30.3.10

Ειρηνη ή Πολεμος


Α' μέρος

Το δίλημμα ή ερώτημα Ειρήνη ή Πόλεμος είναι ψεύτικο και ανόητο, αφού παραγνωρίζει έναν βασικό και καταφανή φυσικό νόμο: αυτόν της εναλλαγής των καταστάσεων. Καθώς τα πάντα στη ζωή είναι αλλαγή και επιστροφή, διαρκής πόλεμος δεν μπορεί να υπάρχει. Όπως δεν μπορεί να υπάρχει διαρκής ειρήνη. Οτιδήποτε από τα δύο είναι αφύσικο και ως εκ τούτου αντιανθρώπινο. Η διάρκεια στη ζωή και η σταθερότητα επιτυγχάνονται μέσα από την αλλαγή. Διαρκής νύχτα ή ημέρα δεν μπορεί να υπάρξει. Όπως έχει γράψει και ο Τυρταίος, η ίδια η ζωή δεν είναι παρά η εναλλαγή χαράς και λύπης. Είναι εύκολο να φανταστεί κάποιος πόσο αφόρητα βαρετή θα ήταν μια ζωή διαρκούς χαράς επί παραδείγματι. Η διαρκής ειρήνη δεν μπορεί να είναι παρά το ιδανικό ανωμάλων ή ανόητων ανθρώπων. Η συνεχής ειρήνη μετατρέπεται σε στασιμότητα και στειρότητα, σε λιμνάζοντα νερά, σε βούρκο.

Η αποδοχή του πολέμου δεν αποτελεί άρνηση της ειρήνης. Η ειρήνη μπορεί να είναι απολύτως δημιουργική κατάσταση, ο πόλεμος εξίσου. Ο άνθρωπος σε περιόδους ειρήνης μπορεί να δημιουργήσει απερίσπαστος και σε προσωπικό επίπεδο και σε συλλογικό. Αλλά σαν κατάσταση, η ειρήνη, θα παρακμάσει μοιραία και φυσικά. Η απολύτως φυσιολογική κατάσταση και τάση και στους ανθρώπους και στα έθνη της κατάκτησης και της εξάπλωσης θα φέρει τον πόλεμο. Και σε αυτήν την περίπτωση όποιος δεν είναι έτοιμος και ψυχολογικά, αλλά και από στρατιωτικής πλευράς, είναι χαμένος, αφού όπως πολύ εύστοχα είπε ο Μ. Ναπολέων «ο Θεός είναι με την πλευρά αυτού που έχει το καλύτερο πυροβολικό»!

Θα μπορούσε να αντιλέξει κανείς ότι δεν είναι αναγκαίο σε μία δίκαιη κοινωνία ανθρώπων, όπως διάφοροι ειρηνιστές κουλτουριάρηδες την οραματίζονται ξεπερνώντας σε αφέλεια ακόμη και τα νήπια, να απειλούνται η Τιμή και η Ελευθερία και η ίδια η ζωή, ώστε να πρέπει να καταφύγει κανείς στον πόλεμο για να τις προστατεύσει. Πέραν του ότι αυτή η κοινωνία δεν θα υπάρξει ποτέ, η διαρκής ειρήνη και η άρνηση του πολέμου αποτελούν τον θρίαμβο του ατομισμού και την δικαίωση της δειλίας. Όπως έγραψε και ο Έζρα Πάουντ: «οι άνθρωποι που φοβούνται τον πόλεμο και κάθονται, και πολεμούν /τα λόγια μου για τη μάχη, δεν έχουν αίμα κόκκινο, /μόνο τους πρέπει να σαπίζουν σε γυναίκεια ειρήνη/ μακριά από κει που κερδίζεται η αξία και τα σπαθιά συγκρούονται/ για τον θάνατο τέτοιων βρωμοθήλυκων έχω χαρά..». Στην διάρκεια της ειρήνης μπορούν να αναδειχθούν προσωπικές αλλά και συλλογικές αρετές και ικανότητες, στον πόλεμο όμως αναδεικνύονται οι υψηλότερες αξίες και δικαιώνεται η ύπαρξη. Θάρρος που φτάνει τον ηρωισμό, μαχητικότητα, συντροφικότητα, ετοιμότητα αποφασιστικότητα και οξυδέρκεια, αλτρουϊσμός, αυτοθυσία, υπερνίκηση του συνηθέστατου για την ειρήνη φόβου του θανάτου και τελικά του ίδιου του θανάτου. Κι ακόμη αν ο υπεράνθρωπος υπάρχει σαν δυνατότητα και σαν προοπτική, μόνο στη μάχη μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Μόνο πολεμώντας ξεπερνά κανείς το εγώ του και την ανθρώπινη διάστασή του, εκεί που ο χρόνος καταργείται και νιώθει την σύνδεσή του με τους μακρινότερους προγόνους του, αλλά και πολεμάει και για κείνους που δεν έχουν γεννηθεί ακόμη! Κι αν σαν εικόνα πολέμου προβάλλεται η μίζερη κατάσταση εξαθλίωσης, η εικόνα πεδίων μάχης όπως είναι, μετά την μάχη, γεμάτα πτώματα και τραυματίες, σκόπιμα κρύβεται και δεν προβάλλεται και η άλλη πλευρά του πολέμου: η εικόνα πολεμιστών κατά την διάρκεια της μάχης με αυτήν την παράξενη έξαψη και τον ενθουσιασμό, με κίνηση όμοια του ανέμου κι ακόμη οι νικηφόρες προελάσεις στρατευμάτων και ευτυχισμένα πλήθη που καλωσορίζουν γεμάτα ευγνωμοσύνη τους ελευθερωτές.

Ο πόλεμος είναι μία φυσική τάση στους ανθρώπους και τα κράτη, πολύ περισσότερο όπου υπάρχει κατοχή, εχθρικές απειλές και προκλήσεις(όπως στην πατρίδα μας). Η μη εκδήλωση και εκτόνωση αυτής της τάσης, η καταπίεση της δηλαδή, προκαλεί την ανάγκη υποκατάστατων αλλά και εκρηκτικά ξεσπάσματα, όπως συμβαίνει σε κάθε περίπτωση καταπίεσης των ενστίκτων. Έτσι μπορεί να αποφεύγεται ο πόλεμος όμως δεν υπάρχει κοινωνική ειρήνη αλλά ανταγωνισμός σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις, προσωπικές, κοινωνικές, επαγγελματικές, πρόκληση ψεύτικων, ως μη ανταποκρινόμενων σε πραγματικά προβλήματα και βαθύτερες ανάγκες, κοινωνικών και ταξικών αντιθέσεων. Όταν οι άνθρωποι, που έπρεπε ενωμένοι συνεπαρμένοι από ένα κοινό ιδανικό να πολεμούν κοινούς εχθρούς, εμποδίζονται στο να το κάνουν, τότε καταλύουν την όποια ενότητα μεταξύ τους και κατασκευάζοντας αντιθέσεις και προβλήματα στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου. Κι ακόμη περισσότερο, παρασυρμένοι από το αίσθημα του ανικανοποίητου που βασανίζει όποιον δεν πολεμά τον πραγματικό του εχθρό, αλλά πολεμά «τυφλά», χωρίς πραγματικό στόχο στρέφονται εναντίον του εαυτού τους και επιδεικνύουν αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Πίσω από το πλήθος ψυχολογικών και υπαρξιακών προβλημάτων των μοντέρνων ανθρώπων βρίσκεται η απουσία ιδανικών και του πολέμου γι αυτά. Ακόμα, το ισχυρό σε πολλούς, ειδικά νέους, ένστικτο και ανάγκη για περιπέτεια δεν βρίσκει φυσιολογική διέξοδο μέσα από έναν πόλεμο και έτσι διαστρέφεται και τους οδηγεί σε συμπλεγματικές αντικοινωνικές συμπεριφορές όπως τοξικομανία, αλκοολισμό, χουλιγκανισμό και αναρχισμό.

Είναι τόσο χαρακτηριστική και κυρίαρχη η ανάγκη για πόλεμο, η απουσία του και η μεταφορά του στην καθημερινή ζωή ώστε μία τελευταία μόδα είναι η διδασκαλία κανόνων πολέμου (της τέχνης του πολέμου και στρατηγικής) με στόχο την προσωπική ή επαγγελματική επιτυχία. Πλήθος βιβλίων επιτήδειων που εκμεταλλεύονται την φυσική ανάγκη του ανθρώπου για πόλεμο και νίκη κυκλοφορούν. Με την διαφορά ότι ενισχύουν τον ατομισμό και τις κοινωνικές διαμάχες.

Εβίτα Κ.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP