15.12.09

MICROMERIA ACROPOLITANA

Εθεωρείτο εξαφανισμένο είδος για περισσότερο από έναν αιώνα. Κι όμως, η Micromeria acropolitana, το ενδημικό φυτό της Ακρόπολης, που ζει μόνο εκεί και πουθενά αλλού στον κόσμο, ανακαλύφθηκε ξανά στον Ιερό Βράχο!


Τρίτη 16 Ιουνίου 2009 και ώρα 8.07 π.μ. Η βοτανολόγος δρ Κιτ Ταν από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης αποστέλλει το κρίσιμο μέιλ: «Μόλις έχω ελέγξει το δείγμα από τη Micromeria acropolitana και είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω πως την έχετε ανακαλύψει ξανά στην Ακρόπολη». Αυτό είναι είδηση: η χαμένη από προσώπου γης και για πάνω από έναν αιώνα «μικρομέρια της Ακρόπολης», «το στενότοπο ενδημικό της φυτό, ένα φυτό που ζει μόνο σε αυτή την περιοχή και πουθενά αλλού στο κόσμο», καταγράφεται και πάλι στην εν ζωή χλωρίδα του Ιερού Βράχου. Χάρη στον Ελληνα βιολόγο Γρηγόρη Τσούνη και τον 17χρονο γιο του Λάμπρο, που εντοπίζουν στην Ακρόπολη μικρό πληθυσμό από μικρομέριες. Και που μόλις ανακαλύπτουν ότι είναι ο «χαμένος θησαυρός της Ακρόπολης», καταφεύγουν άμεσα στους ειδικούς: «Η Κιτ Ταν, η κατεξοχήν ειδικός που έχει αφιερώσει τη ζωή της στη Βοτανική, το επιβεβαιώνει και κατευθείαν μας λέει: Ερχομαι στην Αθήνα!».

Η πρώτη ιστορική αναφορά στη Micromeria acropolitana σημειώνεται από τον Αυστριακό βοτανολόγο Halacsy το 1908. Από τότε μέχρι σήμερα τα ίχνη της χάνονται. Ντύνεται με ένα πέπλο μυστηρίου και χαρακτηρίζεται «φυτό-φάντασμα». Μάλιστα, το 1998, ο καθηγητής Βοτανικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Αρτέμης Γιαννίτσαρος κάνει λόγο για «εξαφανισθέν είδος από την ελληνική και γενικά την παγκόσμια χλωρίδα». Και πιο πρόσφατα, το 2003, ο βοτανολόγος Θεοφάνης Κωνσταντινίδης σε άρθρο του στην «Καθημερινή» αναφέρεται στη «μυστηριώδη Micromeria acropolitana (Μικρομέρια της Ακρόπολης)», την οποία «εδώ και έναν αιώνα κανένας δεν έχει ξαναδεί ούτε στο βράχο της Ακρόπολης ούτε κάπου αλλού». Ή μήπως όχι;

Από το 2004 ο Γρηγόρης Τσούνης, καθώς γράφει το βιβλίο του «Γύρω από την Ακρόπολη», παρατηρεί και καταγράφει το πλούσιο οικοσύστημα της περιοχής. Και δύο χρόνια αργότερα, σε βόλτα μαζί με τον γιο του, «σκοντάφτουν» επάνω. «Μόλις το είδα από μακριά λέω «να μια μικρομέρια» - γιατί τα φύλλα του έχουν μικρά μέρη. Αλλά ποια μικρομέρια ακριβώς;». Μαζί του πάντα ο Λάμπρος. «Είναι ο κολλητός μου, που τρελαίνεται για ό,τι έχει να κάνει με το περιβάλλον. Θέλει να σπουδάσει βιολογία και είναι καλός φωτογράφος». Οι δυο τους κινούνται μεθοδικά. Σημειώνουν, μελετούν, φωτογραφίζουν. Και σερφάρουν στην ηλεκτρονική σελίδα του Ινστιτούτου Βοτανικής του Πανεπιστημίου της Βιέννης, όπου διακρίνουν όλα τα χαρακτηριστικά του είδους. «Εκεί σιγουρευόμαστε ότι έχουμε τη μικρομέρια στα χέρια μας. Αλλά δεν καθησυχάζουμε», λέει ο Γρ. Τσούνης. «Θέλουμε και την άποψη της ειδικού».

Το ραντεβού δίνεται στην Ακρόπολη. Η Δρ Κιτ Ταν από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης είναι πρόσωπο-κλειδί. Διεθνώς αναγνωρισμένη και συγγραφέας ενδελεχούς τόμου για τα ενδημικά φυτά της Πελοποννήσου. Τώρα μπροστά τους προβάλλει ένας μικρός πληθυσμός από 200 φυτά. Με ύψος 5 έως 20 εκ., με ανατολικό προσανατολισμό -για να «βλέπει» ήλιο- και σε ύψος 156 μέτρα. Ανθισμένος από Μάιο έως Ιούνιο και με μικρά ροζ άνθη. Πάνω σε πέτρες τειχών και σχισμές με λίγο χώμα. Κι όλα αυτά στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης. Ναι, είναι το πολυετές φυτό-«μύθος»: η Micromeria acropolitana Halacsy, της οικογένειας Labiatae. Οσο για την επιστήμονα; «Ο τρόπος που το προσεγγίζει είναι τρόπος προσευχής. Πώς ένας άνθρωπος προσεύχεται; Ετσι ακριβώς».

Και οι τρεις πλέον κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Κρατούν για λόγους ασφαλείας «μυστικό» το ακριβές σημείο όπου φύεται η μικρομέρια. Τι απομένει; «Να επικοινωνήσουμε με τον υπουργό Πολιτισμού, να του παρουσιάσουμε το θέμα και να του πούμε πώς να ληφθούν μέτρα προστασίας του φυτού χωρίς δαπάνες». Το φυτό κινδυνεύει από την ανθρώπινη παρουσία, την τουριστική δραστηριότητα, την εκρίζωση και τον καθαρισμό του αρχαιολογικού χώρου. «Οπως δείχνουμε ενδιαφέρον για τα μνημεία του πολιτισμού μας, οφείλουμε να δείξουμε το ανάλογο ενδιαφέρον και για τους θησαυρούς της φυσικής μας κληρονομιάς».

Η μελέτη τους αδιάλειπτη και λεπτομερής. Γι' αυτό και η μαρτυρία τους αποτελεί μια προσφορά στην επιστήμη: «Το φυτό δεν είδαμε να το επισκέπτονται μέλισσες, σφήκες ή πεταλούδες. Κοντά του πολλές φορές συναντήσαμε μυρμηγκοφωλιές. Είδαμε μυρμήγκια να μεταφέρουν τους μαύρους μικρούς σπόρους της», όπως καταγράφουν. «Και φύεται συχνά πολύ κοντά ή μαζί με την πικραλίδα Picris sp. που την επισκέπτονται συχνά διάφορα είδη από πεταλούδες». Τα πρόσωπα πίσω από την είδηση δεν είναι τυχαία. «Κάθε φορά που βγαίνουμε στην ελληνική φύση συγκλονιζόμαστε από τη μοναδικότητά της». Το μυστικό; «Φτάνει να έχεις μάτια για να δεις τη φύση».

ΟΙΚΟ Καθημερινής
8/8/09

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP