15.8.09

Οι Παναγίες των Ελλήνων

Δεκαπενταύγουστος. Λαμπρή του καλοκαιριού γιορτή. Χαρούμενη μέσα στη λύπη για την «αναχώρηση» της παντοτινής Μητέρας. Ελπιδοφόρα, γιατί δε χάθηκε η ζωοδότρα στο σκοτάδι του θανάτου, αλλά μετέστη προς την πηγή της Ζωής, κι από ’κεί ξέρει να ακούει, να μεσιτεύει, να παρηγορεί και να συντρέχει, αιώνια τρυφερή μητέρα για λογαριασμό των τέκνων της. Φέτος, τιμώ διπλά τις Παναγιές τις ξεριζωμένες που μέσα από τα βάθη των αιώνων μαρτυρούν για την αιώνια Ελληνική ψυχή. Την ίδια, απαράλλαχτη ψυχή που στα καλά και τ’ άσχημα, δεν έπαψε να πιστεύει. Μητέρα, Παλλάδα, Παντάνασσα, σε ταξίδια μακρινά, σε πολέμους και ξεριζωμούς, σήκωσε ο Ελληνας το ξόανο της πίστης του, σήκωσε από την αγκαλιά της γης τα οστά των αγίων πεθαμένων του, έριξε στην τσέπη μια χούφτα χώμα, και πήρε το δρόμο για το μεγάλο άγνωστο.

Κυνηγημένος, πολεμώντας, στο ένα χέρι το σπαθί, στο άλλο το εικόνισμά Της, άλλος Αινείας Την κουβάλησε, σαν άλλη μάνα. Στο νέο τόπο την απίθωσε με σεβασμό κι αγάπη και γύρω Της έχτισε ναούς περικαλλείς, να την τιμούν, να την υμνούν. Και να αναθυμούνται.

Νερό γλυκό ανάβλυσε στο νέο Της τόπο. Ο Ελληνας, αιώνια αιρετικός, αρνήθηκε το νερό της Λησμονιάς που είναι ορισμένο να πίνουν οι νεκροί, και σαν τον πατριάρχη Ηρακλή πάλεψε με τα στοιχεία της Φύσης μόνος αντίθετος με τις βουλήσεις θεών κι ανθρώπων, κι έκανε ποτάμι του το νερό των ζωντανών, τη Μνημοσύνη. Να μη χαθεί, να μην ξεχαστεί, να μη θαφτεί στο Τάρταρο η Πίστη.

Από τα βάθη των χρόνων πορεύεται έτσι, πιστός στις ενδόμυχες εντολές της ράτσας του, αυτός, οι πρόγονοι, οι θεοί και το σπαθί του. Στα στήθη του κάποτε αχνή, κάποτε τρανεμένη, η φλόγα η μυστική, η θεϊκή απόδειξη της ύπαρξής του. Μόνος αυτός, Οδυσσέας μες στα πλατιά πέλαγα του κόσμου, προσπερνά στο τέλος της Σειρήνες της ευδαιμονίας και τα τέρατα της μιζέριας των Συμπληγάδων, και νικητής πατά στην ακρογιαλιά της παντοτινής Ιθάκης του.

Δίπλα του στ’ ακρογιάλι, αστραφτερή, πάναγνη και πανώρια, σύμβουλος, παρηγορήτρια και υπέρμαχος Στρατηγός Εκείνη η Λαμπροφορεμένη, η γλαυκώπις. Να συνδαυλίζει τη φωτιά που απίθωσε στο στέρνο του ο Πατέρας. Οδηγήτρια στο πέλαγος της ζωής, η ουράνια Κόρη, προστάτιδα, σύμβουλος, βοηθός.

Και του χρόνου.

Η ΟΧΙΑ


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP