28.3.09

1821-2009


Επέτειος της Επανάστασης του 1821. Εκατόν ογδόντα οκτώ χρόνια από το ξύπνημα του γένους. Είναι άραγε επίκαιρη η μνήμη των ημερών εκείνων ή θα έπρεπε να μπει στο ‘χρονοντούλαπο της ιστορίας’;

Ακούμε αυτές τις μέρες από ‘επίσημα στόματα’ τις στομφώδεις πομφόλυγες που μοιάζουν βγαλμένες από αραχνιασμένα βιβλία ανερμάτιστων δασκαλάκων. Εξυμνούν την επανάσταση, αναμφίβολα, πλην όμως τής προσδίδουν έναν χαρακτήρα πέρα για πέρα μουσειακό και απρόσιτο, σε βαθμό τέτοιον ώστε να προκαλούν μονάχα χασμουρητά αν όχι θυμηδία στο όποιο ακροατήριο. Ακούμε φυσικά και τις συνήθεις πλέον υστερικές κραυγές εναντίον του εορτασμού της επετείου, από στόματα κούφια που χάριν εντυπωσιασμού ή προπαγάνδας υπερβαίνουν κάθε όριο λογικής και νηφαλιότητας, αποδίδοντας στον ξεσηκωμό χαρακτηριστικά έγκυρα μονάχα για την οργιώδη φαντασία των ίδιων.

Και οι δύο προσεγγίσεις είναι λανθασμένες και επικίνδυνες, καθώς με τον τρόπο της η καθεμία, συνειδητά ή αθέλητα, απαξιώνει τον ξεσηκωμό του γένους στη συνείδηση των νέων Ελλήνων, καθιστώντας τον είτε ‘μια βαρετή ιστορία’ κενή κάθε περιεχομένου, είτε μία έκφραση ‘ένοχου παρελθόντος’ για το οποίο ένας τάχα σκεπτόμενος πολίτης οφείλει να αισθάνεται τύψεις και να πράττει τα μέγιστα προκειμένου να αποκαταστήσει τις ‘βαρβαρότητες’ που διέπραξαν οι πρόγονοί μας.

Για εμάς, η Επανάσταση του ’21 είναι μνήμη, τιμή αλλά και παρόν. Οι ήρωές της δεν είναι άψυχα πορτρέτα καρφιτσωμένα σε έναν βρώμικο τοίχο, είναι μακρινοί παππούδες μας, με σάρκα και οστά, άνθρωποι που χαμογελούσαν, έκλαιγαν, πλήγιαζαν, πονούσαν, κοίταζαν τον ήλιο περήφανα. Οι νίκες τους στα πεδία των μαχών δεν είναι μερικές ακόμη αδιάφορες σελίδες ιστορίας που πρέπει να αποστηθίσουμε ξερά, είναι μάχες που έγιναν, θέατρα θριάμβου και πόνου, σκηνές όπου πολλοί είδαν τον αδελφό τους να κομματιάζεται και να πέφτει νεκρός, και όλοι μαζί έκλαψαν συγκινημένοι όταν η νίκη είχε διαλέξει στρατόπεδο. Το Βαλτέτσι, η Αλαμάνα, η Γραβιά, η Τριπολιτσά, το Ναύπλιο, η Χίος, τα Δερβενάκια, το Καρπενήσι, το Μεσολόγγι, η Ακρόπολη δεν είναι απλά μια αράδα ονομάτων χωρίς περιεχόμενο – είναι θέατρα μαχών, κατά τις οποίες οι στρατηγικοί ελιγμοί που επιλέχθηκαν ήταν τέτοιοι που θα ζήλευε κάθε σύγχρονος επιτελικός νους.

Η Επανάσταση δεν πέθανε από το βαρύ φορτίο του χρόνου. Είναι ζωντανή, ένα κύτταρο του μυαλού και της καρδιάς μας, που μας τριβελίζει κάθε φορά που αδρανούμε, και μας υπενθυμίζει τι μπορεί να πετύχει μια χούφτα γενναίων ανθρώπων ορκισμένη να μην υποταχθεί στον τύραννο. Δεν είμαστε ελεύθεροι σήμερα, είμαστε σκλάβοι των ολιγαρχιών εκείνων που εξουσιάζουν τις οικονομίες των άλλοτε ελεύθερων λαών, ταπεινώνουν την εθνική τους συνείδηση και επιβάλλουν το δικό τους κοινωνικό νόμο και τρόπο ζωής. Ο εχθρός υπερτερεί κατά πολύ – σε δύναμη, όπλα, μεθόδους καταστολής. Υστερεί μονάχα σε ένα σημείο – στο ηθικό. Έχουν απέναντί τους την ανυποχώρητη βούληση όσων μένουν ελεύθεροι στην ψυχή να μην ταπεινωθούν και να παλέψουν για την ελευθερία τους με κάθε τίμημα, με κάθε κόστος.

Είμαστε λίγοι ίσως σήμερα όσοι δεν υποχωρούμε. Λίγοι ήταν και τότε, μια χούφτα ‘τρελών’. Τα έδωσαν όλα, νίκησαν πολλές φορές, ηττήθηκαν άλλες, έζησαν θριάμβους αλλά και πανωλεθρίες. Είδαν φίλους και αδέρφια να χάνονται, μα η ατσάλινη θέληση και η πίστη ότι το συλλογικό καλό του γένους αξίζει κάθε ατομική θυσία, τους κράτησε. Με όλα τα λάθη και τα στραβοπατήματα, βγήκαν νικητές.

Σήμερα είναι η ώρα του δικού μας ξεσηκωμού. Είναι η ώρα που καλούμαστε να αποδειχθούμε αν όχι καλύτεροί τους, τουλάχιστον αντάξιοι. Είναι η δική μας ώρα να ρίξουμε τη σπίθα που θα ανάψει την μεγάλη φλόγα μιας νέας Επανάστασης του γένους, εθνοφυλετικής και μαζί κοινωνικής – ακριβώς όπως και τότε. Θα γνωρίσουμε νίκες και ήττες, φυσικά. Στο τέλος, η πίστη μας στο δίκαιο του αγώνα μας, και η αίσθηση του χρέους να μην ντροπιάσουμε όσους μάτωσαν για μας, θα μας χαρίσει την νίκη. Για να μπορούν οι ψυχές των μακρινών παππούδων μας να γείρουν ‘ήσυχες πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου’. Για να είμαστε κι εμείς αργότερα ήσυχοι πως πράξαμε το σωστό…

Η Επανάσταση εμπνέει. Στο παρόν, στο Τώρα, σαλπίζει παιάνα ξεσηκωμού, για να κατακτήσουμε και πάλι την Ελευθερία και την Αξιοπρέπειά μας. Γι’ αυτό και το σύστημα, με κάθε τρόπο παλεύει να την απαξιώσει, να αλλοιώσει το μήνυμά της, να την παρουσιάζει αναχρονιστική. Εμείς έχουμε χρέος να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα, και να ξεχυθούμε για τον ξεσηκωμό της δικής μας γενιάς. Γιατί όσο και αν μοχθούν να μας εμφυσήσουν το πρότυπο του αφανούς Νενέκου, εμείς πάντα θα έχουμε την εικόνα του Νικηταρά στον νου, να μας δίνει κουράγιο όταν κινδυνεύουμε να λιποψυχήσουμε. Και αυτό, πολύ απλά, τα λέει όλα…

Δέσποινα

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP