7.2.09

ΙΜΙΑ 2009: Ήμασταν εκεί


Βροχή. Παγωνιά. Υγρασία να τρυπά τα κόκκαλα. Νιώθεις το σώμα σχεδόν να μουδιάζει από την κούραση, την αϋπνία και τον καιρό. Κρατάς όμως στο χέρι σταθερά την σημαία, και στο πρόσωπό σου διαγράφεται αχνά ένα χαμόγελο ικανοποίησης. Κοιτάζεις γύρω σου και αντικρύζεις μονάχα συντρόφους και συναγωνιστές να κρατούν σταθερά τα λάβαρα του αγώνα, κι άλλους να εργάζονται πυρετωδώς, ώστε να είναι όλα έτοιμα για την μεγάλη στιγμή. Κι όλοι, μα όλοι, να χαμογελούν με ικανοποίηση. Σε εμάς δεν ταιριάζουν οι ζεστές αίθουσες με τους πολυτελείς διακόσμους – σε εμάς ταιριάζουν οι παγερές πλατείες, και η έξαψη της στιγμής λίγο πριν από την καταιγίδα. Γιατί για εμάς, Ίμια δεν σημαίνει σιωπηλός θρήνος εκπεφρασμένος από «ψηλά καπέλα», ούτε πομφόλυγες από την ασφάλεια ενός βελούδινου καναπέ δίπλα στο τζάκι. Για εμάς, Ίμια σημαίνει πάνω από όλα Αγώνας, στο σήμερα, στο Τώρα – και ο αγώνας δεν γίνεται ούτε εκ του ασφαλούς ούτε όταν ευνοούν οι καταστάσεις. Γίνεται υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες, όταν κυριολεκτικά όλοι (ακόμα και ο καιρός) είναι εναντίον σου. Εκείνη είναι η χαρακτηριστική στιγμή που καλείσαι να αναμετρηθείς με το θάρρος σου, εκείνη είναι η στιγμή που μετράς την ψυχή σου, να δεις αν αναλογεί σε πολεμιστή ή σε δούλο. Κι όταν βγεις νικητής στην μάχη αυτήν ενάντια στην εποχή και τους καιρούς μας, βιώνεις τι σημαίνει Ελευθερία. Τότε είναι ακριβώς η στιγμή που χαμογελάς…

Οι απειλές υπήρξαν όπως πάντα πολλές. Η προσέλευση του κόσμου όμως, με τη σειρά της, υπήρξε εντυπωσιακή. Περίμεναν, όντας οι ίδιοι - οι ανώνυμοι αυτοί τιμωροί του διαδικτύου, με τις γερές συστεμικές πλάτες και τις διευρυμένες τσέπες – σκλάβοι στην ψυχή, πως θα δειλιάζαμε μπροστά στα αφεντικά τους, τα σοφά στελέχη του συστήματος. Τα οποία δεν έχουν συνειδητοποιήσει, φαίνεται, πως ό,τι μα ό,τι κι αν κάνουν, δεν πρόκειται να μας σταματήσουν. Γιατί δεν είναι ο φόβος εκείνος που ορίζει τα βήματά μας, αλλά η τόλμη και η γενναιότητα – και η συνεπής συναίσθηση του χρέους. Ξέρουμε ότι έχουμε την αλήθεια με το μέρος μας, ξέρουμε ότι εκπροσωπούμε το φως, την δύναμη, τα νιάτα, την υγεία, το δίκαιο. Εκπροσωπούμε το Αύριο ενός κόσμου που θα φέρει την δική μας σφραγίδα, θα φέρει την δική μας όψη. Ξέρουμε ότι έχουμε χρέος απέναντι στους προγόνους, να τους ξεπεράσουμε – κι όταν επικρεμάται πάνω από τα κεφάλια μας ακόμα και η πιο αμείλικτη απειλή, είναι οι ίδιοι οι ένδοξοι νεκροί της ιστορίας εκείνοι που μας τείνουν το χέρι για να πιαστούμε και να βγούμε από το τέλμα της αδράνειας, της απελπισίας και του φόβου – είναι άχθος βαρύ να τους ντροπιάσουμε. Ξέρουμε ακόμη ότι έχουμε χρέος απέναντι στους αγέννητους, στα φύλλα εκείνα του δέντρου της ράτσας, που θα είναι πιο όμορφα από ποτέ, και που εμείς δεν πρόκειται να θαυμάσουμε οι ίδιοι όσο ζούμε, όμως οφείλουμε να εξασφαλίσουμε την ύπαρξη, την ζωντάνια και την ευρωστία τους. Το ξέρουμε, και το χρέος αυτό μάς οπλίζει με τόση δύναμη και ορμή, που κανένα υλικό εμπόδιο, καμία απειλή, κανένας κίνδυνος δεν μπορεί να ανακόψει το διάβα μας. Ποιος αλήθεια θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο σε έναν στρόβιλο που σαρώνει τα πάντα;

Αμέτρητος κόσμος πλημμύρισε το Σάββατο το βράδυ το κέντρο της Αθήνας. Εκατοντάδες - χιλιάδες ίσως - συναγωνιστές από την Αθήνα και από τα πιο απόμακρα μέρη της χώρας. Τι μπορεί να ήταν αυτό που τους κινητοποίησε, και αψήφησαν τα πάντα – δυσμενή καιρό, απειλές από τα σκουπίδια, εχθρική στάση του κράτους (έτοιμοι για χημικά ήταν!) – προκειμένου να είναι παρόντες; Είναι η επίγνωση του καθήκοντος. Η οργή που ξεχειλίζει. Η μανιασμένη κραυγή που γυρεύει να βγει από τα στήθη τους. Ο όρκος για ανυποχώρητο αγώνα – για συνεχή και ασυμβίβαστη δράση. Και σήμερα, και αύριο και πάντα. Είναι όμως και κάτι ακόμη – το να αντικρύζεις, σαρώνοντας με το βλέμμα σου ολόγυρα τον χώρο, έναν χείμαρρο από πλήθος που μοιράζεται την ίδια οργή με εσένα, την ίδια ζεστασιά στην καρδιά, το ίδιο πάθος και την ίδια ορμή για δράση και αγώνα, έναν χείμαρρο από σημαίες γαλανόλευκες και μαυροκόκκινες, λάβαρα ποτισμένα από το αίμα της φυλής σε μία ατέρμονη στους αιώνες και τα χρόνια μάχη, και από πυρσούς αναμμένους που φωτίζουν την νύχτα και κάθε σκοτάδι. Κι όλος αυτός ο χείμαρρος, υπό τους ήχους του τύμπανου, να σκίζει την σιγή της νύχτας με λυσσαλέες κραυγές μίσους για ό,τι μας πληγώνει, και πάθους για το αύριο που φέρνουμε όλο και πιο κοντά με κάθε βήμα μας – τα συνθήματά μας είναι πράγματι η πιο ωραία μουσική…

Ο κόσμος είναι κοντά μας. Κι όσοι δεν είναι, θα έρθουν, όταν συνειδητοποιήσουν πως είμαστε απλώς το παρόν, το δίκαιο, ο φυσικός νόμος. Είμαστε τα νιάτα. Το Αύριο μας ανήκει. Μπορείς να το αφουγκραστείς να έρχεται - με κάθε βήμα μας, κάθε σύνθημά μας, κάθε δράση μας, όλο και πιο κοντά… Θα νικήσουμε.

Δέσποινα

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP