31.3.09

Μακεδόνες Μαχητές



ΠΑΝΤΑ ΝΙΚΕΣ!

28.3.09

1821-2009


Επέτειος της Επανάστασης του 1821. Εκατόν ογδόντα οκτώ χρόνια από το ξύπνημα του γένους. Είναι άραγε επίκαιρη η μνήμη των ημερών εκείνων ή θα έπρεπε να μπει στο ‘χρονοντούλαπο της ιστορίας’;

Ακούμε αυτές τις μέρες από ‘επίσημα στόματα’ τις στομφώδεις πομφόλυγες που μοιάζουν βγαλμένες από αραχνιασμένα βιβλία ανερμάτιστων δασκαλάκων. Εξυμνούν την επανάσταση, αναμφίβολα, πλην όμως τής προσδίδουν έναν χαρακτήρα πέρα για πέρα μουσειακό και απρόσιτο, σε βαθμό τέτοιον ώστε να προκαλούν μονάχα χασμουρητά αν όχι θυμηδία στο όποιο ακροατήριο. Ακούμε φυσικά και τις συνήθεις πλέον υστερικές κραυγές εναντίον του εορτασμού της επετείου, από στόματα κούφια που χάριν εντυπωσιασμού ή προπαγάνδας υπερβαίνουν κάθε όριο λογικής και νηφαλιότητας, αποδίδοντας στον ξεσηκωμό χαρακτηριστικά έγκυρα μονάχα για την οργιώδη φαντασία των ίδιων.

Και οι δύο προσεγγίσεις είναι λανθασμένες και επικίνδυνες, καθώς με τον τρόπο της η καθεμία, συνειδητά ή αθέλητα, απαξιώνει τον ξεσηκωμό του γένους στη συνείδηση των νέων Ελλήνων, καθιστώντας τον είτε ‘μια βαρετή ιστορία’ κενή κάθε περιεχομένου, είτε μία έκφραση ‘ένοχου παρελθόντος’ για το οποίο ένας τάχα σκεπτόμενος πολίτης οφείλει να αισθάνεται τύψεις και να πράττει τα μέγιστα προκειμένου να αποκαταστήσει τις ‘βαρβαρότητες’ που διέπραξαν οι πρόγονοί μας.

Για εμάς, η Επανάσταση του ’21 είναι μνήμη, τιμή αλλά και παρόν. Οι ήρωές της δεν είναι άψυχα πορτρέτα καρφιτσωμένα σε έναν βρώμικο τοίχο, είναι μακρινοί παππούδες μας, με σάρκα και οστά, άνθρωποι που χαμογελούσαν, έκλαιγαν, πλήγιαζαν, πονούσαν, κοίταζαν τον ήλιο περήφανα. Οι νίκες τους στα πεδία των μαχών δεν είναι μερικές ακόμη αδιάφορες σελίδες ιστορίας που πρέπει να αποστηθίσουμε ξερά, είναι μάχες που έγιναν, θέατρα θριάμβου και πόνου, σκηνές όπου πολλοί είδαν τον αδελφό τους να κομματιάζεται και να πέφτει νεκρός, και όλοι μαζί έκλαψαν συγκινημένοι όταν η νίκη είχε διαλέξει στρατόπεδο. Το Βαλτέτσι, η Αλαμάνα, η Γραβιά, η Τριπολιτσά, το Ναύπλιο, η Χίος, τα Δερβενάκια, το Καρπενήσι, το Μεσολόγγι, η Ακρόπολη δεν είναι απλά μια αράδα ονομάτων χωρίς περιεχόμενο – είναι θέατρα μαχών, κατά τις οποίες οι στρατηγικοί ελιγμοί που επιλέχθηκαν ήταν τέτοιοι που θα ζήλευε κάθε σύγχρονος επιτελικός νους.

Η Επανάσταση δεν πέθανε από το βαρύ φορτίο του χρόνου. Είναι ζωντανή, ένα κύτταρο του μυαλού και της καρδιάς μας, που μας τριβελίζει κάθε φορά που αδρανούμε, και μας υπενθυμίζει τι μπορεί να πετύχει μια χούφτα γενναίων ανθρώπων ορκισμένη να μην υποταχθεί στον τύραννο. Δεν είμαστε ελεύθεροι σήμερα, είμαστε σκλάβοι των ολιγαρχιών εκείνων που εξουσιάζουν τις οικονομίες των άλλοτε ελεύθερων λαών, ταπεινώνουν την εθνική τους συνείδηση και επιβάλλουν το δικό τους κοινωνικό νόμο και τρόπο ζωής. Ο εχθρός υπερτερεί κατά πολύ – σε δύναμη, όπλα, μεθόδους καταστολής. Υστερεί μονάχα σε ένα σημείο – στο ηθικό. Έχουν απέναντί τους την ανυποχώρητη βούληση όσων μένουν ελεύθεροι στην ψυχή να μην ταπεινωθούν και να παλέψουν για την ελευθερία τους με κάθε τίμημα, με κάθε κόστος.

Είμαστε λίγοι ίσως σήμερα όσοι δεν υποχωρούμε. Λίγοι ήταν και τότε, μια χούφτα ‘τρελών’. Τα έδωσαν όλα, νίκησαν πολλές φορές, ηττήθηκαν άλλες, έζησαν θριάμβους αλλά και πανωλεθρίες. Είδαν φίλους και αδέρφια να χάνονται, μα η ατσάλινη θέληση και η πίστη ότι το συλλογικό καλό του γένους αξίζει κάθε ατομική θυσία, τους κράτησε. Με όλα τα λάθη και τα στραβοπατήματα, βγήκαν νικητές.

Σήμερα είναι η ώρα του δικού μας ξεσηκωμού. Είναι η ώρα που καλούμαστε να αποδειχθούμε αν όχι καλύτεροί τους, τουλάχιστον αντάξιοι. Είναι η δική μας ώρα να ρίξουμε τη σπίθα που θα ανάψει την μεγάλη φλόγα μιας νέας Επανάστασης του γένους, εθνοφυλετικής και μαζί κοινωνικής – ακριβώς όπως και τότε. Θα γνωρίσουμε νίκες και ήττες, φυσικά. Στο τέλος, η πίστη μας στο δίκαιο του αγώνα μας, και η αίσθηση του χρέους να μην ντροπιάσουμε όσους μάτωσαν για μας, θα μας χαρίσει την νίκη. Για να μπορούν οι ψυχές των μακρινών παππούδων μας να γείρουν ‘ήσυχες πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου’. Για να είμαστε κι εμείς αργότερα ήσυχοι πως πράξαμε το σωστό…

Η Επανάσταση εμπνέει. Στο παρόν, στο Τώρα, σαλπίζει παιάνα ξεσηκωμού, για να κατακτήσουμε και πάλι την Ελευθερία και την Αξιοπρέπειά μας. Γι’ αυτό και το σύστημα, με κάθε τρόπο παλεύει να την απαξιώσει, να αλλοιώσει το μήνυμά της, να την παρουσιάζει αναχρονιστική. Εμείς έχουμε χρέος να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα, και να ξεχυθούμε για τον ξεσηκωμό της δικής μας γενιάς. Γιατί όσο και αν μοχθούν να μας εμφυσήσουν το πρότυπο του αφανούς Νενέκου, εμείς πάντα θα έχουμε την εικόνα του Νικηταρά στον νου, να μας δίνει κουράγιο όταν κινδυνεύουμε να λιποψυχήσουμε. Και αυτό, πολύ απλά, τα λέει όλα…

Δέσποινα

27.3.09

Χαμένη γη και προσφυγιά...


Συμπεριλαμβάνεται ντοκουμέντο:
Ηχητικό απόσπασμα από την παράσταση
"Το Μεγάλο μας Τσίρκο" του Ι. Καμπανέλη του 1973.
(Νίκος Ξυλούρης, Τζένη Καρέζη, Κώστας Καζάκος)

26.3.09

Οφθαλμός αντί οφθαλμού...

Ο 27χρονος ιρανός Majid Movahedi έριξε οξύ στο πρόσωπο της 31χρονης Ameneh Bahrami, επειδή αρνήθηκε την πρόταση γάμου που της έκανε, με αποτέλεσμα η γυναίκα να τυφλωθεί και παραμορφωθεί.

Από τον Οκτώβριο του 2004, που έγινε το συμβάν, η γυναίκα έχει υποβληθεί σε 17 πλαστικές εγχειρήσεις, αλλά η παραμόρφωσή της είναι τέτοια που ο δράστης πέτυχε τον σκοπό του, που όπως ομολόγησε ήταν να μην θελήσει να την παντρευτεί κανένας άλλος.


Η δικαιοσύνη του Ιράν, βασισμένη στον ισλαμικό νόμο, αποφάσισε ότι η ποινή του είναι να τυφλωθεί με οξύ από το θύμα του. Η Bahrami θα ρίξει 20 σταγόνες οξύ στο κάθε μάτι του ναρκωμένου Movahedi. Σε περίπτωση που λιγοψυχήσει κατά τη διάρκεια εκτέλεσης της ποινής, θα αναλάβει να την ολοκληρώσει η μητέρα της. Η τυφλή γυναίκα είναι σίγουρη ότι δεν θα χρειαστεί την συνδρομή της μητέρας της, δηλώνοντας "Με κορόιδευε ακόμη και στο δικαστήριο. Τώρα ικετεύει για έλεος, ζητώντας να του αφήσω τουλάχιστον το ένα μάτι. Αλλά είναι πια πολύ αργά".

Το Ιράν εφαρμόζει αυστηρά τον νόμο της σαρία από την ισλαμική επανάσταση του 1979. H αποστασία, το εμπόριο ναρκωτικών, ο φόνος, η ένοπλη ληστεία, ο βιασμός και η μοιχεία επισύρουν την ποινή του θανάτου και ο μόνος που έχει το δικαίωμα να δείξει έλεος είναι ο θιγόμενος.

Η ηθική ικανοποίηση της ανταπόδωσης. Μια "μη πολιτισμένη" αίσθηση δικαίου, που στις κοινωνίες της δύσης αντικαταστάθηκε με οικονομική "αποζημίωση" - όπου το χρήμα αγοράζει την Τιμή, για να στοιχίζει η ποινή μόνο σ' αυτούς που δεν το έχουν.

25.3.09

Η ξεφτίλα μιας "σοβαρής" εφημερίδος

Το πρωτοσέλιδο:


Η λεζάντα της κεντρικής φωτογραφίας:

«Δύο Ελληνόπουλα καθισμένα δίπλα-δίπλα παρακολουθούν την παρέλαση της 25ης Μαρτίου στην Αθήνα. Μπορεί να μοιάζει εικόνα από το μέλλον, αλλά ανήκει στο παρόν και έρχεται από το παρελθόν του ελληνισμού. Η ελληνικότητα ήταν πάντα μια έννοια που δεν ορίστηκε από φυλές, ψευδογονίδια και χρώματα. Έλληνες πάντα ήταν οι της κοινής παιδείας μετέχοντες».


Χρειάστηκε μόλις μία φωτογραφία και τέσσερις φράσεις για να χάσει κάθε ίχνος εγκυρότητας η "Καθημερινή", εκμεταλλευόμενη αισχρά μία Εθνική εορτή, χάριν της πολυφυλετικής προπαγάνδας. Ο συντάκτης πρέπει να προσπάθησε σκληρά για να βάλει σε ΚΑΘΕ φράση και ένα ψέμα:
>> Χαρακτηρίζει "Ελληνόπουλα" τα δύο παιδιά, μη γνωρίζοντας καν αν το μαύρο κοριτσάκι έχει έστω την ελληνική υπηκοότητα. (Πόσο μάλλον που η υπηκοότητα δεν ορίζει την εθνικότητα).
>> Αναφέρει ως "εικόνα που έρχεται από το παρελθόν του ελληνισμού" την ύπαρξη μαύρων ...Ελλήνων! (Τύφλα να'χει ο αμερικανοεβραίος Μπερνάλ και η αφροκεντρική "μαύρη Αθηνά" του, δηλαδή).
>> Δηλώνει ότι η ελληνικότητα ήταν "πάντα" μια ...αφηρημένη έννοια, που δεν έχει σχέση με "φυλές, ψευδογονίδια και χρώματα", απορρίπτοντας τους ίδιους τους αρχαίους που έθεταν ως σημαντικότερη παράμετρο το όμαιμον.
>> Υιοθετεί την αγαπημένη των αντεθνικιστών διαστρέβλωση της ρήσης του φυλετιστή Ισοκράτη περί "κοινής παιδείας", αποδίδοντάς της μάλιστα δογματική διαχρονικότητα, για να ...τεκμηριώσει "ελληνικότητα" σε ένα αφρικανικής καταγωγής κοριτσάκι με "κοινή παιδεία" επιπέδου πρώτων τάξεων δημοτικού.

Αυτή η αναίσχυντη διεθνιστική μαύρη προπαγάνδα, χωρίς την παραμικρή αναφορά στην ουσία της ημέρας, είναι και το μόνο αφιέρωμα της πάλαι ποτέ "δεξιάς" εφημερίδος στην μεγίστη Εθνική Εορτή των Ελλήνων. Διατελώντας σε εντεταλμένη υπηρεσία, η εφημερίδα αποκαλύπτει την "Ελλάδα" που οραματίζονται τα αφεντικά του κόσμου: μια μιγαδική, πολυφυλετική σούπα ανθρώπων που έχουν ξεχάσει τις ρίζες τους, τις πατρίδες τους, τις γλώσσες τους, την ιστορία τους. Ανθρώπων που γνωρίζουν μόνο το καταναλωτικό τους παρόν.

Εμετικό.

Στιγμές και Σημαίες της Επανάστασης



Ποια μάνα χάνει το παιδί κι η λύπη δεν τη λιώνει;
Η Ελληνίδα για την Πατρίδα.

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!

23.3.09

Ένα "αναχρονιστικό" σχολείο

Στη Γαλλία του 21ου αιώνα φανταστείτε πεντακόσιες μαθήτριες να φωνάζουν με μια φωνή «Ζήτω ο αυτοκράτορας!» και όχι μόνον αυτό, αφού το ντεκόρ τριγύρω τους παραπέμπει στην αυτοκρατορική αυλή του Μεγάλου Ναπολέοντα και τα πάντα, ακόμα και τα ρούχα τους, είναι στο στιλ του 18ου αιώνα! Αυτό συμβαίνει κάθε 2 Δεκεμβρίου, στην επέτειο της μάχης στο Οστερλίτς, στο Maison d’ Education de la Legion d’ Honneur, το εκπαιδευτικό μέγαρο της Λεγεώνας της Τιμής.


Το Λύκειο Θηλέων, γνωστό ως Lycee d’ honneur, ιδρύθηκε από τον Μέγα Ναπολέοντα την 1η Ιουλίου 1811 προς τιμήν των πεσόντων στις μάχες και των παρασημοφορημένων του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής. Την εποχή που φτιάχτηκε το πρότυπο εκπαιδευτικό ίδρυμα δικαίωμα να πάνε σε αυτό είχαν μόνον οι θυγατέρες όσων είχαν τιμηθεί με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Η προϋπόθεση αυτή ισχύει μέχρι και σήμερα για να γίνει δεκτή μια μαθήτρια στην περίφημη σχολή του Ναπολέοντα. Τα κορίτσια πρέπει να έχουν συγγένεια αίματος με κάποιον τιμημένο με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Μπορεί να είναι ο προπάππους τους. Σημασία έχει να κατάγονται από κάποιον ένδοξο πρόγονο. Τους γενικούς κανόνες εκπαίδευσης και συμπεριφοράς μέσα στο Lycee d’ honneur τους θέσπισε ο ίδιος ο Ναπολέων, θέλοντας να φτιάξει το τελειότερο και αρτιότερο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Γαλλίας.


Το ένδοξο πνεύμμα «για την τιμή και την πατρίδα» είναι αυτό που κυριαρχεί και οι μαθήτριες πρέπει να κάνουν θυσίες για να το ακολουθήσουν. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να ακολουθούν το τελετουργικό που προβλέπεται σε ό,τι κι αν κάνουν. Από τα γεύματα μέχρι και τον κοιτώνα, υπάρχουν δεκάδες κανόνες που ρυθμίζουν τις λεπτομέρειες που πρέπει να ακολουθούν για να μην παρεκλίνουν της ηθικής και της τάξης οι κόρες με τη δοξασμένη καταγωγή. Οι μαθήτριες είναι εσωτερικές. Κάθε Τετάρτη απόγευμα έχουν έξοδο μερικών ωρών, ενώ το Σαββατοκύριακο μπορούν να διανυκτερεύσουν στο σπίτι τους.


Μια παλιά μαθήτρια της σχολής, η Ζοέλ Μπιντού, η οποία θήτευσε στο λύκειο αυτό από το 1958 έως το 1966, θυμάται πως, εκτός από γνώσεις, οι καθηγητές προσπαθούσαν να τους περάσουν και την ιδέα να παντρευτούν αξιωματικό του Στρατού για να… γεννήσουν στρατιώτες. Παρά το αυστηρό της υπόθεσης και τα μικροπαράπονα, οι αιτήσεις των οικογενειών που επιθυμούν η θυγατέρα τους να γίνει μέλος της Ναπολεόντειας Σχολής είναι χιλιάδες κάθε χρόνο. Η επιλογή των μαθητριών που θα γραφτούν τον Σεπτέμβριο γίνεται από τον Ιανουάριο. Τα κριτήρια είναι αυστηρά, γιατί οι θέσεις είναι λίγες και οι επίδοξες Lyceennes d’ Honneur είναι πολλές. Συνήθως μία στις τρεις έχει τα απαραίτητα προσόντα να γίνει εσωτερική στο Maison d’ education de la Legion d’ honneur. Οσο για τις μαθήτριες, χαίρονται που αποτελούν την ελίτ της μαθητικής νεολαίας της χώρας τους. Οπως υποστηρίζει η Αλί, της οποίας η οικογένεια αριθμεί πολλά μέλη της Λεγεώνας της Τιμής, «πραγματικά πιστεύετε ότι, αν δεν μας άρεσε, θα μέναμε;». «Το μόνο κακό είναι ότι δεν έχουμε αγόρια γύρω μας, αλλά αυτό είναι το μόνο αρνητικό του σχολείου μας. Βλέπουμε μόνο κορίτσια, αλλά εδώ γίνονται φιλίες που κρατάνε για μια ζωή» συνεχίζει η Ματίλντ, μαθήτρια της τελευταίας τάξης του Λυκείου, η οποία δηλώνει πολύ περήφανη για το σχολείο της. «Ο,τι κάνουμε εδώ είναι επένδυση για το μέλλον μας» λέει.


Οι μαθήτριες δεν μαθαίνουν μόνο τα κλασικά μαθήματα αλλά κάνουν και μαθήματα μουσικής, γυμναστικής, γλυπτικής, χειροτεχνίας, διάφορα ομαδικά ή ατομικά αθλήματα και θέατρο. Τα μαθήματα ξεκινούν στις 7.30 το πρωί και τελειώνουν στις 10.30 το βράδυ. Μεσολαβούν τα γεύματα και κάποιος χρόνος ξεκούρασης, αλλά γενικώς είναι ένα βαρύ και γεμάτο πρόγραμμα που δεν αφήνει περιθώρια τεμπελιάς στις μαθήτριες. Τα προγράμματα της σχολής είναι τόσο πλούσια σε δραστηριότητες και γνώσεις, ώστε οι μαθήτριες να μπορούν να ανακαλύψουν σε τι έχουν κλίση και αναλόγως να πορευτούν στον επαγγελματικό τους προσανατολισμό.

Δύσκολες και αυστηρές είναι οι συνθήκες στο Lycee d’ honneur, αλλά η επιτυχία των μαθητριών είναι εξασφαλισμένη! Για 100% επιτυχία των κοριτσιών που φοιτούν στην ιστορική σχολή κάνουν λόγο τα στατιστικά του ιδρύματος. Καμία μαθήτρια δεν μένει εκτός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, αφού το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που ακολουθείται στη Σχολή του Ναπολέοντα δεν αφήνει περιθώρια αποτυχίας. Αν κάποια μαθήτρια δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των μαθημάτων και των καθηγητών, κόβεται πολύ πριν φθάσει στην τελευταία τάξη.

«Το σχολείο τους δίνει όλα τα εφόδια για να μορφωθούν κάτω από τις καλύτερες δυνατές συνθήκες εκπαίδευσης» υποστηρίζει η μαντάμ Μανιέ, η βιολόγος της σχολής. Μια άλλη καθηγήτρια, η μαντάμ Στεφανί Μισό με προϋπηρεσία δεκαπέντε χρόνων στο Εκπαιδευτικό μέγαρο της Λεγεώνας της Τιμής, υπεραμύνεται των κανόνων της σχολής. «Μπορεί να μοιάζει ότι είναι άλλης εποχής, αλλά έτσι όπως προετοιμάζουμε τις μαθήτριές μας το αποτέλεσμα δείχνει ότι τελικά προηγούμαστε της εποχής μας».


Το πλήρες άρθρο εδώ.

Η ιστοσελίδα του σχολείου: MELH

21.3.09

Καλή Άνοιξη, καλή Ανάσταση


17.3.09

Μάθημα Παιδείας: Το κύπελλο του Πυθαγόρα

Κατά την τοπική παράδοση της Σάμου, ο φιλόσοφος έφτιαξε το κύπελλο για να πίνει με μέτρο τον οίνο. Εσωτερικά, είχε μία γραμμή που όριζε ως που έπρεπε να γεμίσει κανείς. Μια στάλα παραπάνω και η κούπα άδειαζε όλο το κρασί της από μία κρυφή οπή στη βάση.

Καλείται επίσης "κύπελλο του Δικαίου" διότι αντανακλά και μία από τις βασικές αρχές του Δικαίου, αυτήν της Ύβρεως και Νεμέσεως. Όταν το όριο ξεπερνιέται (ύβρις), δεν χάνονται μόνον όσα έχουν ξεπεράσει το όριο, αλλά και όλα τα προηγούμενα που είχαν αποκτηθεί (νέμεσις).

Διά της απλής εφαρμογής μιας υδραυλικής αρχής, ο φιλόσοφος Πυθαγόρας μας διδάσκει απ' τα βάθη του χρόνου, να δεχόμασθε το άριστο μέτρο και να απολαμβάνουμε τον οίνο που ήδη έχουμε στην κούπα μας αντλώντας την μέγιστη ωφέλεια.

Έαν κάποιος, αντί να δεχθεί την άριστη ποσότητα (αυτή που του αναλογεί και που αρκεί για να τον ικανοποιήσει), υπερβεί έστω και λίγο τα όρια, η κούπα ξεχειλίζει, χύνοντας στο έδαφος όλη την προϋπάρχουσα ποσότητα. Μη απολαμβάνοντας αυτό που ήδη υπάρχει και ζητώντας κάτι παραπάνω από τα επιτρεπτά όρια, φεύγει μέσα από τα χέρια του και αυτό που θα έπρεπε να τον είχε ευχαριστήσει αλλά που δεν το κατεδέχθη, ζητώντας το πέραν των ορίων επιπλέον...

Ένας μαθητής λυκείου μας δείχνει πώς λειτουργεί:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP