30.1.09

ΙΜΙΑ 2009: Θα είμαστε εκεί!


Γιατί η μνήμη είναι απαραίτητη προϋπόθεση της ύπαρξής μας. Λαοί που ξέχασαν, έσβησαν – έγιναν μονάχα λίγες ανιαρές γραμμές σε κάποια μουντζουρωμένη σελίδα ιστορίας. Ανώνυμοι, ξεχασμένοι, ντροπιασμένοι, άδοξοι, θλιβερά απομεινάρια μιας κάποτε ένδοξης ιστορίας, όνειδος για τους προγόνους και άχθος για τους επιγόνους.

Γιατί ετούτος ο λαός δεν γονατίζει, παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του. Οι τρεις νεκροί αξιωματικοί των Ιμίων, για εμάς δεν αποτελούν κάποιους ένστολους δημόσιους υπαλλήλους ανάμεσα στους πολλούς, αλλά ενσαρκώνουν τα στοιχεία εκείνα που έχουν από καιρού εκλείψει στην συνείδηση των πολλών – απαιτεί ηρωισμό να αντιμετωπίσεις συνειδητά τον κίνδυνο του χαμού, πιστός στο χρέος και το καθήκον. Και καμία «διαταγή ανωτέρων» δεν είναι αρκετή να σε ρίξει στο καμίνι την ώρα που φλέγεται, παρά μόνο η συναίσθηση της ιερής ευθύνης απέναντι στους προγόνους σου που πέρασαν, και τους αγέννητους που μέλλει να έρθουν. Να έρθουν επειδή εσύ φρόντισες για αυτό – και να μνημονεύουν το όνομά σου, χαρίζοντάς σου την υστεροφημία, την συγκινητική αυτή τιμή που μόνο οι εκλεκτοί μπορούν να απολαύσουν.

Γιατί η μνήμη μιας θυσίας, δεν είναι ποτέ μοιρολόγι και μεμψιμοιρία – είναι πείσμα και λυσσαλέο αντιπάλεμα. Η επέτειος των Ιμίων για εμάς δεν σημαίνει κόλλυβα, ούτε καν απλώς την ιερή απότιση τιμών. Η επέτειος των Ιμίων έχει πρωτίστως συμβολικό χαρακτήρα. Μνήμη σημαίνει να μην συγχωρείς – τα σκόπιμα λάθη, την προδοσία, την εγκληματική υποχώρηση. Σημαίνει να δηλώνεις παρών. Και τότε, και τώρα, και πάντοτε. Να διατρανώνεις πως αρνείσαι να συμβιβαστείς με την ζωή που άλλοι χάραξαν για σένα, εις βάρος σου, εξυπηρετώντας μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Πως θα είσαι πάντα παρών στην αντίσταση, πως δεν θα αφήσεις τους ιθύνοντες νόες του συστήματος ανενόχλητους να επαναλάβουν ό,τι και τότε. Πως θα βρίσκεσαι πάντα μπροστά τους, ασυμβίβαστος, αγέρωχος, ανυποχώρητος.

Δεν είναι η μνήμη καθεαυτή που ενοχλεί το σύστημα και τα παρακρατικά μαντρόσκυλά του, με το όνομα ‘antifa’ γραμμένο στο λουρί τους. Είναι ακριβώς αυτό το βροντερό παρών που βοά αβάσταχτο στα αυτιά τους. Θα βόλευε πολύ να οδυρόμαστε απλώς για χαμένα μεγαλεία και προδομένα όνειρα. Εμείς όμως, είμαστε πολλά βήματα παραπέρα – δεν θρηνούμε, είναι η οργή που βγαίνει μανιασμένη από τα στήθη μας και αλυχτά στα βάθη της νύχτας. Είναι το λυσσαλέο μίσος που μας ωθεί να μην σταματήσουμε στιγμή, προτού ο κόσμος αυτός έρθει στα μέτρα μας, στα μέτρα των ευγενών ονείρων μας και του μεγαλείο της ψυχής μας. Στο άκουσμά του, οι βασιλείς και οι τύραννοι λουφάζουν τρομαγμένοι, και εξαπολύουν τα αναλώσιμά σκουπίδια τους να μας κόψουν τον δρόμο. Ευσεβείς πόθοι… Είμαστε ανίκητοι, γιατί είναι το φως και το δίκαιο που δίνουν φτερά στις δρασκελιές μας. Και θα είμαστε πάντα ανίκητοι, στου κύκλου τα γυρίσματα τα διηνεκή…

Θα είμαστε όλοι εκεί. Όχι για να κλάψουμε, μα για να υψώσουμε άπαρτο κάστρο αντίστασης. Όχι για θρήνους – για μάχη και αγώνα. Και τώρα, και πάντα. Θα νικήσουμε.


Δέσποινα

29.1.09

Για έναν λαό που πεθαίνει... τον δικό σου λαό!



Αγωνίσου για το δικαίωμα να ζήσεις.
Τίποτα δεν χαρίζεται στον κόσμο ετούτο.
Πλαισίωσε τις τάξεις της Χρυσής Αυγής.


Η ελληνική έκδοση του γνωστού βίντεο της National Alliance.

28.1.09

Ο Χένρι Μίλλερ για τις Ελληνίδες

"Η Ελληνίδα, ακόμη και η πιο μορφωμένη, είναι πρώτα και πάνω απ' όλα γυναίκα. Σκορπά μια ευωδιά, σε ζεσταίνει, σε ζωντανεύει. Χάρη στη συγχώνευση του μικρασιατικού ελληνισμού, η καινούργια γενιά των Αθηναίων γυναικών κέρδισε σε ομορφιά και σε σιγουριά. Το κοινό κοριτσόπουλο που βλέπεις στο δρόμο είναι καλύτερο από κάθε άποψη από την αμερικανοπούλα, προπάντων έχει χαρακτήρα και ράτσα, ένας συνδυασμός που κάνει αθάνατη την ομορφιά και που ξεχωρίζει για πάντα τους απογόνους των αρχαίων λαών από τα μπαστάρδικα βλαστάρια του νέου κόσμου. Μιλώ για την σύγχρονη Ελλάδα, όχι την αρχαία. Και αν πας στα βάθη της ιστορίας του μικρού αυτού τόπου, θα δεις πως και οι γυναίκες έδειξαν τόσο ηρωισμό, όσο και οι άνδρες.

Η Ελληνίδα, και ο ορθόδοξος Έλληνας παπάς, είναι αυτοί που συντήρησαν το πνεύμα του αγώνα. Πείσμα, κουράγιο, αφοβία, τόλμη δεν έχουν όμοιό τους σε αυτό τον κόσμο, για τη μεγαλοσύνη του παραδείγματος. Ποιος δε θα προτιμούσε για σύντροφό του στα όπλα μια Μπουμπουλίνα, παραδείγματος χάριν, από ένα τσούρμο γυναικωτούς και νοσηρούς νεοσύλλεκτους της Οξφόρδης ή του Καίμπριτζ;"

Henry Miller: "The Colossus of Maroussi", 1941

Φωτογραφία Ελληνίδας της εποχής από τη Nelly's

Μία από τις νεαρές γυναίκες που είχε εντυπωσιάσει τον διάσημο αμερικανό συγγραφέα ήταν η Ιωάννα Σεφεριάδου, μετέπειτα σύζυγος του προέδρου Τσάτσου. Παραθέτουμε ενδεικτικό απόσπασμα του λόγου της στο 20ο Πανελλήνιο συνέδριο του Λυκείου των Ελληνίδων, στις 25 Απριλίου 1977:

"Από χρόνο σε χρόνο, μας κατακλύζει ο παγκόσμιος διεθνισμός. Εισδύουν μέσα στον τόπο μας συνήθειες, ρυθμοί, στολές και τρόποι ξένοι. Αν δε σταθούμε κοντά στις ρίζες μας, αν δε διασώσουμε την παράδοσή μας, θα εξαφανιστούμε άχρωμοι μέσα στις αλλεπάλληλες επαφές".

25.1.09

Μυρτιώτισσα

Μη φεύγετε από τη χώρα σας! Κάτω απ' τον ουρανό
τον ξένο ο ήλιος πάντοτε λιγότερο ζεσταίνει.
Κι εκείνο ακόμη το ψωμί θα είναι για σας πικρό,
και μήτε αδέλφια θα 'ν' εκεί και μήτε αγαπημένοι.

Από της μάνας βρίσκεται καλύτερη αγκαλιά;
Είν' η πατρίδα το λοιπόν για όλα εσάς μητέρα.
Στον κάθε βράχο, στους αγρούς, όπου στραφεί η ματιά,
μνήματα των προγόνων σας ανοίγει πέρα ως πέρα.

Τιτάνες ήσαν μια φορά στην πατρική τη γης,
ψυχές μεγάλες, που ήξεραν να την υπερασπιστούν.
Δεν πρέπει από τη χώρα του να φεύγει, όχι, κανείς.
όλοι γι' αυτήν το αίμα τους αξίζει να το χύσουν.


Η Μυρτιώτισσα, φιλολογικό ψευδώνυμο της Θεώνης Δρακοπούλου, γεννήθηκε το 1885, στο προάστιο της Κωνσταντινούπολης Μπεμπέκι. Ο πατέρας της ήταν διπλωμάτης και, έξι χρόνια μετά τη γέννησή της, διορίστηκε γενικός πρόξενος της Ελλάδας στην τουρκοκρατούμενη τότε Κρήτη, όπου μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του. Μετά από παραμονή δύο χρόνων στο νησί, εγκαταστάθηκαν οριστικά στην Αθήνα, όπου η Θεώνη φοίτησε στη Σχολή Χιλλ της Πλάκας. Από μαθητική ηλικία είχε κλίση προς το θέατρο και την ποίηση. Πήρε μέρος σε ερασιτεχνικές παραστάσεις αρχαίου δράματος και συνεργάστηκε με τη "Νέα Σκηνή" του Κωνσταντίνου Χριστομάνου ως ηθοποιός, παίζοντας κυρίως Σαιξπηρικά έργα.

Μετά τη σύντομη διακοπή της ενασχόλησής της με το θέατρο, λόγω αντίδρασης της οικογένειάς της, συνέχισε τις δραματικές σπουδές στο Παρίσι (Κρατική Δραματική Σχολή), όπου εγκαταστάθηκε μετά το γάμο της με τον Σπύρο Παππά, με τον οποίο απέκτησε κι ένα γιο, το Γιώργο, που σταδιοδρόμησε στο ελληνικό θέατρο. Στην Ελλάδα επέστρεψε μετά από μερικά χρονιά, με το τέλος του βραχύβιου γάμου της, και εργάστηκε για έξι χρόνια ως καθηγήτρια απαγγελίας στο Ωδείο Αθηνών.

Καθοριστική για την ποιητική της έκφραση στάθηκε η γνωριμία και ο έρωτάς της με τον Λορέντζο Μαβίλη. Μετά το θάνατο του τελευταίου στη μάχη του Δρίσκου, το 1912, η Μυρτιώτισσα στράφηκε στην παλιά της αγάπη, την ποίηση, για να εκφράσει τον πόνο της. Το ποιήμα της μάλιστα "Τί Άλλο Καλέ Μου", πιθανολογείται πως γράφτηκε για εκείνον. Ανήκει στην ποιητική συλλογή της "Κίτρινες Φλόγες", που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1925, δεκατρία χρόνια μετά το θάνατο του Μαβίλη.

Τί άλλο, καλέ μου, ζητάς από μένα
και στέκεις θλιμμένος μπροστά στη μορφή μου,
αφού και η καρδιά, αφού και η ψυχή μου,
-κι ας είσαι νεκρός- πλημμυρούν από Σένα;

Τα θεία τραγούδια σου ένα προς ένα
τα ζει κάθε νύχτα η φάλτρα φωνή μου,
γενήκαν αυτά μοναχή προσευχή μου,
αγνή προσευχή, γεννημένη από Σένα!

Γιατί με κοιτάζεις με μάτια θλιμμένα;
Λαμπάδα σου ανάβω την ίδια την ψυχή μου
και μέρα τη μέρα σκορπά κι η ζωή μου
για Σένα τα ρόδα της τα χλωμιασμένα.


Το 1919 κυκλοφόρησε η πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο "Τραγούδια". Απόδοσε στη νεοελληνική τη "Μηδεία" του Ευριπίδη, μετέφρασε τα ποιήματα της Κοντέσσας ντε Νοάιγ και εξέδωσε μία παιδική Ανθολογία. Μετά τον πρόωρο χαμό του γιου της εξέδωσε το βιβλίο "Ο Γιώργος Παππάς στα παιδικά του χρόνια" (1962).

Σημαντική για την ζωή της στάθηκε επίσης η βαθιά φιλία που τη συνέδεε με τον Κωστή Παλαμά, ο οποίος υπήρξε καθοδηγητής της. Ο ίδιος ο Παλαμάς έσπευδε να προλογίζει μαγεμένος το κάθε της βιβλίο, που δείχνει από μόνο του τη μεγάλη σπουδαιότητα αυτής της γυναικείας τρυφερής λαλιάς.

Πέθανε στην Πλάκα το 1968, όπου έζησε απομονωμένη τα τελευταία της χρόνια. Την ίδια χρονιά ο Γιάννης Σπανός θα ανακαλύψει την μελωδικότητα των λόγων της και θα συμπεριλάβει από ένα σπαραχτικό ποιήμα της τόσο στην πρώτη όσο και στην δεύτερη ανθολογία του, μα η μουσική ιστορία θα την τιμήσει το 1972.

Ο Μάνος Χατζιδάκις αναφέρει χαρακτηριστικά:
"Μια δεδομένη στιγμή, άρρωστη στο νοσοκομείο, μου στέλνει το Σ' Αγαπώ, το περίφημο ποίημά της, για να κάνω μουσική. Διαβάζοντας ότι πέθανε η Μυρτιώτισσα, μου ήρθε στο νου η παράλειψή μου... Θέλησα να γράψω μουσική εκ των υστέρων γι' αυτό το ποίημά της, το τόσο γνωστό στις παλαιότερες γενιές. Για να το συμπεριλάβω όμως κάπου, έπρεπε να κάνω έναν ολόκληρο Ερωτικό. Kι' έτσι, αποφάσισα να επιλέξω ποιήματα από τη Σαπφώ μέχρι τις μέρες μας, για να συμπεριληφθεί και το Σ' αγαπώ της Μυρτιώτισσας. Kι έκανε τον Μεγάλο Ερωτικό. Αν ανήκει σε κάποιον ο Μεγάλος Ερωτικός, δικαιωματικά ανήκει στη μνήμη της Μυρτιώτισσας".

Τιμήθηκε με κρατικά βραβεία ποίησης (το 1932 για τα Δώρα Της Αγάπης και το 1939 για τις Κραυγές).

Η ποίηση της Μυρτιώτισσας κυριαρχείται από έντονο λυρισμό, ενώ συχνά θέματά της είναι η Φύση και το δίπτυχο Έρωτας - Θάνατος. Κατέλαβε σπουδαία θέση στον Ελληνικό Παρνασσό και γι' αυτό την ονόμασαν "Νέα Σαπφώ".


Βενδίδα
Περισσότερα

22.1.09

Τιμή στους Υπερασπιστές της ακριτικής Αιγαιακής Ελλάδας


Με την τραγική επέτειο της κρίσης των Ιμίων να πλησιάζει
υπενθυμίζοντας την προδοσία των πολιτικών,
αποδίδουμε φόρο τιμής στους Έλληνες ακρίτες,
που υψώνουν την Ελληνική Σημαία
απέναντι στον Τούρκο.

19.1.09

Γκαίτε και ελληνικό δημοτικό τραγούδι


Το 1815 ο μέγιστος πνευματικός ηγέτης της Γερμανίας, Γκαίτε, κάνει μια συγκέντρωση στο σπίτι του, στη Φρανκφούρτη, όπου καλεί φίλους του, επιφανείς ανθρώπους των Γραμμάτων και των Τεχνών. Ήταν τότε της μόδας τα λεγόμενα «φιλολογικά σαλόνια». Το περίεργο, όμως, με το κάλεσμα του Γκαίτε ήταν ότι στο κάλεσμα συμπεριέλαβε και ζωγράφους, πράγμα που έκανε τους ανθρώπους των Γραμμάτων να απορήσουν. Οι απορίες λύθηκαν, όταν ο Γκαίτε τους είπε ότι θα τους μιλήσει για το ελληνικό δημοτικό τραγούδι! Όπως είχε γράψει και στον υιό του, Αύγουστο, στις 15 Ιουνίου 1815, το βρίσκει «τόσο λαϊκό, αλλά και τόσο δραματικό, τόσο επικό και τόσο λυρικό, που αντίστοιχό του δεν υπάρχει στον κόσμο»! Κάτι παρόμοιο είχε πει και στους λογίους του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, το φθινόπωρο του 1815: Πως «οι εικόνες αυτού του τραγουδιού, του ελληνικού δημοτικού, είναι εκπληκτικές. Φανταστείτε να βάζει δυο βουνά να μαλώνουν μεταξύ τους! Φανταστείτε έναν αετό να μιλάει με το κομμένο κεφάλι του κλέφτη! Φανταστείτε ένας κλέφτης να λέει να του κόψουν το κεφάλι, για να μην το πάρουν οι Τούρκοι, αλλά και να μην το πουν στην αρραβωνιαστικιά του! Αλλά σας αφήνω τελευταίο και ένα άλλο τραγούδι, το οποίο είναι το κορυφαίο», τους είπε και τους διάβασε - σε μετάφραση βέβαια στα γερμανικά - το ελληνικό παραδοσιακό μοιρολόι «Ο Χάρος με τους αποθαμένους»:

Γιατ’ είναι μαύρα τα βουνά και στέκουν βουρκωμένα;
Μην άνεμος τα πολεμά; Μήνα βροχή τα δέρνει;
Ούδ΄ άνεμος τα πολεμά κι ούδέ βροχή τα δέρνει.
Μόν’ εδιαβαίνει ο Χάροντας με τους αποθαμένους.
Σέρνει τους νιους από μπροστά, τους γέροντας κατόπι,
τα τρυφερά παιδόπουλα στη σέλλα αραδιασμένα.
Παρακαλούν οι γέροντες, τ’ αγόρια γονατίζουν:
«Κόνεψε, Χάρο, σε χωριό, κόνεψε καν σε βρύση,
να πιουν οι γέροντες νερό κι οι νιοι να λιθαρίσουν
και τα μικρά παιδόπουλα να μάσουνε λουλούδια».
«Όχι, χωριά δεν θέλω εγώ, σε βρύσες δεν κονεύω,
έρχονται οι μάνες για νερό, γνωρίζουν τα παιδιά τους,
γνωρίζονται τ΄ αντρόγυνα και χωρισμό δεν έχουν»…


Πράγματι, το απόσπασμα αυτό είναι τόσο τραγικό και τόσο λεπτομερές συνάμα! Δίνει το σκηνικό-πλαίσιο μέσα στο οποίο θα εκτυλιχτεί το δράμα («μαύρα βουνά, δαρμένα από ανέμους και βροχές»), περνά το κορυφαίο ενεργειακό στοιχείο του, ο αρχαίος Έλλην Χάρων (> Χάροντας των χριστιανών), με τους απεθαμένους, κι αρχίζει ο υπερβατικός διάλογος, ο οποίος κορυφώνει την τραγωδία! Κι ενώ όλο το λογοτεχνικό δημιούργημα είναι στην σφαίρα της «ποιητικής αδείας», κλείνει με το πιο ρεαλιστικό δίστιχο: Την ανίκητη δύναμη του πάθους και του πόθου.

Ο Γκαίτε, λοιπόν, εξομολογήθηκε πως τον συνεπήραν αυτές οι εικόνες και κάλεσε τους ζωγράφους για να τους τις διαβάσει και να τις ζωγραφίσουν!


Απόσπασμα πολύ ενδιαφέρουσας διάλεξης του συγγραφέα-λαογράφου Γ. Λεκκάκη

18.1.09

Οι Μούσες

Μούσες Ετυμ. = μάω ή μώομαι ή μώσις (επιθυμώ) ή ομού ούσαι. Την ονομασία Μούσες έδωσε ο Πίερος, όπως αναφέρει ο Ησίοδος. Γεννήθηκαν από τους θεούς στα πανάρχαια χρόνια. Ήσαν φύλακες της γνώσης στα Μουσεία (βιβλιοθήκες και διδακτήριο), που διαιώνιζαν τον Ελληνικό Λόγο. Ιστορικά οι Μούσες του Παρνασσού ήσαν μεγάλες δασκάλες και δίδαξαν την πανάρχαια ελληνική ιστορία και την γενεαλογία των θεών του Ολύμπου, μέσα από τα κείμενα του Ησιόδου.

Όλοι σχεδόν οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς τις επικαλούνται στην αρχή των έργων τους σαν υπαρκτά και διαχρονικά πρόσωπα και τις ικετεύουν να τους βοηθήσουν να αποδώσουν σωστά τον προφορικό ή γραπτό λόγο τους. Στις ζωγραφικές και γλυπτικές απεικονίσεις οι καλλιτέχνες τις παρουσιάζουν ως αέρινες μορφές με στοχασμό και θεϊκή ομορφιά, που κρατούν δάφνες και μουσικά όργανα και απαγγέλλουν ή τραγουδούν ολόγυρα από το μεγάλο δάσκαλο Απόλλωνα. Εντύπωση κάνει στον αναγνώστη των αρχαίων λόγων, ότι κανείς δεν αμφισβητεί την ύπαρξη τους. Οι Μούσες ήταν δεμένες με τη γνώση, το λόγο, τα γράμματα και τις τέχνες. Στην πρώτη γενιά των Μουσών ανήκουν οι επτά θυγατέρες του Ουρανού και της Γης (όσα και τα φωνήεντα του ελληνικού αλφάβητου). Στη δεύτερη γενιά οι εννέα θυγατέρες της Μνημοσύνης και του Δία.

Η παράδοση αναφέρει, ότι ο Ζευς ξεγέλασε την όμορφη και πανέξυπνη Μνημοσύνη και κοιμήθηκε μαζί της εννέα νύχτες. Η Μνημοσύνη γέννησε τις εννέα Μούσες, που ήσαν όμοιες σε όλα. Η Μνημοσύνη τις έδωσε να τις αναθρέψει η νύμφη Εύφημη και όρισε δάσκαλο τους τον Απόλλωνα. Είχαν ιδιαίτερη αγάπη στη μουσική, δεν τις ενδιέφεραν οι ανθρώπινες ασχολίες και αναζητούσαν ήσυχο τόπο για να αφιερωθούν στις Καλές Τέχνες. Ο Απόλλων τις έφερε στο μεγάλο και όμορφο όρος Ελικώνα, στην τοποθεσία που ήταν και ο παλαιότερος βωμός του Δία. Πολλές μέρες περνούσαν και στον Παρνασσό, επειδή και αυτό το βουνό ήταν θεϊκό και βρισκόταν εκεί το μεγάλο μαντείο του Απόλλωνος.


Η παράδοση αναφέρει: δύο Μούσες εφηύραν τη θεωρία και την πράξη στη μάθηση. Τρεις Μούσες εφηύραν τους τρεις μουσικούς τόνους αδρόν, μέσον και ισχνόν τις τρεις χορδές της Λύρας, τις τρεις προσωδίες οξεία, βαρεία, περισπωμένη και τους τρεις χρόνους παρεληλυθότα, ενεστώτα, μέλλοντα τα τρία πρόσωπα, τους τρεις αριθμούς, το τρίγωνο των αστέρων και άλλα τριάριθμα. Τέσσερις Μούσες εφεύραν τις τέσσερις διαλέκτους: αττική, ιωνική, αιολική και δωρική. Πέντε Μούσες τις πέντε αισθήσεις: όραση, γεύση, όσφρηση, αφή και ακοή. Επτά Μούσες εφεύραν τις επτά χορδές της λύρας, τις επτά Ουράνιες ζώνες, τους επτά πλανήτες και τα επτά φωνήεντα του ελληνικού αλφάβητου.


Η Μούσα Κλειώ ανακάλυψε την Ιστορία (και την κιθάρα). Η ιστορία ονομαζόταν Κλειώ, επειδή αναφέρεται στο Κλέος (που ανήκει στους ήρωες του παρελθόντος), που μας διηγούνται οι συγγραφείς μέσα από τα βιβλία. Σύμφωνα με την παράδοση, η Κλειώ κατηγόρησε την Αφροδίτη επειδή ερωτεύθηκε τον ‘Aδωνι. Η Αφροδίτη ανταπέδωσε: Την οδήγησε στο σπίτι του Πίερου και την έκανε να τον ερωτευθεί. Η Κλειώ με τον Πίερο γέννησε τον Υάκινθο. Με το Μάγνητα (πατέρα του Πίερου) γέννησε τον Ιάλεμο, τον Υμέναιο και το Λίνο. Ζωγράφιζαν την Κλειώ δαφνοστεφανωμένη και με πορφυρό ένδυμα. Στο δεξί της χέρι κρατούσε μία σάλπιγγα και στο αριστερό ένα βιβλίο, που έγραφε "Κλειώ Ιστορία". Στα πόδια της υπήρχε το Κιβώτιο της Ιστορίας.

Η Μούσα Ευτέρπη ανακάλυψε διάφορα μουσικά όργανα, τα μαθήματα, και τη διαλεκτική. Τα μαθήματα τέρπουν τους ανθρώπους, αλλά και..«είναι εύτερπεϊς οί λόγοι των πεπαιδευμένων». Η Ευτέρπη με το Στρυμόνα γέννησε το Ρήσσο. Τη ζωγράφιζαν δαφνοστεφανωμένη να παίζει αυλό ή να τον κρατά. Δίπλα της βρισκόταν όργανα μουσικά και κείμενα, ο Έρωτας και δένδρα με τον τραγουδιστή Τέττιγα (τζιτζίκι).

Η Μούσα θάλεια ήταν Έφορος της Κωμωδίας. Ανακάλυψε την κωμωδία, τη γεωμετρία, την αρχιτεκτονική και τη γεωργία. Ηταν προοτάτισσα και των Συμποσίων. Το όνομα Θάλεια = θάλλειν τα φυτά, ή από του Θάλεια στα (συμπόσια) ή… επειδή θάλλουσιν εις πολλούς αιώνας οί έπαινούμενοι δια των ποιημάτων… Έλεγαν πως ο Παλαίφατος ήταν γιος της. Τη ζωγράφιζαν στεφανωμένη με κισσό, νέα και χαμογελαστή, να κρατά κωμική μάσκα, άλλες φορές δαφνοστεφανωμένη με πράσινο πανωφόρι και την επιγραφή "Θάλεια Κωμωδίαν".

Η Μούσα Μελπομένη ήταν προστάτισσα της Τραγωδίας, επειδή αυτή την επινόησε, της ρητορικής και της μουσικής μελωδίας (μολττήν). Ονομάστηκε Μελπομένη από την λέξη μολπήν … επειδή δι αυτής μέλπουσιν οί άνθρωποι όλοι τους αγαθούς. Η Μελπομένη με τον Αχελώο, κατά μία παράδοση, γέννησε τις Σειρήνες. Τη ζωγράφιζαν να φορεί μάσκα τραγωδίας, θυμωμένη, δαφνοστεφανωμένη με σκήπτρο, ρόπαλο στα χέρια και την επιγραφή "Μελπομένη Τραγωδίαν".

Η Μούσα Τερψιχόρη επινόησε το χορό, την άρπα και την παιδεία. Ονομάστηκε Τερψιχόρη, επειδή ετέρπετο, ευχαριστιόταν με το χορό. Ίσως και από τη μάθηση (που τέρπει τους ακροατές). Στην παράδοση αναφέρεται πως γέννησε με το Στρυμόνο το Ρήσο και με τον Άρη το Βίστωνα ή ακόμη με τον Αχελώο τις Σειρήνες. Την Τερψιχόρη ζωγράφιζαν δαφνοστεφανωμένη και με προμετωπίδιο να κρατά άρπα και να χορεύει χαρούμενη, ενώ τα πόδια της μόλις να ακουμπούν τη γη και με την επιγραφή "Τερψιχόρη λύραν".

Η Μούσα Ερατώ είναι η ευρετρια των ερωτικών ποιημάτων, του γάμου, (και της ποιήσεως, της μουσικής και της διαλεκτικής). Το όνομα Ερατώ από το ερεσθαι και από τη λέξη έρως και εραστής. Τη ζωγράφιζαν καθιστή, να φορά ροδοστέφανο (στεφάνι από τριαντάφυλλα), με τη λύρα και το τόξο του έρωτος στα χέρια και την επιγραφή "Έρατω Ψάλτριαν". Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος ξεκινά το τρίτο κεφάλαιο του τέταρτου μέρους στα Αργοναυτικά με: …«Και τώρα Μούσα Ερατώ, έλα κοντά μας και πες μας ηώς ο Ιάσονας … έφερε το χρυσόμαλλο Δέρας… από τον ερωτά του στη Μήδεια … γιατί έχεις τις χάρες της Κύπριδας Αφροδίτης... και φέρνεις τη μαγεία στα ανύπαντρα κορίτσια...».

Η Μούσα Πολυμνία (ή Πολυάμνια). Το όνομα Πολυμνία από το πολύς και ύμνος, επειδή υμνεί πολλούς ανθρώπους ή από το πολλών και μνήμη, επειδή μνημονεύει πολλοϋς στην ιστορία. Ηταν προστάτισσα των θεϊκών ύμνων αλλά και της υποκριτικής μίμησης, της γεωμετρίας, της ιστορίας, της γραμματικής κ.ά. Τη ζωγράφιζαν να κοιτά προς τον Ουρανό με στεφάνι από δάφνη και μαργαριτάρια στο κεφάλι, λευκό φόρεμα, με τη λύρα στα χέρια της και την επιγραφή "Πολυμνίς κ Μύθους".

Η Μούσα Ουρανία ήταν προστατισσα των Ουρανίων Σωμάτων και γενικά της αστρονομίας που ανακάλυψε. Σύμφωνα με την παράδοση με το Διόνυσο γέννησε τον Υμέναιο και με τον Απόλλωνα το Λίνο. Ζωγράφιζαν την Ουρανία στεφανωμένη με αστέρια και προμετωπίδιο, μπλε φόρεμα, μπροστά της τρίποδα που επάνω είχε την ουράνια σφαίρα και διαβήτη.

Η Μούσα Καλλιόπη ήταν η ανώτερη και επισημότερη από τις άλλες αδελφές της Μούσες. Συνόδευε τους βασιλείς και τους ανώτατους άρχοντες για να επιβάλλει με τα λόγια της υποταγή και δικαιοσύνη. Η Καλλιόπη ήταν προστατισσα των ηρωικών ποιημάτων και της ρητορικής. Ονομάστηκε Καλλιόπη, επειδή είχε καλή όπα = ωραία όψη, πρόσωπο. Την ονόμαζαν και Καλλιέπειαν, επειδή ήταν ευρέτρια της ποίησης. Σύμφωνα με την παράδοση η Καλλιόπη γέννησε τον Ορφέα, τις Σειρήνες, τον Κυμόθεο κ.ά. Ζωγράφιζαν την Καλλιόπη νέα και ωραία, με άνθη στο κεφάλι ή κισσό, στο δεξιό χέρι να κρατά δάφνες και στο αριστερό δύο βιβλία, πολλές φορές την Ιλιάδα και την Οδύσσεια.

Πηγή
Περισσότερα

15.1.09

Παλαιστίνη

Φίλοι
Που φεύγουν
Που χάνονται μια μέρα
Φωνές
Τη νύχτα
Μακρινές φωνές
Μάνας τρελής στους έρημους δρόμους
Κλάμα παιδιού χωρίς απάντηση
Ερείπια
Σαν τρυπημένες σάπιες σημαίες.

Εφιάλτες,
Στα σιδερένια κρεβάτια
Όταν το φως λιγοστεύει
Τα ξημερώματα.

(Μα ποιος με πόνο θα μιλήσει για όλα αυτά; )

Ισοπεδωμένες πόλεις και χωριά, παιδικά κορμιά θαμμένα στα συντρίμμια, μανάδες που θρηνούν, οικογένειες που εξολοθρεύονται μέσα στα σπίτια τους, κατεστραμμένες περιουσίες, πληθυσμοί που ξεριζώνονται από τον τόπο τους, φτώχεια, εξευτελισμοί, εμπάργκο, φυλακίσεις χωρίς κατηγορίες, δολοφονίες, γυναίκες που γεννούν σε σημεία ελέγχου, άνθρωποι που πεθαίνουν από την έλλειψη στοιχειωδών φαρμάκων, ακρωτηριασμένα παιδιά, μωρά που λιμοκτονούν επί μέρες δίπλα στις νεκρές μητέρες τους. «Οι Ισραηλινοί στρατιώτες μάς συγκέντρωσαν σ’ ένα σπίτι. Όλη την οικογένεια. Περίπου 70 άτομα. Μετά χτύπησε ο πύραυλος. Το μόνο που πρόλαβα να κάνω ήταν να πέσω μπρούμυτα στο έδαφος κρατώντας αγκαλιά την κόρη μου, εννιά μηνών. Καπνός και σκόνη κάλυψαν τα πάντα. Κοίταξα γύρω μου. Ο άντρας μου, τα πεθερικά μου, άλλοι συγγενείς και γείτονες, περίπου 20 άτομα, ήταν νεκροί. Άλλοι τόσοι ήταν τραυματισμένοι. Αιμορραγούσα στο χέρι. Το μωρό έκλαιγε. Έλειπαν τρία δάχτυλα από το αριστερό του χέρι. Έκοψα ύφασμα από τα ρούχα μου και προσπάθησα να του δέσω το χέρι... Βγήκα στο δρόμο και προσπάθησα να φτάσω στο νοσοκομείο... Δεν υπήρχε πια η γειτονιά μου…»


Εικόνες από την Παλαιστίνη σήμερα. Μας αφορούν. Πρόκειται για έγκλημα διαρκείας, που έχει τις ρίζες του πολλές δεκαετίες νωρίτερα και διαιωνίστηκε με την ανοιχτή υποστήριξη ή τουλάχιστον την συναινετική σιωπή όλων σχεδόν των αστικών δυτικών κρατών. Πάντα θα μας αφορούν, όσο ο σιωνισμός στον κόσμο μας αποτελεί αξίωμα. Η σιωπή μας δεν είναι χρυσός, είναι μολυβένιες σφαίρες που δολοφονούν αθώους και γενναίους ανθρώπους που υπερασπίζουν την ελευθερία και την τιμή τους…Έχουμε χρέος να μην σιωπήσουμε.


Δέσποινα

11.1.09

Διαμαρτυρία για την σφαγή των Παλαιστινίων


Σταματήστε το ολοκαύτωμα των Παλαιστινίων



Το Σάββατο η πλατεία Ομονοίας ξαναέγινε Ελληνική, φιλοξενώντας τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας του Εθνικιστικού Κινήματος για την σφαγή που πραγματοποιείται από το Ισραήλ στην Παλαιστίνη. Με κινητοποίηση λίγων ωρών, συγκεντρωθήκαμε μερικές εκατοντάδες μελών και φίλων της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ σε εντυπωσιακού παλμού σώμα. Οι συναγωνίστριες, πάντα διακριτικά παρούσες στις δράσεις του Λαϊκού Συνδέσμου, διαδηλώσαμε την αγανάκτησή μας για την μαζική σφαγή γυναικών και παιδιών, την σύγχρονη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Με την κυκλοφορία να διεξάγεται κανονικά στο κέντρο της Αθήνας, κατά την παράσταση διαμαρτυρίας, πολλοί οδηγοί επικροτούσαν κορνάροντας στον ρυθμό συνθημάτων όπως: "Φονιάδες των Λαών σιωνιστές", "Αμερικάνοι, σιωνιστές, ο τάφος σας θα γίνει απ’ τους Εθνικιστές", "Λευτεριά στην Παλαιστίνη", "Χαμάς γερά πολέμα τα σκυλιά", "Πόλεμο στον πόλεμο των σιωνιστών".

Στην πορεία που ακολούθησε, Παλαιστίνοι πρόσφυγες ζήτησαν και κράτησαν το κομματικό πανό σε συμβολική ένδειξη ευγνωμοσύνης για την ενέργειά μας.

9.1.09

Μόγλης: Ένα αξιόλογο θεατρικό για παιδιά

Το θέατρο από γενέσεώς του υπήρξε αναμφίβολα το απαύγασμα του ελληνικού τρόπου του σκέπτεσθαι. Η σημασία που διαδραμάτιζε στην διάπλαση του χαρακτήρα του ανθρώπου κατά την κλασική ελληνική αρχαιότητα ήταν τόσο βαρύνουσα, που τα εισιτήρια για το θέατρο, τα ονομαζόμενα «θεωρικά», υποχρεούνταν να πληρώνουν οι εύποροι πολίτες για λογαριασμό όσων δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να καταβάλουν το αντίτιμο, ούτως ώστε να παρακολουθούν όλοι οι πολίτες τις παραστάσεις. Και η σημασία του θεάτρου ήταν ακριβώς τόσο μεγάλη, επειδή το θέατρο αντιμετωπιζόταν ως διδασκαλία αξιών και ως διά-λογος μεταξύ ηθοποιών και θεατών πάνω στα θεμελιώδη ζητήματα και τους προβληματισμούς περί φιλοσοφίας, ζωής και ήθους που έθετε ο δραματουργός μέσα από τους στίχους του εκάστοτε έργου.

Στο διάβα των αιώνων, αν και το θέατρο κατά την αναβίωσή του την περίοδο της Αναγέννησης και εξής υπηρέτησε κατ’ ουσίαν μια αρχή οπωσδήποτε όχι ελληνική στην φιλοσοφία της – μιας και το θέατρο ταυτίστηκε για μεγάλη ιστορική περίοδο με ιδιωτικές παραστάσεις με σκοπό την ψυχαγωγία του τοπικού άρχοντος της κάθε περιοχής, και μαζί ενός ολιγάριθμου πλήθους αυλικών και αξιωματούχων, ενώ και σήμερα, παρά τα φαινομενικώς πολύμορφα προσωπεία του δεν έχει ξεμακρύνει και πολύ από την αρχή αυτή – δεν έπαψαν να αναδεικνύονται συχνά εδώ κι εκεί μεγάλοι δραματουργοί, που μέσα από τα έργα τους περνούσαν ένα μήνυμα φιλοσοφίας της ζωής πολύ κοντά στα πρότυπα της αυθεντικής ελληνικής σκέψης.

Ένας εκ των προαναφερθέντων είναι ο Ράντυαρντ Κίπλιν. Θα αναφερθούμε εν προκειμένω στο παιδικό του έργο «Ιστορίες της Ζούγκλας», στις οποίες πρωταγωνιστεί ο χαρακτήρας του Μόγλη, του παιδιού που γαλουχήθηκε με τον τρόπο ζωής και την ιεραρχική δομή των ζώων της ζούγκλας, αφουγκράστηκε την σοφία του γερο-Μπαλού, κατάφερε να νικήσει δυνατούς εχθρούς που επιβουλεύονταν την ύπαρξή του, και εν τέλει, άκουσε το «κάλεσμα της φύσης» και επέστρεψε στους ανθρώπους, δηλαδή στην ράτσα του, εκεί που νομοτελειακά ανήκει κάθε άτομο δια βίου, παρά την όποια βίαιη, τεχνητή ή επιτηδευμένη φαινομενική απομάκρυνσή του από αυτήν. Το έργο αυτό, διδάσκει πολύ όμορφες αξίες σε ένα παιδί, και δη με τρόπο διασκεδαστικό και ευχάριστο.

Την φετινή περίοδο, ένας θίασος ανεβάζει τον «Μόγλη», μία θεατρική προσαρμογή του έργου του Κίπλιν. Πρόκειται για το Θέατρο του Ήλιου και, καθώς είχα την τιμή να παρακολουθήσω την παράσταση αυτή, διαβεβαιώ πως πρόκειται για μια πολύ σημαντική προσπάθεια, άξια συγχαρητηρίων – και αυτός είναι ο αυστηρότερος χαρακτηρισμός. Θα αποτελούσε μια θαυμάσια ιδέα για κάθε γονέα να επιλέξει μια Κυριακή να ψυχαγωγηθεί το παιδάκι του με κάτι εκλεκτό, όπως αυτή η παράσταση, και να ξεχαστεί έστω για λίγο από τα δύσμορφα καρτούν των τηλεοπτικών διαύλων ή των ηλεκτρονικών παιχνιδιών, που απονεκρώνουν το παιδί από τον ζωντανό διάλογο, τη σκέψη και την φυσική διαδραστική επαφή του με το παιχνίδι αλλά και την τέχνη, και συχνά του περνούν μια στάση ζωής που ενέχει τον κίνδυνο να το μετατρέψει σε αυριανό αποχαυνωμένο πολίτη.


O Μόγλης
Θέατρο του Ήλιου
- Φρυνίχου 10, Πλάκα, 2103231591
Σκηνοθεσία: Δ.Βασιλειάδου - Διασκευή: Αν. Παπασπύρος
Ώρες παραστάσεων: Κυριακή 11 π.μ. και 4 μ.μ.
Εισιτήριο: 15 €

8.1.09

Για την επιβίωση των λύκων



Η Laetitia Becker, μια νεαρή γαλλίδα, εγκατέλειψε τις μεγαλουπόλεις για ν' αφοσιωθεί στην προστασία των άγριων λύκων της ρωσικής επαρχίας Tver.

6.1.09

Παιδοφιλία και ελληνικό διαδίκτυο


Ανησυχητικές διαστάσεις λαμβάνει το φαινόμενο της παιδοφιλίας στο ελληνικό διαδίκτυο, όπως δείχνει έρευνα στην οποία καταγράφεται για πρώτη φορά ο τρόπος με τον οποίο παιδόφιλοι προσεγγίζουν ανήλικους.

Η πρώτη διαδικτυακή έρευνα για την ελληνική παιδοφιλία που πραγματοποιείται εδώ και τέσσερις μήνες από το Πανεπιστήμιο του Αιγαίου με επικεφαλής τον επίκουρο καθηγητή Κοινωνιολογίας Ευστράτιο Παπάνη, στηρίζεται στην δημιουργία δύο ψεύτικων προφίλ παιδιών, ενός αγοριού από την επαρχία κι ενός κοριτσιού από την Αθήνα ηλικίας 10 ετών που καλούν τους συνομιλητές τους σε προσωπική επικοινωνία.

Σύμφωνα με τους φοιτητές που συμμετέχουν στην έρευνα, από τα 100 άτομα που επισκέφτηκαν την ιστοσελίδα, οι 15 συνέχισαν τη συνομιλία, παρ' όλο που μάθαιναν εξαρχής ότι μιλούσαν με ανήλικους. Από αυτούς τους 15, οι 12 παρουσίασαν παιδοφιλικά χαρακτηριστικά.

Η έρευνα έχει δείξει μέχρι στιγμής ότι η πλειονότητα των ατόμων που εμφάνισαν παιδοφιλική συμπεριφορά ήταν άντρες ηλικίας περίπου 30 ετών, κάτοικοι αστικών κέντρων, με στόχο ως επί τω πλείστον ανήλικα κορίτσια.

Σημειώνεται ότι με νέο νόμο που τίθεται σε ισχύ, ποινικοποιείται για πρώτη φορά το grooming - διεθνής όρος για την προσέλκυση παιδιών με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση μέσω κινητών και Ίντερνετ - και τιμωρείται με φυλάκιση δύο ετών.
Σκάι

Η δύο ετών φυλάκιση (και μάλιστα εξαγοράσιμη) είναι γελοία ποινή για τους νοσηρούς παιδεραστές που κατακλύζουν το διαδίκτυο, εκμεταλλευόμενοι την έμφυτη περιέργεια των παιδιών. Η δημόσια διαπόμπευση θα έπρεπε να προηγείται του απαγχονισμού τους.

4.1.09

Μποϋκοτάζ στο Ισραήλ μόνιμα!

Όταν οι κυβερνήσεις δεν κάνουν αυτό που οφείλουν,
ο καθένας από εμάς οφείλει να κάνει αυτό που μπορεί!


Σταματήστε να ενισχύετε την ισραηλινή κατοχή της Παλαιστίνης και τη σφαγή του παλαιστινιακού λαού!
Σταματήστε τις αγορές ισραηλινών προϊόντων (barcode 729...)
και προϊόντων εταιρειών που ενισχύουν οικονομικά το Ισραήλ (βλ. εικόνα).

3.1.09

Οι ρομαντικές ταινίες βλάπτουν τις σχέσεις

Η παρακολούθηση ρομαντικών κωμωδιών μπορεί να κάνει κακό στην ερωτική μας ζωή, υποστηρίζουν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Herriot Watt του Εδιμβούργου. Οι ρομαντικές κωμωδίες έχουν κατηγορηθεί από ειδικούς σε θέματα ανθρωπίνων σχέσεων του πανεπιστημίου για την προαγωγή των μη ρεαλιστικών προσδοκιών, όταν πρόκειται για τον έρωτα.

Οι επιστήμονες του Εργαστηρίου Οικογενειακών και Προσωπικών Σχέσεων του ιδρύματος μελέτησαν 40 μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες της περιόδου 1995-2005 και εντόπισαν, συχνά, θέματα που πιστεύουν ότι δεν είναι ρεαλιστικά. Στις ταινίες που μελέτησαν περιλαμβάνονται οι: «Έχετε μήνυμα στον υπολογιστή σας», «Ενώ εσύ κοιμόσουν», «Η νύφη το σκάσε», «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ», «Η Καμαριέρα» και «Ο γάμος του εραστή μου».

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι λάτρεις αυτού του είδους ταινιών είχαν συχνά δυσκολίες επικοινωνίας με το σύντροφο τους. Όλο και συχνότερα οι σύμβουλοι γάμου ακούνε τα ζευγάρια να λένε ότι το σεξ θα πρέπει να είναι πάντα τέλειο, κι αν κάποιος είναι καθορισμένο να είναι μαζί με κάποιον άλλον, τότε πρέπει να γνωρίζει τις ανάγκες του συντρόφου του, χωρίς ο δεύτερος χρειάζεται να τις εκφράσει.

Τώρα η μελέτη έρχεται να δείξει ότι οι δημοφιλείς, ειδικά μεταξύ των γυναικών, αυτές ταινίες παίζουν ρόλο στην διαιώνιση τέτοιων ιδεών στο μυαλό του ανθρώπου. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ενώ οι περισσότεροι από μας γνωρίζουμε ότι τέτοιες ιδέες για την τέλεια σχέση είναι ουτοπικές, μερικοί εξ ημών εξακολουθούμε να επηρεαζόμαστε από τους κινηματογραφικούς χαρακτήρες, χωρίς μάλιστα να το συνειδητοποιούμε.

Pathfinder

2.1.09

Το παιδί και η αλεπού

Μια πανέμορφη γαλλική ταινία, που διηγείται την απρόσμενη φιλία μεταξύ μιας άγριας αλεπούς και ενός δεκάχρονου κοριτσιού. Μια φιλία διδακτική για όλους. Η φωτογραφία της ταινίας, με τις εικόνες του βουνού και των πλασμάτων του σε όλες τις εποχές του χρόνου, είναι εκπληκτική.

Κινηματογραφική ποίηση στο dvd club της γειτονιάς σας.


1.1.09

Για τη νέα χρονιά

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP