η Πόλις», τότε πού «όλα τά ' σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά». Τότε που «σβυσμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μέσ' στη χώρα», μια γυναίκα έλαμψε, η Ρηγούλα Μπενιζέλου ή Φιλοθέη. Πριν υπάρξει Κοσμάς Αιτωλός, οι δάσκαλοι του Γένους, πρώτα μια γυναίκα κατάλαβε πως όποιος χαθεί για την Ορθοδοξία, είναι χαμένος για το Γένος. Στην τουρκοκρατούμενη Αθήνα μαζεύει τα σκλαβωμένα Ελληνόπουλα να τους μάθει Τέχνη, Γράμματα. Φτιάχνει Νοσοκομείο, Γηροκομείο, μαζεύει τις ανύπαντρες μητέρες, κρατά τα μωρά τους, ξενοδοχείο κάνει, για τους γυρολόγους• πηγάδι να πίνουνε νερό οι διψασμένοι, το Ψυχικό, όπως ονομάστηκε.

Στα Κάλαντα της Πρωτοχρονιάς, το Γένος μου δίνει ιδιαίτερη τιμή στη μάνα. Στα Κάλαντα της Πρωτοχρονιάς «κάτσε να φας, κάτσε να πιεις» παρακαλάμε τον Άγιο Βασίλη. Μα αυτός βιάζεται. «Πού πάς;» τον ρωτάμε. «Από τη μάνα μου έρχομαι, στο δάσκαλο πηγαίνω» απαντά ο Άη-Βασίλης, το Γένος μου δηλαδή. Βραβεύεται παγκόσμια ο ποιητής μας Σεφέρης με Νόμπελ. Στο τέλος πρέπει να ευχαριστήσει. Το κοινό η αφρόκρεμα της υφηλίου. Και αρχίζει: «Προέρχομαι από ένα Γένος που ξέρει πως καρπός της μάνας μας είμαστε. Για νανούρισμα λέει "Κοιμήσου και σου κέντησα αητούς στο μαξιλάρι. Άγια Σοφιά καί Παναγιά νάχεις για προσκεφάλι"». Η γυναίκα του τόπου μου νανούριζε το σκλαβωμένο Ελληνόπουλο με το: «Πέφτω κάνω το Σταυρό μου, άγγελο έχω στο πλευρό μου• δούλος του Θεού λογιούμαι καί κανέναν δε φοβούμαι».

Η γυναίκα του τόπου μου δεν ήξερε πολλά γράμματα. Μάθαινε όμως μια μοναδική πρόσθεση στα παιδιά και στα εγγόνια της, πρόσθεση όλο δόγμα καί στέριωμα για τη ζωή: Ένας είν' ο Κύριος, δεύτερη η Παναγιά, τρίτος είναι ο Πρόδρομος, τέσσερα τα Βαγγέλια, πέντε η πεντάτευχος, έξι τα εξαπτέρυγα, εφτά είν' τα Μυστήρια, οχτώ το οκταήχι, εννιά είναι τα τάγματα, δέκα είν' οι εντολές, έντεκα τα εωθινά, δώδεκα οι Απόστολοι». Χριστό καί Ελλάδα η γυναίκα του τόπου μου έδινε με το γάλα της στο μωρό. Γυναίκες που, όπως λέει ο ποιητής, «με το Ψαλτήρι εθέριεψαν και το χρυσό στεφάνι της Υπερμάχου εφίλησαν και πάλι στο μακελειό!!!». Γιατί έγνοια τους η λευτεριά του τόπου τους. Η Λενιώ Μπότσαρη ήταν η σημαιοφόρος στο Σουλιώτικο σώμα, ήταν η «Μπαϊρακτάραινα». Και η ηρωϊκή μάνα των Λαζαίων έλεγε στα παιδιά της: «Κατάρα νάχετε παιδιά, μη λυγίσουν τα κορμιά σας, όσο να ζείτε την Τουρκιά να μη την προσκυνάτε!!».

Ήταν αυτή η Γυναίκα που έδωσε 30.000 νεομάρτυρες που δεν έπρεπε να ξεχάσουν πως είναι Χριστιανοί και Έλληνες. Στον ένοπλο Μακεδονικό αγώνα, όπως τονίζει ο ακαδημαϊκός Βαφόπουλος, έντονη η παρουσία της. «Όποιος ξεχάσει τη Μακεδονία μας, γιος μου δε λογιαριάζεται, καταραμένος νάναι!!», έλεγε στα παιδιά της. Μετέφεραν όπλα, τρόφιμα, πληροφορίες, κρύβοντας στα σπίτια τους αγωνιστές, νοσηλεύοντας τραυματίες και αρρώστους. Πολλές φορές και φυσέκια έκρυβαν ανάμεσα στις πλούσιες πλεξούδες τους και όπλα κάτω από τις κάπες τους. Οι γεροντότερες έπλεκαν ακάματα μάλλινα για τους αγωνιστές και κεντούσαν τα διακριτικά στα πηλίκιά τους. Το Παρθεναγωγείο της Θεσσαλονίκης ετοίμαζε δασκάλες, που πήγαιναν στα σχολειά της Μακεδονίας που αναστέναζαν κάτω από τον Βούλγαρο κομιτατζή, να μάθει το Ελληνόπουλο ελληνικά. Πυρπολούσαν το σχολειό οι Βούλγαροι, καιγότανε μαζί και η δασκάλα, αφού προλάβαινε να χτυπήσει τον εχτρό.

Το λάβαρο της Αγίας Λαύρας, που ο Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός το έβγαλε απ' την ωραία πύλη και κηρύττει την έναρξη του αγώνα, το κέντησαν γυναίκες στη Σμύρνη. Προτού να αρχίσουν το κέντημα τα κορίτσια, άναβαν το καντήλι, έκαναν το σταυρό τους και καθώς κεντούσαν έλεγαν προσευχές και έψελναν σιγά τροπάρια. Στο τέλος δε του κάθε κεντήματος θύμιαζαν το ιερό αυτό εργόχειρο. Ο συγγραφέας Θανάσης Βαλτινός στο βιβλίο του "Συναξάρι Ανδρέα Κορδοπάτη" γράφει: «...και πέθανε η μάνα... Το είχε καταλάβει. Μας πήρε κοντά της. Την Πίστη σας, μας είπε, να μην την αλλάξετε. Αυτό θυμάμαι...». Δασκάλα 18 χρονών, μόνη της μέσα στην καταστροφή της Σμύρνης, διέσωσε 100 παιδιά του ορφανοτροφείου Σμύρνης. Τα πήγε στη Θεσσαλονίκη με καράβια παρακαλώντας καί περίμενε να τελειώσουν όλα, να μάθουν μια τέχνη και μετά παντρεύτηκε.

Τί να σου πω για τις γυναίκες της Πίνδου! Σκαρφάλωσαν εκεί που τα μουλάρια δεν μπόραγαν να σκαρφαλώσουν, ζαλωμένες με πολεμοφόδια, γιατί οι φαντάροι μας είχαν απομείνει σε ένα οχυρό χωρίς πολεμοφόδια. Να, κι άλλο θα σου πω. Οι νικητές της Πίνδου προχωρούσαν. Καθώς έφτασαν στον ποταμό Βογιούσα τρόμαξαν. Το απότομο ρέμα εμπόδιζε τους σκαπανείς. Οι γυναίκες μπήκαν οι ίδιες μέσα στα νερά και πιασμένες οφιχτά από τους ώμους, σχημάτισαν πρόχωμα που ανάκοπτε την ορμή του ποταμού και ευκόλυνε τους γεφυροποιούς. Ο Νικηφόρος Βρεττάκος θα τραγουδήσει τη γυναίκα της Πίνδου:

Στης ιστορίας το διάσελο όρθιος ο γιος πολέμαγε
κι η μάνα κράταε τα βουνά, όρθιος να στέκει ο γιος της,
μπρούντζος, χιόνι και σύννεφο. Κι αχολόγαγε η Πίνδος
σαν να 'χε ο Διόνυσος γιορτή. Τα φαράγγια κατέβαζαν
τραγούδια κι αναπήδαγαν τα έλατα και χορεύαν
οι πέτρες. Κι όλα φώναζαν: "Ίτε παίδες Ελλήνων ..."
Φωτεινές σπάθες οι ψυχές σταύρωναν στον ορίζοντα,
ποτάμια πισωδρόμιζαν, τάφοι μετακινιόνταν.

Κι οι μάνες τα κοφτά γκρεμνά σαν Παναγιές τ' ανέβαιναν
Με τη ευκή στον ώμο τους κατά το γιο παγαίναν
και τις αεροτραμπάλιζε ο άνεμος φορτωμένες
κι έλυνε τα τσεμπέρια τους κι έπαιρνε τα μαλλιά τους
κι έδερνε τα φουστάνια τους και τις σπαθοκοπούσε,
μ' αυτές αντροπατάγανε, ψηλά, πέτρα την πέτρα,
κι ανηφορίζαν στη γραμμή, όσο που μες στα σύννεφα
χάνονταν ορθομέτωπες η μια πίσω απ' την άλλη.

Η Ιωάννα Τσάτσου γράφει για μια νοσοκόμα Ελληνίδα, που κρατούσε στην αγκαλιά της έναν Ιταλό στρατιώτη που ήταν σε αφασία. Στο ένα της χέρι είχε ένα ιταλικό λεξικό και ψιθύριζε Ιταλικά «γιε μου... γιε μου». «Με νομίζει για μάνα του», είπε στην έκθαμβη Τσάτσου.

Επί 40 χρόνια η Δέσποινα Αχλαδιώτη ύψωνε στο μικρό νησί της Ρω την Ελληνική σημαία. Η Ακαδημία Αθηνών τίμησε την Κυρά της Ρω, τη γυναίκα με τη σημαία.

Η Γυναίκα του τόπου μου στεριώνει τα γιοφύρια. Μη ξεχνάς το γιοφύρι της Άρτας. «Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν». Μα η γυναίκα του πρωτομάστορα θεληματικά δέχεται να στεριώσει, με το θάνατο της, το γιοφύρι. Και το Γένος μου μια γυναίκα - τη Γοργόνα - έβαλε φρουρό στο Αιγαίο και να σε ρωτάει με αγωνία μήπως και πέθανε ο Μεγαλέξανδρος στη μνήμη σου.

Και τελειώνει το σεργιάνι με το ποίημα του Κωστή Παλαμά:

Χαίρε Γυναίκα, Εσύ, Αθηνά, Μαρία, Ελένη, Εύα!
Να η ώρα σου! Τα ωραία φτερά δοκίμασε και ανέβα,
Και καθώς είσαι ανάλαφρη, και πια δεν είσαι η σκλάβα,
Προς τη μελλόμενη άγια γη πρωτύτερα εσύ τράβα.
Κι ετοίμασε τη νέα ζωή, μιας νέας χαράς υφάντρα,
Κι ύστερα αγκάλιασε, ύψωσε και φέρε εκεί τον άντρα,
Και πλάσε την πρωτοπλάστην, ω Αγάπη εσύ, αρμονία,
Εσύ Ομορφιά, Σοφία εσύ, Πειθώ και Παρθενία!


Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη

Φωτογραφία Nelly's Πορτραίτο Ελληνίδας

17.6.10

Το παραμυθι της Γοργονας



Ο λαϊκός θρύλος της μεταμόρφωσης της Θεσσαλονίκης (της αδερφής του Μέγα Αλέξανδρου, απ' την οποία ονομάστηκε η συμπρωτεύουσα) σε γοργόνα.

16.6.10

Οι γυναικες της Σαντας του Ποντου


Είναι δύσκολο να γράψει κανείς για τις γυναίκες της Σάντας και να τις περιγράψει σε όλο τους το μεγαλείο.
Οι Σανταίες δεν ήσαν συνηθισμένες γυναίκες, είχαν αρετές και ιδιαιτερότητες που δεν τις βρίσκουμε στον υπόλοιπο Πόντο. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι παλαιότεροι ιστοριογράφοι του Πόντου, όταν αναφέρονται στην Σάντα κάνουν ιδιαίτερη αναφορά στις γυναίκες της, τονίζοντας την αρετή, την ανδρεία και την εργατικότητά τους.
Αναφέρω λοιπόν σχετικά αποσπάσματα από τα γραφόμενα παλαιοτέρων συγγραφέων και ιστοριογράφων:

Ο Περικλής Τριανταφυλλίδης, στο έργο του «Η εν Πόντω ελληνική φυλή» Αθήναι 1866 σελ. 60, αναφέρει: «… Η Σουμελά είχε εις εκκλησιαστικήν αυτής δικαιοδοσίαν και το χωρίων Σάντα, τρέφον αρειμανίους ου μόνον τους άνδρας αλλά και τας γυναίκας, οπλοφορούσαν καθ’ όλον το έτος, εν απουσία των ανδρών..»

Ο Σανταίος Φίλιππος Χειμωνίδης, στο έργο του «Ιστορία και στατιστική της Σάντας», Αθήναι 1902, σελ. 141-142, γράφει: «…Καθ’ όλον το διάστημα της απουσίας των ανδρών αι γυναίκες ως άλλαι Σπαρτιάτιδες είναι οι διευθυνταί των οίκων, αυταί περί αυτού φροντίζουσαι. Η φιλεργία των γυναικών ιδία είναι παραδειγματική…» Σε άλλο σημείο: «Άλλαι αρεταί κοσμούσαι την Σανταίαν ‘κοδέσποιναν είναι η κοσμιότηες και η αυστηρότηες των ηθών, η πίστις εις την οικογένειαν και η σοβαρότητης…»

Ο Κ. Παπαμιχαλόπουλος, στο έργο του «Περιηγήσις εις τον Πόντο» Αθήνα 1903, σελ. 140-141 γράφει: «Αι Σανταίαι γυναίκες φημίζονται ως συνεταί, ανδρείαι και εργατικαί. Κατά την απουσία των ανδρών αυταί φροντίζουσι περί πάντων εν τω οίκω και ταις έξω εργασίαις φορούσι δ’ αυταί εν ώρα ανάγκης τα όπλα των ανδρλων προς φύλαξιν της τιμής αυτών και προς υπεράσπισιν και άμυναν της οικογενειακής περιουσίας. Και κατά τα άλλα δε κέκτηναι αι Σανταίαι γυναίκες απάσας τας αρετάς των καλών συζύγων…»

Τέλος, ο Δ.Η. Οικονομίδης, στο έργο του «Ο Πόντος και τα δίκαια του εν αυτώ ελληνισμού», Αθήναι 1920, σελ. 28, μας πληροφορεί: «…Αι Σανταίαι είναι εύσωμοι και τολμηραί ως οι άνδρες των. Εξησκημέναι εις την χρήσιν των όπλων, οπλοφορούσι και αυταί εν ώρα ανάγκης. Ηνδραγάθησαν πολλάκις αύται και μέγαν έδειξαν ηρωισμόν, ώστε δικαίως δύνανται να θεωρώνται ως άλλαι Αμαζόνες…» […]

Στοιχεία που επέδρασαν στη δημιουργία του χαρακτήρα της
Τρία είναι τα σημαντικότερα στοιχεία που επέδρασαν ώστε να δημιουργήσει η Σανταία έναν ιδιαίτερα ξεχωριστό χαρακτήρα:
1) Ο φυσικός περίγυρος
2) Οι διαρκείς συγκρούσεις των Σανταίων με Τούρκους και άλλα βαρβαρικά φύλα.
3) Ο τρόπος ζωής των Σανταίων.

Φυσικός Περίγυρος
Η Σανταία έζησε σε μια περιοχή με πανέμορφη, παραδεισένια φύση, σε μια περιοχή τριγυρισμένη από βαθυπράσινα ελατόδασα, με βαθιά φαράγγια, όμορφες ρεματιές και άφθονα κρύα νερά. Όλος αυτός ο μαγευτικός φυσικός περίγυρος, της έδωσε μια διάθεση ρομαντισμού και της χάρισε λεβεντιά, περηφάνια και προπαντός καλή υγεία. Ήσαν όλες ροδομάγουλες, γεμάτες σφρίγος και ζωή, γεροδεμένες, σωστές αντρογυναίκες. Επειδή η Σάντα ήταν τόπος ορεινός, απροσπέλαστος, απομονωμένος γεωγραφικά, οι Σανταίες δεν δέχτηκαν επιδράσεις ή επιμειξίες από αλλόφυλους γειτονικούς λαούς.

Συγκρούσεις Σανταίων με Τούρκους και αλλόφυλους
Οι Σανταίοι για να μπορέσουν να επιβιώσουν ήσαν αναγκασμένοι να συγκρούονται διαρκώς με Τούρκους και αλλόφυλους. Υπήρξε ο πολεμικώτερος λαός του Ανατολικού Πόντου. Αγάπησαν με πάθος την ελευθερία και αντιστάθηκαν αιώνες ολόκληρους στους εχθρούς για να κρατήσουν τον ελληνισμό, την ορθοδοξία, την αυτονομία και το απάτητο του τόπου τους. Στους αγώνες αυτούς οι γυναίκες δεν έμειναν αμέτοχες. Πότε δίπλα στους άνδρες και πότε μόνες τους, αντιμετώπισαν πολλές φορές τους Τούρκους σαν άλλες Σουλιώτισσες! Από την εφηβική τους ακόμη ηλικία συνήθιζαν στην σκληραγωγία και στην χρήση όπλων. Το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου ζούσαν μόνες, χωρίς την παρουσία των ανδρών που ήσαν υποχρεωμένοι να ξενιτεύονται. Για τον λόγο αυτό ήσαν αναγκασμένες να γνωρίζουν την χρήση όπλων, ώστε σε περίπτωση ανάγκης να είναι έτοιμες για την υπεράσπιση της οικογένειας και της περιουσίας από ληστρικές συμμορίες Τούρκων που λυμαίνονταν τον τόπο. Κάτω από τις συνθήκες αυτές ήταν επόμενο να γίνουν ατρόμητες, γενναίες και ηρωικές πολεμίστριες.

Τρόπος ζωής των Σανταίων
Όταν λέμε τρόπος ζωής των Σανταίων εννοούμε κυρίως τον αναγκαστικό ξενιτεμό των ανδρών που σημάδεψε καταλυτικά την ζωή των γυναικών που ήσαν αναγκασμένες να ζουν χωρίς την παρουσία του άνδρα. Πληγή αγιάτρευτη ο ξενιτεμός, μισός θάνατος, άφησε στην ψυχή της Σανταίας ένα αίσθημα βαθιάς θλίψης και πικρού πόνου, ενώ παράλληλα την έκανε ανθεκτική, καρτερική, με χαλύβδινη ψυχική αντοχή! [...] Η όμορφη και ‘περήφανη βουνίσια πολιτεία, η αδούλωτη, ηρωική, λεβεντογέννα Σάντα, είχε ένα, αλλά μεγάλο μειονέκτημα: Δεν μπορούσε να θρέψει τα παιδιά της! Το έδαφος της άγονο, το κλίμα της ψυχρό, αδύνατη επομένως η καλλιέργεια της γης. Τα ελάχιστα δημητριακά και η κάποια κτηνοτροφία δεν ήσαν αρκετά. Δεν έμενε παρά μόνο ο δρόμος της σκληρής ξενιτιάς. Δρόμος πικρός, οδυνηρός και κάποτε μοιραίος! […] Από τη στιγμή εκείνη της αναχώρησης άρχιζαν τα βάσανα της Σανταίας γυναίκας. Στο χωριό μένανε μόνο οι γέροι, τα παιδιά και οι γυναίκες. Όλο το βάρος, όπως ήταν φυσικό, έπεφτε στις γυναικείες πλάτες. Αυτή άντρας, αυτή και γυναίκα. Αυτή πατέρας, μάνα και αδελφή και νύφη και κόρη. Ο στυλοβάτης του σπιτιού! Φρόντιζε τα παιδιά, τους γέρους, το σπίτι. Περιποιότανε τα ζώα, τους κήπους. Κουβαλούσε ξύλα και χόρτα από το βουνό κι έπαιρνε επάνω της όλη την ευθύνη και το βάρος του σπιτιού. Δούλευαν ακατάπαυστα. Ακόμη και οι έγκυες δούλευαν ως την ώρα της γέννας τους. Χαρακτηριστική ήταν η έκφραση: "Η κοιλία ‘ς σο στόμαν, το σαλάκ ‘ς σην ράχιαν και τ’ ορτάρ ‘ς σα χέρα ‘τ’ς" (Η κοιλιά στο στόμα, φορτωμένη ξύλα και πλέκει και τη κάλτσα της).

Από το εξαιρετικό βιβλίο
της Πόπης Τσακμακίδου–Κωτίδου «Οι γυναίκες της Σάντας του Πόντου»
εκδόσεων Αδελφών Κυριακίδη, σελίδες 19-25


15.6.10

Η δασκαλα Ουρανια


Η δασκάλα Ουρανία Νικολάου Παναγιωτοπούλου – Ηλιοπούλου γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1901. Έλαβε το πτυχίο της δασκάλας από το Διδασκαλείο του Κεντρικού Παρθεναγωγείου της Ορθοδόξου Κοινότητος Σμύρνης το Μάϊο το 1917. Υπηρέτησε σαν δασκάλα στις Φώκιες και τη Σμύρνη κατά την επόμενη πενταετία. Ήταν εθελόντρια νοσοκόμος στα αναρρωτήρια του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη από το 1919 κι ως τον Αύγουστο του 1922.

Κατά τη Μικρασιατική καταστροφή έχασε στη Σμύρνη πατέρα και αδερφό. Κατέφυγε πρόσφυγας στην Ελλάδα, με τη μητέρα της και δύο ακόμα αδέρφια. Από το 1925 βρίσκεται παντρεμένη στο Ζωριάνο Δωρίδας και από το 1930 υπηρετεί ως δασκάλα στο διτάξιο σχολείο του Κροκυλείου Δωρίδας, μέχρι το Σεπτέμβριο του 1947. Στο Αλβανικό Έπος συμμετέχει στη συμπαράσταση του λαού προς τους μαχόμενους, και στην περίοδο της Κατοχής παίρνει μέρος στην αντιστασιακή οργάνωση της ΕΚΚΑ. Ακολουθεί ο πρώτος γύρος του Κ.Κ.Ε. και προγράφεται. Κατά τον τρίτο γύρο του 1946 – 1949 αντιδρά στο παιδομάζωμα.

Συλλαμβάνεται από τον Δημοκρατικό Στρατό, και συγκεκριμένα από τη τμήματα Γιώτη (Χαρίλαου Φλωράκη) και Διαμαντή (Γιάννη Αλεξάνδρου) και μεταφέρεται δέσμια μαζί με τη δεκαπεντάχρονη κόρη της Όλγα στο ξωκλήσι της Θεοτόκου, όπου κατασφάζονται και οι δύο, ύστερα από ατιμωτικά μαρτύρια...
- Καπετάν Γιώτη, η δασκάλα του Κροκυλείου μιλάει λεύτερα.
- Σκοτώστε την!
- Έχει λέει και κάτι ιδανικά: "Πατρίδα, οικογένεια και πίστη"
- Τότε σφάξτε την!

14.6.10

Κατα Φυσιν


Δε θέλω να με αγαπάτε
φυλακισμένη.

Μισήστε με
ελεύθερη...

13.6.10

Το δεντρο της ζωης και το γαϊτανακι...

Η παράδοση της Ευρώπης...

12.6.10

Πλατεια Ομονοιας


Στη φωτογραφία κάποτε η Πλατεία Ομονοίας...

Ομόνοια πρωϊ...
Στα παλιά GOODYS απ΄έξω στις σκάλες του ΜΕΤΡΟ μαύροι πρεζέμποροι πασάρουν εμπόρευμα σε λευκό υπάλληλό τους με αξιοπρεπή εμφάνιση. Πουθενά αστυνομία... Αποφεύγουν να δίνουν απ΄ευθείας στους χρήστες για να μη καρφώνονται. Κάνει μπάμ βλέπεις ο πελάτης που σέρνεται. Στην συνέχεια ο υπάλληλος περπατάει την Αγίου Κων/νου και πασάρει εν κινήσει στον χρήστη που τον ακολουθεί σαν σκυλάκι. Το χρήμα κάποιος κάπου το έχει εισπράξει προκαταβολικά. Σε κουτόσπιρτο ή τσιχλόκουτο η πάσα.

Ακριβώς στην Πλατεία πάνω από την σχάρα του υπόγειου μεταφορικού μέσου κοιμούνται τρείς αλλοδαποί με τους μπόγους παραδίπλα. Δύο άντρες και μια γυναίκα. Φαίνονται ταλαιπωρημένοι και προφανώς νεοφερμένοι στην Πολυπολιτισμική Πρωτεύουσα από κάποιο νησί ή από κάποιο πέρασμα των συνόρων μας. Περίεργο... πού να πήγαν οι περιπολίες της ΕΛΑΣ;


"Σαν την Πλάς Πιγκάλ από χρόνια
μια πλατεία πολύ κεντρική
στην Αθήνα μας είν' η Ομόνοια
που η φήμη της ιστορική
Σε κάθε γωνία επτά καφενεία
καρέκλες με κόσμο γεμάτες
και ταξί που ψαρεύουν πελάτες
Κομψοί και ωραίοι πόλισμαν τροχαίοι
πέντ' έξη παληές μπυραρίες
καυγαδάκια στις αφετηρίες
Καμπαρέ με τζαζ-μπάντ και μπελ φάμ
με ταμπέλλες που λένε
γουέλ κάμ
Τι ρυθμός τι ζωή
τι κοσμοσυρροή
μέρα-νύχτα και ως το πρωΐ
Και τ' ανθοπωλεία σειρά στην πλατεία
τριάντα περίπτερα πλάϊ
κι από κάτω μετρό που περνάει
Πιό εκεί κουλουρτζή ο ταβλάς
Νά η Ομόνοια Πλας
Μιά πλατεία παληά όλο χάρι
όλοι οι δρόμοι οδηγούν προς τα εκεί
και μαζεύονται και οι φαντάροι
το απόγευμα την Κυριακή
Πλατεία κοκέττα, φαγιά σε πακέττα
τσατσάρες στυλό και λαχεία
και χαζοί από την επαρχία
Δυό μέτρα πιό κάτω πολύ ορεξάτο
παρφέμ ένα γύρω σκορπίζει
το ντονέρ το κεμπέπ που γυρίζει
Και αργά από κάποιο στενό
γιά βολτίτσα προβάλλει ο Ζαννό
Τι ρυθμός τι ζωή
τι κοσμοσυρροή
μέρα-νύχτα και ως το πρωΐ
Και πριν ξημερώσει ξενύχτηδες τόσοι
περνούν γιά να παν γιά το σπίτι
ενώ το πρώτο τραμ σκάει μύτη
Πιό εκεί κουλουρτζή ο ταβλάς
Νά η Ομόνοια Πλας"

Το 1956 το τραγούδησε η Ρένα Βλαχοπούλου στην επιθεώρηση "Το τραγούδι της Αθήνας". Μόνο για λαθρομετανάστες... ληστείες... ναρκωτικά... δεν αναφέρει...


Πίσω στα παλιά

11.6.10

Παιδι ή καριερα;


Το 6ο καί «ανεπιθύμητο παιδί» κάποτε... Είναι η Ελληνίδα Πρύτανις των Πρυτάνεων των Πανεπιστημίων της Γαλλίας, η Βυζαντινολόγος κα Ελένη Γλυκατζή-Αρβελέρ. Μιλάει στη δημοσιογράφο Μαρία Καραβιά:

«Καλλιρρόη, παιδί μου, κράτησε το το μωρό. Είναι αμαρτία. Μπορεί να βγει το καλύτερο σου παιδί αυτό...»! Η μητέρα άκουσε τη συμβουλή της μαμμής, παρ' όλο που στην αυλή του σπιτιού της μεγάλωναν πέντε παιδιά. Κι έτσι ήρθε στη ζωή, σ' ένα προσφυγικό σπίτι της Καισαριανής, στην Αθήνα, η Ελένη... Που έγινε Πρύτανις...

ΕΡ. Ποια ήταν ή στιγμή που είδατε τη ζωή με αλλά μάτια;
ΑΠ. Η στιγμή που απέκτησα το παίδι μου. Ήμουνα εννέα μηνών έγκυος καί πήγα στη Σορβόννη να υποστηρίξω τη Διατριβή μου. Βγαίνοντας έξω κάθισα σ' ένα καφενείο να φάω ένα παγωτό. Καί μ' έπιασαν οί πόνοι. Το επόμενο πρωί είχα αποκτήσει τη Μαρί-Ελέν, την κόρη μου.

ΕΡ. Δεν στάθηκε το παιδί εμπόδιο στην καρριερα σας;
ΑΠ. Μα τι είναι αυτά που λέτε! Ποια καρριέρα μπροστά στο παιδί; Χωρίς παιδιά οί μεγαλόσταυροι μπαίνουν επάνω σε' άδειες καρδιές.

Καθημερινή, 25/9/88

Ορισμένες από τις σημαντικές διεθνείς διακρίσεις και τιμές που της έχουν απονεμηθεί είναι: Ταξιάρχης του Τάγματος Τιμής (Ελλάδα), Χρυσός Σταυρός Λεγεώνας Ταξιάρχης της Τιμής, Χρυσός Σταυρός Εθνικού Τάγματος Αξίας, Ταξιάρχης Τεχνών και Γραμμάτων, Χρυσός Σταυρός Τάγματος Ακαδημαϊκού Φοίνικα, χρυσό μετάλλιο του Πολίτη (Γαλλία), Ανώτατος Ταξιάρχης (Μεξικό), Ταξιάρχης Τάγματος Γέρακος (Ισλανδία), Ταξιάρχης Εθνικού Τάγματος (Λουξεμβούργο), Ανώτερος Ταξιάρχης Τάγματος Αξίας (Αυστρία), Ταξιάρχης Βασιλικού Τάγματος Dannerog (Δανία), Ταξιάρχης Επιστημών, Γραμμάτων και Τεχνών (Πορτογαλία), Ταξιάρχης Τάγματος Αξίας (Ιταλία), τιμητικό μετάλλιο της Ακαδημίας Επιστημών Πολωνίας και Μέλος του Τάγματος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.

10.6.10

Ηταν μια φορα κι εναν καιρο ενας Ελληνας...


Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένας Έλληνας με γνωστούς και φίλους, όλοι τους πολύ ανήσυχοι... Ξαφνικά ο Έλληνας φοβάται για την πτώχευση της Ελλάδας, περιορίζεται οικονομικά, δυσανασχετεί και κατακρίνει την πολιτική της χώρας, σκέφτεται με περισυλλογή τους φόρους που γίνονται ολοένα και περισσότεροι. Τα ραδιόφωνα, οι εφημερίδες και η τηλεόραση διατρανώνουν το ελληνικό αδιέξοδο. Έτσι ο Έλληνας πελαγώνει και κλείνεται για ακόμα μία φορά στο λεγόμενο καβούκι του. Με όλα αυτά που ακούνε και οι υπόλοιποι Έλληνες αρχίζουν ν' ανησυχούν. Είναι όμως όντως οικονομική η πτώχευση ή πρόκειται για πτώχευση ηθικών φρονημάτων, πτώση του ενδιαφέροντος για την πατρίδα του και εξαφάνιση των ελληνικών προτύπων; Μήπως είναι περισσότερο συνετό καθώς κλείνεται ο Έλληνας στο καβούκι του να σκεφτεί αν πραγματικά η καρδιά του προβλήματος είναι οι άνθρωποι που έχουν την εξουσία και διαχειρίζονται τη χώρα, ή μήπως είναι ο ίδιος και οι υπόλοιποι που κάθονται σκεπτόμενοι στο καβούκι τους και όχι αγωνιζόμενοι γι' αυτά που πρέπει...

Έχω βαρεθεί ν' ακούω γύρω μου τις ίδιες και τις ίδιες συζητήσεις. Τα λόγια και η αγανάκτηση που κρύβονται απ' τον νεοέλληνα (το επίθετο "νεο" δεν είναι καθόλου τιμητικό), γίνονται φωνή και πράξη μόνο όταν χάνει τη βολή του, όταν του κατάσχουν την περιουσία και όταν χάνονται άδικα ψυχές. Μετά από λίγο όμως κι αυτό παύει να υπάρχει, γιατί δυστυχώς ξεχνάει εύκολα. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι οι τέσσερις αδικοχαμένες ψυχές στο κέντρο της Αθήνας. Θυμάμαι μία Ελλάδα "στο πόδι" για μία εβδομάδα, αλλά μετά ένα τίποτα. Όπως έκλεισε μία πόρτα στο παρελθόν, επέστρεψε και ο Έλληνας σ' αυτό που πολύ καλά ξέρει να κάνει... Να κάθεται να του πίνουν το αίμα μέχρι να στερέψει για να θυμηθεί, να βγει και να κραυγάσει.

Το να κάνουμε πλαστική σ' ένα μέρος του σώματός μας δεν έχει ουσία, γιατί είναι κάτι ψεύτικο πλέον και τεχνητό, απλά και μόνο για να είναι όμορφο στην επιφάνειά του. Έτσι όμως έχει καταντήσει η Έλλάδα. Μία κυρία, στην οποία κάνουν τη μία πλαστική μετά την άλλη, απλά για να φαίνεται στην επιφάνεια όμορφη κι ας από κάτω σάπια.

Μέσα σ' όλα όμως, υπάρχει και μια καρδιά. Μπορεί λοιπόν, να είναι σάπια κάτω απ' την επιφάνεια, αλλά στην καρδιά και στις φλέβες κυλάει γνήσιο το ελληνικό αίμα και το φέρουν ΧΙΛΙΑΔΕΣ Έλληνες. Έλληνες που την κρατούν ζωντανή, λαμπρών προγόνων ιχνηλάτες, τρανών αγωνιστών παιδιά, οδηγούμενοι απ' του Ελληνισμού το φως. Νέοι Σπαρτιάτες, με γενναία καρδιά, ανάβουν τις δάδες γεμάτοι οργή και περιμένουν... γιατί ξέρουν πως μιας νέας δόξας ανατέλλει ο καιρός... και σηκώνουν τις σημαίες ψηλά για μια Ελλάδα που θα σκεπάσει όλη τη γη.

Έτσι το ψέμα και η σαπίλα γίνονται όπλα και φωτιά εναντίον όλων!

Ζήτω η Νίκη!

Βενδίδα

Κριτικη με Κανακη και με Λακη

Βλέπω συχνά πυκνά, σε αρκετά ελληνικά ιστολόγια και διάφορες ιστοσελίδες, να αναρτώνται διάφορα αποσπάσματα από τις εκπομπές των Αντώνη Κανάκη (Ράδιο Αρβύλα) και Λάκη Λαζόπουλου (Αλ Τσαντίρι) κάτω από τον τίτλο «Τι είπε ο Κανάκης για το τάδε» ή «Πως σχολίασε ο Λαζόπουλος το δείνα». Κι αναρωτιέμαι ο αφελής:

Μα καλά, ποιοι είναι αυτοί οι δύο που η γνώμη τους έχει τόση σημασία; Γιατί έχει τόση βαρύτητα η γνώμη κάποιων που ασχολούνται με ένα κάρο γραφικούς, τηλεμαϊντανούς και ασήμαντους ανθρώπους; Που θεωρούν ότι κάνουν «χιούμορ» αναπαράγοντας χιλιοειπωμένα ανέκδοτα και αστεία βιντεάκια του YouTube, ή διαβάζοντας σαχλαμαρίτσες του τύπου «Τι είναι κόκκινο με μαύρες βούλες και βρομάει»; Που βγάζουν το «ψωμί» τους διαφημίζοντας -με την αλάνθαστη μέθοδο της διακωμώδησης- αυτούς που θεωρούν -και είναι- «τηλεοπτικά σκουπίδια»;


Πως νομιμοποιείται ο Κανάκης να «καυτηριάζει» την κλεψιά και την απάτη των άλλων, όταν ο ίδιος -κατά δήλωσή του, αλλά και σύμφωνα με καταγγελίες θαμώνων καταστήματός του- φοροδιαφεύγει και «ξεχνάει» να κόβει αποδείξεις; Πως νομιμοποιείται να μιλάει ο Λαζόπουλος για ηθική και νομιμότητα, όταν έχει συλληφθεί σε σκάφος των πλουσίων φίλων του γεμάτο ναρκωτικά; Πότε τους είδατε και τους δύο αυτούς «άτεγκτους» κριτές να τα χώνουν στους εργοδότες τους που έχουν πάρε-δώσε με την δικαιοσύνη;




Έχουμε έλλειψη ικανότητας κρίσης κι εξαγωγής συμπερασμάτων, ακόμη και για τα πιο αυτονόητα και χρειαζόμαστε υποβοήθηση από δαύτους, ώστε να πειστούμε ότι η κρίση μας είναι ορθή; Γιατί υποτιμούμε τόσο πολύ το δικό μας αισθητήριο κρίσης και αναμένουμε τους άλλους να μας το επιβεβαιώσουν; Τι παραπάνω προσθέτει στην κρίση μας, να μας πουν π.χ. ότι ο θάνατος αθώων ανθρώπων από αποβράσματα της κοινωνίας, όπως τρομοκράτες και αναρχικούς, είναι άδικος, όταν αυτοί οι ίδιοι κατά καιρούς, μέσα απ’ τις εκπομπές τους, είτε τους δίνουν ελαφρυντικά (ενίοτε και με την εκκωφαντική σιωπή τους), είτε τους παροτρύνουν να είναι πιο «αγωνιστικοί»;

Γιατί αδυνατούμε να διακρίνουμε την προπαγάνδα, που κρύβεται πίσω από το προσχηματικό, κατασκευασμένο και φτηνό «χιούμορ» τους; Πότε είδατε, οι τιμητές των πάντων, Λαζόπουλος και Κανάκης, να ασκούν κριτική στην ακροαριστερά (αυτή που εξωραΐζουμε σε «αντιεξουσιαστικό ή αναρχικό χώρο»). Πότε είδατε να τα χώνουν στον Τσίπρα ή τον Αλαβάνο; Πότε τους είδατε να κάνουν έστω και μια αναφορά στην τηλεοπτική προπαγάνδα και να την καταδικάζουν, έστω και με «χιούμορ», την ίδια στιγμή που στο διαδίκτυο ο καθένας απ’ το σπίτι του και τον υπολογιστή του, ξεβρακώνει καθημερινώς την αθλιότητα των ΜΜΕ; Μας πως να κάνουν κριτική στην προπαγάνδα, όταν και οι ίδιοι κάνουν προπαγάνδα; Όταν είναι μέρος του συστήματος, το οποίο «καταγγέλουν»;

Μα καλά, φίλε αναγνώστη, πως δέχεσαι να «συμπάσχουν» μαζί σου, κάποιοι που δεν έχουν καμμία σχέση με τα δικά σου προβλήματα και ανησυχίες; Δεν καταλαβαίνεις ότι υποκρίνονται και σε κοροϊδεύουν μες στα μάτια σου; Όταν βλέπεις τον Λαζόπουλο να βάζει παράθυρο τη φτωχή γριούλα και τον ταλαιπωρημένο συνταξιούχο και παίρνει ένα ύφος «συμπόνοιας» και «κατανόησης», σου είναι δύσκολο να καταλάβεις ότι παίζει θέατρο για να κερδίσει το εύκολο χειροκρότημα χρησιμοποιώντας την αναξιοπάθεια του συνανθρώπου του; Σου είναι δύσκολο να καταλάβεις ότι γεμίζεις τις τσέπες του, επιτρέποντάς του να σε «συμπονέσει» ή να «θυμώσει» μαζί σου; Με τι μούτρα βγαίνουν και οι δύο να καταδικάσουν τη εκρηκτική άνοδο της βίας και την εγκληματικότητας, όταν δεν έχουν την εντιμότητα -ή και τους όρχεις αν θέλετε- να καταδείξουν και να ονοματίσουν τους κύριους υπεύθυνους που λέγονται τριτοκοσμικοί λαθρομετανάστες; Λες κι ο άλλος ληστεύεται μόνος του, μαχαιρώνεται μόνος του, κακοποιείται μόνος του. Και πως θα μπορούσαν να το κάνουν, καθώς αμφότεροι φορώντας το προσωπείο του «ανθρωπισμού» μάς πουλάνε αντιρατσισμό και ανθρωπισμό με το κιλό; Λες κι εμείς εμείς είμαστε παλιάνθρωποι κι εκ γενετής ανήθικοι και περιμέναμε αυτούς τους δυο να μας κάνουν μαθήματα ηθικής και φιλανθρωπίας.

Γιατί τους επιτρέπεις να διαμορφώνουν την γνώμη σου; Γιατί υποτιμάς την νοημοσύνη σου, περιβάλλοντάς τους με το «αλάθητο» και «ειδικό βάρος» γνώμης; Γιατί αυτή η μυθοποίηση όσων εμφανίζονται στο «γυαλί»; Γιατί αδυνατείς να καταλάβεις φίλε αναγνώστη, ότι και αυτοί κατουράνε όπως κι εμείς, χέζουν όπως κι εμείς, κλάνουνε όπως κι εμείς, βρίζουν όπως κι εμείς, ψεύδονται όπως κι εμείς. Ότι κι αυτοί έχουν αδυναμίες και ελαττώματα τα οποία δεν φαίνονται στο «γυαλί»; Αδυναμίες που κρύβουν πίσω απ’ τις δικές μας, οι οποίες διογκώνονται μπροστά στις δικές τους, όταν τους επιτρέπουμε να «ασελγούν» πάνω μας.

Γιατί τους επιτρέπεις στον εαυτό σου να κατατάσσεται σε μια αγέλη άβουλων τηλεθεατών, που μασάνε το κουτόχορτο που τους ταΐζει η κάθε «αυθεντία»; (ο Λαζόπουλος το συνοδεύει και με «απεριτίφ»). Που πρέπει να γελάσουν ή να χειροκροτήσουν, μόλις τους δώσουν το σύνθημα;

Ξύπνα μαλάκα* Νεοέλληνα (ο γράφων δεν εξαιρείται). Εσύ δεν ζεις στην εικονική πραγματικότητα που ζουν αυτοί, αλλά στην δική σου πραγματική πραγματικότητα, που αυτοί αγνοούν, ή θέλουν να πιστεύουν πως γνωρίζουν. Είναι στο ρετιρέ της πνευματικής χειραγώγησης και είσαι στο υπόγειο της πνευματικής αποχαύνωσης. Ξύπνα…

* Με την αρχαιοελληνική σημασία (άρρωστος) και την ελληνιστική (μαλθακός, άβουλος, «αγαθός»). Αν κάποιος διακρίνει τον εαυτό του και στην νεοελληνική σημασία, είτε κυριολεκτικώς (αυνανιζόμενος), είτε μεταφορικώς (βλάκας), ουδεμία ευθύνη φέρομεν…

Πάρε-Δώσε

9.6.10

"Οι γυναικες δεν μας αγαπουν πια"



(ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ:)
Οι γυναίκες δεν μας αγαπούν πια
επειδή φοράμε το μαύρο πουκάμισο
λένε ότι είμαστε τρελλοί
λένε ότι είμαστε καταδικασμένοι!
Ο έρωτας με Φασίστα δεν είναι βολικός
καλύτερα μ' έναν δειλό χωρίς σημαία
καλύτερα μ' έναν χωρίς αίμα στις φλέβες του
καλύτερα μ' έναν που θα σώσει το τομάρι του.
Δεν μας νοιάζει! Με την κυρία Θάνατο
φλερτάρουμε στη μέση της μάχης.
Δέχεται φιλιά μόνο από στρατιώτες.
Εμπρός, παιδιά! Τρέξτε πίσω της!
Ας της δώσουμε ένα φιλί κάτω απ' τις οβίδες.
Αφήστε τις άλλες γυναίκες στους λιποτάκτες.
Για εμάς!

(ΑΠΑΝΤΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ:)
Οι γυναίκες δεν σας αγαπούν πια
επειδή φοράτε το μαύρο πουκάμισο.
Αλλά μην στεναχωριέστε: ο Χριστός επίσης
κρίθηκε εγκληματίας και τρελός.
Για εσάς, Φασίστες, για εσάς δεν είναι κατάλληλος
αυτός που αρνήθηκε την Πατρίδα του και τη Σημαία του
που παραδόθηκε για ασφάλεια στον εχθρό
που έχει νερό αντί για αίμα στις φλέβες του.
Εσείς που ρισκάρετε να πεθάνετε κάθε μέρα
δίνετε Τιμή στην Πατρίδα μας. Και βραβείο στη μάχη
είναι η μυρτιά, το λουλούδι για τους στρατιώτες.
Και θα σας ερωτευτεί καρδιά γυναίκας,
γυναίκας που σας ακολουθεί στη μάχη,
γυναίκας που περιφρονεί τους δειλούς!
Για εμάς!


Ένα κεφάτο τραγούδι των μελανοχιτώνων των δραματικών χρόνων της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας 1943-45, όταν η στρατιωτική ήττα του Φασισμού ήταν όλο και πιο εμφανής και πολλοί Ιταλοί πρόδωσαν την πατρίδα τους πηγαίνοντας με την πλευρά των νικητών. Χιλιάδες εθελοντές, ωστόσο, παρέμειναν πιστοί στον Μουσσολίνι και τον Άξονα. Και μαζί μ' αυτούς πολλές γυναίκες.

7.6.10

Καν' το οπως στην αρχαια Σπαρτη


Σωματική Άσκηση
Τότε: Η Σπάρτη ήταν η μοναδική πόλη σε όλη την Ελλάδα που υπήρχε δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης για τα κορίτσια, στο οποίο δινόταν ιδιαίτερη βαρύτητα στη σωματική άσκηση. Αστικός μύθος μάλιστα της αρχαιότητας τα θέλει να διαγωνίζονται γυμνά και με αντιπάλους αγόρια στο τρέξιμο, στο άλμα και την πάλη. Η καλή φυσική κατάσταση των γυναικών συντελούσε στο να είναι υγιείς μητέρες.

Καν' το όπως τότε: Ακόμα κι αν είσαι έγκυος, συνέχισε να γυμνάζεται. Έρευνα που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Pediatrics αναφέρει ότι η γυμναστική συντελεί στην καλή υγεία της μέλλουσας μαμάς, αλλά έχει και σημαντικά οφέλη για το έμβρυο. Συγκεκριμένα, τα παιδιά μητέρων που αθλούνταν κατά την εγκυμοσύνη ήταν πιο αδύνατα, χωρίς όμως το ύψος και το βάρος τους να είναι εκτός των φυσιολογικών ορίων. Όσον αφορά τον κίνδυνο αποβολής, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, εφόσον βέβαια ακολουθεί τις συμβουλές του γιατρού της. Σύμφωνα με έρευνα του Columbia University School of Public Health της Νέας Υόρκης σε 300 εγκύους, όσες γυμνάζονταν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους είχαν μειωμένο κίνδυνο αποβολής. Μία πιθανή εξήγηση της προστατευτικής δράσης της γυμναστικής είναι το γεγονός ότι εμποδίζει την εμφάνιση ορμονικών διαταραχών, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε συσπάσεις της μήτρας και σε επακόλουθη αυτόματη διακοπή της κύησης.
Μέχρι τον έκτο μήνα κύησης, η γυναίκα μπορεί να ακολουθήσει όσα προγράμματα γυμναστικής έκανε και πριν - εκτός βέβαια κι αν ο γιατρός της τη συμβουλέψει να τα αποφύγει. Μετά τον έβδομο μήνα πρέπει να αποφεύγει τους κραδασμούς και να γίνονται όλα σε χαλαρότερους ρυθμούς. Επίσης, ας ξεχάσουμε τους ραχιαίους είτε στο έδαφος είτε σε μπάλα


Μητρότητα
Τότε: Η μητρότητα θεωρείτο ο φυσικός προορισμός κάθε Ελληνίδας, αλλά στη Σπάρτη δινόταν πολύ μεγάλη έμφαση σε αυτόν το σκοπό και με πολύ μεγάλη προσοχή στην επιλογή του συντρόφου για λόγους ευγονικής. Η Σπαρτιάτισσα μητέρα, ωστόσο, θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί σκληρή. Ήταν αυτή που αποχωριζόταν το γιο της μόλις αυτός συμπλήρωνε το έβδομο έτος της ζωής του και του έλεγε πριν από τη μάχη «ή ταν ή επί τας».

Καν' το όπως τότε: Σε καμία περίπτωση δεν λέμε πως πρέπει να κυνηγάμε τα παιδιά μας με βούρδουλα. Η μητέρα όμως είναι αυτή που θα τους δώσει τις βάσεις να στηριχτούν μόνα στα πόδια τους.. Δεν είναι άλλωστε απίθανο να αποκτήσεις σήμερα ένα απαιτητικό παιδί. Έρευνα του CNN και του Time Magazine έδειξε ότι τα παιδιά είναι περισσότερο κακομαθημένα απ' όσο ήταν 10 χρόνια πριν. Και δεν είναι μόνο τα κλάματα και οι φωνές τα αρνητικά ενός παιδιού που δεν ξέρει τη λέξη «όχι». Το χειρότερο είναι ότι βασίζεται πάντα στους άλλους για την εκπλήρωση των αναγκών του, απομονώνεται από τους συνομηλίκους του κι έχει μειωμένη διάθεση για μάθηση (με την πρώτη δυσκολία τα παρατά).
Τα υλικά αγαθά που προσφέρουμε στα παιδιά μας για να καλύψουμε το χρόνο που δεν τους δίνουμε είναι η κύρια αιτία που τα παιδιά μας γίνονται κακομαθημένα. Επίσης, ο διάλογος που δεν κάνουμε μαζί τους, η τρυφερότητα που είναι απούσα, καθώς και η ηρεμία που απαιτείται για να αρνηθούμε τις υπερβολικές απαιτήσεις τους είναι πράγματα που οδηγούν στο ίδιο πρόβλημα. Για να μην αποκτήσεις κι εσύ έναν ατίθασο απόγονο, η Θεοδοσίου συμβουλεύει: Μάθε να λες όχι εκεί που πρέπει. Επιβράβευσέ το όπου χρειάζεται. Μάθε του τι σημαίνει ιδιοκτησία. Βαλ' του όρια.


Ερωτική Ζωή
Τότε: Οι συναντήσεις ενός Σπαρτιάτη με τη γυναίκα του ήταν μυστικές, σύντομες και γίνονταν σε απόλυτο σκοτάδι, καθώς ο σύζυγος έπρεπε να επιστρέψει χωρίς να τον καταλάβουν στους στρατώνες όπου έμενε.

Καν' το όπως τότε: Ο Πλούταρχος είδε όλη αυτήν την τακτική από διαφορετική πλευρά: Δεν έχαναν πολύτιμο χρόνο για τις υποχρεώσεις της συμβίωσης, διατηρούσαν τη φρεσκάδα του έρωτα κι ένιωθαν πάντα έντονη επιθυμία για το σύντροφό τους.
Το σεξ είναι η αυθεντικότερη μορφή επικοινωνίας, στην οποία συμμετέχουν και οι πέντε αισθήσεις. Μετά από χρόνια γάμου, το σεξ μπορεί να διατηρηθεί σε καλή φόρμα όταν ένας σημαντικός παράγοντας τηρείται κι αυτός είναι το κατά πόσο φροντίζουμε τη σχέση, το οποίο φυσικά ενσωματώνεται στο κατά πόσον ο κάθε σύντροφος φροντίζει τον εαυτό του. Αφιέρωσε χρόνο σε σένα και μην είσαι κολλημένη μες στη σχέση. Βγες με τους φίλους σου, φρόντισε την εμφάνισή σου, κάνε πράγματα που σε ευχαριστούν και που θα τον κάνουν να αισθανθεί ότι κι εσύ έχεις τη δική σου ζωή. Ακόμα μία φόρμουλα που πρέπει να τεθεί σε λειτουργία είναι το να μη θεωρείς δεδομένο το σύντροφό σου. Να είναι για σένα αντικείμενο διεκδίκησης κι επιθυμίας!


Ανεξαρτησία
Τότε: Στη Σπάρτη οι γυναίκες είχαν το δικαίωμα να κατέχουν και να διαχειρίζονται περιουσιακά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων κι εγγείων ιδιοκτησιών, χωρίς να υπόκεινται υποχρεωτικά σε κάποιο νομικό καθεστώς επιτροπείας.

Καν' το όπως τότε: Δεν θέλεις να είσαι η σύντροφος που να κρέμεται από τα μπατζάκια του παντελονιού του συζύγου. Ακόμα και όσον αφορά τη μητρότητα, μία ανεξάρτητη μάνα αποτελεί θετικό πρότυπο για το παιδί της, το οποίο μαθαίνει από εκείνη πώς να πάρει και τη δική του ζωή στα χέρια του αργότερα.
Για να γίνει μία γυναίκα ανεξάρτητη χρειάζεται να είναι οικονομικά αυτάρκης και να έχει χτίσει μέσα της το αίσθημα αυτοπεποίθησης. Πρέπει να παίρνει πρωτοβουλίες και να υλοποιεί τις αποφάσεις της. Φυσικά, ρόλο παίζει κι ο προσωπικός χρόνος της, τον οποίο πρέπει να εκμεταλλεύεται σωστά. Να συμβαδίζει με το σύζυγό της, να μη χάνει τη θηλυκότητά της και να φροντίζει την πρόοδο της οικογένειας.

V.S.



Ιδέα από ...ανδρικό έντυπο

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP