28.10.08

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ: Οι γυναίκες της Πίνδου


....Τις έδεναν με χοντρές τριχιές απο τη μεση και οι φαντάροι τις τραβούσαν απο την κορυφή. Κι αυτές βαρυφορτωμένες, σκαρφάλωναν πιασμένες πότε απο τις πέτρες που προεξείχαν, ποτε από τις ρίζες, γονατίζοντας απο το βάρος με κίνδυνο να γλυστρήσουν στο γκρεμό και να γκρεμοτσακιστούν στα βάραθρα που έχασκαν μπροστά τους. Ανέβαιναν, κατέβαιναν αδιάκοπα. Ιλιγγιά ο νους θέλοντας να αναπαραστήσει τη σκηνή αυτή. Επικρατούσε γενικός συναγερμός σε όλα τα Ηπειρωτικά χωριά, που βρισκονται στο Δυτικό τμημα της Πινδου. Στη Μπάγια και στα γύρω χωριά, στο Καπέσοβο, στη Βωβούσα, στο Βρυσοχώρι και στη Λαίστα όλοι έχουν ξεσηκωθεί. Επιδιορθώνουν δρόμους, γέφυρες, ανατινάσσουν γεφύρια για να μην περάσουν οι Ιταλοί. Μαζεύουν κουβέρτες, βελέντζες, άρβυλα. Ετοιμάζουν συσσίτια, ζυμωνουν ψωμί, κουβαλούν νερό. Οι γυναίκες φορτωμένες, με τα γαϊδουράκια φορτωμένα, σκαρφαλώνουν στα κατσάβραχα, για να στηρίξουν τους φαντάρους μας που κινδυνεύουν. Τα φορτία διαρκώς βαραίνουν.


Στο Καπέσοβο έφταναν 50-60 φορτηγά την ημέρα. Ξεφόρτωναν τρόφιμα, πολεμοφόδια, πολυβόλα. Επρεπε να μεταφερθούν στο Βρυσοχώρι που απείχε 12-15 ώρες ποδαρόδρομο σε δρόμο δύσκολο με λακκουβες, λάσπες, βροχές και απο κει στην πρώτη γραμμή. Πως να περάσουν τα πολυβόλα και τα πυρομαχικά στους γκρεμούς που ήταν κρυσταλλιασμένοι απο το χιόνι; Το πρόβλημα ήταν τρομερό. Το έλυσαν "οι πλάτες των γυναικών και των κοριτσιών". Τις καθιέρωσαν "ως μονιμο μεταφορικό μέσο". Οι ηρωϊκές γυναικες πήγαιναν δεμένες, βαρυφορτωμένες με πολεμοφόδια και τρόφιμα και γύριζαν φορτωμένες τραυματίες, μερικές φορές και Ιταλούς! Ο ίδιος συναγερμός επικρατούσε και στα χωριά της Δυτικής Μακεδονίας στο Ανατολικό τμημα της Πίνδου: Στα χωριά Χρυσαυγή, Κορυφή, Μορφη, Κυψέλη, Νεάπολη, Νεστόριο, Πεντάλοφο, Αηγιώργη, Βουχωρίνα κ.α. οι γυναίκες προσέφεραν πολυτιμες υπηρεσίες και σαν ημιονηγοί, και στο πεδίο της μαχης. Τα σπιτια τους ήταν στρατώνες και αναρρωτήρια...


Όταν φύγαμε από τη Λάρισα για να πάμε στην Κοζάνη, στο Σαραντάπορο εκεί πέρα οι δρόμοι τότε ήτανε καλντερίμια και χωματόδρομοι, θυμάμαι εκεί επάνω πριν από τα Σέρβια ότι ήταν γυναίκες οι οποίες την δεύτερη ημέρα ακριβώς προς την τρίτη φτιάχνανε τον δρόμο, δηλαδή ρίχνανε πέτρες μες στις λάσπες. Από τότε, από την ίδια μέρα και βέβαια εν συνεχεία στην Ήπειρο εθαυμάσθησαν οι γυναίκες αυτές. Εθαυμάσθησαν πολύ γιατί μετέφεραν εκεί που δεν μπορούσε ούτε μουλάρι. Βάζανε στην πλάτη, μαθημένες αυτές, αυτές κουβαλούσαν νερό και ξύλα. Πήγαιναν στο ρουμάνι μια ώρες δυο, φορτωνόταν τα ξύλα στην πλάτη και τα μετέφεραν στα σπίτια τους μέσα στα χιόνια. Εκάνανε βέβαια μια προμήθεια από το καλοκαίρι για τον χειμώνα, κάνανε για ένα μήνα, από κει και ύστερα. Πηγαίνανε πλέον μέσα στα χιόνια...


7 Νοεμβρίου 1940. Σήμερα σκοτώθηκαν δύο παιδιά του 33ου Συντάγματος και αυτό μάνιασε περισσότερο τους στρατιώτες. Φωνάζαν εμπρός για τη Ρώμη. Ο θάνατος αυτός αντί να μας δειλιάσει μας έδωσε περισσότερα φτερά για να κυνηγήσουμε τους Ιταλούς. Συνάντησα γυναίκες που κουβαλούσαν πυρομαχικά. Μία ήτο 88 ετών. Μία μου είπε κλείδωσε το μικρό σε μια καλύβα για να βοηθήσει τον στρατό. Το βράδυ είδα μια γριούλα να κρατά δυο μικρά και η μητέρα τους ζύμωνε ψωμί για τον στρατό με το φως δυο κεριών που είχε μέσα σ' ένα ποτήρι. Τα χιόνια, ο πάγος, το τρομερό κρύο, δεν φαίνονταν να τις τρόμαζε. Όλες γεμάτες χαρά ήθελαν να προσφέρουν στο στρατό ό,τι δεν μπορούσαν τα μεταγωγικά. Αλήθεια γυναίκες θαύμα. Τι διαφορά με τις πόλεις!


Οι νικηταί της Πίνδου προχωρούσαν. Καθώς έφτασαν στον ποταμό Βογιούσα κι είδαν οι ατρόμητες γυναίκες της Πίνδου πως το απότομο ρέμα εμπόδιζε τους σκαπανείς στη δουλειά τους, έκαναν αυθόρμητα κάτι, που ξανάγινε ύστερα στον Καλαμά και στο Δρίνο: μπήκαν οι ίδιες μέσα στα νερά και, πιασμένες σφικτά από τους ώμους, σχημάτισαν πρόσχωμα, που ανάκοβε την ορμή του ποταμού και ευκόλυνε τους γεφυροποιούς!

27.10.08

Είμασταν εκεί

Η γυναικεία παρουσία αυξάνει εντυπωσιακά σε κάθε εκδήλωση του Κινήματος.

15.10.08

Πολυφυλετικές οικογένειες;

13.10.08

Ναταλία Μελά: Μεγάλη γλύπτρια με βαρύ όνομα

«Nαταλία, η πολυαστέρω». Έτσι τη φώναζε ο άντρας της, Άρης Kωνσταντινίδης, όταν εκείνη άρχισε να φτιάχνει γλυπτά από εργαλεία και παλιά σιδερικά που έβρισκε στην οδό Aθηνάς. Mία από τις πρώτες γυναίκες γλύπτριες στην Kαλών Tεχνών και εκρηκτική φυσιογνωμία, η Nαταλία Mελά αποτελεί ένα ζωντανό αστικό μύθο. Γεννήθηκε το 1923 στην Κηφισιά η Νάτα, όπως την αποκαλούν οι φίλοι της, και ο γενεαλογικός της χάρτης είναι γεμάτος με κάποια από τα σημαντικότερα ονόματα της ελληνικής ιστορίας: είναι εγγονή του Παύλου Μελά, ο πατέρας της ήταν γιος του. Η μητέρα της ήταν κόρη του Ιωάννη Πεσμαζόγλου ιδρυτή της Εθνικής Τράπεζας. Από τη μεριά της μητέρας της, η γιαγιά της ήταν κόρη Μιαούλη. Η άλλη γιαγιά της, η Μελά, προερχόταν από το γένος Δραγούμη - αδελφή του Ίωνος Δραγούμη. Οι οικογενειακές της ρίζες φτάνουν μέχρι την Μπουμπουλίνα.

Σε όλη της τη ζωή θα σχετιστεί με σπουδαίες προσωπικότητες. Νεαρή όμως νιώθει ότι είναι βάρος η κληρονομιά της και επαναστατεί με τον τρόπο των κοριτσιών της αστικής τάξης: μπαίνει στη Νομική, αλλά την εγκαταλείπει το 1942 για τις Καλές Τέχνες και λίγο μετά εντάσσεται και στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Ο Κατσίμπαλης όταν τη συναντούσε στο σπίτι του Εμπειρίκου, όπου γίνονταν συνάξεις κάθε Σάββατο με τους Γκάτσο, Ελύτη, Σαχτούρη, Καββαδία, Καραντώνη, την αποκαλούσε «βασιλοκομμουνίστρια». Η σχέση της με τον κομμουνισμό δεν είχε μεγάλη διάρκεια. Αποχωρεί από το κόμμα σε λιγότερο από ένα χρόνο, το 1943.

Yπήρξε πρωταθλήτρια τένις, νοσοκόμα στην περίοδο του πολέμου, φοιτήτρια όταν οι γυναίκες στις Ανώτατες Σχολές ήταν ελάχιστες και πήρε δίπλωμα οξυγονοκολλητή, για να δουλέψει με το μέταλλο. «Πάντα ήμουν αγοροκόριτσο... Με το μέταλλο έχεις ένα γρήγορο αποτέλεσμα, μπορείς να επέμβεις, να κόψεις, να κολλήσεις. Ομως το μάρμαρο είναι το αγαπημένο μου υλικό, παρ' ότι δύσκολο, δεν επιτρέπει λάθη. Η μεγάλη γλυπτική συνδέεται με το μάρμαρο».

Σύζυγος του μεγάλου αρχιτέκτονα Αρη Κωνσταντινίδη, η γλύπτρια Ναταλία Μελά δεν μπορούσε παρά να κάνει τέχνη τους μύθους και τους θρύλους που τη γαλούχησαν. Οχι όμως με έναν στείρο ή γραφικό τρόπο, αλλά με έμπνευση και λιτότητα, δίνοντας πνοή σε υλικά όπως το μέταλλο και το μάρμαρο. «Μου αρέσει τα υλικά να λένε από μόνα τους τι είναι. Το μάρμαρο να είναι βράχος και το μέταλλο να γυαλίζει. Το πιο ωραίο γλυπτό είναι αυτό που σου λέει από τι είναι φτιαγμένο. Σε όλα τα μεγάλα έργα βλέπει κανείς το χέρι του καλλιτέχνη».

Το έργο της εντυπωσιάζει και για έναν ακόμη λόγο. Αν σκεφτούμε πως δημιουργήθηκε στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, σε μια εποχή που η Ελλάδα κατανάλωνε ό,τι ενέργεια της είχε απομείνει για να εξιδανικεύσει τη στάση του θύματος, βλέπουμε μια ολόκληρη δημιουργική διαδρομή η οποία επιβάλλει με πείσμα τη δική της αισιοδοξία. Δεν είναι αφελής. Τον θάνατο τον βλέπει, αλλά τον βλέπει μέσα από τα μάτια της ζωής. «Για μένα ο μύθος είναι πιο κοντά στην αλήθεια. Ιδίως γιατί είναι φορτισμένος και δοκιμασμένος από το χρόνο».

Αποσπάσματα από πρόσφατες συνεντεύξεις της, όπου αναφέρει μερικές μεγάλες αλήθειες:

- Η οικογενειακή σας ιστορία ήταν βάρος ή κίνητρο για να δημιουργήσετε;
«Τα βλέπω πιο σεμνά τα πράγματα. Με επηρέασε πάρα πολύ βεβαίως το ηρωικό μέρος της οικογένειας, δηλαδή ο παππούς μου ο Παύλος Μελάς είναι ένα πρόσωπο πραγματικά ηρωικό... Και η ομορφιά του. Ο Αρης Κωνσταντινίδης ήταν κι αυτός μελαχρινός, ωραίος. Μου αρέσει η ομορφιά, όχι μόνο στη μορφή, αλλά και στην ψυχική διάθεση, στη φύση. Με απωθεί η ασχήμια και δυστυχώς ζούμε στην εποχή της λατρείας της ασχήμιας».

- Ο Παύλος Μελάς ήταν ένας ζωντανός μύθος για την οικογένεια;
«Ποτέ δεν μιλούσαμε γι' αυτόν, οι γονείς μου το απέφευγαν, το ίδιο έκανα κι εγώ με τα παιδιά μου. Ηταν κάτι το άπιαστο, έπρεπε να μείνει μύθος. Μου έλεγαν ότι έτυχες να γεννηθείς μια Μελά, δεν είσαι ο Μελάς. Αυτό που έμαθα είναι ότι οφείλουμε πάνω από όλα να είναι τα καθήκοντά μας, όχι τα δικαιώματά μας».

- Τι σκέφτεστε σήμερα βλέποντας όλα αυτά που γίνονται με την ονομασία των Σκοπίων;
«Μην αγριέψω... αίσχος. Ο λαός καταλαβαίνει, όμως θα όφειλε το επάνω στρώμα να έχει περισσότερη συνείδηση. Ο Γιάννης Τσαρούχης μου έλεγε ότι υπάρχουν δύο ρυθμοί στην Ελλάδα, ο αγγλομενιδιάτικος και ο τουρκοβαγκνερικός. Μια μέρα του είπα: δεν νομίζεις ότι πρέπει να προσθέσουμε κι έναν άλλον ρυθμό, τον πουτανομιλιονέρ; Δηλαδή, παλιά ήταν οι βασιλικοί κι έπειτα ήρθαν εξ ανατολών οι βενιζελικοί που μας έφεραν μια χλιδή, είχαν όμως και μια λεβεντιά, ήταν πατριώτες. Μετά όμως έφτασε το σημερινό κακό, να βγάζουν λεφτά από το ποδόσφαιρο. Οι πουτανομιλιονέρ μας άγουν και μας φέρουν. Τους συμφέρουν τα λεφτά που παίρνουν από τα Σκόπια, από το Κοσσυφοπέδιο. Δεν τολμάμε να μιλήσουμε και δεν ξέρουμε πια τι να κάνουμε».

- Ηρωες υπάρχουν σήμερα;
«Κοιτάξτε όλα αυτά τα παιδιά που διαδηλώνουν εκεί έξω. Αυτοί είναι για μένα ήρωες».

- Τι σας έλεγε ο Άρης Κωνσταντινίδης για τα κτίρια της Αθήνας;
«Πολλές φορές όταν γύριζε σπίτι από περίπατο το μεσημέρι δεν ήθελε να φάει γιατί είχε δει κάτι άσχημο που του χαλούσε τη διάθεση, ή κάτι το πομπώδες, το ψεύτικο. Αυτά τον ενοχλούσαν πολύ».

- Πώς νιώθετε όταν βλέπετε σήμερα να γκρεμίζουν τα «Ξενία» του;
«Δεν υπάρχει σεβασμός γιατί δεν υπάρχει μέτρο. Ο Κωνσταντινίδης είχε αίσθηση του μέτρου, επειδή ήταν βαθύτατα Ελληνας. Για μένα ο Αρης ήταν ήρωας. Γι' αυτά που έκανε. Γι' αυτό τον ερωτεύτηκα».

- Πώς εξηγείτε ότι το έργο του, όπως και το δικό σας, είναι τόσο τοπικό και τόσο διεθνές ταυτόχρονα;
«Κάθε είδους τέχνη άμα είναι δυνατή διαπερνά τα σύνορα με αδιόρατους τρόπους. Η συνείδηση ότι είσαι άνθρωπος δεν έχει πατρίδα, αλλά κάθε καλλιτέχνης έχει πατρίδα. Αν κοιτάξεις τα φυτά, αν μυρίσεις τη ρετσίνα από το δέντρο, αν δεις τα φύλλα της δάφνης κι από την άλλη δυστυχώς της πικροδάφνης, καταλαβαίνεις από τι είσαι φτιαγμένος».

- Mε ποιο γλυπτό σας είστε περισσότερο ερωτευμένη;
«Με τον Διγενή Ακρίτα, που εγώ τον λέω «Ευγενή Ακρίτα». Ίσως με επηρεάζει στα συναισθήματά μου αυτά και η ατμόσφαιρα των ημερών, με τα εθνικά μας θέματα».

***
Εγκαινιάζεται σήμερα, 13 Οκτωβρίου, στην Αίθουσα Τέχνης «Σκουφά» (Σκουφά 4, Κολωνάκι) έκθεση γλυπτικής της Ναταλίας Μελά. Διάρκεια ως τις 30 Οκτωβρίου.

12.10.08

Jörg Haider, απροσδόκητα νεκρός

Ο εθνικιστής πολιτικός είχε μόλις συνεισφέρει σε μια μεγάλη εκλογική νίκη για την Αυστρία. Το κόμμα του Haider (BZÖ) συμπλήρωσε μαζί με το κόμμα του Strache (FPÖ) το 30% των ψήφων. Ο θάνατός του σε ένα περίεργο αυτοκινητιστικό ατύχημα άφησε υπόνοιες για εμπλοκή της ισραηλινής MOSAD.

Ας αναπαυθεί εν ειρήνη.
Ο Αγώνας για τη σωτηρία της Ευρώπης συνεχίζεται σε όλες τις χώρες της.

10.10.08

Γενναίες Δασκάλες

Μέσα στον αφιλόξενο βάλτο των Γιαννιτσών ο πόλεμος των Ελληνικών αποσπασμάτων με τους Κομιτατζήδες ήταν ανελέητος. Ο Αποστόλης καθόταν στην καλαμένια καλύβα και έβλεπε με τη σκέψη του μπροστά του το σχολείο του χωριού του, τη δασκάλα, τα παιδιά καθισμένα στα θρανία, το μαύρο πίνακα. Άκουγε τη ζεστή φωνή της δασκάλας του, της κυρίας Ηλέκτρας, που χαμηλόφωνα, (τα καταστανά της μάτια αστράφτοντας από ενθουσιασμό), τους έλεγε: «…Είστε Έλληνες!…να είστε υπερήφανοι!..Η φυλή μας είναι η πιο παλιά, η πιο ένδοξη, η πιο πολιτισμένη, η πιο ποιητική!..»

Ο μικρός Αποστόλης ήταν ο καλύτερος οδηγός του βάλτου για τα ανταρτικά σώματα που έρχονταν από την Ελλάδα. Στα στήθια του φτερούγιζαν συνεχώς τα λόγια της δασκάλας του και το αδύνατο από τις κακουχίες κορμάκι του ποτέ δεν κάμφθηκε από τις τρομερές αντιξοότητες. Έτσι λευτερώθηκε η Μακεδονία. Σ’ αυτούς τους δασκάλους οφείλουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε σήμερα. Σ’ αυτούς που τους δονούσε, το Ελληνικό όραμα και το πανανθρώπινο ιδεώδες του Ελληνισμού. Ήταν όλοι τους μέχρι το τελευταίο ορκισμένοι στην αγάπη και τη λευτεριά της πατρίδος. Η Ηλέκτρα Δράκου τους οιστρηλατούσε και τους εμψύχωνε όλους στο χωριό. Τη μέρα στο σχολειό και το βράδυ με το όπλο στον αγώνα. Και ήταν δεν ήταν είκοσι χρονών. Αυτούς τους δασκάλους είχαν στόχο οι Κομιτατζήδες που όταν τους έπιαναν τους βασάνιζαν και τους αποκεφάλιζαν, περιφέροντας το τρόπαιό τους στα χωριά, για να ρίξουν το ηθικό των Ελλήνων. Τη δασκάλα του Γευγελί Αικατερίνη Χατζηγεωργίου, τη βασανίσανε με το πιο απάνθρωπο τρόπο και τη σφάξανε σαν κοτόπουλο. Από αυτούς τους δασκάλους προέρχονται οι σημερινοί δάσκαλοι του νεοελληνικού κράτους!!! Οποία ομοιότης... Το ξέρουν άραγε οι δυστυχείς, ή από ενοχή δεν θέλουν να ακούσουν και να μάθουν;

Στη Θράκη

Όταν ήμουνα διοικητής στο Σώμα Στρατού στη Θράκη πήγαινα συχνότατα στην ορεινή της Ξάνθης, στη γή των Πομάκων. Ένα πρωϊ με ζύγωσε ένας γεροπομάκος και βάζοντας το χέρι του στη τσέπι του σακακιού του μου ξεδίπλωσε ένα κιτρινισμένον χαρτί, μου το έδειξε ανασηκώνοντας το γυρτό από τις δεκαετίες κορμί του και μου είπε περήφανα. «Το απολυτήριο μου από τον Ελληνικό Στρατό». Ήπιαμε καφέ και μου διηγήθηκε τα γεγονότα του 1919 που όλοι οι Πομάκοι ακολούθησαν τον Ελληνικό Στρατό στη Καβάλα. Άρπαξα την ευκαιρία και τον ρώτησα. «Καλά όλα αυτά, αλλά πως μετά οι απόγονοί σας κατάντησαν να λένε ότι είναι Τούρκοι, αφού όπως λες καμιά σχέση δεν έχετε με αυτούς σαν φυλή;». Μου απήντησε ότι ζούνε κάτω από την απειλή των χαφιέδων του προξενείου και τη ψηφοθηρική πίεση των Ελλήνων πολιτικών, οι οποίοι χάριν της εκλογής τους είναι ικανοί για τα χειρότερα. Με πληροφόρησε ότι κύριος στόχος του προξενείου ήταν πάντοτε η απομάκρυνση των Ελλήνων δασκάλων από τα Πομακικά χωριά. «Όταν παλιά οι Έλληνες δάσκαλοι μέναν στα χωριά μας τους σεβόμασταν τόσο, που οι προξενικοί δεν βρίσκανε χώρο για τη προπαγάνδα τους. Διδάσκανε ιστορία στα παιδιά μας και στις εθνικές γιορτές κάναμε παρελάσεις σ’ όλα τα Πομακοχώρια». Δυστυχώς οι Έλληνες δάσκαλοι απεχώρησαν μόνοι τους. Δεν μπορούσαν οι καϋμενοι να αντέξουν την απομόνωση.. και τους χωριάτες… Ήρθαν οι δάσκαλοι της Άγκυρας και έγινε το κακό. Σήμερα οι Έλληνες δάσκαλοι παίρνουν το μισθό τους και πάνε κάθε πρωϊ με ταξί του υπουργείου στα χωρια. Πότε φθάνουν και αν κάνουν διόλου μάθημα, μη τα ρωτάτε. Η Θράκη κάθε μέρα παραδίδεται βορά στους Τούρκους και κανείς δεν νοιάζεται. Προχθές πενήντα Τούρκοι πολιτικοί ήτανε εκεί και διαλάλησαν με τους Πομάκους ότι η Θράκη είναι Τουρκική. Τσιμουδιά από κυβέρνηση αντιπολίτευση, λοιπά κόμματα και νέο-οθωμανούς διανοούμενους. Ας θυμηθεί και ο Γιωργάκης αυτά που έλεγε, περί αυτοπροσδιορισμού, προς τους μειονοτικούς για να τους καλοπιάσει. Αντ’ αυτών απήντησε το προξενείο: «Ναι είμαστε όλοι Τούρκοι». Κανείς Έλληνας πολιτικός δεν έκανε το παραμικρό για να σταματήσει η αγορά γης από τους Μουσουλμάνους με λεφτά του προξενείου. Κανείς δεν έκανε κάτι για τα Τουρκικά κανάλια Τηλεόρασης.

Η Δασκάλα του Δερείου

Στα 2005 στο μειονοτικό χωριό του Μεγάλου Δερείου διορίστηκε η δασκάλα Χαρά Νικολοπούλου. Κάνοντας χρήση σχετικής διάταξης του ΥΠΕΠΘ αποφάσισε να μείνει στο χωριό, ακόμα και τους καλοκαιρινούς μήνες αφού είχε αναλάβει αυτή την υποχρέωση. Αυτό ήταν! Μπήκε στο μάτι των πρακτόρων των Τούρκων και της έγινε ο βίος αβίωτος. Έφθασαν στο σημείο να την ξυλοκοπήσουν για να την εκφοβίσουν. Της σπάσανε το χέρι! Φοβέρες και απειλές για τη ζωή της. Τώρα την απειλούν ότι θα τη κάψουν ζωντανή μέσα στο σπίτι της. Σκεφτήκανε καλύτερα και απόφασισαν να της κάνουν έξωση για να τη διώξουν από το χωριό. Ο Έλληνας κατά ης καταγωγή και το όνομα δήμαρχος Ορφέως (κατά Καποδίστρια) ανέλαβε να ξεκαθαρίσει το θέμα της δασκάλας. Η δασκάλα όμως δεν κάμφθηκε και απάντησε. «Νομίζουν ότι καθόμαστε εδώ για ο μισθό. Είναι γελασμένοι. Μένουμε εδώ γιατί πιστεύουμε στην Ελλάδα και αγαπάμε τη Πατρίδα μας. Η δασκάλα άρχισε να δημιουργεί πρόβλημα στους Τούρκους του προξενείου. Φοβούνται πραγματικά, μήπως βρεθούν και άλλοι Έλληνες δάσκαλοι και ζητήσουν κάνοντας χρήση του δικαιώματός τους να μείνουν στο χωριό του διορισμού τους. Στα πομακοχώρια της Ορεινής της Ξάνθης αν γίνει αυτό, θα είναι πλήγμα για τους Τούρκους και τους πράκτορές τους. Ο Μουσουλμάνος που κτύπησε όσο βάρβαρα τη δασκάλα τιμωρήθηκε. Οι προξενικοί κατάλαβαν ότι ήταν προς το συμφέρον τους τη συνέχεια της υποθέσεως να την αναλάβει Έλληνας. Έτσι ο δήμαρχος Ορφέως έπιασε αμέσως δουλειά. Αν θέλει τις ψήφους των μουσουλμάνων ας δράσει γρήγορα και αποτελεσματικά όπως απαιτούν τα όργανα του Ερντογάν. Ειδοποίησε τη δασκάλα ότι το σπίτι ης είναι του Δήμου και πρέπει να το εγκαταλείψει για να επισκευασθεί. Η δασκάλα ανταπάντησε ότι κι’ αν ακόμα της κάνουν έξωση, αυτή δεν θα εγκαταλείψει τη περιοχή!!! Υποκλίνομαι εγώ ο στρατηγός μπροστά στο σθένος της, στο πατριωτισμό της και στο θάρρος της Ελληνικής ψυχής της.. Λένε ότι συνήθως οι στρατιωτικοί έχουν βαθύ το αίσθημα του πατριωτισμού. Εγώ νομίζω ότι είναι θέμα αποδείξεως και όχι απονομής.. Η δασκάλα το αποδεικνύει, ενώ ο Στρατός κωφεύει.

Σκέψου

Αν αυτά συνέβαιναν στη Τουρκία τι θα γινότανε. Ποια θα ήτανε η αντίδραση ης Κυβέρνησης, των κομμάτων, των Γκρίζων Λύκων, του Τουρκικού Στρατού, κλπ. Έτσι τα έθνη υπογράφουν, ή μη , την επιβίωσή τους.

Η Ηλέκτρα ζούσε στη Μακεδονία που ήταν κάτω από το Τουρκικό ζυγό με τους Κομιταζήδες να σφάζουν τον κόσμο, ενώ η Χαρά ζεί στην ελεύθερη και ευνομούμενη… Ελλάδα. Βίοι παράλληλοι που γεμίζουν ντροπή αυτό το πανάθλιο νεοελληνικό κράτος.

Δεν βρέθηκε ένας, έστω ένας Έλληνας, να αγανακτήσει και να αντιδράσει. Εκείνη τη διδασκαλική ομοσπονδία είναι να τη λυπάται κανείς. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν τέτοιο κιότεμα. Αν τους έλεγες κάτι για τη Κούβα ή για τον Τσε, θα ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι των συνδικαλιστών της. Οι δάσκαλοί μας φροντίζουν για την εθνική συνείδηση των Αλβανοπαίδων διδάσκοντάς τους παρανόμως την αλβανική γλώσσα και ιστορία. Ας είναι καλά ο ΣΥΡΙΖΑ που τους προστατεύει. Είναι απίστευτο και όμως αληθινό. Ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στη βουλή για να υπερασπιστεί την Αλβανολάτριδα δασκάλα που παίρνει εντολές από τα Τίρανα. Στην υγειά σας Έλληνες του 16% που πιστεύετε στους λαϊκιστές.

Κράτος, αρμόδιο υπουργείο, περιφερειάρχες, νομάρχες, Στρατός Αστυνομία, δικαιοσύνη, οργανώσεις, σύνδεσμοι Εφέδρων, όλοι σιωπούν. Η ομερτά του Εθνικού ξεπουλήματος. Θλίβομαι για το ΥΠΕΠΘ και για τον Υπουργό, που τον είχα σε εκτίμηση, αφού μάλιστα υπηρέτησε υπό τας διαταγάς μου στο Δ΄ΣΣ. Η κατάργηση των θρησκευτικών τους έκοψε.

Οι ήρωες και οι μάρτυρες του Ελληνισμού, μας οικτίρουν για τον εθνικό ξεπεσμό μας.


Δ. Δήμου

7.10.08

Το ελπιδοφόρο μέλλον

Παιδιά ακριτικής πόλης χαιρετούν με τον καλύτερο τρόπο συναγωνιστές που αποχωρούν μετά από δράση στην περιοχή

1.10.08

Διακρίσεις: η νέα εμμονική φοβία

Δημόσια συζήτηση στο Κοινοβούλιο της Σουηδίας προκάλεσε ένα 8χρονο αγόρι γιατί δεν κάλεσε δυο συμμαθητές του στο πάρτι των γενεθλίων του. Το σχολείο του παιδιού ανακοίνωσε ότι ο 8χρονος παραβίασε τα δικαιώματα των δύο παιδιών και κατήγγειλε το γεγονός στο σουηδικό κοινοβούλιο. Το σχολείο, που βρίσκεται στην πόλη Λουντ της νότιας Σουηδίας, υποστηρίζει ότι από τη στιγμή που διανεμήθησαν προσκλήσεις εντός των σχολικών εγκαταστάσεων τότε δεν πρέπει να γίνονται διακρίσεις. Ο πατέρας του 8χρονου κατέθεσε έγγραφη απολογία μέσω του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της περιφέρειας. Στην απολογία αναφέρεται ότι τα δύο παιδιά δεν κλήθηκαν στο πάρτι από τον γιο του γιατί το ένα δεν είχε καλέσει και εκείνο στο πάρτι του τον 8χρονο και με τον άλλο είχαν φιλονικήσει. Ο 8χρονος μοίρασε τις προσκλήσεις κατά τη διάρκεια του μαθήματος αλλά μόλις ο δάσκαλος αντελήφθη ότι δύο από τους μαθητές δεν είχαν πάρει πρόσκληση τις κατάσχεσε στο σύνολό τους.
Pathfinder news

Φοβικοί, υπερευαίσθητοι ενήλικες που προσπαθούν να προστατεύσουν τα παιδιά απ' οποιουδήποτε είδους απόρριψη, καταντώντας τα ανέτοιμα για τη ζωή, απροετοίμαστα για την απογοήτευση και γεμάτα απαιτήσεις περί δικαιωμάτων, χωρίς την παραμικρή αίσθηση υποχρεώσεων. Παιδιά που θα σκεφτούν την αυτοκτονία στην πρώτη δυσκολία, υποψήφιοι ναρκομανείς, απελπισμένοι από την προσδοκία ενός κόσμου χωρίς προβλήματα και λύπες, χωρίς ανάγκη πάλης και αγώνα - του ανύπαρκτου άκοπου κόσμου που τους παρουσιάστηκε από γονείς και δασκάλους.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP