31.3.10

Καημενη Ελλαδα, την κηδεια σου γιορταζουνε σαν γαμο


Σήμερα νομίζεται καλὸς σὲ ὅλα, ὅποιος εἶναι ἀδιάφορος, ὅποιος δὲν νοιάζεται γιὰ τίποτα, ὅποιος δὲν νιώθει καμιὰ εὐθύνη. Ἀλλιῶς τὸν λένε σωβινιστή, τοπικιστή, μισαλλόδοξο, φανατικό. Ὅποιος ἀγαπᾶ τὴν χώρα μας, τὰ ἤθη καὶ ἔθιμά μας, τὴν παράδοσή μας, τὴν γλώσσα μας, θεωρεῖται ὀπισθοδρομικός.
Οἱ ἀδιάφοροι παιρνοῦν γιὰ φιλελεύθεροι ἄνθρωποι, γιὰ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦνε μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ ἔχουν γιὰ πιστεύω τὴν καλοπέραση, τὸ εὔκολο κέρδος, τὶς εὐκολίες, τὶς ἀναπαύσεις, κι ἂς μὴν ἀπομείνει τίποτα ποὺ νὰ θυμίζει σὲ ποιὸ μέρος βρισκόμαστε, ἀπὸ ποὺ κρατᾶμε, ποιοὶ ζήσανε πρὶν ἀπὸ μᾶς στὴν χώρα μας.
Ἡ ξενομανία μας ἔγινε τώρα σωστὴ ξενοδουλεία, σήμερα περνᾶ γιὰ ἀρετή, κι ὅποιος ἔχει τούτη τὴν ἀρρώστεια πιὸ βαρειὰ παρμένη, λογαριάζεται γιὰ σπουδαῖος ἄνθρωπος.

Ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἕνα παζάρι ποὺ πουλιοῦνται ὅλα, σὲ ὅποιον θέλει νὰ τὸ ἀγοράσει.
Καταντήσαμε νὰ μὴν ἔχουμε ἀπάνω μας τίποτα ἑλληνικό, ἀπὸ τὸ σῶμα μας ἴσαμε τὸ πνεῦμα μας. Τὸ μασκάρεμα ἄρχισε πρῶτα ἀπὸ τὸ πνεῦμα, καὶ ὕστερα ἔφθασε καὶ στὸ σῶμα.
Περισσότερο ἀντιστάθηκε σὲ αὐτὴ τὴν παραμόρφωση ὁ λαὸς καὶ βαστάξε καμπόσο, μὰ στὸ τέλος τὸν πῆρε τὸ ρεῦμα καὶ πάει καὶ αὐτός. Μάλιστα εἶναι χειρότερος ἀπὸ τοὺς γραμματισμένους. Τώρα μαϊμουδίζει τὰ φερσίματα καὶ τὶς κουβέντες ποὺ βλέπει στὸν κινηματογράφο, ἔγινε ἀφιλότιμος καὶ ἀδιάντροπος. Ἐνῷ πρῶτα ξεχώριζε ἀπὸ ἄλλες φυλές, γιατὶ ἦταν σεμνός, φιλότιμος, ντροπαλός, καλοδεκτικός, τώρα ἔγινε ἀγνώριστος. Τὰ ὄμορφα χαρακτηριστικά του σβήνουνε μέρα μὲ τὴν μέρα.

Καὶ οἱ λιγοστοὶ ποὺ διατηροῦνε ἀκόμη λίγα σημάδια ἀπὸ τὴν ὀμορφιὰ τῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς, παρασέρνονται σὲ αὐτὴ τὴν παραμόρφωση ἀπὸ τοὺς πολλούς, ποὺ εἶναι οἱ ἔξυπνοι, οἱ συγχρονισμένοι, οἱ μοντέρνοι, ἀλλὰ ποὺ εἶναι στ᾿ ἀληθινὰ οἱ ἀναίσθητοι καὶ οἱ ἀποκτηνωμένοι... Οἱ καλοὶ ντρέπονται γιατὶ εἶναι καλοί, συμμαζεμένοι καὶ μὲ ἀνατροφή. Οἱ ἄλλοι τοὺς λένε καθυστερημένους. Συμπαθητικὸς ἄνθρωπος δύσκολα βρίσκεται πιὰ σήμερα στὸν τόπο μας. Ἡ μόδα εἶναι νὰ εἶναι κανεὶς ἀντιπαθητικός, κρύος, ἄνοστος καὶ μάγκας. Μάλιστα ὅπως ὅλα φραγκέψανε, φράγκεψε καὶ ὁ μάγκας.

Οἱ πιὸ ἀγράμματοι ἀνακατώνουνε στὴν κουβέντα τους κάποια ἐγγλέζικα καὶ ἐκεῖ ποὺ δὲν χρειάζονται. Ὅσο γιὰ τοὺς γραμματισμένους, ὅλη ἡ γραμματοσύνη τους εἶναι νὰ μιλᾶνε ἐγγλέζικα καὶ σὲ λίγο καιρὸ δὲν θὰ ὑπάρχει Ἕλληνας νὰ μιλᾶ ἑλληνικά. Ἂς καταργηθεῖ λοιπὸν ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα ὁλότελα, νὰ μὴν κουράζονται τὰ παιδιά μας στὴν ἄσκοπη ἐκμάθευσή της. Κοιτάχτε τὰ παιδιά μας. Παρατηρεῖστε τὶς φυσιογνωμίες τους, τὸ βλέμμα τους, τὶς κουβέντες τους, τὰ ἀστεία τους, τὰ παιχνίδια τους. Ὅλα μυρίζουνε ... Ἑλλάδα, νὰ μὴν ἀβασκαθοῦμε!
Τὸ μόνο ποὺ ἀπόμεινε ἑλληνικὸ εἶναι τὸ «ρέ». Τὸ μασκάρεμα γίνεται γοργὰ καὶ στὸ κορμὶ καὶ στὴν ψυχή. Οἱ λιγοστοὶ ποὺ ἀντιστέκονται ἀκόμη σὲ αὐτὸν τὸν κατακλυσμό, πῶς νὰ μπορέσουνε νὰ βαστάξουνε; Γύρω τους βογγᾶ ἡ μεθυσμένη ἀνθρωποθάλασσα.
Ἔρχεται καινούργιος κόσμος! Τὸ κολοσσαῖο μὲ τὰ οὐρλιάσματά του σκεπάζει τὶς ψαλμῳδίες ποὺ λένε οἱ μάρτυρες, περιμένοντας τὰ θηρία νὰ τοὺς φᾶνε.

Ἀλλὰ ἂν θὰ λείψουν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς, μήπως θὰ ἀπομείνουν τὰ βουνά, οἱ ἀκροθαλασσιές, οἱ θάλασσες, τὰ νησιὰ καὶ τὰ βράχια μὲ τὸν ἑλληνικὸ χαρακτήρα τους; Καθόλου! Τὰ περισσότερα τὰ ἔχουνε ἀγοράσει ἄνθρωποι ποὺ ἤρθανε ἀπὸ τὸν βόρειο Ὠκεανό, ἀπόγονοι τῶν Βικίγκων.
Ἐκεῖνα τὰ κακόμοιρα νησιὰ τί συμφορὰ ἔχουνε πάθει!Ἡ φτώχεια τους στάθηκε ἡ καταστροφή τους. Σήμερα τὰ ρημάξανε ἄλλοι κουρσάροι, πιὸ ἐπικίνδυνοι ποὺ σφάζουνε μὲ τὸ μπαμπάκι. Σκλαβώσανε τὰ νησιὰ μὲ εὐγενικὸ τρόπο, μὲ τὸ χαμόγελο στὰ χείλη. Τὰ ἄσπρα σπιτάκια τῶν νησιωτῶν, ποὺ ζούσανε σὲ αὐτὰ ἁπλοϊκοὶ καὶ συμμαζεμένοι ἄνθρωποι, θαρρεῖς πὼς γίνανε δημόσια. Κυκλοφοροῦν χιλιάδες φωτογραφίες τῆς Μυκόνου, τῆς Πάρου, τῆς Αἴγινας, τῆς Ὕδρας, καὶ ἀντὶ νὰ βλέπει κανεὶς στοὺς στενοὺς δρόμους τοὺς κάποιους ἀραιοὺς νησιῶτες ψαράδες, ψημένους στὴν θάλασσα καὶ νησιώτισσες μὲ τὰ σεμνά τους ροῦχα, βλέπει νὰ γυρίζουν κάποια πλάσματα μισόγυμνα ἢ ὁλόγυμνα, ξενόφερτα, ἀγκαλιασμένοι θεατρινίστικα καὶ νὰ κάνουνε κάποιες ἄνοστες ἐπιδείξεις «ταμπλῶ βιβᾶν», σὰ νὰ παίζουν στὸν κινηματογράφο. Καὶ ρωτᾶς, κουνώντας τὸ κεφάλι σου: τί σχέση μπορεῖ νὰ ἔχουν αὐτὰ τὰ δίποδα, μὲ ἐκεῖνα τὰ σπίτια καὶ μὲ τὰ στενοσόκκακα τῶν νησιῶν; Ταιριάζουνε μὲ αὐτά, ὅσο ταιριάζουνε οἱ τουρίστες μὲ τὰ σόρτς μὲ τὸν Παρθενώνα ποὺ μπροστά του φωτογραφίζονται. Ὅμως ἐκεῖ στέκονται ὅσο νὰ φωτογραφηθοῦνε, καὶ δὲν ἔχουνε γιὰ σπίτι τοὺς τὸν ἀρχαῖο ναό, ἐνῷ τοῦτοι στὰ νησιά, κατοικοῦνε μέσα σὲ ἐκεῖνα τὰ ἀταίριαστα σπίτια.
Ὅλα ὑπηρετοῦνε τὰ γοῦστα αὐτῶν τῶν ἀφεντάδων. Μάλιστα τόσο πολὺ ἀγαποῦν αὐτοὶ τὴν Ἑλλάδα, ποὺ εἶναι ἐνθουσιασμένοι πὼς δὲν θὰ ἀφήσουνε τίποτα ἑλληνικὸ ὅπου πατήσουνε.
Καημένη Ἑλλάδα! Τί τέλος σὲ περίμενε! Μὰ δὲν ἔχεις μήτε κάποιον νὰ σὲ κλάψει, γιατὶ τὴν κηδεία σου τὴ γιορτάζουνε σὰν γάμο, μὲ χαρὲς καὶ μὲ τραγούδια, ποὺ αὐτὰ εὐτυχῶς δὲν εἶναι ἑλληνικά.

Ἀκοῦστε τὴν ἑξῆς ἱστορία: ἡ χταπόδα βοσκᾶ στὸν πάτο τῆς θάλασσας, μαζὶ μὲ τὸ χταποδάκι. Ἄξαφνα τὸ καμακίζουνε. Τὸ χταποδάκι φωνάζει: μὲ πιάσανε μάνα! Ἡ μάνα του τοῦ λέγει: μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Ξαναφωνάζει τὸ μικρό: μὲ βγάζουν ἀπὸ τὴν θάλασσα! Πάλι λέγει ἡ μάνα: μὴν φοβᾶσαι παιδί μου. Καὶ πάλι: μὲ σγουρίζουνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Μὲ κόβουνε μὲ τὸ μαχαίρι! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Μὲ βράζουνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Μὲ μασᾶνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Πίνουνε κρασὶ μάνα! Τότε ἐκείνη ἀναστέναξε καὶ φώναξε: Ἄχ, σὲ ἔχασα παιδί μου!
Γιατὶ τὸ κρασὶ εἶναι ὁ ἀντίμαχος τοῦ χταποδιοῦ, ἐπειδὴ τὸ λιώνει στὸ στομάχι. Δηλαδὴ ἡ μάνα δὲν φοβήθηκε μήτε τὸ μαχαίρι, μήτε τὴν φωτιά, μήτε τὰ δόντια, ἀλλὰ τὸ κρασί, ποὺ εἶναι πιὸ ἤρεμο καὶ ἀθῷο μπροστὰ στὰ μαχαίρια καὶ τὰ δόντια.

Ἡ Ἑλλάδα σὰν τὸ χταποδάκι πέρασε ἀπὸ φωτιές, δόντια, μαχαίρια, ἀλλὰ πνεῦμα ΔΕΝ παρέδινε. Ὁ Φράγκος δὲν ἔρχεται μὲ μαχαίρια, πιστόλια καὶ φωτιές. Ἦρθε μὲ χάδια καὶ γλυκόλογα. Ἦρθε μὲ δῶρα, μὲ λεφτά, νὰ ἀνακουφίσει τὴν φτώχεια μας, νὰ διασκεδάσει μαζί μας, νὰ χορέψει μαζί μας, νὰ μᾶς εὐκολύνει τὴν ζωὴ μὲ τὰ μηχανήματά του. Ὅπως τὸ χταποδάκι ἔλιωσε στὸ κρασί, ἔτσι καὶ ἡ Ἑλλάδα κοντεύει νὰ χαθεῖ ἀπὸ τὸ γλυκὸ κρασὶ ποὺ τὴν μέθυσε καὶ δὲν ξέρει τί κάνει καὶ ξεγυμνώθηκε καὶ στρήνιασε καὶ ἐκ τοῦ στρήνους αὐτῆς ἐπλούτισεν.

Φώτης Κόντογλου

Οι περδικες των Γρεβενων


Στη Δυτική Μακεδονία οι γυναίκες ζωγραφίζουν τα πασχαλινά αυγά με λιωμένο μελισσοκέρι και βάφονται κόκκινα. Η μοναδική αυτή τεχνική αποτελεί μια μικρή τελετουργία που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο τη νύχτα της Μεγάλης Τετάρτης προς τη Μεγάλη Πέμπτη. Είναι οι περίφημες περδίκες των Γρεβενών… Απαραίτητο σύμβολο της Πασχαλιάς σε ένα τόπο με ιδιαίτερο περιβάλλον και εκπληκτικές φυσικές ομορφιές.

Όταν είδα για πρώτη φορά πασχαλινό αυγό από τα Γρεβενά δίστασα να το θυσιάσω σε ένα καθιερωμένο τσούγκρισμα, όπως απαιτεί το πανελλήνιο έθιμο, και να διακινδυνεύσω να το δω σπασμένο. Κοίταζα τα ιδιαίτερα λεπτοδουλεμένα σχέδιά του, τις λευκές γραμμές πάνω στο βαθύ αλλά και λαμπερό κόκκινο φόντο, και σκεφτόμουν ότι δεν είναι απλά ένα συνηθισμένο εορταστικό αυγό αλλά ένα μικρό έργο λαϊκής τέχνης. Τα πασχαλινά αυγά των Γρεβενών φαίνεται να αποτελούν μια μικρή εστία αντίστασης στην τυποποίηση και την ταχύτητα που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη ζωή. Είναι μοναδικά επειδή το κάθε ένα απ’ αυτά ζωγραφίζεται ξεχωριστά με μια τεχνική επίσης ξεχωριστή.

Πηγαίνοντας στα Γρεβενά για να συναντήσω την κ. Μαρία Σβολιαντοπούλου, την γυναίκα που δέχτηκε καλόκαρδα να μας ξεναγήσει στη τεχνική της κηροβαφής που χαρακτηρίζει τα πασχαλινά έθιμα της περιοχής, παρατηρούσα το εκπληκτικό φυσικό περιβάλλον. Ο ορεινός όγκος της Πίνδου κλείνει τα περάσματα προς την Ήπειρο, άλλες ψηλές βουνοκορφές κυκλώνουν την γρεβενιώτικη πεδιάδα, ενώ απέραντα δάση κάνουν το τοπίο ασυνήθιστο για τα δεδομένα του ελληνικού χώρου. Τα βουνά προσδίδουν μιαν άγρια ομορφιά και τα δάση καλύπτουν περισσότερο από το ένα τρίτο της συνολικής επιφάνειας. Καστανιές, ιτιές, βελανιδιές, έλατα, πεύκα συνθέτουν ένα ποικιλόμορφο τοπίο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκαν οι ανθρώπινες δραστηριότητες κατά τρόπο αρμονικό. Ο άνθρωπος ήρθε να βάλει τη δική του πινελιά σ’ αυτόν τον πολύχρωμο καμβά. Έχτισε ωραία πέτρινα γεφύρια για να δαμάσει τη φύση και να αποκτήσει δρόμους επικοινωνίας δαμάζοντας την ορμή του Αλιάκμονα και των παραποτάμων του, καλλιέργησε τη γη και ανέπτυξε πλούσια κτηνοτροφική παραγωγή. Ίσως η φυσική διαμόρφωση του ορεινού τοπίου να αποτελεί μια από τις βασικές αιτίες που οι τοπικές κοινωνίες διατήρησαν τον ψυχισμό και τα έθιμά τους.

Σκεφτόμουν πως ο καλύτερος τρόπος να ανακαλύψει κανείς έναν τόπο είναι να γνωρίσει όχι μόνο το περιβάλλον, αλλά και τους ανθρώπους του. Όταν βρέθηκα στην αυλή των Σβολιαντόπουλων κατάλαβα πως η σκέψη μου ήταν σωστή. Η προετοιμασία για τη γιορτή του Πάσχα μοιάζει με μικρό πανηγύρι. Συμμετέχουν τα παιδιά και τα εγγόνια, ακόμη και ο κ. Κώστας. Άλλωστε ο ίδιος είναι ο κατασκευαστής του ευρηματικού μηχανισμού με τον οποίο βάφονται τα αυγά, ένα απλό εργαλείο που βασίζεται στη λογική της πένας.

Δεν είναι λίγες οι φορές που μπαίνοντας σε ένα ελληνικό σπίτι αισθάνεσαι πως ο Ξένιος Δίας είναι πάντα παρών, ακόμη και την ώρα που οι άνθρωποι ετοιμάζονται για την Ανάσταση του ιδρυτή μιας άλλης θρησκείας. Δεν άργησα να καταλάβω πως εδώ δεν μιλάμε απλώς για βαφή των αυγών αλλά για ζωγραφική πάνω σε αυγά. Και πως η διαδικασία αυτή αρχίζει λίγες ώρες πριν ξημερώσει, τη νύχτα της Μεγάλης Τετάρτης προς τη Μεγάλη Πέμπτη. Η νοικοκυρά φροντίζει να ξυπνήσει γύρω στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα, να ετοιμάσει τα αυγά της Πασχαλιάς και το πρωί, πριν ακόμη ξημερώσει, να αναρτήσει στο παράθυρό της ένα κόκκινο πανί σαν σημαία. Αν δεν έχει πανί θα κρεμάσει ένα κόκκινο ρούχο, ένα μαντήλι, ό,τι υπάρχει. Σημάδι πως το σπίτι είναι έτοιμο για την Ανάσταση και η γαβάθα με τα κόκκινα αυγά περιμένει να στολίσει το γιορτινό τραπέζι. Άλλωστε, σε πολλές περιοχές η Μεγάλη Πέμπτη ονομάζεται και Κοκκινόπεμπτη από το πανελλήνιο έθιμο να βάφουν εκείνη τη μέρα τα αυγά του Πάσχα.

Τα αυγά είναι καθαρά και πλυμένα. Το τραπέζι της κουζίνας θυμίζει μικρό εργαστήριο χειροτεχνίας. Ένα μικρό καντηλάκι που ανάβει με λάδι βρίσκεται στη μέση. Δίπλα μερικά κομμάτια κερί από μελίσσια, πιάτα, πετσέτες και το ιδιότυπο εργαλείο, κάτι ανάμεσα σε πινέλο και πέννα. Είναι αυτό που κατασκεύασε ο κ. Σβολιαντόπουλος. Πρόκειται για μια ξύλινη λαβή πάνω στην οποία είναι προσαρμοσμένο ένα μικρό μεταλλικό χωνί με λεπτή μύτη. Μέσα σ’ αυτό το χωνί μπαίνει το κερί. Η κ. Μαρία το πλησιάζει στη φλόγα του καντηλιού και το κερί αρχίζει να λιώνει. Καθώς λιώνει, αρχίζει να ρέει αργά από τη μύτη του χωνιού. Πάνω σ’ αυτή τη λογική στηρίζεται η γρεβενιώτικη τεχνική. Με τη μύτη της πένας αρχίζει να ζωγραφίζει πάνω στο αυγό διάφορα σχήματα. Μικρές κέρινες γραμμές χαραγμένες με απλότητα και σχεδιαστική άνεση φαίνεται να αυλακώνουν την επιφάνεια του κάθε αυγού. Άλλες απ’ αυτές τις λεπτές γραμμές είναι διάφανες, άλλες μαυρίζουν επειδή έχει μαυρίσει το κερί από τη φλόγα του καντηλιού. Η εργασία αυτή δεν είναι εύκολη. Αν ζεσταθεί περισσότερο το κερί θα χυθεί πάνω στο τσόφλι άναρχα και άμορφα. Η νοικοκυρά πρέπει να το «δαμάσει» και να το ελέγχει απόλυτα. Η αρχόντισσα από τα Γρεβενά γνωρίζει καλά τη δουλειά της. Έχει μάθει την τέχνη από τη μητέρα της και σήμερα παραδέχεται περήφανα πως δεν πέρασε ούτε μια χρονιά χωρίς να αφιερώσει λίγες ώρες σ’ αυτήν την εργασία. Όπως λέει και η ίδια, το Πάσχα χωρίς αυγά δεν μοιάζει με Πάσχα.

Έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στα χέρια και στην έμπνευσή της, ζωγραφίζει αργά, με απόλυτη σταθερότητα. «Θέλει υπομονή και αγάπη», την ακούω να λέει. Την πρώτη, την υπομονή, την αντιλαμβάνεσαι με την πρώτη ματιά. Δεν δείχνει να βιάζεται. Τη δεύτερη, την αγάπη, την αισθάνεσαι. Ξέρεις πως τούτα τα πασχαλιάτικα αυγά προορίζονται για αγαπημένα πρόσωπα. Τα σχέδια του φιλοτεχνεί φαίνεται πως είναι αποτυπωμένα στη μνήμη της. Φύλλα, λουλούδια, αναπαραστάσεις του φυσικού κόσμου που παραπέμπουν στη χαρά της ζωής. Κλήματα με σταφύλια, πεταλούδες, πουλάκια και σταυροί συμπληρώνουν τη διακοσμητική γκάμα της. Νομίζεις απλά πως η μόνη της προσπάθεια είναι να μεταφέρει στην στιλπνή επιφάνεια όλη τη μαγεία της ελληνικής άνοιξης.

Τα ζωγραφισμένα αυγά συγκεντρώνονται σε μια μεγάλη γαβάθα. Η εγγονή παρακολουθεί βήμα με βήμα τη διαδικασία. Ζητά να ζωγραφίσει κι εκείνη. Το χαμόγελο της κ. Μαρίας γίνεται πιο πλατύ καθώς τη βλέπει. Της πιάνει το χέρι, την καθοδηγεί στοργικά. «Έτσι έκανα κι εγώ όταν έβλεπα τη μητέρα και τη γιαγιά μου, έτσι έμαθα». Έτσι θα μάθει και η επόμενη γενιά για να συνεχίσει την παράδοση του τόπου. Άλλωστε, αυτό φαίνεται να αποτελεί προτεραιότητα και για τη γιαγιά…

Πάνω στην ηλεκτρική κουζίνα έχει αρχίσει να ζεσταίνεται η χύτρα με την κόκκινη μπογιά. Στις μέρες μας η μπογιά προέρχεται από το εμπόριο. Παλαιότερα οι γυναίκες της περιοχής χρησιμοποιούσαν φυτικές βαφές. Στο ίδιο διάλυμα η Γρεβενιώτισσα έχει φροντίσει να βράσει φύλλα από κόκκινο κρεμμύδι. Είναι ένα ακόμη μικρό «μυστικό» της βαφής: το κρεμμύδι είναι αυτό που προσθέτει σταθερότητα και κάνει το χρώμα ανεξίτηλο. Το κόκκινο χρώμα καλύπτει όλο το κέλυφος αλλά δεν μπορεί να διεισδύσει εκεί που υπάρχει κερί. Οι κέρινες γραμμές παραμένουν λευκές δημιουργώντας έντονες αντιθέσεις με το λαμπερό κόκκινο. Μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία η κυρία Μαρία φροντίζει να σκουπίσει ένα – ένα τα αυγά και να τα αλείψει με λίγο λάδι. Καθώς τα τοποθετεί στο δίσκο, έτοιμα πια, τα βλέπουμε να λαμπυρίζουν…

Η αρχή του κόσμου

Το ελληνικό Πάσχα είναι η μεγάλη θρησκευτική γιορτή αλλά και η μεγάλη γιορτή της άνοιξης, της ζωής και της φύσης. Δεν φαίνεται να είναι καθόλου τυχαίο που η εποχή της χαράς και της αναγέννησης συνδυάστηκε με την Ανάσταση και εκφράστηκε με την πολυσημία του κόκκινου αυγού. Πολλοί μελετητές προσπάθησαν να ερμηνεύσουν με διάφορους τρόπους το έθιμο αλλά κανείς δεν φαίνεται να αρνείται τον συμβολισμό της καινούργιας ζωής που είναι κλεισμένη μέσα σε ένα τσόφλι.

Η συνήθεια να βάφονται αυγά χαρακτηρίζει τα έθιμα του Πάσχα και μας είναι γνωστή από την εποχή του Βυζαντίου. Ωστόσο, το αυγό απαντάται και σε αρχαιότερες θρησκείες ως σημαντικό κοσμογονικό σύμβολο. Οι Ορφικοί πίστευαν ότι η αρχή των πραγμάτων, η αρχή του κόσμου βρίσκεται σε ένα αυγό. Σύμφωνα με μια εκδοχή η Νύχτα ήταν αυτή που γέννησε το κοσμογονικό αυγό. Σύμφωνα με μια άλλη, γεννήτορας ήταν ο Χρόνος. Ήταν το αυγό που έφερε στον κόσμο τον Έρωτα… Κι αν ανατρέξουμε στην ελληνική μυθολογία θα δούμε την Ελένη, αιώνιο σύμβολο της ομορφιάς, να γεννιέται κι εκείνη από ένα αυγό. Στην αιγυπτιακή θεογονία ένα άλλο αυγό καθορίζει την αρχή μιας από τις πιο σημαντικές θεϊκές μορφές. Το γέννησε η Νουτ και ο Σηθ. Κι απ’ αυτό προήλθε ο Ρα.

Από την αρχαιότητα κιόλας το αυγό συνδέεται άμεσα με το θαύμα της ζωής, όπως σχετίζεται και με το θάνατο. Οι άνθρωποι ήξεραν πως μέσα στο σκληρό περίβλημα είναι κλεισμένη μια ζωή. Συνήθιζαν από τότε να το βάζουν στους τάφους των αγαπημένων τους προσώπων πιστεύοντας ότι συμβολίζει την ελπίδα της Ανάστασης. Ίσως όπως συμβαίνει και σήμερα στην Ελλάδα. Όπου κι αν πάει κανείς, από την Κρήτη μέχρι την Ήπειρο, είναι πιθανόν να δει ένα ή περισσότερα κόκκινα αυγά δίπλα στο καντήλι των ελληνικών τάφων. Αλλού είναι λευκό, αλλού κόκκινο, αλλού μπλε. Και στα Γρεβενά είναι πάντα στολισμένο με αυτά τα αφαιρετικά σχήματα που θυμίζουν λουλούδια. Ωστόσο, στα Γρεβενά όσες οικογένειες έχουν πένθος δεν βάφουν τα αυγά με κόκκινο χρώμα. Μια παλιά συνήθεια επιβάλλει να βάφονται σκούρα μπλε.

Στη Δυτική Μακεδονία το αυγό δεν είναι απλά ένα διατροφικό είδος ή μια πρόχειρη τροφή που συμβάλλει στην κάλυψη βασικών διατροφικών αναγκών. Είναι σύμβολο που μεταφέρει μέσα στους αιώνες τις αξίες των κοινωνιών και τις αγωνίες των ανθρώπων. Στο πολύ πρόσφατο παρελθόν οι ζευγάδες φρόντιζαν να έχουν μαζί τους το πρώτο κόκκινο αυγό που είχε βαφτεί τα ξημερώματα της Μεγάλης Πέμπτης και το έθαβαν στην πρώτη αυλακιά όταν άρχιζαν να σπέρνουν τα στάρια τους. Πίστευαν πως το κόκκινο αυγό χαρίζει γονιμότητα στη γη και πλούσια καρποφορία. Το παλαιό αυτό έθιμο διατηρείται ακόμη αλλά με διαφορετική μορφή. Ακούμε την κυρία Σβολιαντοπούλου να μας ξεναγεί στον γεμάτο συμβολισμούς κόσμο των τοπικών λατρευτικών εθίμων: «Το πρώτο αυγό που βάφουμε το σταυρώνουμε και μετά το βάζουμε στο εικονοστάσι. Εκεί θα μείνει ένα ολόκληρο χρόνο, μέχρι το επόμενο Πάσχα. Τότε το κατεβάζουμε και βάζουμε δίπλα στις εικόνες το καινούργιο αυγό. Αλλά το παλιό δεν το πετάμε. Σκάβουμε στον κήπο και το θάβουμε εκεί…» Το κόκκινο πλουμισμένο αυγό θα μεταφέρει την ευλογία στη γη. Σύμφωνα με τις πανάρχαιες δοξασίες η γη θα γίνει πιο γόνιμη.

Τα υπόλοιπα αυγά θα στολίσουν το τραπέζι της Λαμπρής. Όχι όλα όμως. Οι Γρεβενιώτισσες φροντίζουν να επισκεφθούν τους τάφους των νεκρών συγγενών τους την Τρίτη του Πάσχα κρατώντας στα χέρια τους πασχαλινά αυγά. Όσοι είναι οι νεκροί, τόσα είναι και τα αυγά που τοποθετούνται δίπλα στο καντήλι του κάθε τάφου. Οι άνθρωποι ερμηνεύουν την πράξη τους σαν μια προσπάθεια των ζωντανών να μεταφέρουν το μήνυμα της ζωής και της ανάστασης σε όσους έχουν πεθάνει. Με πιο απλά λόγια, φροντίζουν να μεταφέρουν το μήνυμα της ελπίδας για την οριστική νίκη της ζωής και την ήττα του θανάτου. Το έθιμο αυτό είναι πανελλήνιο. Σε πολλές περιοχές της χώρας διατηρείται ακόμη η συνήθεια να μεταβαίνουν οι άνθρωποι ομαδικά στα νεκροταφεία, να βάζουν κόκκινα αυγά και πασχαλινά φαγητά πάνω στους τάφους και να τρώνε εκεί.

Έφη Ψιλάκη

30.3.10

Ειρηνη ή Πολεμος


Α' μέρος

Το δίλημμα ή ερώτημα Ειρήνη ή Πόλεμος είναι ψεύτικο και ανόητο, αφού παραγνωρίζει έναν βασικό και καταφανή φυσικό νόμο: αυτόν της εναλλαγής των καταστάσεων. Καθώς τα πάντα στη ζωή είναι αλλαγή και επιστροφή, διαρκής πόλεμος δεν μπορεί να υπάρχει. Όπως δεν μπορεί να υπάρχει διαρκής ειρήνη. Οτιδήποτε από τα δύο είναι αφύσικο και ως εκ τούτου αντιανθρώπινο. Η διάρκεια στη ζωή και η σταθερότητα επιτυγχάνονται μέσα από την αλλαγή. Διαρκής νύχτα ή ημέρα δεν μπορεί να υπάρξει. Όπως έχει γράψει και ο Τυρταίος, η ίδια η ζωή δεν είναι παρά η εναλλαγή χαράς και λύπης. Είναι εύκολο να φανταστεί κάποιος πόσο αφόρητα βαρετή θα ήταν μια ζωή διαρκούς χαράς επί παραδείγματι. Η διαρκής ειρήνη δεν μπορεί να είναι παρά το ιδανικό ανωμάλων ή ανόητων ανθρώπων. Η συνεχής ειρήνη μετατρέπεται σε στασιμότητα και στειρότητα, σε λιμνάζοντα νερά, σε βούρκο.

Η αποδοχή του πολέμου δεν αποτελεί άρνηση της ειρήνης. Η ειρήνη μπορεί να είναι απολύτως δημιουργική κατάσταση, ο πόλεμος εξίσου. Ο άνθρωπος σε περιόδους ειρήνης μπορεί να δημιουργήσει απερίσπαστος και σε προσωπικό επίπεδο και σε συλλογικό. Αλλά σαν κατάσταση, η ειρήνη, θα παρακμάσει μοιραία και φυσικά. Η απολύτως φυσιολογική κατάσταση και τάση και στους ανθρώπους και στα έθνη της κατάκτησης και της εξάπλωσης θα φέρει τον πόλεμο. Και σε αυτήν την περίπτωση όποιος δεν είναι έτοιμος και ψυχολογικά, αλλά και από στρατιωτικής πλευράς, είναι χαμένος, αφού όπως πολύ εύστοχα είπε ο Μ. Ναπολέων «ο Θεός είναι με την πλευρά αυτού που έχει το καλύτερο πυροβολικό»!

Θα μπορούσε να αντιλέξει κανείς ότι δεν είναι αναγκαίο σε μία δίκαιη κοινωνία ανθρώπων, όπως διάφοροι ειρηνιστές κουλτουριάρηδες την οραματίζονται ξεπερνώντας σε αφέλεια ακόμη και τα νήπια, να απειλούνται η Τιμή και η Ελευθερία και η ίδια η ζωή, ώστε να πρέπει να καταφύγει κανείς στον πόλεμο για να τις προστατεύσει. Πέραν του ότι αυτή η κοινωνία δεν θα υπάρξει ποτέ, η διαρκής ειρήνη και η άρνηση του πολέμου αποτελούν τον θρίαμβο του ατομισμού και την δικαίωση της δειλίας. Όπως έγραψε και ο Έζρα Πάουντ: «οι άνθρωποι που φοβούνται τον πόλεμο και κάθονται, και πολεμούν /τα λόγια μου για τη μάχη, δεν έχουν αίμα κόκκινο, /μόνο τους πρέπει να σαπίζουν σε γυναίκεια ειρήνη/ μακριά από κει που κερδίζεται η αξία και τα σπαθιά συγκρούονται/ για τον θάνατο τέτοιων βρωμοθήλυκων έχω χαρά..». Στην διάρκεια της ειρήνης μπορούν να αναδειχθούν προσωπικές αλλά και συλλογικές αρετές και ικανότητες, στον πόλεμο όμως αναδεικνύονται οι υψηλότερες αξίες και δικαιώνεται η ύπαρξη. Θάρρος που φτάνει τον ηρωισμό, μαχητικότητα, συντροφικότητα, ετοιμότητα αποφασιστικότητα και οξυδέρκεια, αλτρουϊσμός, αυτοθυσία, υπερνίκηση του συνηθέστατου για την ειρήνη φόβου του θανάτου και τελικά του ίδιου του θανάτου. Κι ακόμη αν ο υπεράνθρωπος υπάρχει σαν δυνατότητα και σαν προοπτική, μόνο στη μάχη μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Μόνο πολεμώντας ξεπερνά κανείς το εγώ του και την ανθρώπινη διάστασή του, εκεί που ο χρόνος καταργείται και νιώθει την σύνδεσή του με τους μακρινότερους προγόνους του, αλλά και πολεμάει και για κείνους που δεν έχουν γεννηθεί ακόμη! Κι αν σαν εικόνα πολέμου προβάλλεται η μίζερη κατάσταση εξαθλίωσης, η εικόνα πεδίων μάχης όπως είναι, μετά την μάχη, γεμάτα πτώματα και τραυματίες, σκόπιμα κρύβεται και δεν προβάλλεται και η άλλη πλευρά του πολέμου: η εικόνα πολεμιστών κατά την διάρκεια της μάχης με αυτήν την παράξενη έξαψη και τον ενθουσιασμό, με κίνηση όμοια του ανέμου κι ακόμη οι νικηφόρες προελάσεις στρατευμάτων και ευτυχισμένα πλήθη που καλωσορίζουν γεμάτα ευγνωμοσύνη τους ελευθερωτές.

Ο πόλεμος είναι μία φυσική τάση στους ανθρώπους και τα κράτη, πολύ περισσότερο όπου υπάρχει κατοχή, εχθρικές απειλές και προκλήσεις(όπως στην πατρίδα μας). Η μη εκδήλωση και εκτόνωση αυτής της τάσης, η καταπίεση της δηλαδή, προκαλεί την ανάγκη υποκατάστατων αλλά και εκρηκτικά ξεσπάσματα, όπως συμβαίνει σε κάθε περίπτωση καταπίεσης των ενστίκτων. Έτσι μπορεί να αποφεύγεται ο πόλεμος όμως δεν υπάρχει κοινωνική ειρήνη αλλά ανταγωνισμός σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις, προσωπικές, κοινωνικές, επαγγελματικές, πρόκληση ψεύτικων, ως μη ανταποκρινόμενων σε πραγματικά προβλήματα και βαθύτερες ανάγκες, κοινωνικών και ταξικών αντιθέσεων. Όταν οι άνθρωποι, που έπρεπε ενωμένοι συνεπαρμένοι από ένα κοινό ιδανικό να πολεμούν κοινούς εχθρούς, εμποδίζονται στο να το κάνουν, τότε καταλύουν την όποια ενότητα μεταξύ τους και κατασκευάζοντας αντιθέσεις και προβλήματα στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου. Κι ακόμη περισσότερο, παρασυρμένοι από το αίσθημα του ανικανοποίητου που βασανίζει όποιον δεν πολεμά τον πραγματικό του εχθρό, αλλά πολεμά «τυφλά», χωρίς πραγματικό στόχο στρέφονται εναντίον του εαυτού τους και επιδεικνύουν αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Πίσω από το πλήθος ψυχολογικών και υπαρξιακών προβλημάτων των μοντέρνων ανθρώπων βρίσκεται η απουσία ιδανικών και του πολέμου γι αυτά. Ακόμα, το ισχυρό σε πολλούς, ειδικά νέους, ένστικτο και ανάγκη για περιπέτεια δεν βρίσκει φυσιολογική διέξοδο μέσα από έναν πόλεμο και έτσι διαστρέφεται και τους οδηγεί σε συμπλεγματικές αντικοινωνικές συμπεριφορές όπως τοξικομανία, αλκοολισμό, χουλιγκανισμό και αναρχισμό.

Είναι τόσο χαρακτηριστική και κυρίαρχη η ανάγκη για πόλεμο, η απουσία του και η μεταφορά του στην καθημερινή ζωή ώστε μία τελευταία μόδα είναι η διδασκαλία κανόνων πολέμου (της τέχνης του πολέμου και στρατηγικής) με στόχο την προσωπική ή επαγγελματική επιτυχία. Πλήθος βιβλίων επιτήδειων που εκμεταλλεύονται την φυσική ανάγκη του ανθρώπου για πόλεμο και νίκη κυκλοφορούν. Με την διαφορά ότι ενισχύουν τον ατομισμό και τις κοινωνικές διαμάχες.

Εβίτα Κ.

Ολυμπος Καρπαθου, εκει που σταματησε ο χρονος


Αυτό είναι χωριό Όλυμπος στο νησί της Καρπάθου. Αυτό είναι το πιο μοναδικό χωριό στην Ελλάδα. Γιατί; Επειδή η Όλυμπος είναι το μόνο μέρος στην Ελλάδα όπου ο χρόνος έχει σταματήσει. Είχα την τύχη για να το επισκεφτώ πριν μερικά χρόνια και ήταν μια απίστευτη εμπειρία. Απίστευτo το ότι τέτοιο μέρος υπάρχει ακόμα στην Ελλάδα και η επίσκεψη μου στο χωριό Όλυμπος ή Έλυμπος, όπως την καλούν οι ντόπιο, ήταν μια πραγματικά διαφορετική εμπειρία. Εδώ το πέρασμα του χρόνου δεν άγγιξε σχεδόν τίποτα. Για αιώνες τώρα, ο χρόνος έχει σεβαστεί αυτήν την απίστευτη ομορφιά αυτού του τόπου και τις μοναδικές παραδόσεις της καθώς επίσης και την αρχιτεκτονική του χωριού, που το έχει κάνει το χωριό σε ένα ζωντανό μουσείο λαογραφίας.

Η Όλυμπος βρίσκεται στο βορειότερο σημείο του νησιού. Το χωριό χτίστηκε σε μια ορεινή και μακρινή τοποθεσία. Λόγο αυτής της γεωγραφικής του τοποθεσίας είναι απομονωμένο από τα υπόλοιπα χωριά του νησιού. Για αυτό οι κάτοικοι της Ολύμπου διατήρησαν τη καθαρή μορφή και φυσιογνωμία του χωριού τους, και τις παραδόσεις τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και σήμερα οι περισσότερες από τις γυναίκες κατοίκους του χωριού είναι ντυμένες με την τοπική ενδυμασία τους και μιλούν την τοπική διαλεκτό τους - που διατηρεί πολλά δωρικά στοιχεία.

Αυτό το χωριό ιδρύθηκε 5 αιώνες πριν, όταν οι κάτοικοι εγκατέλειψαν την παράκτια πόλη Βρουκούντα. Μην χάσετε να επισκεφθείτε αυτό το μοναδικό χωριό. Δοκιμάστε το φρεσκοψημένο ψωμί, που ψήνεται μέσα στους υπαίθριους φούρνους του χωριού, και επίσης το τοπικό φαγητό τους, τις μακαρούνες. Ο καλύτερος καιρός για να πάτε είναι το Πάσχα ή τις 15 του Αυγούστου. Οι κάτοικοι της Ολύμπου πραγματικά ζουν στο δικό τους κόσμο και "λατρεύουν" το χωριό τους.

Μια από τις πολλές μοναδικές παραδόσεις του χωριού Όλυμπος είναι ότι είναι μια μητριαρχική κοινωνία. Σύμφωνα με τη συνήθεια του χωριού, όλη η ιδιοκτησία κληρονομείται από την πρωτογεννημένη κόρη, που καλείται "κανακάρα". Τα άλλα παιδιά δεν παίρνουν σχεδόν τίποτα. Για αυτό το λόγο ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού του χωριού αναγκάστηκε να μεταναστεύσει προκειμένου για να βγάλουν τα προς το ζην. Οι γυναίκες διαδραματίζουν το σημαντικότερο ρόλο στην Όλυμπο. Οι καθημερινές τους ασχολίες είναι οι ίδιες για αιώνες: υφαίνουν με το χέρι, ψήνουν το ψωμί έξω στους λιθόχτιστους φούρνους και μαζεύουν τα ξύλα για να ανάβουν τη φωτιά, ενώ η καλλιέργεια του εδάφους είναι ακόμα το καθήκον μιας γυναίκας. Οι άνδρες συνήθως εργάζονται στη θάλασσα.

Η ζωή των κατοίκων της Ολύμπου περιστρέφεται γύρω από τις γιορτές των Αγίων και κάνουν πολλές γιορτές ολόχρονα. Μερικές από αυτές κρατάνε για ημέρες και συνοδεύονται με παραδοσιακή ζωντανή μουσική, φαγητό και ποτό για όλους. Οι Ολυμπίτες είναι εξαιρετικά φιλόξενοι, και εάν βρεθείτε σε ένα από τους εορτασμούς τους, θα σας προσφερθούν τα πάντα. Επίσης ακόμα κρατάνε με επιμέλεια τα παραδοσιακά εθιμοτυπικά ήθη των γαμήλιων γιορτών. Οι παραδοσιακές χειροποίητες ενδυμασίες, που φοριούνται ακόμα από τις γυναίκες, ήταν στο παρελθόν σύμβολο κοινωνικής θέσης και ήταν σκανδαλώδης για κάποια γυναίκα κατωτέρας κοινωνικής τάξης να φορέσει την ενδυμασία από την κατηγορία των ελίτ.


Το χωριό είναι ένα από τα πλουσιότερα ανά κεφαλήν χωριά της Ελλάδας. Οι αλλαγές μέχρι τώρα ήταν πολύ περιορισμένες, αλλά, δυστυχώς, ο νέος αερολιμένας που έγινε πρόσφατα στην Κάρπαθο και ο συνεπαγόμενος αυξημένος τουρισμός δεν θα βοηθήσει στο να κρατηθεί αυτό το "ζωντανό μουσείο".

Νόστος


Ένα ενδιαφέρον οδοιπορικό από το 1997 μπορείτε να διαβάσετε σε 4 μέρη:
1. Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Όλυμπο της Καρπάθου
2. Η ιστορία της
3. Αναμνήσεις από ένα Μεγάλο Σάββατο
4. Πασχαλινά έθιμα

29.3.10

Ζωα και μεταναστες


Οι μετανάστες στην Ελλάδα έχουν δείξει σχεδόν με όλους τους τρόπους το επίπεδο της φυλής του καθενός από αυτούς. Δεν τους αρκούν οι βιασμοί μικρών παιδιών και γυναικών, ούτε οι ληστείες ηλικιωμένων ανθρώπων με ξυλοδαρμούς και φονικές επιθέσεις εναντίον καταστηματαρχών, ούτε το γεγονός ότι είναι υπεύθυνοι σε μεγάλο βαθμό για την ανεργία των Ελλήνων χτυπώντας τα μεροκάμματα στις δουλειές μας, για να μην μιλήσω για τα ναρκωτικά που πουλάνε σε πολλά στενάκια και δρόμους της Αθήνας, η απανθρωπιά τους και το χαμηλό τους επίπεδο έχει φανεί και από την συμπεριφορά τους απέναντι στα ζώα.

Πολλές φορές η αστυνομία έχει ανακαλύψει πακιστανούς, μπαγκλαντεσιανούς και άλλους να αιχμαλωτίζουν και στην συνέχεια να τρώνε αδέσποτα σκυλιά και γάτες ή και περιστέρια.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα που πολλοί δεν γνωρίζουν, ή όσοι γνωρίζουν το καλύπτουν, γιατί πολλοί εκτός από ανθέλληνες δεν είναι και καθόλου ζωόφιλοι. Σε μεγάλα καταστήματα γνωστές αλυσίδες pet shop σε ολόκληρη την Αθήνα είναι γνωστή η κακομεταχείριση των ζώων από τους αλλοδαπούς υπαλλήλους των καταστημάτων αυτών. Πασίγνωστο μεγάλο pet shop στην οδό Αθηνάς στο κέντρο της Αθήνας. Δουλεύουν εκεί μέσα τουλάχιστον 10 πακιστανοί, οι οποίοι φέρονται στα ζώα του καταστήματος με τον πιο απαίσιο τρόπο. Δεν τηρούν τους κανόνες υγιεινής των ζώων, όπως στα θηλαστικά και στα πτηνά συντροφιάς. Στον τομέα των ερπετών τα πράματα είναι ακόμα χειρότερα. Οι "υπάλληλοι" αυτοί αφήνουν νηστικά τα ζώα, βρώμικα και πολλές φορές τα χτυπάνε όταν αυτά κάνουν φασαρία. Θυμάμαι ακόμα την ημέρα που, όταν ένα μικρό παπαγαλάκι έφυγε από ένα κλουβί, ένας φιλήσυχος πακιστανός σήκωσε το χέρι του και το χτύπησε στον αέρα για να μην φύγει, με αποτέλεσμα το ζωντανό να πεθάνει ακαριαία από την πτώση του στο έδαφος με σπασμένο λαιμό. Στο συγκεκριμένο κατάστημα ζώων έχουν σημειωθεί κατά διαστήματα κλοπές ζώων, κυρίως μικρών πτηνών για "φαγοπότι" παρακαλώ.

Όπως καταλαβαίνετε τέτοια περιστατικά δείχνουν και με το παραπάνω το επίπεδο των τριτοκοσμικών μεταναστών στην χώρα μας και τα τόσο πρωτόγονα ένστικτα τους. Πολλοί γνωρίζουν όλοι όμως σιωπούν. Κάποια στιγμή όμως θα σπάσει η σιωπή αυτή και τότε θα πρέπει οι υπεύθυνοι να υποστούν τις αντίστοιχες συνέπειες.

Μαιάνδρια

Mεγαλη Eβδομαδα

Το Πάσχα είναι η μεγαλύτερη και πλουσιότερη σε λαογραφικές εκδηλώσεις γιορτή των Ορθοδόξων Χριστιανών.

Η λέξη Πάσχα προέρχεται από την εβραϊκή «pesah» που σημαίνει "διάβαση". Οι Εβραίοι γιόρταζαν το Πάσχα σε ανάμνηση της απελευθέρωσής τους από τους Αιγυπτίους και της διάβασης της Ερυθράς θάλασσας, ενώ οι Χριστιανοί γιορτάζουν την ανάσταση του Σωτήρα και τη διάβαση από το θάνατο στη ζωή. Το χριστιανικό Πάσχα ονομάζεται και "Πάσχα το Καινόν", ενώ το εβραϊκό λέγεται "Νομικό Πάσχα". Η αντίστοιχη ελληνική λέξη για το Πάσχα είναι Λαμπρή, διότι η ημέρα της Ανάστασης του Χριστού είναι μέρα ευφρόσυνη. Είναι κινητή γιορτή και γιορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας (δηλ. Κυριακή μετά την πανσέληνο του Μαρτίου).

Πληθώρα εθίμων και παραδόσεων αναβιώνουν κατά τη διάρκεια της εβδομάδας που προηγείται του Πάσχα (Μεγάλη Εβδομάδα) σε όλες τις περιοχές του ελληνικού χώρου.

Οι προετοιμασίες για τον εορτασμό της Ανάστασης ξεκινούν από τη Μεγάλη Πέμπτη. Την ημέρα αυτή οι νοικοκυρές κατά παράδοση ετοιμάζουν τα τσουρέκια και βάφουν αβγά με ειδικές βαφές κόκκινου χρώματος. Το αυγό συμβολίζει από την αρχαιότητα την ανανέωση της ζωής και το κόκκινο χρώμα το αίμα του Χριστού. Το παραδοσιακό του στόλισμα συμβολίζει την αναγέννηση της Φύσης. Παλιότερα συνήθιζαν να τοποθετούν το πρώτο κόκκινο αβγό στο εικονοστάσι του σπιτιού για να ξορκίζουν το κακό. Σε κάποια χωριά, πάλι, σημάδευαν το κεφάλι και την πλάτη των μικρών αρνιών με την κόκκινη μπογιά, που είχε χρησιμοποιηθεί για το βάψιμο των αβγών. Συνήθιζαν επίσης να φυλάσσουν μία από τις κουλούρες της Μεγάλης Πέμπτης στο εικονοστάσι για να προστατεύονται τα μέλη της οικογένειας από τα μάγια.

Την πιο ιερή μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας αποτελεί η Μεγάλη Παρασκευή, μέρα κορύφωσης του θείου δράματος με την Αποκαθήλωση από το σταυρό και την Ταφή του Χριστού. Λόγω του πένθους της ημέρας οι νοικοκυρές δεν ασχολούνται με τις δουλειές του σπιτιού, αποφεύγοντας ακόμη και το μαγείρεμα. Με λουλούδια που μαζεύουν ή αγοράζουν, γυναίκες και παιδιά πηγαίνουν στις εκκλησίες για να στολίσουν τον Επιτάφιο. Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής γίνεται στις εκκλησίες αναπαράσταση της ταφής του Χριστού και το ίδιο απόγευμα η περιφορά του Επιταφίου.

Από το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου ξεκινούν οι ετοιμασίες για το γιορτινό τραπέζι της Ανάστασης και οι νοικοκυρές μαγειρεύουν τη μαγειρίτσα. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα οι πιστοί συγκεντρώνονται στις εκκλησίες κρατώντας λευκές λαμπάδες, τις οποίες ανάβουν με το Άγιο Φως, που μοιράζει ο ιερέας. Όταν ο τελευταίος ψάλλει το «Χριστός Ανέστη», οι πιστοί ανταλλάσσουν ευχές και το λεγόμενο «φιλί της Αγάπης». Με το Άγιο Φως συνηθίζουν να σταυρώνουν το ανώφλι της εξώπορτας των σπιτιών τρεις φορές για καλή τύχη. Κατόπιν κάθονται γύρω από το γιορτινά στρωμένο τραπέζι, για να τσουγκρίσουν τα κόκκινα αυγά και να γευματίσουν με την παραδοσιακή μαγειρίτσα.

Το πρωί της Κυριακής σουβλίζεται σε πολλές περιοχές της χώρας ο οβελίας. Σε άλλες πάλι, το κρέας για το πασχαλινό τραπέζι, αρνί ή κατσίκι κατά περίπτωση, ψήνεται στο φούρνο. Μέσα σε εορταστική ατμόσφαιρα ακολουθεί πλούσιο γεύμα και το γλέντι διαρκεί συνήθως μέχρι αργά το βράδυ. (Μερικά ιδιαίτερα έθιμα εδώ).


Μάθετε πώς γίνεται ο προσδιορισμός της ημέρας του Πάσχα, την σχέση του με την πανσέληνο και την εαρινή ισημερία, καθώς και γιατί ορίστηκε να μην συμπίπτει ποτέ το Χριστιανικό Πάσχα με το Πάσχα των Εβραίων, εδώ.

28.3.10

Πολεμος ενδοξος ειρηνης αισχρης προτιμοτερος


«Πόλεμος Πατήρ πάντων μεν εστί..» Ηράκλειτος. Στα σχολεία διδαχτήκαμε όλοι μας πως υπεράνω όλων, δεν βρίσκεται βέβαια η πατρίδα, αλλά η ειρήνη. Σε αυτόν τον «παράδεισο της ειρήνης και της δημοκρατίας» φυσικά οποιαδήποτε αντίθετη άποψη απαγορεύεται!

Όποιος μιλήσει υπέρ του πολέμου, γενικά και ειδικά, αντιμετωπίζεται ούτε λίγο ούτε πολύ ως ανώμαλος ή εξωγήινος. Κι όμως… Παρ’ όλα όσα πρέπει να πιστεύει κανείς σήμερα ο πόλεμος κατά τον Ηράκλειτο ήταν η γενεσιουργός αιτία πάντων, η Πρώτη Αρχή. Και σαν τέτοιος δεν θα μπορούσε παρά να λατρεύεται σαν Θεός. Οι ευρισκόμενοι σε αρμονία με την συμπαντική τάξη αρχαίοι Έλληνες απαλλαγμένοι από ειρηνιστικά κόμπλεξ είχαν τον αντίστοιχο θεό.

Σήμερα, στην επίμονη προσπάθεια των τελευταίων εξήντα περίπου χρόνων να απομακρυνθεί το πνεύμα και η ψυχή των Ευρωπαίων από κάθε σκέψη και απόφαση πολέμου, απομάκρυνση που έχει επιτευχθεί με την καλλιέργεια ενοχών και την καθ’ όλα ειρηνιστική και δημοκρατική πλύση εγκεφάλου, η ρήση του Ηράκλειτου φαντάζει απίθανη και εξωπραγματική γι’ αυτό άλλωστε και παρερμηνεύεται. Ο πόλεμος έχει ταυτισθεί με την απώλεια ζωών και την καταστροφή, την πείνα, την φτώχεια και την εξαθλίωση. Φυσικά και αυτές είναι κάποιες από τις βασανιστικές, αλλά και παροδικές, συνέπειες ενός πολέμου. Πέραν του ότι αυτό που έχει σημασία στον πόλεμο είναι η επίτευξη του σκοπού για τον οποίο γίνεται και μοιραία η ανθρώπινη ζωή, αλλά και η ευημερία, έρχονται σε δεύτερη μοίρα αφού υπάρχουν αξίες ανώτερες αυτών, ειδικά σήμερα όμως, είναι ανόητο ή έστω μη ρεαλιστικό να ταυτίζουμε τον πόλεμο με αυτά τα γεγονότα και καταστάσεις λες και αυτές είναι άγνωστες σε καιρό ειρήνης!

Στους ειρηνικούς καιρούς μας η ζωή κοστίζει πολύ φθηνά και περισσότερο από κάθε άλλη φορά ο άνθρωπος είναι ερήμην του τόσο πολύ εκτεθειμένος στο θάνατο. Ο θάνατος είναι τόσο εύκολος σήμερα, ώστε η πεποίθηση ότι από τύχη ζούμε δεν είναι υπερβολική. Η πείνα, η φτώχεια και η εξαθλίωση, η κοινωνική αδικία, η αυθαιρεσία είναι κυρίαρχες. Κάθε δύναμη αντίστασης έχει εξουδετερωθεί εξαιτίας των πολλών προβλημάτων και της μίζερης καθημερινότητας. Οι άνθρωποι δεν σκέφτονται τίποτε άλλο παρά μόνο το πώς θα ξεπεράσουν τα δυσβάσταχτα οικονομικά τους προβλήματα και θα επιβιώσουν. Και όλα αυτά χωρίς να υπάρχει όπως στον πόλεμο κάποιος λόγος να ανέχεται κανείς όλα αυτά, κάποιο υπέρτατο Ιδανικό που να δίνει τη δύναμη να τα αντέξει κανείς. Κι ακόμη χειρότερα, οι Ευρωπαίοι σήμερα είναι σκλάβοι χωρίς να μπορούν να αντισταθούν και να προσπαθήσουν να ανατρέψουν αυτήν την καταπιεστική τάξη πραγμάτων με τον πιο φυσικό και αποτελεσματικό τρόπο: τον πόλεμο. Ποτέ σε πόλεμο ο άνθρωπος δεν βρέθηκε τόσο πολύ και τόσο παθητικά υποταγμένος στο μοιραίο, όσο σε αυτόν τον σύγχρονο, νοσηρά παρατεινόμενο καιρό ειρήνης.

Η αποκοπή του ανθρώπου από τις ρίζες του και ο αντιφυσικός τρόπος ζωής, κυρίως στις πόλεις, του έχουν δημιουργήσει έναν υπερβολικό φόβο για τον θάνατο λες και είναι κάτι που μπορεί να αποτραπεί, καθώς επίσης και φόβο για τη ζωή και τις διάφορες εκφάνσεις της αλλά και υπερβολική αγάπη γι αυτήν και αναγωγή της σε υπέρτατη και αυτοτελή αξία, ενώ ουσιαστικά η ζωή αποκτά νόημα μόνο σε συσχετισμό με άλλες αξίες, όπως η Ελευθερία και η Τιμή. Αλλιώς δεν αποτελεί παρά μια μηχανική λειτουργία των αισθήσεων, μια βασανιστική αναμονή του θανάτου (εξ ου και τα διάφορα υπαρξιακά προβλήματα των σημερινών εναρμονισμένων με το «πνεύμα» της εποχής μας ανθρώπων). Και ο μόνος τρόπος να διαφυλάξει κάποιος και κατ’ επέκταση ένα έθνος την ελευθερία και την τιμή του είναι με τον πόλεμο. Γι αυτό ο πόλεμος στο βάθος δεν είναι παρά η κατάφαση της ζωής. Η δυνατότητα δε και η προοπτική του ένδοξου θανάτου, με την έννοια του θανάτου στο πεδίο του αγώνα, αποτελεί δώρο των Θεών και τιμή και δικαίωση της ζωής. Αυτός ο θάνατος δεν είναι άδικος, δεν είναι τρομακτικός, δεν είναι το μακάβριο τέλος της ζωής, δεν προκαλεί αγωνία και την επιθυμία να κρατηθεί κανείς σπασμωδικά από τη ζωή, δεν είναι σίγουρα σαν εικόνα ο σκελετός με το δρεπάνι. Αυτός ο θάνατος στον πόλεμο είναι δίκαιος, είναι η υπέρβαση της ζωής και προκαλεί χαρά, με μια χροιά μελαγχολίας ίσως, αυτού του λεπτότατου συναισθήματος που συνυπάρχει με κάθε βαθιά ικανοποίηση. Ο θάνατος δεν κόβει το νήμα της ζωής του Πολεμιστή, τον παρασύρει, τον εξυψώνει, τον αποθεώνει! Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη αγάπης και σεβασμού για τη ζωή από το να τη θυσιάσει κάποιος για μία Ιδέα.


Συνεχίζεται...
Εβίτα Κ.

27.3.10

Οταν εκσυγχρονιζουν την Παιδεια


Πληθαίνουν οι εκκλήσεις για βοήθεια από γονείς παιδιών της Α’ τάξης Γυμνασίου προς το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου σχετικά με τον μαθητικό υπολογιστή που δόθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «Ψηφιακή Τάξη». Θέλοντας να βοηθήσει τους γονείς να εισακουστούν, η δράση ενημέρωσης Saferinternet.gr δίνει σήμερα στη δημοσιότητα επιστολή από μητέρα μαθητή, η οποία αντιπροσωπεύει την αγωνία όλων των γονιών που μέχρι σήμερα έχουν ζητήσει τη βοήθειά μας. Την παραθέτουμε όπως μας εστάλη και με τη σύμφωνη γνώμη της μητέρας αυτής.
«Αγαπητοί Κύριοι,
Θα ήθελα να αναφερθώ στο θέμα του χορήγησης netbooks στους μαθητές της Α' Γυμνασίου. Θεωρώ ότι η κίνηση αυτή ήταν κάπως πρόωρη και ανώριμη για την ελληνική κοινωνία. Δε θέλω να θεωρηθώ κατά της προόδου και της τεχνολογίας, άλλωστε λόγω της εργασίας μου έχω καθημερινή και συνεχή πρόσβαση στο διαδίκτυο, αλλά κανείς πιστεύω δεν έχει ερευνήσει τις συνέπειες στην καθημερινή ζωή του μαθητή.

Ο γιος μου έχει διάσπαση προσοχής και κατά συνέπεια προσκόλληση σε οτιδήποτε αφορά οθόνη, δηλ. τηλεόραση, υπολογιστές, ηλεκτρονικά παιχνίδια. Είναι άριστος χρήστης του υπολογιστή από μικρή ηλικία αλλά χρησιμοποιεί τον υπολογιστή και το διαδίκτυο μόνο ύστερα από δική μου άδεια εφόσον έχουμε φροντίσει να υπάρχει password εισόδου.

Η διαφορά με το netbook του Υπουργείου Παιδείας είναι ότι:

Εισέρχεται ανεξέλεγκτα όλες τις ώρες όσες εγώ εργάζομαι και σε οποιαδήποτε ιστοσελίδα θέλει από οποιαδήποτε ασύρματη σύνδεση υπάρχει στην πολυκατοικία. Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία είναι άριστοι χρήστες.
Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις ιστοσελίδες ούτε το περιεχόμενο των προγραμμάτων που χρησιμοποιεί γιατί το θεωρεί δικό του «με υπογραφή Υπουργείου Παιδείας», δε μας δίνει το password.
Δεν ασχολείται με τα μαθήματά του εφόσον δίπλα του βρίσκεται το netbook με ενεργοποιημένο το msn και συνομιλεί με τους «φίλους» του.
Στα δύο μαθήματα που διδάσκεται στο σχολείο από αυτό και κυρίως στις σημειώσεις, δεν έχουμε πρόσβαση και δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε την πρόοδο του παιδιού καθώς και τις εργασίες που έχει για το σπίτι. Ακούμε πολύ συχνά το «δεν έχω τίποτα για αύριο».
Δεν αφομοιώνει τις γνώσεις από τα μαθήματα που διδάσκεται μέσω υπολογιστή.
Έχω συζητήσει με τους καθηγητές στο σχολείο, οι οποίοι, όπως και εγώ, ισχυρίζονται ότι έχουν βρει τον μπελά τους γιατί τα παιδιά δεν «κλείνουν» το netbook όταν τους ζητηθεί για να αρχίσει το επόμενο μάθημα με δικαιολογίες του στυλ: «θα χαλάσει, μην το αγγίζετε γιατί δε γνωρίζετε εσείς κ.λπ.», τις οποίες βέβαια ακούω και εγώ στο σπίτι.
όλα τα netbooks έχουν εγκατεστημένα από τους μαθητές ηλεκτρονικά παιχνίδια, τα οποία παίζουν οι μαθητές, όπως έχω ακούσει σε συζητήσεις μεταξύ τους και από τους καθηγητές, την ώρα του μαθήματος.
Γενικότερα έχει προστεθεί ένα επιπλέον εμπόδιο στην απόδοσή του και στις οικογενειακές μας σχέσεις. Μαθαίνω ότι το εγχείρημα θεωρείται επιτυχημένο και θα επεκταθεί σε όλα τα μαθήματα. Για ένα παιδί σαν το γιο μου αυτό θα είναι καταστροφικό.
Ζητάω τη βοήθεια του Υπουργείου Παιδείας για το θέμα αυτό. Θα πρέπει δηλαδή σε συνδυασμό με το netbook να προσλάβουμε ειδικό επιστήμονα να ελέγχει τη δραστηριότητα του παιδιού στο διαδίκτυο και να το βοηθά στη συγκέντρωσή του στη συγκεκριμένη περίπτωση με τη διάσπαση προσοχής; Οι εποχές είναι δύσκολες και όπως αντιλαμβάνεστε δεν υπάρχει αυτή η πολυτέλεια.

Συμφωνώ να επεκταθεί η χρήση του netbook αλλά προτείνω τα εξής:
Tο περιεχόμενό τους να είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ TOY YΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
H είσοδος στο διαδίκτυο να γίνεται με έλεγχο του προγράμματος «parental control» δηλ με password. Πρέπει να λαμβάνουμε προγραμματισμένα τα netbooks και όχι να πληρώνουμε ειδικούς επιπλέον για να εγκαταστήσουν προγράμματα ασφαλείας. Οι γονείς δεν είναι υποχρεωμένοι να έχουν αυτές τις γνώσεις
Να γίνεται έλεγχος στο σχολείο για τυχόν επιπλέον-άχρηστα προγράμματα-παιχνίδια από τους μαθητές.
Να υπάρξει η δυνατότητα, μαθητές με συγκεκριμένα μαθησιακά προβλήματα να χρησιμοποιούν το βιβλίο του οργανισμού και τα τετράδιά τους.

Ευχαριστώ.
Με εκτίμηση,Ι. Παπαδοπούλου»

Να θυμίσουμε ότι τον περασμένο Νοέμβριο 2009, το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου είχε εξετάσει φορητούς υπολογιστές που δόθηκαν στους μαθητές της A’ Γυμνασίου στο πλαίσιο του προγράμματος «Ψηφιακή Τάξη», και είχε διαπιστώσει ότι δόθηκαν με τρόπο αντίθετο προς τους θεμελιώδεις κανόνες ασφαλούς πρόσβασης των παιδιών αυτής της ηλικίας στο Διαδίκτυο, λαμβάνοντας υπόψη ότι:

α) Στο σπίτι οι υπολογιστές που χρησιμοποιούν τα παιδιά της ηλικίας αυτής πρέπει να τοποθετούνται σε χώρο εύκολα εποπτεύσιμο από τον γονέα, και συνίσταται τα παιδιά να πλοηγούνται στο Διαδίκτυο με την επίβλεψη των κηδεμόνων τους.

β) Στο σχολείο οι υπολογιστές που χρησιμοποιούνται πρέπει να είναι συνδεδεμένοι στο Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο, το οποίο παρέχει προστασία από επιβλαβές περιεχόμενο και η χρήση τους γίνεται υπό την επίβλεψη των αρμόδιων εκπαιδευτικών.

Όπως μας είχαν επισημάνει οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, ο υπολογιστής δόθηκε σε παιδιά 12-13 χρονών, που ξεκινούν την Α’ τάξη του Γυμνασίου και τα οποία, σύμφωνα με το ελληνικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα, δεν έχουν παρακολουθήσει μαθήματα πληροφορικής και ασφαλούς πρόσβασης στο Διαδίκτυο στο Δημοτικό σχολείο.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε με το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου στα παρακάτω τηλέφωνα:
Δράση Ενημέρωσης Saferinternet.gr:
Δρ. Βερόνικα Σαμαρά, Κιν. 6948 729493
Γραμμή Βοηθείας ΥποΣΤΗΡΙΖΩ:
Κος Γιώργος Κορμάς, Κιν. 6977 194 024

26.3.10

Δεν ηξερε οτι δεν μπορουσε


Τα παιδιά ήταν μόνα… η μητέρα είχε φύγει από νωρίς το πρωί και τα είχε αφήσει στη Μαρίνα, μια νέα δεκαοχτώ χρόνων, την oποία έπαιρνε κάποιες φορές για λίγες ώρες προκειμένου να τα προσέχει με αντάλλαγμα μερικά νομίσματα. Από τότε που είχε πεθάνει ο πατέρας, οι καιροί είχαν δυσκολέψει πολύ για να το ρισκάρει να λείψει από τη δουλειά όταν η γιαγιά αρρώσταινε ή έλειπε από την πόλη.

Όταν ο φίλος της κοπέλας τηλεφώνησε για να της προτείνει μια βόλτα με το καινούριο του αυτοκίνητο, η Μαρίνα δεν δίστασε και πολύ. Άλλωστε, τα παιδιά κοιμούνταν όπως κάθε απόγευμα και δεν Θα ξυπνούσαν πριν τις πέντε. Μόλις άκουσε την κόρνα, άρπαξε την τσάντα της κι άφησε ανοιχτό το ακουστικό τον τηλεφώνου. Προνόησε να κλειδώσει την πόρτα του δωματίου και φύλαξε το κλειδί στην τσέπη της. Δεν ήθελε να διακινδυνέψει να ξυπνούσε ο Πάνος και να κατέβαινε τη σκάλα για να την ψάξει, γιατί, όπως και να ‘χει, ήταν μόνο έξι χρόνων και με την παραμικρή απροσεξία μπορούσε να σκοντάψει και να χτυπήσει. Επίσης σκέφτηκε ότι, αν συνέβαινε αυτό, δεν θα ήξερε πώς να εξηγήσει στην μητέρα το λόγο για τον οποίο το παιδί δεν την είχε βρει.

Ίσως να ήταν ένα βραχυκύκλωμα στην τηλεόραση ή σε κάποιο από τα φώτα στον σαλονιού ή μπορεί μια φλόγα στα καυσόξυλα - το θέμα είναι ότι όταν οι κουρτίνες άρχισαν να καίγονται, η φωτιά έφτασε γρήγορα στην ξύλινη σκάλα που οδηγούσε στα υπνοδωμάτια. Τον ξύπνησε ο βήχας του μωρού, εξαιτίας τον καπνού που περνούσε κάτω απ’ την πόρτα. Χωρίς να σκεφτεί, ο Πάνος πήδηξε απ' το κρεβάτι και πίεσε με δύναμη το πόμολο για ν’ ανοίξει την πόρτα, αλλά δεν τα κατάφερε. Όπως και να ‘χει, ακόμα κι αν το είχε καταφέρει, οι φλόγες θα είχαν καταβροχθίσει τον ίδιο και τον λίγων μηνών αδερφό του σε ελάχιστα λεπτά. O Πάνος φώναξε τη Μαρίνα, αλλά κανείς δεν απάντησε στην έκκλησή του. Έτσι, έτρεξε στο τηλέφωνο τον δωματίου (αυτός ήξερε πώς να παίρνει τηλέφωνο τη μαμά του), αλλά δεν υπήρχε γραμμή. O Πάνος συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να βγάλει τον αδερφό του από ‘κει μέσα. Προσπάθησε να ανοίξει το παράθυρο που έβγαζε στο περβάζι, αλλά ήταν αδύνατο για τα μικρά του χέρια να λύσει την ασφάλεια και -ακόμα και αν τα κατάφερνε- θα έπρεπε να ξεμπλέξει το συρμάτινο πλέγμα πού οι γονείς του είχαν βάλει για προστασία.

Όταν οι πυροσβέστες τελείωσαν με το σβήσιμο της φωτιάς, το θέμα συζήτησης όλων ήταν το ίδιο: Πώς μπόρεσε αυτό το τόσο μικρό παιδί να σπάσει με την κρεμάστρα το τζάμι και μετά τη σήτα; Πώς μπόρεσε να φορτώσει το μωρό στο σακίδιο; Πώς μπόρεσε να περπατήσει στο περβάζι κουβαλώντας σημαντικό βάρος και να κατέβει από το δέντρο; Πώς μπόρεσε να σώσει τη ζωή τον αδελφού του και τη δική του;

O ηλικιωμένος πυροσβέστης, άνθρωπος σοφός που τον σέβονταν, τους έδωσε την απάντηση: «Ο μικρός Πάνος ήταν μόνος… Δεν είχε κανέναν να του πει ότι δεν μπορούσε».


Αναστασία

25.3.10

Η καταρα του να εισαι "ελληνας"


Τελικά είναι κατάρα να είσαι «Έλληνας», να κοιτάς πάντα πίσω από τον ώμο σου μήπως κάποιος υπερασπίσει την Ελλάδα, μήπως κάποιος πιο τολμηρός από εσένα σηκώσει τη γαλανόλευκη, τόσο ψηλά όσο θα έπρεπε να την είχες σηκώσει εσύ. Μήπως κάποιος που δε φοβάται, ουρλιάξει με όλη του τη δύναμη το όνομα της, μήπως κάποιος που αντέχει να τον κυνηγάνε, να τον φυλακίζουνε, να τον λένε φασίστα, να τον λένε τρελό, να τον λένε γραφικό, μπορέσει να ανανεώσει την εμπιστοσύνη του κόσμου απέναντι στα ηρωικά σύμβολα. Μήπως κάποιος δρασκελίσει τα κελεύσματα των καιρών και βάλει στην άκρη τις Δραγώνες, τις Ρεπούσηδες, τις Κουλούρηδες και τους Αλιβιζάτους, μήπως κάποιος αντισταθεί στους νεοταξικούς θρήνους για τα απάνθρωπα σύνορα που απομακρύνουν τους ανθρώπους από τον ανεθνισμό. Μήπως κάποιος αντισταθεί στην αλλοτρίωση του διεθνισμού και προτάξει τα στήθη του στην προάσπιση της μεγάλης και ανώτερης ιδέας του έθνους, μήπως κάποιος αποτάξει τα φαντάσματα που στοιχειώνουν τον εθνικισμό, τον εθνισμό, τον πατριωτισμό!!! Μήπως κάποιος είναι Έλληνας απέναντι σε εσένα που είσαι απλά «Έλληνας»!

Μου είπαν κάποτε, πως η πένα έχει μεγαλύτερη δύναμη από τα όπλα γιατί καταφέρνει να συσπειρώσει πολύ περισσότερους ανθρώπους, από ότι τα όπλα να φοβίσουν. Μου είπαν επίσης ότι ο λόγος εμπνέει, εμψυχώνει, συσπειρώνει και ανατάσσει το φρόνημα και την ψυχή. Καταφέρνει να δώσει δύναμη στους καταπονημένους και ψυχή στους υποταγμένους. Ενίοτε είναι και καταστροφική γιατί πουλιέται στους προσκυνημένους και δημαγωγεί για τους ξεπουλημένους. Μετατρέπει το λειτούργημα της δημοσιογραφίας, σε ανοσιούργημα της απατρίας. Τότε τα αργύρια ζυγίζουν περισσότερο από την πίστη, από τους βωμούς και τις εστίες.

Αλήθεια, ποιες ανίερες μάνες βύζαξαν και ανάθρεψαν αυτούς τους «Έλληνες»; Τι δηλητήριο είχε αυτό το γάλα, που τους έκανε να μην αναγνωρίζουν το αίμα τους; Τι μίσος τους διάπλασε για να αρνούνται τη φύση και τη θέση τους; Πόσο «εκπορνεύτηκαν» για να εισπράξουν τα προσδοκώμενα από την προδοσία; Πόση ψυχή ανάλωσαν για να απολαύσουν την άλωση των ιδεών και των ευθυνών; Πόση «πατρίδα» καπηλεύτηκαν για να δοξάσουν το «εγώ»; Πόσο τελικά αξίζει αυτό το χώμα, αυτή η θάλασσα, αυτός ο ουρανός; Πόσο αξίζει αυτό το γαλανόλευκο «πανί» για να το πολεμάτε τόσο και τόσοι πολλοί……

Σήμερα δεν ήμουν στο Σύνταγμα, αλλά είδα, ένιωσα και πόνεσα πολύ… Όπου έβλεπες πέντε-έξι Έλληνες με σημαίες, ήταν από κοντά και κάποιος ασφαλίτης για να βεβαιωθεί ότι το φρόνημα δε ήταν σε επίπεδο που θα δυσαρεστούσε τους έχοντας την εξουσία. Όπου υπήρχαν στιβαρά χέρια να τις κυματίζουν, κάπου εκεί κάποιος χαφιές φωτογράφιζε για να έχουν αρχείο, οι κατέχοντες τη προδοσία. Σήμερα για ακόμα μία φορά, καταλύθηκε η δημοκρατία και η Ελλάδα βγήκε σε «δημοπρασία»


Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821, ζήτω οι ήρωες του Έθνους, ζήτω οι εσωτερικά ελεύθεροι Έλληνες του σήμερα. Γιατί όσο υπάρχουν χούντες, τόσο θα γεννιούνται ΕΛΛΗΝΕΣ!

Χριστίνα Σιδέρη

Γιατι ΔΕΝ απελευθερωθηκαμε ΠΟΤΕ!



Ένας τραγικά διαχρονικός μονόλογος, απολογία και κατηγορητήριο, του Έλληνα προς τον ξένο και τ' ανδρείκελά του:



Τα αποσπάσματα είναι από την σπανιότατη ιστορική ταινία του 1974,
"Η Δίκη των Δικαστών"
(που μόλις καταλάβατε γιατί "εξαφανίστηκε").

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ! ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!

Ευαγγελισμος

24.3.10

Νενεκος και Νεμεσις


Ο όρος «Νενέκος», είναι συνώνυμος της εθνικής προδοσίας και μάλιστα του χειρίστου είδους, καθώς ο προδότης δεν περιορίζεται απλά στην επαίσχυντη πράξη της προδοσίας, αλλά παίρνει εμφανώς το μέρος του εχθρού, τασσόμενος εμπράκτως εναντίων των συμπατριωτών του. Η απαξιωτική και μειωτική αυτή έκφραση, οφείλεται στον Νενέκο, έναν οπλαρχηγό της Επανάστασης του 1821.

Ο Δημήτριος Νενέκος καταγόταν από το χωριό Ζουμπάτα των Πατρών κι έγινε οπλαρχηγός του προκρίτου της Πάτρας Βενιζέλου Ρούφου (ο Ρούφος αργότερα, διετέλεσε πρωθυπουργός), αφού προηγουμένως δολοφόνησε τους πολεμιστές Σπανοκυριάκο και Σαγιά που διεκδικούσαν το ίδιο αξίωμα. Αρχικά διακρίθηκε στις πολιορκίες της Πάτρας και του Μεσολογγίου, αλλά το 1826 προσκύνησε, συνεργαζόμενος με τον Ιμπραήμ, με αντάλλαγμα προνόμια, και συμπαρέσυρε μαζί του και πολλούς άλλους. Το 1827, επικεφαλής των Τουρκοπροσκυνημένων, πολέμησε εναντίον των Ελλήνων και τους νίκησε. Για αυτά τα «κατορθώματα» του και με τη μεσολάβηση του Ιμπραήμ έγινε, με διαταγή του Σουλτάνου, «μπέης».

Οι προσκυνημένοι, σε συνάρτηση και με την επέλαση του Ιμπραήμ, αποτέλεσαν εκείνη την εποχή, μεγάλο πρόβλημα για την έκβαση της Επανάστασης και την έθεταν σε άμεσο κίνδυνο. Ήταν τότε, που ο Γέρος του Μοριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, βλέποντας τις θυσίες και τους αγώνες των Ελλήνων να πηγαίνουν χαμένοι, από την μάστιγα των προσκυνημένων (στα απομνημονεύματά του ο Κολοκοτρώνης μάλιστα σημειώνει χαρακτηριστικά: «Μόνον εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα διά την πατρίδα μου»), αντέτεινε το ιστορικό «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!» και ξαναζωντάνεψε την ετοιμοθάνατη Επανάσταση. Απάντησε με μια χωρίς προηγούμενο τρομοκρατία στην τρομοκρατία του Ιμπραήμ. Όσα χωριά αρνούντο να επανέλθουν στο ελληνικό στρατόπεδο δέχονταν αιφνιδιαστικές επιθέσεις από τους άνδρες του Γέρου. Σε όλο τον Μοριά οι πρωτεργάτες του προσκυνήματος συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν. Στις πλατείες των χωριών οι απαγχονισμένοι συνεργάτες του εχθρού έκαναν τους διστακτικούς κατοίκους να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη τους τις απειλητικές προειδοποιήσεις του Έλληνα στρατηγού.

Όταν ο Ιμπραήμ από την Πάτρα κατευθυνόταν στα Καλάβρυτα με τον στρατό του και το Νενέκο με τους 2.000 δικούς του, στο χάνι του Βερβένικου ο Ιμπραήμ παραδρόμησε με ένα μόνο φρουρό και περιπλανήθηκε μέσα στο δάσος, ώσπου έπεσε πάνω στο Νενέκο και τους Αρβανιτάδες του. Στου Δεσπότη τη Βρύση κοιμήθηκε. Στην ερημιά του δάσους δόθηκε η μεγάλη ευκαιρία στο Νενέκο να ξεπλύνει το στίγμα της προδοσίας του και να προσφέρει μεγάλη υπηρεσία στην πατρίδα. Να χαλάσει δηλαδή το χαλαστή τόσων ψυχών και τόσων άψυχων πραγμάτων τού Μοριά και της Ρούμελης, αλλά δεν το έκανε. Όσο κοιμόταν ο Ιμπραήμ τον φύλαγαν καλά οι Νενεκαίοι και γι’ αυτό σαν έφτασε στο στρατόπεδό του «επήνεσε τον Νενέκον δια την πίστην το και παρρήσια μάλιστα τον εχάιδευσε με τα χέρια του ενώπιον των επισήμων Τούρκων», που ήταν αδιανόητο για κάποιον Πασά να αγγίξει ή να τον αγγίξει άνθρωπος. Ο Κολοκοτρώνης μαθαίνοντας ότι ο Νενέκος είχε τον Ιμπραήμ στα χέρια του και δεν τον «έφαγε», σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του υπασπιστή του Φωτάκου, αγανάχτησε τόσο που «…ωρκίσθει παρρησία ημών εις τον Μεγάλον Θεόν των Ελλήνων και είπεν, ότι επιθυμεί τον φόνον του Νενέκου, και αν τον εύρισκε πουθενά με τα ίδια του τα χέρια τον εφόνευεν, πράγμα πολύ παράξενον και πρωτάκουστον απο το στόμα του Κολοκοτρώνη να ομιλή περί φόνου, και ότι μόνος του θέλει να τον κάμη». Ο εθελοντής εκδικητής, κατά την εντολή του Γέρου, ήταν ο αδελφός του Σαγιά, που δολοφονήθηκε από τον Βενιζέλο Ρουφό, πρώην πρόκριτο και αφεντικό του Νενέκου. Σε μια αυτοκτονική αποστολή Νεμέσεως, αφού κατάφερε να πλησιάσει τον Νενέκο, τον κάρφωσε στο στήθος και στην κοιλιά πάμπολλες φορές με ένα μαχαίρι, ώσπου ο προδότης ξεψύχησε. Ο ήρωας αυτός εφονεύθη αμέσως από τους τριγύρω τούρκους και άντρες του Νενέκου. Η πράξη του Σαγιά θεωρείται και η μέγιστη μορφή εξιλέωσης και εκδίκησης. Ήταν το 1828 που ο Νενέκος είχε το ίδιο τέλος με τον αρχαίο Εφιάλτη, τον προδότη των Θερμοπυλών.

Έκτοτε, το όνομα του Νενέκου ταυτίστηκε με τον προσκυνημένο, το δουλοπρεπή άνθρωπο, το μίασμα, τον προδότη, τον άνθρωπο που δεν έχει σε τίποτα να ξεπουλήσει τις ιδέες του, την αξιοπρέπεια του, την εθνική, την αγωνιστική του ταυτότητα, πουλώντας τους παλιούς συναγωνιστές του και συμπράττοντας με παλιούς αντιπάλους του προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συγκυριακά του συμφέροντα.

Αρχική πηγή

23.3.10

Ιταλια: Καιρος να γινεις μητερα



Στις 21 Μαρτίου, περίπου 150 συναγωνίστριες και συναγωνιστές της οργανωμένης από την Casa Pound Επιτροπής "Tempo di essere madri" (Καιρός να γίνεις μητέρα) συμμετείχαν στον μαραθώνιο της Ρώμης, διαδίδοντας το σύνθημα ενάντια στην υπογεννητικότητα του λαού τους. Η "Tempo di essere madri" διεκδικεί, με δράσεις σε πολλές ιταλικές πόλεις, μια νομοθεσία που να προστατεύει και να επιδοτεί την Ιταλίδα μητέρα και ταυτόχρονα οι συναγωνιστές ενθαρρύνουν τις γυναίκες του Έθνους τους να μην αγνοούν το βιολογικό τους ρολόι.


Ένα Εθνικιστικό Κράτος ωθεί το Έθνος στην τεκνοποίηση. Στην εποχή μας οι εξαγορασμένες διεθνιστικές κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών κρατών, της Πατρίδας μας συμπεριλαμβανομένης, ενισχύουν την υπογεννητικότητα των Εθνών τους σκοπεύοντας στην αντικατάστασή τους από τριτοκοσμικούς υπεργεννητικούς μετανάστες. ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ στην εξαφάνιση του ανθρώπου της Ευρώπης!

22.3.10

Φανες Ροδου, το κοινοτικο πνευμα


Κουράστηκαν να βλέπουν το χωριό τους βρόμικο και γκρίζο. Ετσι, πήραν τη μεγάλη απόφαση... Ολοι οι νέοι στις Φάνες της Ρόδου συγκεντρώθηκαν και έδωσαν την υπόσχεση να γεμίσουν την καθημερινότητά τους με χρώμα, για να μπορούν να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον. Με δικά τους χρήματα πήραν μπογιές και πινέλα και στρώθηκαν στη δουλειά προκειμένου να ομορφύνουν τον τόπο που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Εβαψαν προσόψεις και παντζούρια παλιών κτιρίων, πλακόστρωτα, περβάζια, μάντρες, σοκάκια, αυλές σπιτιών και ό,τι φάνταζε μπροστά τους άχαρο και ασήμαντο. Δούλευαν ολημερίς κι ολονυχτίς και μάλιστα χωρίς τη βοήθεια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ή κάποιου άλλου δημόσιου φορέα. Μόνο τους μέλημα, να κάνουν τη γειτονιά τους πιο όμορφη, πιο καθαρή, πιο ελκυστική στους επισκέπτες. Γι’ αυτό δεν άφησαν ούτε μια τόση δα σκοτεινή γωνιά που να μην την περάσουν με το πινέλο τους. Μάλιστα δεν έλειψαν και οι φορές που συνεδρίασαν εκτάκτως για να αποφασίσουν το χρώμα ή την καλλιτεχνική πινελιά που ήθελαν να δώσουν σε διάφορα σημεία.

Δίπλα τους στάθηκαν από την πρώτη στιγμή όλοι οι κάτοικοι του χωριού, που τους έβλεπαν με καμάρι να δουλεύουν ακατάπαυστα, μεταμορφώνοντας το χωριό τους σε πίνακα ζωγραφικής. Ο ιδιοκτήτης ενός καφέ τους προμήθευε με κρύο νερό και αναψυκτικά, ενώ αρκετές νοικοκυρές έφτιαξαν μεζεδάκια, πίτες και σάντουιτς και κατέβηκαν στους δρόμους προκειμένου να ταΐσουν τα παιδιά, τα οποία δεν σταματούσαν τη δουλειά ούτε για φαγητό.

Ηθελαν να τελειώσουν όσο πιο γρήγορα γινόταν το πολύχρωμο έργο τους. Οπως και έγινε. Ολοι οι κάτοικοι του χωριού έμειναν ενθουσιασμένοι με το αποτέλεσμα και όπως σημείωσαν «όσα δεν κατάφεραν τα συμβούλια, οι επιτροπές, οι πολύξεροι και οι τεχνοκράτες, τα έκαναν πράξη μια χούφτα νέοι».

Από το forum

21.3.10

Εαρινη Ισημερια


«Κλύθι μάκαρ πανδερκές έχων αιώνιον όμμα
Τιτάν Χρυσαυγής Υπερίων, ουράνιον φως…»

Στην αρχαιότητα, η ανατολή του άστρου της ημέρας ήταν μια κοινή εμπειρία. Η παρατήρηση της κίνησης αυτής ήταν ένας σταθμός στην κατάκτηση της Γνώσης και εκκινεί τον εορτασμό των Ηλιοστασίων στο βάθος του χρόνου. Η ηλιακή κίνηση κωδικοποιείται στο «τετράωρον άρμα του Ηλίου», δηλαδή το φέρον τις ώρες, το καθορίζον τις 4 εποχές, με οριακά σημεία τα Ηλιοστάσια και τις Ισημερίες. Τα σημεία όπου η ελλειπτική τροχιά τέμνει το επίπεδο του Ισημερινού, το μεν ένα ορίζει την Εαρινή Ισημερία, το δε άλλο την Φθινοπωρινή. Από αρχαιοτάτων χρόνων ο Ήλιος, για τους έχοντες εσωτερική ανάταση, δεν είναι μόνο η πλανητική διάπυρος σφαίρα, αλλά ό,τι σαν "Ήλιος λόγος" ή Ηλιακός Λόγος φέρει: είναι Φυσικός φορέας που αποδίδεται από τον φυσικό Ήλιο, Ψυχικός φορέας που αποδίδεται από την «καρδιά» του Ήλιου, Πνευματικός φορέας που αποδίδεται από τον «πνευματικό Ήλιο».

Σήμερα είναι η αρχή της Άνοιξης για τους συμπαντικούς ρυθμούς της Μητέρας Γης. Το αβγό, η ζωική εκδοχή του φυτικού μπουμπουκιού, χρησιμοποιείται από τους πανάρχαιους χρόνους από όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς για να δηλώσει την Άνοιξη, την αναγέννηση της Φύσης, τον Ευαγγελισμό (δλδ τα καλά νέα), την Ανάσταση. Οι άρρηκτα δεμένες με την Φύση παραδόσεις του λαού μας κυλούν με το αίμα μας και διασώζεται το πνευματικό μήνυμά τους στο χρόνο, μεταφερόμενο από θρησκεία σε θρησκεία με ουσιαστικά ελάχιστες παραλλαγές.

Μία ειδική μουσική παράσταση αφιερωμένη στην σημερινή Εαρινή Ισημερία, φιλοξενείται στο Νέο Ψηφιακό Πλανητάριο, αύριο Δευτέρα 22 Μαρτίου και ώρα 20:30 (Λεωφ. Συγγρού 387, Π. Φάληρο, είσοδος από οδό Πεντέλης 11). Η είσοδος είναι ελεύθερη, αλλά - επειδή ο χώρος του πλανητάριου χωράει γύρω στα 300 άτομα - πηγαίνετε νωρίτερα από την ώρα έναρξης, γιατί θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Η ιδιαίτερη αυτή μουσική εκδήλωση, με τον τίτλο «Πυρ Aείζωον», φέρει την υπογραφή του συνθέτη Αλέξανδρου Χάχαλη, ενώ με τη φωνή της «ντύνει» την παράσταση η Μαρία Κανελλοπούλου. Στην εκδήλωση, ο λόγος, η μουσική και η εικόνα δημιουργούν κάτω από το θόλο του πλανηταρίου μία ατμόσφαιρα μοναδική. Ο συνθέτης Αλέξανδρος Χάχαλης προτείνει στο κοινό ένα πολυμεσικό ταξίδι στο χώρο και το χρόνο. Το μουσικό έργο του, έχοντας ως βάση τον Ηράκλειτο, ταξιδεύει στον ανεξάντλητο πλούτο του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και, μέσα από τη μουσική του, «συνδιαλέγεται» με την επιστήμη.

20.3.10

When the going gets tough, the tough get going…


Το γεγονός είναι σε όλους γνωστό. Και τετελεσμένο. Μια βόμβα μεγάλης ισχύος ισοπέδωσε, κατέστρεψε ολοσχερώς τα γραφεία μας. Δεν θα γράψω ένα κείμενο για τους βομβιστές. Δεν θέλω. ΤΟΥΣ ΑΓΝΟΩ. Και για να εξηγούμαι, αγνοώ τον δειλό μη-άνδρα γενικώς. Ο άνδρας πρέπει να φοράει παντελόνια, να έχει λόγο, να έχει όνομα, πρόσωπο και φυσικά…να έχει αρχίδια. Τα διαφόρων ειδών αναρχοκομμούνια με το μίσος τους ενάντια στους ανθρώπους, στα έργα και στη σκέψη τους, μου είναι αδιάφορα. Τέλος.

Εγώ θέλω το κείμενο αυτό να μιλήσει για τους συναγωνιστές μου, για τις συναγωνίστριές μου, για τον Έλληνα που η ψυχή και η καρδιά του είναι μαζί μας, αλλά που ακόμα δεν τολμά να κάνει ένα βήμα και να μας φτάσει. Μπορείς να καταλάβεις τι είναι αυτό που ο εχθρός σου φοβάται περισσότερο, από τα μέσα που χρησιμοποιεί για να σε κάνει να φοβηθείς. Αυτό που ο εθχρός φοβάται περισσότερο είναι η ψυχή και η καρδιά μας, είναι η Ιερή Σημαία μας, είναι το αίμα μας. Αυτά φοβάται περισσότερο ο εχθρός. Γιατί γνωρίζει πως ο Έλληνας, όσο αδιάφορος κι αν φαίνεται, σε στιγμές πραγματικά κρίσιμες για την Πατρίδα, όταν ο κόμπος έχει φτάσει πια στο χτένι, συσπειρώνεται. Το Αίμα της Φυλής ξυπνάει μέσα του, σαλεύει, τον αναταράζει, τον προστάζει να κάνει την υπέρβαση και να καταταχτεί αιώνιος στρατιώτης στην Φυλή των Ηρώων. Αυτό φοβάται ο εχθρός, γι’ αυτό καίει τη Σημαία μας, γκρεμίζει τους τοίχους μας, μας φυλακίζει άδικα, μας συκοφαντεί, προσπαθεί να μας εξοντώσει φυσικά και, το κυριότερο, ηθικά. Δεν θα τα καταφέρει. Θα καταφέρει να μας συσπειρώσει ακόμα περισσότερο και να φέρει σε εμάς κι άλλους συνοδοιπόρους στο δρόμο που λέγεται «Λευτεριά».

«Οι ιδέες είναι πιο ισχυρές από τα όπλα. Δεν θα επιτρέπαμε στους εχθρούς μας να έχουν όπλα, γιατί επομένως θα έπρεπε να τους επιτρέψουμε να έχουν ιδέες;» Αυτό το έχει πει ο «πατερούλης» Στάλιν. Αυτή είναι η αιτία όλων των δεινών που υφιστάμεθα: Οι Ιδέες μας. Ξέρω, μπορεί να φαντάζουμε υπερβολικά ρομαντικοί για τα δεδομένα της Νέας Εποχής, ξέρουν όμως πως η ώρα που ο λαός θα ενταχθεί στις τάξεις μας είναι κοντά. Εκείνοι εξ’ άλλου δημιούργησαν τις κατάλληλες συνθήκες. Οι κάτοικοι όλης της Ελλάδας, πλην Στερεάς και Πελοποννήσου προς το παρόν, ζουν με το χτυποκάρδι της επόμενης μέρας. Θα έχουν την επόμενη μέρα το σπίτι τους, τη γη τους, ή θα τους την πάρουν οι «φίλοι» γειτονικοί λαοί; Και μη μου πει κάποιος πως αυτά είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας, γιατί στην Κύπρο μας μόλις χθες ήταν που τους τα πήρανε οι Τούρκοι και τα σπίτια τους και τη γη τους και τα κόκκαλα των νεκρών τους ακόμα πήρανε.

Η ύπαιθρος έχει ερημώσει. Δεν υπάρχει γεωργία, αλιεία, κτηνοτροφία. Όσοι έχουν απομείνει φυτοζωούν και φθίνουν μέρα με τη μέρα. Η οικοδομή που συντηρούσε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, πέθανε. Πέρασε στα χέρια των ξένων, που καρπώνονται αυτοί τώρα τις μεγάλες συντάξεις και τα υπόλοιπα προνόμια που πέτυχαν μετά από χρόνιες απεργίες τα πονηρά συνδικάτα. Οι πόλεις προσφέρουν σε αφθονία όλα τα καταναλωτικά αγαθά, τα διαφημίζουν με πανάκριβες διαφημίσεις, τρελλαίνουν τον φτωχό μέχρι χθες Έλληνα, τον νεόφτωχο σήμερα, και τον ωθούν στην απελπισία. Ο νέος τριγυρνά άνεργος ή δουλεύει για μερικά ψωροευρώ στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα της εργοδοσίας, χωρίς παρόν, χωρίς μέλλον, χωρίς την προοπτική να κάνει οικογένεια. «Μιας πεντάρας νιάτα». Οι φόροι είναι δυσβάσταχτοι. Το ίδιο και το χαράτσι. Στην υγεία, στην παιδεία, στα δύο βασικότερα αγαθά για τον άνθρωπο. Τα ναρκωτικά, οι εκτρώσεις, η διαφήμηση της ανωμαλίας, οι λαθρομετανάστες που αλλοιώνουν τον πληθυσμιακό μας χάρτη και τα ήθη μας, οι κάθε είδους νέες μόδες που στοχεύουν στους νέους, ο τζόγος νόμιμος ή μη και τόσα άλλα είναι μερικά από τα συστήματα που μας έχει επιβάλλει η Νέα Εποχή προκειμένου να μας εξαφανίσει. Να μας κάνει να μη σκεφτόμαστε.

Η Χρυσή Αυγή είναι ο μόνος υγιής οργανισμός που αναπαράγει και παράγει Ιδέες. Φυσικά και δεν θα μας το επιτρέψουνε. Γιατί οι ιδέες είναι πιο ισχυρές από τα όπλα. Πιο ισχυρές από τα όπλα τους εναντίον μας, πιο ισχυρές από τις βόμβες τους, πιο ισχυρές από τις φυλακές τους. Εμείς θα σκεφτόμαστε και μέσα από τη φυλακή και δίπλα από τους κατεστραμμένους τοίχους και πάνω στα ερείπιά μας και πληγωμένοι και νεκροί ακόμα θα σκεφτόμαστε και θα κρατάμε ψηλά τις Σημαίες μας και τις Ιδέες μας! Η σκοτεινότερη ώρα είναι πριν την αυγή...ΨΗΛΑ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ, συναγωνιστές και συναγωνίστριες! Η σκοτεινότερη ώρα είναι τώρα, βρισκόμαστε πριν την αυγή και αυτοί το έχουν καταλάβει. Γι’ αυτό μας χτυπάνε. Δεν χτυπάνε εμάς. Χτυπάνε τις Ιδέες μας. Αυτές φοβούνται, αυτές τρέμουν, αυτές τους κάνουν να ξοδεύουν τη δημιουργικότητά τους σε πράξεις δειλίας. «Οι ιδέες είναι σαν τα καρφιά. Όσο περισσότερο τα χτυπάς, τόσο πιο βαθειά μπήγονται». Αυτό θα έπρεπε να το είχαν μάθει καλά, γιατί το έχει πει ο άλλος «πατερούλης» τους, ο Λένιν.

ΨΗΛΑ ΟΙ ΣΗΜΑΙΕΣ! Ήρθε η ώρα να μετρηθούμε και να αναμετρηθούμε για τα καλά! Να κάνουμε το καθήκον μας, να πληρώσουμε το χρέος μας στην Πατρίδα και στις Ιδέες μας. Όχι με φόρους για να τους κλέβουν οι επιτήδειοι. Με δουλειά και κόπο, με δάκρυα και με αίμα, με ελπίδα και κουράγιο, με αγάπη και περιφρόνηση γι’αυτούς που έρπουν, με καρδιά και με ψυχή.

Strt

19.3.10

Ειστε μικροι για να μας σταματησετε

Βόμβα μεγάλης ισχύος στα γραφεία της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ


Η δύναμή μας είναι στο ΑΙΜΑ και την ΤΙΜΗ μας!

Η φυση της Ελλαδος

Παρουσιάζουμε τρία φωτογραφικά blogs αφιερωμένα στην χλωρίδα (κυρίως), την πανίδα και τα τοπία της Πατρίδος μας. Δείχνουν αυτά που συνήθως προσπερνάμε, ενώ θα έπρεπε να λατρεύουμε. Μελετήστε τα, θαυμάστε τις εικόνες και εξασκήστε το μάτι σας στους μικρούς θησαυρούς γύρω μας, τα δώρα των θεών στην αγαπημένη Ελληνική Γη και τον Λαό μας.

Aπό το ORCHIDS OF GREECE
ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΟΡΧΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΒΙΟΤΟΠΟΙ ΤΟΥΣ

Οφρείς με λευκό περιάνθιο από τον Υμηττό

Από το ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΥΣΗ
ΜΙΑ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΜΕ

Ο κύτινος ο υπόκιστος (λύκος της λαδανιάς) παρασιτεί στις ρίζες του κίστου (λαδανιά). Το όνομα «υπόκιστος» (υποκιστίς) είναι αρχαίο και αναφέται από τον Θεόφραστο.

Και από το FLORA ATTICA
ΜΙΑ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΜΕ


Τουρκοβούνια 19/02/2010: Η μαύρη φριτιλάρια είναι ενδημική της Αττικής και της νότιας Εύβοιας. Ανθίζει νωρίς την άνοιξη σε βραχότοπους. Έχει πολλά κοινά σημεία με τις τουλίπες. Είναι πολύ σπάνιο φυτό και κινδυνεύει με εξαφάνιση από την καταστροφή των βιοτόπων του, λόγω της αστικής ανάπτυξης.

18.3.10

Stitch 'n' bitch


Όποιος θεωρεί ότι μια φιλική συνάντηση για έναν καφέ είναι αρκετή, δεν έχει γνωρίσει τη νέα τάση που επικρατεί αυτήν την εποχή στη Βρετανία. Αντί να συναντιώνται για έναν απλό καφέ και κουτσομπολιό, οι Βρετανίδες προτιμούν πλέον τις εξόδους σε παμπ, όπου συνδυάζουν το πλέξιμο με ένα ποτήρι κρασί. Μάλιστα, ονομάζουν αυτές τις συναντήσεις "stitch 'n' bitch" (βελονιές και κουτσομπολιό, σε ελεύθερη μετάφραση) και, ανάμεσα στην ανταλλαγή των τελευταίων νέων τους, συγκρίνουν σχέδια και βελονιές.

Η νέα αυτή απασχόληση ξεκίνησε εντυπωσιακά από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά στη Βρετανία η απήχηση ήταν ακόμη μεγαλύτερη, αφού μόνο στο Λονδίνο η ομάδα των γυναικών που πλέκουν και κουτσομπολεύουν αριθμεί τα 6.000 μέλη.

Η ανάγκη επιστροφής σε δημιουργικές και χρήσιμες απασχολήσεις εμφανίζεται όλο και δυναμικότερη σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, όπου οι γυναίκες με το φεμινιστικό κίνημα είχαν φτάσει σε σημείο απαξίωσης κάθε παραδοσιακής χειροτεχνίας. Η αντίσταση στο "μοντέρνο πρότυπο ζωής" αυξάνει παγκόσμια με αυθόρμητες ενέργειες και απλούς τρόπους.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, προβλέπεται να φτάσει πάλι καθυστερημένα η νέα (υγιής αυτή τη φορά) μόδα. Δυστυχώς ακόμη ανθεί η μικροαστική οπτική του νεόπλουτου, όπου θεωρείται πιο trendy το ετοιματζήδικο απ' το χειροποίητο.

I.R.

Υ.Γ.: Και μην υποτιμάτε την πολλαπλή χρησιμότητα μιας βελόνας πλεξίματος σε κατάσταση ανάγκης...

17.3.10

Κεφαλας Λακωνιας, το βιολογικο χωριο


«Σχεδόν όλοι, και οι 320 κάτοικοι του χωριού μας, ασχολούμαστε με τη βιολογική καλλιέργεια της ελιάς. Σήμερα μάλιστα, το 40% του πληθυσμού είμαστε αγρότες με ηλικία μικρότερη των 45 χρoνών. Με στρωμένες εδώ τις δουλειές μας, ούτε που το σκεφτόμαστε να αναζητήσουμε αλλού το μέλλον μας...»
Φάνης Βλαχολιάς, βιοκαλλιεργητής, στα ΝΕΑ

Ο Κεφαλάς αποτελεί ένα Δημοτικό Διαμέρισμα του δήμου Θεραπνών, το οποίο απέχει 14 χλμ από την Σπάρτη και βρίσκεται στους πρόποδες του Πάρνωνα. Το όνομα του τωρινού δήμου, όπως φυσικά και του παλαιότερου που βρισκόταν στην ίδια περίπου περιοχή, προήλθε από την αρχαία πόλη της Λακωνίας, Θεράπνες. Στην αριστερή όχθη του Ευρώτα και νοτιοανατολικά της Σπάρτης κατά τους μυθικούς και προϊστορικούς χρόνους βρισκόταν η πόλη Θεράπναι ή Θεράπνη, η οποία κατά την παράδοση, πήρε το όνομα της από την κόρη του αυτόχθονου Λέλεγα, πρώτου βασιλιά της Λακωνικής. Ήταν κτισμένη πάνω σε λόφο, όπου υπήρχε ιερό του Μενελάου και η λοφοσειρά είχε ονομασθεί Μενελάϊο. Επίσης, υπήρχε ιερό της Ελένης που κατά τον Ηρόδοτο οι μητέρες πήγαιναν για θεραπεία τα δύσμορφα παιδιά τους. Λέγεται, ότι εκεί είχαν ταφεί η Ελένη και ο Μενέλαος. Κατά τους ιστορικούς χρόνους, ήταν κέντρο συναθροίσεως των Σπαρτιατών.

O Κεφαλάς βρίσκεται σε υψόμετρο 400 μέτρων. Έχει ήπιο μεσογειακό κλίμα και οι πρώτες μαρτυρίες για εγκατάσταση κατοίκων, ξεκινούν από την εποχή των Ενετών. To χωριό είναι αμφιθεατρικά κτισμένο με γραφικά σοκάκια και θέα προς τον Ταΰγετο. Στην σημερινή του μορφή άρχισε να φτιάχνεται γύρω στο 1835, που σύμφωνα με την τότε απογραφή είχε 33 κάτοικους, ενώ μια προηγηθείσα απογραφή οικισμών και πληθυσμού από τους Βενετούς, ως κατακτητές της Πελοπονήσσου, το 1750, αναφέρει πως ο Κεφαλάς τότε είχε 24 κατοίκους. Με μια μάτια στην δημογραφική – πληθυσμιακή εξέλιξη του χωριού, από το 1940 έως το 1950, είχε περίπου 450 κάτοικους. Η ανεργία και οι δυσκολίες που ακολούθησαν την κατοχή και τον εμφύλιο οδήγησαν τους νεότερους στην μετανάστευση και στην αναζήτηση καλύτερης τύχης σε Η.Π.Α., Καναδά, Αυστραλία. Την δεκαετία 1981 - 1991 είχαμε μια πληθυσμιακή αύξηση γύρω 2,50% και ο σημερινός πληθυσμός είναι 320 κάτοικοι. Οι κάτοικοι του ανέκαθεν ασχολιόντουσαν με την γεωργία και την κτηνοτροφία.

H βιολογική γεωργία ξεκίνησε το 1995, με παρότρυνση του τότε προέδρου της κοινότητας και ιδρυτικού μέλους της ομάδας παραγωγών, Αθανάσιου Μαλτέζου. Ξεκινώντας, εντάχθηκε σχεδόν το σύνολο των καλλιεργητών του χωριού στη βιολογική γεωργία με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ο μοναδικός θύλακας βιολογικής γεωργίας στην Ελλάδα. Στην συνέχεια, το ενδιαφέρον για παραγωγή βιολογικών προϊόντων επεκτάθηκε και στην κτηνοτροφία , με αποτέλεσμα μεγάλος αριθμός κτηνοτροφών της περιοχής να ενταχθούν με την σειρά τους στην βιολογική κτηνοτροφία. Απόρροια όλων των παραπάνω είναι το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή το 40% του συνολικού πληθυσμού του χωριού αποτελείται από κατοίκους κάτω των 45 χρόνων, οι οποίοι έχουν προβεί σε επενδυτικά σχέδια βελτίωσης.

Δείτε και σχετικό άρθρο της Καθημερινής το 2003.

Ο Κεφαλάς μοιάζει να είναι η πραγματοποίηση του «οράματος» για το μέλλον της Ελληνικής Γεωργίας. Νέοι άνθρωποι που αποφάσισαν να μην εγκαταλείψουν τον τόπο τους, ξεκίνησαν κάτι διαφορετικό, συνεργάστηκαν και τα κατάφεραν. Ένα ακόμη παράδειγμα του πώς μπορεί μια στενά δεμένη κοινότητα ανθρώπων να οργανώσει την ανάπτυξή της χωρίς να εξαρτάται από την κεντρική (και διεφθαρμένη) εξουσία. Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα τους: http://www.organicvillage.gr/

Πληροφοριακά, οι νέοι του Κεφαλά ήταν αυτοί που με αυτοθυσία και αυτοοργάνωση έσωσαν το χωριό τους από τις μεγάλες φωτιές του 2007.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP