10.6.10

Ηταν μια φορα κι εναν καιρο ενας Ελληνας...


Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένας Έλληνας με γνωστούς και φίλους, όλοι τους πολύ ανήσυχοι... Ξαφνικά ο Έλληνας φοβάται για την πτώχευση της Ελλάδας, περιορίζεται οικονομικά, δυσανασχετεί και κατακρίνει την πολιτική της χώρας, σκέφτεται με περισυλλογή τους φόρους που γίνονται ολοένα και περισσότεροι. Τα ραδιόφωνα, οι εφημερίδες και η τηλεόραση διατρανώνουν το ελληνικό αδιέξοδο. Έτσι ο Έλληνας πελαγώνει και κλείνεται για ακόμα μία φορά στο λεγόμενο καβούκι του. Με όλα αυτά που ακούνε και οι υπόλοιποι Έλληνες αρχίζουν ν' ανησυχούν. Είναι όμως όντως οικονομική η πτώχευση ή πρόκειται για πτώχευση ηθικών φρονημάτων, πτώση του ενδιαφέροντος για την πατρίδα του και εξαφάνιση των ελληνικών προτύπων; Μήπως είναι περισσότερο συνετό καθώς κλείνεται ο Έλληνας στο καβούκι του να σκεφτεί αν πραγματικά η καρδιά του προβλήματος είναι οι άνθρωποι που έχουν την εξουσία και διαχειρίζονται τη χώρα, ή μήπως είναι ο ίδιος και οι υπόλοιποι που κάθονται σκεπτόμενοι στο καβούκι τους και όχι αγωνιζόμενοι γι' αυτά που πρέπει...

Έχω βαρεθεί ν' ακούω γύρω μου τις ίδιες και τις ίδιες συζητήσεις. Τα λόγια και η αγανάκτηση που κρύβονται απ' τον νεοέλληνα (το επίθετο "νεο" δεν είναι καθόλου τιμητικό), γίνονται φωνή και πράξη μόνο όταν χάνει τη βολή του, όταν του κατάσχουν την περιουσία και όταν χάνονται άδικα ψυχές. Μετά από λίγο όμως κι αυτό παύει να υπάρχει, γιατί δυστυχώς ξεχνάει εύκολα. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι οι τέσσερις αδικοχαμένες ψυχές στο κέντρο της Αθήνας. Θυμάμαι μία Ελλάδα "στο πόδι" για μία εβδομάδα, αλλά μετά ένα τίποτα. Όπως έκλεισε μία πόρτα στο παρελθόν, επέστρεψε και ο Έλληνας σ' αυτό που πολύ καλά ξέρει να κάνει... Να κάθεται να του πίνουν το αίμα μέχρι να στερέψει για να θυμηθεί, να βγει και να κραυγάσει.

Το να κάνουμε πλαστική σ' ένα μέρος του σώματός μας δεν έχει ουσία, γιατί είναι κάτι ψεύτικο πλέον και τεχνητό, απλά και μόνο για να είναι όμορφο στην επιφάνειά του. Έτσι όμως έχει καταντήσει η Έλλάδα. Μία κυρία, στην οποία κάνουν τη μία πλαστική μετά την άλλη, απλά για να φαίνεται στην επιφάνεια όμορφη κι ας από κάτω σάπια.

Μέσα σ' όλα όμως, υπάρχει και μια καρδιά. Μπορεί λοιπόν, να είναι σάπια κάτω απ' την επιφάνεια, αλλά στην καρδιά και στις φλέβες κυλάει γνήσιο το ελληνικό αίμα και το φέρουν ΧΙΛΙΑΔΕΣ Έλληνες. Έλληνες που την κρατούν ζωντανή, λαμπρών προγόνων ιχνηλάτες, τρανών αγωνιστών παιδιά, οδηγούμενοι απ' του Ελληνισμού το φως. Νέοι Σπαρτιάτες, με γενναία καρδιά, ανάβουν τις δάδες γεμάτοι οργή και περιμένουν... γιατί ξέρουν πως μιας νέας δόξας ανατέλλει ο καιρός... και σηκώνουν τις σημαίες ψηλά για μια Ελλάδα που θα σκεπάσει όλη τη γη.

Έτσι το ψέμα και η σαπίλα γίνονται όπλα και φωτιά εναντίον όλων!

Ζήτω η Νίκη!

Βενδίδα

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP