28.3.10

Πολεμος ενδοξος ειρηνης αισχρης προτιμοτερος


«Πόλεμος Πατήρ πάντων μεν εστί..» Ηράκλειτος. Στα σχολεία διδαχτήκαμε όλοι μας πως υπεράνω όλων, δεν βρίσκεται βέβαια η πατρίδα, αλλά η ειρήνη. Σε αυτόν τον «παράδεισο της ειρήνης και της δημοκρατίας» φυσικά οποιαδήποτε αντίθετη άποψη απαγορεύεται!

Όποιος μιλήσει υπέρ του πολέμου, γενικά και ειδικά, αντιμετωπίζεται ούτε λίγο ούτε πολύ ως ανώμαλος ή εξωγήινος. Κι όμως… Παρ’ όλα όσα πρέπει να πιστεύει κανείς σήμερα ο πόλεμος κατά τον Ηράκλειτο ήταν η γενεσιουργός αιτία πάντων, η Πρώτη Αρχή. Και σαν τέτοιος δεν θα μπορούσε παρά να λατρεύεται σαν Θεός. Οι ευρισκόμενοι σε αρμονία με την συμπαντική τάξη αρχαίοι Έλληνες απαλλαγμένοι από ειρηνιστικά κόμπλεξ είχαν τον αντίστοιχο θεό.

Σήμερα, στην επίμονη προσπάθεια των τελευταίων εξήντα περίπου χρόνων να απομακρυνθεί το πνεύμα και η ψυχή των Ευρωπαίων από κάθε σκέψη και απόφαση πολέμου, απομάκρυνση που έχει επιτευχθεί με την καλλιέργεια ενοχών και την καθ’ όλα ειρηνιστική και δημοκρατική πλύση εγκεφάλου, η ρήση του Ηράκλειτου φαντάζει απίθανη και εξωπραγματική γι’ αυτό άλλωστε και παρερμηνεύεται. Ο πόλεμος έχει ταυτισθεί με την απώλεια ζωών και την καταστροφή, την πείνα, την φτώχεια και την εξαθλίωση. Φυσικά και αυτές είναι κάποιες από τις βασανιστικές, αλλά και παροδικές, συνέπειες ενός πολέμου. Πέραν του ότι αυτό που έχει σημασία στον πόλεμο είναι η επίτευξη του σκοπού για τον οποίο γίνεται και μοιραία η ανθρώπινη ζωή, αλλά και η ευημερία, έρχονται σε δεύτερη μοίρα αφού υπάρχουν αξίες ανώτερες αυτών, ειδικά σήμερα όμως, είναι ανόητο ή έστω μη ρεαλιστικό να ταυτίζουμε τον πόλεμο με αυτά τα γεγονότα και καταστάσεις λες και αυτές είναι άγνωστες σε καιρό ειρήνης!

Στους ειρηνικούς καιρούς μας η ζωή κοστίζει πολύ φθηνά και περισσότερο από κάθε άλλη φορά ο άνθρωπος είναι ερήμην του τόσο πολύ εκτεθειμένος στο θάνατο. Ο θάνατος είναι τόσο εύκολος σήμερα, ώστε η πεποίθηση ότι από τύχη ζούμε δεν είναι υπερβολική. Η πείνα, η φτώχεια και η εξαθλίωση, η κοινωνική αδικία, η αυθαιρεσία είναι κυρίαρχες. Κάθε δύναμη αντίστασης έχει εξουδετερωθεί εξαιτίας των πολλών προβλημάτων και της μίζερης καθημερινότητας. Οι άνθρωποι δεν σκέφτονται τίποτε άλλο παρά μόνο το πώς θα ξεπεράσουν τα δυσβάσταχτα οικονομικά τους προβλήματα και θα επιβιώσουν. Και όλα αυτά χωρίς να υπάρχει όπως στον πόλεμο κάποιος λόγος να ανέχεται κανείς όλα αυτά, κάποιο υπέρτατο Ιδανικό που να δίνει τη δύναμη να τα αντέξει κανείς. Κι ακόμη χειρότερα, οι Ευρωπαίοι σήμερα είναι σκλάβοι χωρίς να μπορούν να αντισταθούν και να προσπαθήσουν να ανατρέψουν αυτήν την καταπιεστική τάξη πραγμάτων με τον πιο φυσικό και αποτελεσματικό τρόπο: τον πόλεμο. Ποτέ σε πόλεμο ο άνθρωπος δεν βρέθηκε τόσο πολύ και τόσο παθητικά υποταγμένος στο μοιραίο, όσο σε αυτόν τον σύγχρονο, νοσηρά παρατεινόμενο καιρό ειρήνης.

Η αποκοπή του ανθρώπου από τις ρίζες του και ο αντιφυσικός τρόπος ζωής, κυρίως στις πόλεις, του έχουν δημιουργήσει έναν υπερβολικό φόβο για τον θάνατο λες και είναι κάτι που μπορεί να αποτραπεί, καθώς επίσης και φόβο για τη ζωή και τις διάφορες εκφάνσεις της αλλά και υπερβολική αγάπη γι αυτήν και αναγωγή της σε υπέρτατη και αυτοτελή αξία, ενώ ουσιαστικά η ζωή αποκτά νόημα μόνο σε συσχετισμό με άλλες αξίες, όπως η Ελευθερία και η Τιμή. Αλλιώς δεν αποτελεί παρά μια μηχανική λειτουργία των αισθήσεων, μια βασανιστική αναμονή του θανάτου (εξ ου και τα διάφορα υπαρξιακά προβλήματα των σημερινών εναρμονισμένων με το «πνεύμα» της εποχής μας ανθρώπων). Και ο μόνος τρόπος να διαφυλάξει κάποιος και κατ’ επέκταση ένα έθνος την ελευθερία και την τιμή του είναι με τον πόλεμο. Γι αυτό ο πόλεμος στο βάθος δεν είναι παρά η κατάφαση της ζωής. Η δυνατότητα δε και η προοπτική του ένδοξου θανάτου, με την έννοια του θανάτου στο πεδίο του αγώνα, αποτελεί δώρο των Θεών και τιμή και δικαίωση της ζωής. Αυτός ο θάνατος δεν είναι άδικος, δεν είναι τρομακτικός, δεν είναι το μακάβριο τέλος της ζωής, δεν προκαλεί αγωνία και την επιθυμία να κρατηθεί κανείς σπασμωδικά από τη ζωή, δεν είναι σίγουρα σαν εικόνα ο σκελετός με το δρεπάνι. Αυτός ο θάνατος στον πόλεμο είναι δίκαιος, είναι η υπέρβαση της ζωής και προκαλεί χαρά, με μια χροιά μελαγχολίας ίσως, αυτού του λεπτότατου συναισθήματος που συνυπάρχει με κάθε βαθιά ικανοποίηση. Ο θάνατος δεν κόβει το νήμα της ζωής του Πολεμιστή, τον παρασύρει, τον εξυψώνει, τον αποθεώνει! Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη αγάπης και σεβασμού για τη ζωή από το να τη θυσιάσει κάποιος για μία Ιδέα.


Συνεχίζεται...
Εβίτα Κ.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP