8.7.10

Ελληνες Ανδρες που ξεχαστηκαν


Γεννημένος σε ένα ορεινό χωριό της Ρούμελης σε φτωχή οικογένεια κτηνοτρόφων, χωρίς να έχει αυτά που λέμε σήμερα “τυπικά και ουσιαστικά προσόντα” (χωρίς σπουδές, χωρίς πτυχία, χωρίς “καλές” γνωριμίες κτλ.), βρέθηκε το φοβερό καλοκαίρι του ᾿74 να υπερασπίζεται “τα λιγοστά στρέμματα γης” του στρατοπέδου της ΕΛ.ΔΥ.Κ. μαζί με τα λιγοστά αδέλφια του απ᾿ την Ελλάδα.
Ήταν από κείνους που ήλθαν στην Κύπρο την παραμονή της εισβολής και πριν προλάβουν να μάθουν τίποτα για τον τόπο, στον οποίο θα ζούσαν ένα κομμάτι της ζωής τους, βρέθηκαν μέσα σε λίγες ώρες, τα ξημερώματα, να χτυπιούνται απ᾿ τις βόμβες της τούρκικης αεροπορίας.

Όταν το φέρνει καμιά φορά η κουβέντα (και δεν το φέρνει συχνά, γιατί ανοιχτές πληγές 36 χρόνια δεν είναι “παίξε γέλασε”) και θέλει από μόνος του να πει για κείνες τις μέρες, τον ακούω να λέει για τις ηρωικές θυσίες των αδελφών του· για πράξεις παλικαριάς που δε μπορεί να φανταστεί ανθρώπου νους.
Γεμίζουν τα μάτια του, αλλά ποτέ δε του φεύγει δάκρυ.
-Στους Ήρωες δεν ταιριάζουν τα δάκρυα, μου λέει. Και εγώ δεν ήθελα να γλιτώσω. Μην νομίζεις ότι φυλαγόμασταν και πολύ, απ᾿ τη στιγμή που καταλάβαμε ότι ήμασταν αβοήθητοι. Η τύχη ήταν αυτή που έσωσε μερικούς…

Σαν τέλειωσε αυτός ο εφιάλτης γύρισε στην Πατρίδα. Γύρισε, όμως, χωρίς τα περισσότερα αδέλφια του. Ο πόνος ήταν αβάσταχτος... (Και η Πολιτεία ποτέ δε γύρισε να ρωτήσει τα παιδιά, που έσωσαν την Τιμή της Πατρίδας στην Κύπρο, αν έχουν ανάγκη, αν χρειάζονται κάτι, αν θέλουν τη βοήθειά της, για να σταθούν πάλι με αξιοπρέπεια στα πόδια τους.)
Τι να πρωτοαντιμετωπίσει; Τον αβάσταχτο πόνο των χαμένων αδελφών ή τις βιοτικές ανάγκες, που χτυπούν αμείλικτα και τον πιο σκληροτράχηλο; (Είπαμε πως δεν είχε κιόλας αυτά που λέμε σήμερα “τυπικά και ουσιαστικά προσόντα”.)
Στο σκληρό μεροκάματο, λοιπόν... Μεροδούλι μεροφάι…

Κάποια μέρα, λίγο καιρό μετά την επιστροφή, ακούστηκε ότι τον πήγαν οι δικοί του στον νοσοκομείο, γιατί κόπηκε με μαχαίρι… Μαθεύτηκε ότι χάραξε με το μαχαίρι βαθιά το στήθος απ᾿ τη μια μασχάλη μέχρι την άλλη και του έκαναν οι γιατροί ράμματα πολλά για να κλείσουν την πληγή.
-Πονούσε τόσο η ψυχή μου για τα χαμένα αδέλφια, μου λέει, που ήθελα να απαλύνω τον πόνο πληγώνοντας το κορμί… Αλλά, συμπληρώνει, αυτός ο πόνος δε μαλακώνει εύκολα. Ο χρόνος, ο πολύς χρόνος…

Στάθηκε, όμως, στα πόδια του… Μόνος, χωρίς την αρωγή της Πολιτείας…
Οικογενειάρχης καλός, βιοπαλαιστής μέχρι και σήμερα. Έχει μια ταβέρνα σε μια πόλη κοντά στο ορεινό χωριό, όπου γεννήθηκε. Όχι σαν τα μαγαζιά, που πάνε κύριοι με τα καλά τους και κυρίες με γούνες, αλλά σαν αυτά που συχνάζουν ταπεινοί άνθρωποι· σαν αυτά που το μεροκάματο βγαίνει με ιδρώτα…

Σαν περνάω καμιά μέρα να τον δω και τον βλέπω να προσπαθεί να κουμπώσει το πουκάμισο, για να μην φαίνεται η ουλή στο στήθος, του λέω:
-Μην κουμπώνεσαι… Αυτή η τομή είναι τιμή…
Και κείνος χαμογελά - μπορεί και πικρά - και κουνά το κεφάλι του…
Δεν τον ρώτησα και ούτε θα τον ρωτήσω ποτέ τι εννοεί με αυτό το - μπορεί και πικρό - χαμόγελο και το κούνημα του κεφαλιού…

Θανάσης Διάκος

(Στη φωτογραφία άντρες της ΕΛ.ΔΥ.Κ., τα αδέλφια του φίλου μου του Αργύρη, που τα περισσότερα τα άφησε πίσω…)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP