30.9.08

Μην ξεχνάς

28.9.08

Ύδνα, η πρώτη καταδύτης

Στη Σκιώνη της Μακεδονίας, στις αρχές του 5ου προχριστιανικού αιώνα, γεννήθηκε η Ύδνα Κυανή. Πατέρας της ήταν ο διάσημος κολυμβητής και καταδύτης, Σκύλλις ή Σκολίας. Από τα πρώτα της βήματα η μικρή τον ακολούθησε και τον μιμήθηκε στις θαλασσινές επιδόσεις, εξελισσόμενη σε εκπληκτική δύτρια.

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, το καλοκαίρι του 480 π.Χ. ο στόλος του Ξέρξη στρατολόγησε με τη βία τον πατέρα της, για να τον χρησιμοποιήσουν εναντίον του Ελληνικού στόλου. H μόλις έφηβη κόρη, του με εντυπωσιακή αποφασιστικότητα, τον παρακολούθησε από απόσταση. Έξω απ' το θεσσαλικό λιμάνι των Αφετών, όπου αγκυροβόλησαν τα περσικά καράβια, ο Σκύλλις ξέφυγε από τους Πέρσες. Μαζί με την Ύδνα, έκαναν απανωτές καταδύσεις και έκοψαν τις άγκυρες των περσικών πλοίων, προξενώντας μεγάλη σύγχυση, πανικό και φθορές. Στη συνέχεια, κολύμπησαν ογδόντα στάδια (περίπου 9 ναυτικά μίλια) μέχρι το Αρτεμίσιο και ανέφεραν στους Έλληνες τις προθέσεις του εχθρού και χρήσιμα στοιχεία για τον στόλο τους.

Προς τιμήν τους ανεγέρθησαν δυο χρυσά αγάλματα (ως αντίγραφο αυτού της Ύδνας πιθανολογείται η "Αφροδίτη του Εσκυλλίνου" της εικόνας) στο πανελλήνιο ιερό των Δελφών, τα οποία σύλησε ο Νέρων 500 χρόνια αργότερα.

23.9.08

Vivaldi: Φθινόπωρο

...και η τέχνη της ζωγραφικής με άμμο.

22.9.08

Παύλος Μελάς 104 χρόνια μετά

Στις 31 Αυγούστου βρέθηκα στην Καστοριά για να παρευρεθώ στο ετήσιο μνημόσυνο εις μνήμην των πεσόντων στις φονικές μάχες στις κορυφογραμμές Βίτσι και Γράμμο, των γενναίων Ελλήνων στρατιωτών που έπεσαν υπερασπίζοντας τα άγια χώματα της Μακεδονίας από τους μπολσεβίκους συμμορίτες. Μετά το μνημόσυνο για να ολοκληρώσω το προσκύνημά μου, αποφάσισα να επισκεφθώ το χωριό Μελάς, πρώην Στάτιστα, που μετονομάστηκε έτσι εις μνήμην του Ήρωα Μακεδονομάχου Παύλου Μελά ο οποίος βρήκε εκεί ύπουλο θάνατο από τούρκικο χέρι το 1904. Ήξερα ότι στο χωριό Μελάς διατηρείται ως Μουσείο το σπίτι όπου φονεύθηκε ο Παύλος Μελάς, καθώς και το κενοτάφιό του.

Αυτό που δεν ήξερα ήταν το τι θα αντίκρυζα. Μετά από κουραστική οδήγηση προς το ορεινό χωριό, οδηγώντας σε κακό δρόμο και περνώντας από χωριά-φαντάσματα, έφτασα στον Μελά. Το πρώτο πράγμα που αντίκρυσα ήταν μια πλατεία με την προτομή του Ήρωα. Η πλατεία κάποτε πρέπει να είχε γκαζόν και ίσως και λουλούδια. Τώρα δεν είχε παρά μόνο την προτομή, πλάγια προς τον διαβάτη ή τον οδηγό αυτοκινήτου, έτσι ώστε ο επισκέπτης να βλέπει το πίσω μέρος της. Πικρές σκέψεις μου πέρασαν από το νου… Σκέψεις ντροπιαστικές, μα αναπόφευκτες. Ώστε μόνο μια απλή προτομή του Ήρωα στο κακότυχο αυτό χωριουδάκι που το πότισε με το αίμα του; Δεν έφταναν τα λεφτά για λίγο περισσότερο μάρμαρο να φιάξουν έναν αδριάντα; Ή μήπως μια ξερή προτομή αρκεί;

Άφησα το αυτοκίνητο μπροστά στην πλατειούλα και προχώρησα με τα πόδια προς το κακορίζικο σπίτι. Περίμενα να το βρω κλειστό, γιατί σκέφτηκα πως οι υπάλληλοι του Μουσείου ίσως και να έχουν πάρει την Αυγουστιάτικη άδειά τους από την Ελληνική σημαία όπως συνηθίζεται στα επαρχιακά Μουσεία αρκετές φορές. Μια ταμπέλα έξω από αυτό με ενημέρωσε πως το σπίτι ανακαινιζόταν…104 χρόνια μετά. Πως άντεξε τόσα χρόνια έτσι σάπιο και ετοιμόρροπο, απόρησα. Αυτό ήταν το περίφημο Μουσείο; Πού έβαζαν τα εκθέματα, πώς δεν έμπαινε μέσα η βροχή, πώς δεν έσπαγαν τα σανίδια του πατώματος που δεν έχουν δοκάρια, πού είναι τα φυτά, τα λουλούδια και τα δέντρα στην αυλή, γιατί υπήρχαν εκεί σκουπίδια και ένα ξεκοιλιασμένο στρώμα, τί Μουσείο τέλος πάντων ήταν αυτό;

Έφυγα για να προσκυνήσω το κενοτάφιο με την ελπίδα πως τα 132.000 Ευρώ που διατίθενται τώρα για «Επισκευαστικές Εργασίες στο Περιβαλλοντα Χώρο και στο Σπίτι του Πάυλου Μελά του Δ.Δ. Μελά» (διατήρησα την ορθογραφία της ταμπέλας για να δείτε τι γίδια ασχολούνται με τα Εθνικά θέματα και τον Πολιτισμό μας) θα πιάσουν τόπο και περπάτησα προς το κενοτάφιο εκνευρισμένη με την ανοησία του φωστήρα που συνέταξε το κείμενο της ταμπέλας. Καλά, αυτός ο άνθρωπος πέρα από το ότι ήταν ανορθόγραφος δεν ήξερε πως στο σπίτι αυτό δολοφονήθηκε ο Παύλος Μελάς, περαστικός από τη Στάτιστα και πως δεν ήταν το σπίτι του; Δεν ήξερε πως ο Μελάς ζούσε στην Αθήνα και πως πήγε στη Μακεδονία εθελοντής να αφήσει τη ζωή του σ’αυτό το σπίτι και τα κόκκαλά του στο Μακεδονικό χώμα; Και αν δεν τα ήξερε όλα αυτά και πολλά άλλα ακόμα, ποιος τον πληρώνει και γιατί; Ψιλά γράμματα βέβαια για τον κάφρο συντάκτη της ταμπέλας, καθώς και για τους υπεύθυνους του Υπουργείου (Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης - ας γελάσω, ποιος θα πάει να μείνει σε χωριά-φαντάσματα χωρίς δρόμους και χωρίς πρόσβαση σε γιατρούς, σχολεία και άλλα απολύτως απαραίτητα πράγματα;).

Αφού λοιπόν περπάτησα 400 μέτρα περίπου, βρέθηκα μπροστά σε μια ανηφορική απότομη στροφή, με πεταμένα βράχια στο σπασμένο οδόστρωμα, αποτέλεσμα προφανώς κάποιας βροχόπτωσης. Μην βλέποντας κάποια ταμπέλα και βλέποντας ένα μικρό ξωκκλήσι και επειδή είμαι και έξυπνη και έχω προσόντα ντέντεκτιβ, αποφάσισα να μην συνεχίσω στην ανηφόρα και να μπω στο ξωκκλήσι που απ’έξω κάποιος φιλοτιμήθηκε και ύψωσε τη Σημαία μας και ένα τεράστιο μπράβο του. Η πόρτα μοντέρνα, έργο τέχνης κάποιου τοπικού μαραγκού που νόμιζε πως έφιαχνε πόρτα για το σπίτι του. Απέξω, πάνω στον φαγωμένο τοίχο και σε δυσδιάκριτο σημείο μια μαρμάρινη επιγραφή που με πληροφορούσε πως για την ανασκευή του κενοταφίου μερίμνησε ο Βασιλικός Στρατός μετά τη Μάχη στο Βίτσι, επί διοικήσεως Στρατηγού Μανιδάκη Στυλιανού. Καλή του ώρα του ανθρώπου αν ζει και ας αναπαύεται αιώνια η ψυχή του στα Ηλύσια Πεδία αν έχει πεθάνει. Μπαίνοντας στο κενοτάφιο ο εκνευρισμός μου έδωσε τη θέση του στην οργή. Ο τάφος ήταν θεοβρώμικος, οι τοίχοι μουχλιασμένοι και με την υγρασία να τρέχει από παντού, στα παράθυρα οι αράχνες είχαν στήσει το υφαντουργείο τους ενδόξως και μόνο ένα φρέσκο στεφάνι μπροστά στον τάφο μαρτυρούσε την ύπαρξη αληθινών και απροσκύνητων ΕΛΛΗΝΩΝ που είχαν περάσει από εκεί και απέτισαν τιμές στον ΗΡΩΑ.


«Ακολουθώντας το δρόμο που χάραξε το αίμα σου. Αιώνια ευγνώμονες»


Αυτό έγραφε το στεφάνι και έκλαψα. Αυτή τη φορά δεν έκλαψα όπως τόσες φορές για τον Παύλο Μελά. Έκλαψα για εμένα, για εσένα που με διαβάζεις, για όλους μας. Που είμαστε άχρηστοι και εκλέγουμε άχρηστους ανθρώπους, άξιους όμως για να αφανίσουν τα Ιερά και τα Όσιά μας. Δεν είναι δυνατόν 104 χρόνια μετά τον ηρωϊκό θάνατο του Μελά, να μην ξέρουμε καν αν ο χώρος του κενοταφίου είναι ο χώρος που πρωτοθάφτηκε το σώμα του. Δεν είναι δυνατόν το κράτος να μην έχει μεριμνήσει ώστε κάποιος κάτοικος επί πληρωμή ή και υποχρεωτικά εναλλάξ να καθαρίζει το κενοτάφιο και να το ασβεστώνει τακτικά. Δεν είναι δυνατόν το κενοτάφιο του ανθρώπου που πυροδότησε την απελευθέρωση μεγάλου μέρους της Μακεδονικής γης να έχει αυτά τα χάλια. Εκεί, γουρουνοποιημένοι «αρμόδιοι» είναι χώρος τιμής και δόξας ενός Ήρωα που μόνο και μόνο που τον γέννησε Ελληνίδα μάνα, η Πατρίδα πλούτισε. Εκεί θα έπρεπε ο χώρος να λάμπει και να είναι πάντα πνιγμένος στα λουλούδια. Στο χωριό Μελάς εκείνη την τραγική νύχτα, η Ιστορία γράφτηκε με αίμα και με Δόξα και το κενοτάφιο του Ήρωα αυτού θα έπρεπε να έχει διαστάσεις μεγαλύτερες από το αντίστοιχο του Ναπολέοντα στο Παρίσι και να είναι φιλοτεχνημένο από τους καλύτερους αρχιτέκτονες και καλλιτέχνες και όχι να είναι ένα χαμηλό και ταπεινό ξωκκλήσι.

Έφυγα από το χωριό αηδιασμένη. Ένοιωσα μεγάλη αηδία για αυτούς που μισούν τον Έλληνα, τον Ήρωα, τον Μάρτυρα, την ανωτερότητα της Φυλής και τη Δόξα της. Μην πιστέψει ποτέ κάποιος στα ψεύτικα λόγια τα σχετικά με τον ανθρωπισμό της πεντάρας για τον κάθε ξένο, τη στιγμή που αυτοί που τα λένε δεν έχουν κανένα ευγενικό αίσθημα προς την ίδια τους την Πατρίδα, περιφρονούν τους Ήρωές μας και τους πετάνε με κάθε τρόπο στα σκουπίδια. Μόνο ένας ηλίθιος θα πίστευε πως μπορεί κανείς χωρίς συμφέρον να διαλαλεί ότι νοιάζεται για τα δικαιώματα του κάθε Χασάν και δε νοιάζεται για τα δικαιώματα του Έλληνα, παρά τον πολεμάει κι από πάνω. Κι αν ο Μελάς είπε πως «Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει», εγώ παραφράζοντας τα λόγια του λέω πως «Αν δεν τρέξουμε να σώσουμε την Πατρίδα, η Πατρίδα μας δεν θα σωθεί και μαζί της θα αφανιστούμε και εμείς».


Strt

21.9.08

Saga: Ode To A Dying People

Eyes shining bright with unspilt tears,
Thinking about all those wasted years.
When everything worth living for is gone,
Brother, I find it hard to keep fighting on.
Falling down towards the abyss, the abyss,
The reaper embraces me with his kiss;
It makes me want to refuse to care, refuse to care,
To watch this all unfold - too much to bear.

If this is the way it ends -
If this is the way my race ends . . .
If this is the way it ends - I can't bear to witness.

Disease encroaching on all I hold dear,
Somehow I gotta get my soul outta here.
Heart of agony, faint burning hope,
I'm finding it hard to try to cope . . .

Because liars own the world with a conquering poise, with a conquering poise,
In a wasteland of meaningless noise;
We don't stand a chance with a dormant pride, with a dormant pride,
The heroes of our race have already died . . .

If this is the way it ends - if this is the way my race ends. . .
If this is the way it ends - I can't bear to witness . . .

To imagine it has all come down to this,
Apathy and suicidal bliss . . .
It's all over except for the cryin',
With a whimper instead of the roar of a lion . . .

The greatest race to ever walk the earth, walk the earth,
Dying a slow death with insane mirth,
The tomb has been prepared, our race betrayed, our race betrayed,
White man, fight the flight towards the grave . . .

If this is the way it ends - if this is the way my race ends . . .
If this is the way it ends - I can't bear to witness . . .
If this is the way it ends - if this is the way my race ends . . .
If this is the way it ends - I can't bear to witness . . .

Don't let it end this way,
Don't let it end this way,
Don't let it end this way,
I can't bear to witness . . .

20.9.08

Αρκετά! Η οργή τώρα αρχίζει...

15.9.08

Γυναίκα-άνθρωπος ή γυναίκα-αναλώσιμο προϊόν;

Το να γράφεις σε μια γυναικεία ιστοσελίδα, μπορεί να θεωρηθεί ότι σε περιχαρακώνει σε ορισμένα μόνο θέματα, αυτά τα λεγόμενα «γυναικείου ενδιαφέροντος». Θεωρώ ότι οι αναγνώστριες της συγκεκριμένης ιστοσελίδας έχουν μεγαλύτερο IQ από τη λεγόμενη «μέση Ελληνίδα» που η προσκόλλησή της στην καθημερινότητα και η ανελέητη προπαγάνδα που την βομβαρδίζει από παντού, δεν την αφήνουν να πάει το –λαμπρό Ελληνικό- πνεύμα της λίγο παραπέρα, να το αναπτύξει και να σκεφτεί.

Η γυναίκα είναι από τη φύση της περισσότερο προικισμένη από τον άνδρα. Σε αυτήν έχει δoθεί το δώρο της τεκνοποίησης. Σε αυτήν έχει δοθεί η χαρά του να μεγαλώνει παιδιά. Σε αυτήν έχει δoθεί ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής που μπορεί να δοθεί σε άνθρωπο: αυτός της μητέρας. Δεν είναι δυνατόν λοιπόν η Ελληνίδα να είναι αδιάφορη. Αυτή είναι που θα διαμορφώσει την αυριανή κοινωνία. Αυτή είναι που θα λογοδοτήσει πρώτη για το τι παιδιά παρέδωσε.

Είναι λάθος να επικρατήσει ανεξαιρέτως η άποψη περί απόρριψης «οικογενειακής ευθύνης», ότι δηλαδή δεν πρέπει να αποδίδουμε οικογενειακή ευθύνη στις οικογένειες των εγκληματιών. Αν είμαι μητέρα και το παιδί μου γίνει κλέφτης για παράδειγμα, ή σπάει αυτοκίνητα, σίγουρα κάτι έχω κάνει λάθος εγώ και όχι μόνο το παιδί, ούτε φυσικά μόνο η κοινωνία. Η κοινωνία ναι, είναι αδιάφορη, αλλοτριωμένη, πολλές φορές σάπια, αλλά εγώ ζω μέσα σε αυτήν και το παιδί μου ζει πρώτα από όλα στην μικρογραφία της που είναι η οικογένειά του. Εγώ πρέπει να προστατεύσω το παιδί μου από τους κινδύνους που παραμονεύουν. Εγώ να το μάθω να σκέφτεται σαν Έλληνας και να μην επιρρεάζεται από κανένα ψευτο-πρότυπο και κανένα ψευτο-δίλλημα. Εγώ επιβάλλεται να το κάνω σωστό Έλληνα και Ευρωπαίο, δυνατό με τον εαυτό του και χρήσιμο στο κοινωνικό σύνολο, δηλαδή στους συμπατριώτες μας. Και φυσικά –δυστυχώς- εγώ πρέπει να πάρω το ρόλο της δασκάλας και να το διδάξω πια Ιστορία, γιατί αν περιμένω να την διδαχθεί από το σχολείο τότε πια πρέπει να το πάρω απόφαση ότι θα μεγαλώσω ένα Γενίτσαρο.

Κρίνοντας πρώτα απ’ όλα λοιπόν από τον εαυτό μου μερικές φορές και στη συνέχεια από φίλες και γνωστές μου, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η Ελληνίδα του 21ου αιώνα πάσχει από την αρρώστεια που λέγεται «εγωπάθεια». Η Ελληνίδα ζει μέσα σε ένα νοητό κύκλο που το κέντρο του είναι ο εαυτός της με τις επιθυμίες της και δορυφόροι του οι οικείοι της και, σε προέκταση, το σύμπαν. Έχω δει γυναίκα να απορρίπτει κάποιον άνδρα επειδή δεν της άρεσε το ντύσιμό του. Έχω ακούσει γυναίκα να φοβάται να κάνει παιδιά για να μη χαλάσει το σώμα της. Γνωρίζω γυναίκες που δουλεύουν αποκλειστικά και μόνο για τα καλλυντικά και το κομμωτήριό τους και όχι μόνο αυτό: είναι και χρεωμένες σε διάφορες πιστωτικές και πάλι για καταναλωτικά αγαθά που έχουν να κάνουν με την εμφάνισή τους. Θα μπορούσε κάποιος βέβαια να ρωτήσει: είναι κακό να προσέχει μια γυναίκα την εμφάνισή της; Όχι βέβαια! Ίσα ίσα που επιβάλλεται. Η περιποιημένη γυναίκα όμως έχει μεγάλη διαφορά και απόσταση από τη ματαιόδοξη και εν πάσει περιπτώσει, η σπατάλη και το χρέος για τέτοια θέματα δείχνουν άνθρωπο αδύναμο και ασταθή.
Στην εποχή μας, οι παλιές αξίες βρίσκονται υπό αμφισβήτηση, ενώ οι νέες ιδέες εισβάλλουν επιθετικά στη ζωή μας και προσπαθούν να την αλλάξουν κατά μερικούς, να την αλλοιώσουν κατά άλλους. Η εποχή μας είναι η εποχή της λεγόμενης «Παγκοσμιοποίησης», μια “Νέα Εποχή”, που έχει ως Θεό της τη Μονάδα. Ο εαυτούλης μας πάνω απ’ όλα. Ο σύγχρονος άνθρωπος χάνει την ταυτότητά του μέσα από πολλές και συντονισμένες διεργασίες και για να την κρατήσει, θα πρέπει να δουλεύει αδιάκοπα με τον εαυτό του, ώστε να τον καταστήσει και να τον διατηρεί επίσης δυνατό.

Στο πολύ κοντινό παρελθόν, οι άνθρωποι ζούσαν την καθημερινότητά τους απλά και χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις. Φτώχεια υπήρχε και τότε, αλλά τότε δεν υπήρχε η τηλεόραση και οι σαχλές διαφημίσεις να του φουσκώνουν τα μυαλά. Ο άνθρωπος δούλευε, έκανε οικογένεια και σκεφτόταν να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά του. Ο σημερινός νέος σκέφτεται το ακριβό αυτοκίνητο, τα επώνυμα ρούχα και το πώς να συνδεθεί με περισσότερες κοπέλες για ευκαιριακές καταστάσεις. Τι σκέφτεται η σημερινή νέα; Τον νέο ή και μεγαλύτερο με το ακριβό αυτοκίνητο, τα επώνυμα ρούχα και το πώς να συνδεθεί με περισσότερους άνδρες για ευκαιριακές καταστάσεις και αν τα καταφέρει, για ένα γάμο που θα της εξασφαλίσει την διατροφή στο παιδί που πιθανόν να γεννήσει.

Η γυναίκα σήμερα έχει καταστεί αναλώσιμο προϊόν, πρώτα απ’ όλα επειδή η ίδια δεν σέβεται τον εαυτό της. Το να είσαι γυναίκα δε σημαίνει πως πρέπει να παριστάνεις την χαζοχαρούμενη κότα. Δεν είναι ντροπή να ενδιαφέρεσαι για διάφορα πολιτικά και κοινωνικά θέματα. Ο φεμινισμός θα έπρεπε να επικεντρώνεται σε αυτά ακριβώς τα θέματα και να ανυψώνει τη γυναίκα σε ανώτερες σφαίρες διανόησης. Φεμινισμός δεν είναι η εξομοίωση με τον άνδρα. Αυτό είναι αντίθετο με τη φύση μας, δεν συμβαδίζει με τους φυσικούς νόμους. Πρέπει να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, υπερήφανα και χωρίς ανδρικά δεκανίκια. Το να ψάχνουμε για τον πλούσιο φίλο ή για τον παραμυθένιο γάμο, δεν λύνει τα προβλήματά μας. Το βασιλόπουλο καβάλλα στο άσπρο του άλογο δεν θα έρθει ποτέ -πέθανε- και μαζί του πρέπει να πεθάνουν όλες οι μικροαστικές αντιλήψεις που θέλουν τη γυναίκα διακοσμητικό ανεγκέφαλο στοιχείο. Αν δεν το καταλάβουμε μια για πάντα αυτό, αν δεν προσπαθούμε να αποστασιοποιηθούμε από όλα τα κελεύσματα της «Νέας Εποχής» η κατάληξή μας θα είναι να γεννάμε τα παιδιά του κάθε Αχμέτ και να πλέουμε σε πελάγη ηλίθιας μακαριότητας.


Strt

7.9.08

ΜΑΝΙΑΤΙΣΣΑ

Του αφέντη σου πιστή συντρόφισσα, όχι δούλα,
άσβυστος λύχνος με το φως σου τον βοηθάς,
ο άντρας στη μούλα ή στ' άλογο καβάλα
κι’ εσύ πεζή στ' ανήφορο τα χνάρια του ακολουθάς.

Δουλεύτρα ακούραστη στο σπίτι, στα χωράφια,
χόντρο ετοιμάζεις, τηγανίτες, πασπαλά,
λαμποκοπούν κασέλες, λυχνοστάτες, ράφια
κι’ άκους τον άντρα για βεντέτες να μιλά.

Όμως Τούρκων κι’ Αράπηδων αν έρθει ασκέρι,
με πέτρες, δόντια και δρεπάνια πολεμάς
οχτρός κανείς να μην πατήσει τα’ άγια μέρη
και τις αρχαίες σπαρτιάτισσες τιμάς.

Κι’ όταν ο άντρας δωρική σου δίνει αγάπη
λαχτάρα υπέρτατη να του χαρίσεις ένα γυιό
στη φαμελιά του λαμπρό αστέρι για να λάμπει
πύργοι, ελαιώνες να μη μείνουν ρημαδιό.

Κι’ αν φτάσει για γονιούς, δικούς χαμπέρι
μοιρολογίστρα θε ν’ ανοίξεις το χορό
«αδέρφι, αφέντη μου...που πας γλυκό μου αστέρι;»
θα σκούζεις, θα ματώνεις γύρω απ’ το νεκρό.

Λάκαινα, Θεά Δήμητρα κι’ Εστία
του άντρα σου αντιστύλι ατράνταχτο, γερό,
γυναίκα - μήτρα, Ελληνίδα Βαλκυρία,
πιο λεύτερη κι’ απ' τις απελευθερωμένες σε θεωρώ.


Από τη ποιητική συλλογή
«ΤΑ ΜΑΝΙΑΤΙΚΑ»
του Βασίλη Μοσκόβη

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP