28.1.08

Η μόνη λύση

για τέτοιες περιπτώσεις...

26.1.08

Γυναικεία Επιχειρηματικότητα

Το Δίκτυο WBC (το Εθνικό Επιμελητηριακό Δίκτυο Ελληνίδων Γυναικών Επιχειρηματιών), διεξήγαγε έρευνα ώστε να χαρτογραφηθεί το γυναικείο επαγγελματικό περιβάλλον στη χώρα μας και να καταγραφούν τα αποτελέσματα των επιδοτημένων προγραμμάτων, ώστε το Δίκτυο να παρέμβει με καινοτόμες και υποστηρικτικές δράσεις για την ουσιαστική στήριξη της επιχειρηματικότητας της γυναίκας. Η πρώτη αυτή "χαρτογράφηση" επιβεβαίωσε το ότι η φτώχεια είναι γένους θηλυκού και στην πατρίδα μας, η οποία κατέχει τα πρωτεία μεταξύ των δώδεκα χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με ποσοστό 22%, ενώ το ποσοστό για τις γυναίκες φθάνει το 27%. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, οι Ελληνίδες επιχειρηματίες είναι παντρεμένες (66,4%) και έχουν οικογένεια. Ανοιξαν την επιχείρησή τους με δικά τους κεφάλαια (66,8%) ή δανείστηκαν από το περιβάλλον τους (33,6%). Εχουν μικρά κέρδη και στην πλειονότητά τους είναι απόφοιτες λυκείου. Εργάζονται 40-60 ώρες την εβδομάδα στην επιχείρησή τους και οι αρνητικές επιπτώσεις στην οικογένειά τους είναι πολλές. Δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος για κοινωνικές υποχρεώσεις, για τη φροντίδα των παιδιών, για την προσωπική τους ανάπτυξη, την υγεία και την ποιότητα ζωής. Για την πραγματοποίηση της έρευνας συμμετείχαν ενεργά τα 59 Επιμελητήρια που λειτουργούν ανά την Ελλάδα και τα οποία είναι μέλη της Κεντρικής Ενωσης και εκπροσωπούνται στο δίκτυο.

Μήπως, όμως, περιμέναμε μια έρευνα να μας πει τα γνωστά και καθημερινά;
-Βγαίνεις στην αγορά ξαφνικά, μόνη σου, χωρίς πυξίδα και καθοδήγηση από κάποιον αρμόδιο φορέα.
-Βρίσκεσαι εν μέσω ασύλληπτης γραφειοκρατίας και πνιγμένη σε δεκάδες σημαντικά και ασήμαντα έγγραφα.
-Αντιμετωπίζεις ένα δυσβάσταχτο, πολλές φορές, κόστος για την έναρξη λειτουργίας της επιχείρησης.
-Πολεμάς μόνη, απέναντι σε αντιπάλους μεγάλων μεγεθών, σε όποιον κλάδο κι αν επιχειρείς.
-Ξαφνικά μπαίνεις σε ένα ταμείο που, ως γνωστόν, μόνο εισπράττει (ΤΕΒΕ) και απαιτεί αναδρομικά τα τέλη παλαιών περιόδων, χρεώνοντας τους νέους ασφαλισμένους με φουσκωμένες εισφορές.
-Με προσωπική δουλειά αναγκάζεσαι να διεκπεραιώνεις τον φόρτο εργασίας δυο ή τριών ατόμων, διότι δεν είσαι σε θέση να έχεις αρκετούς υπαλλήλους.

Για τις γυναίκες συγκεκριμένα, όμως, υπάρχουν μερικές ακόμα ουσιώδεις δυσκολίες. Όπως προαναφέρεται, σύμφωνα με την έρευνα, πρόκειται για παντρεμένες και μητέρες, σε πολύ μεγάλο ποσοστό. Είναι επίσης γνωστό ότι το κόλπο των δωρεάν παιδικών σταθμών είναι προεκλογικό ψεύδος και μόνον. Υπάρχουν τόσες παράμετροι για να έχεις το παιδί σου σε δημοτικό παιδικό σταθμό και φυσικά το προνόμιο αυτό δεν είναι καθόλου δωρεάν. Για να μήν πληρώνεις την φύλαξη του παιδιού σου θα πρέπει να είσαι πολύ κάτω από το όριο της φτώχιας και, πολλές φορές, η συμπεριφορά των λειτουργών είναι απαξιωτική. Ακόμα, κάτι πολύ σημαντικό είναι το ότι οι γυναίκες δύσκολα τολμούν να επιχειρήσουν σε άλλα επαγγέλματα, πέρα από το στερεότυπο (κομμωτήρια, studio αισθητικής, παντοπωλεία, καταστήματα πώλησης ειδών ρουχισμού και τα συναφή). Σε καμία περίπτωση δεν θα υποστηριξουμε εδώ τις μεταφεμινιστικές θέσεις, όμως ας επισημάνουμε πως είναι πια παρωχημένο να αποκλείονται επαγγελματικοί κλάδοι για μια γυναίκα, μόνο και μόνο γιατί δεν συνηθίζεται να ασχολείται με τέτοιους. Υπάρχουν κλάδοι που αποφέρουν μεγαλύτερα κέρδη και προοπτικές ανάπτυξης, όπως είναι η μαζική εστίαση, οι επικοινωνίες, η παροχή υπηρεσιών κ.λ.π. Κλάδοι που παίρνουν τις μεγαλύτερες επιχορηγήσεις, ασχετα αν τελικά τα χρήματα πάνε στα "δικά τους παιδιά".

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι οι ευκαιρίες για την επαγγελματική ανάδειξη μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και ιδιαίτερα για τις γυναίκες, είναι περιορισμένες και υπάρχουν εμπόδια και πολυπλοκότητα. Το σύστημα, όμως, είναι πολύπλοκο γιατί έτσι εξυπηρετούνται οι ανάγκες του. Ποιόν θα ωφελούσε η εξυγίανση, εκτός απο τους πολίτες που καθημερινά παλέυουν με τον ανταγωνισμό και τις υποχρεώσεις; Και πόσοι είναι εκείνοι οι δημόσιοι λειτουργοί που εξυπηρετούν και εργάζονται πραγματικά, για το όφελος ενός μικρομεσαίου επιχειρηματία, που κρατάει ζωντανή την αγορά; Οι απαντήσεις είναι οι γνωστές και θλιβερες που όλοι έχουμε στο μυαλό. Τα εμπόδια και τα προβλήματα στην ανάπτυξη της γυναικείας επιχειρηματικότητας, που μελετά το δίκτυο, εμείς τα γνωρίζουμε πολύ καλά και τα βιώνουμε. Μόνο που η λύση δεν δινεται μόνο με έρευνες, αλλά απαιτούνται πολιτική βούληση, σοβαρός σχεδιασμός και ειλικρινείς διαθέσεις.


Ε.Μ.
Ε.Ν.ΕΡΓΑ.

23.1.08

Sylvia Stolz

Η Sylvia Stolz, είναι η δικηγόρος που υπερασπίστηκε τον μεγάλο ιστορικό αναθεωρητή Ernst Zündel. Και για αυτή της την επιλογή, κλήθηκε κατηγορούμενη από τα δημοκρατικά δικαστήρια στην Γερμανία, για άρνηση του «Ολοκαυτώματος» και διάδοση φυλετικού μίσους. Η κα Stolz καταδικάστηκε στο ίδιο δικαστήριο που καταδίκασε και τον άνθρωπο που υπερασπιζόταν, στην πόλη του Μανχάιμ, διότι υποστήριξε την φράση «το Ολοκαύτωμα είναι το μεγαλύτερο ψέμα της Ιστορίας», σε 3,5 χρόνια φυλάκισης και πενταετή αναίρεση της δικηγορικής της αδείας. Η Stolz το 2006 αντιπροσώπευε τον Zündel, ο οποίος τελικά έχασε την δίκη και καταδικάστηκε σε πενταετή κάθειρξη στη Γερμανία τον περασμένο Φεβρουάριο υπό συνθήκες Ιεράς Εξέτασης και με ένα ολόκληρο νομικό πλαίσιο να κινείται εναντίον του. Ο Zündel είχε μάλιστα μεταφερθεί από τον Καναδά γι’ αυτό ακριβώς λόγο, όπου αρχικά κρατούταν σαν …«τρομοκράτης»!

Η 44χρονη είχε προκαλέσει, φωνάζοντας πως οι δικαστές αυτοί, άξιζαν την θανατική ποινή για την «προσφορά συμπαράστασής τους προς τον εχθρό», αφού η ίδια είχε δεχθεί δεκάδες απειλές κατά της ζωής της κι αφού της είχε αναγνωσθεί απόφαση μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου, που αναφερόταν σε πιθανή δίωξή της ίδιας διότι ανέλαβε «έναν νοσταλγό του Χίτλερ και των κρεματορίων». Τότε ο δικαστής είχε ζητήσει την απομάκρυνσή της, αλλά η Stolz είχε αρνηθεί επίμονα να αφήσει τον Zündel και εξήλθε μόνο μετά βίας του δικαστηρίου, οπότε και οι ειρωνείες των κατηγόρων και των αντιδίκων πάγωσαν μπροστά από το αποφασιστικό της βλέμμα και την εμφανή κατάφασή της όταν ακούστηκε ο προκλητικότατος χαιρετισμός του κατηγορούμενου ιστορικού, ο οποίος με αυτό τον τρόπο την ευχαρίστησε για το αγωνιστικό της πνεύμα.

13.1.08

Jacqueline du Pré

Ένα σπάνιο ντοκιμαντέρ για την μεγαλύτερη τσελίστρια και μία απ' τους καλύτερους μουσικούς της Βρετανίας. Μια χαρισματική γυναίκα με τραγική ιστορία.

Σε 8 μέρη συνολικά:
http://www.youtube.com/watch?v=qbLtxh9DcAg
http://www.youtube.com/watch?v=s7pSFCMRyPM
http://www.youtube.com/watch?v=dwM3OIyWMCw
http://www.youtube.com/watch?v=kb6jjIFFizk
http://www.youtube.com/watch?v=Qs95OJfBo-w
http://www.youtube.com/watch?v=v4jFe1ab7vU
http://www.youtube.com/watch?v=qtED60WHA0Q

10.1.08

Ένας αητός γκρεμίστηκε

Ένα ξεκάθαρα φυλετικό λαϊκό τραγούδι...


Αητός αητό μεγάλωνε
του 'λεγε τον εμάλωνε:
Αητόπουλο γεννήθηκες
μ' αητό να ζευγαρώσεις
αητούς κι εσύ να δώσεις.

Εσύ είσαι ένα αητόπουλο
της συννεφιάς ρηγόπουλο.

Mα κείνο επαράκουσε
επήγε κι εξεστράτησε
μια πέρδικα ορέχτη
σε ρούγα πάει και πέφτει
κι ένας αητός γκρεμίστηκε
και το βουνό εσείστηκε.


***
Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Μουσική: Αντώνης Ρεπάνης
Ερμηνευτής: Στράτος Διονυσίου

7.1.08

Ελένη Παπαδάκη (1908 - 1944)

Ηθοποιός που πρωτοεμφανίστηκε στο "ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ" του Σπύρου Μελά. Το Νοέμβριο του 1932 προσελήφθη ως πρωταγωνίστρια στο νεοϊδρυθέν Εθνικό θέατρο, όπου ως το θάνατό της έλαμψε σ' ένα έξοχο αστερισμό ρόλων: Ρεγάνη στον "Βασιλιά Ληρ", Ερσίλια Ντρέϊ στο "Να ντύσουμε τους γυμνούς", Λαίδη Ουϊντερμηρ στο ομώνυμο έργο του Οσκαρ Ουαϊλντ. Διακρίθηκε κυρίως στην αρχαία τραγωδία παίζοντας Κλυταιμνήστρα στην "Ηλέκτρα" του Σοφοκλή, Αντιγόνη και Εκάβη. Η Παπαδάκη δολοφονήθηκε άγρια κατά τα Δεκεμβριανά του 1944.

HELLENIC CENTRE FOR THEATRICAL RESEARCH



(...)
Το φινάλε γράφεται τη νύχτα της 21ης προς 22 Δεκεμβρίου 1944. Ο πολιτοφύλακας της ΟΠΛΑ με το ψευδώνυμο καπετάν Ορέστης την καταδικάζει σε θάνατο με τσεκούρι και την παραδίδει στον σκληροτράχηλο Βλάση Μακαρώνα. «Τη διέταξαν να γδυθεί, ενώ εκείνη είχε αντιληφθεί ότι πλησιάζει το τέλος της και είχε τρομάξει πολύ. Έτρεμε από το κρύο και τον φόβο και κλαίγοντας τους παρακαλούσε. Έβγαλε τη γούνα της την οποία παρέλαβε ο Ορέστης και, όταν τη διέταξε να βγάλει και τα υπόλοιπά της ρούχα, αναλύθηκε σε δυνατές κραυγές απελπισίας και σε γόους. Όρμησαν τότε σαν αφιονισμένοι πάνω της και μέσα σε έναν καταιγισμό από προπηλακισμούς την έσυραν κοντά σε ανοιγμένο λάκκο και εκεί την έγδυσαν με τη βία. Ο Βλάσης Μακαρώνας ξαφνικά δείλιασε, τον πείραξαν και οι κραυγές της και τελικά καθίζοντάς την χάμω τράβηξε το περίστροφό του και της φύτεψε μια-δυο σφαίρες στον αυχένα (...)» Λίγο αργότερα, στη δίκη του, ο Μακαρώνας δήλωσε ότι ο Ορέστης τον κατηγόρησε πως έκανε σαμποτάζ που δεν τη σκότωσε με το τσεκούρι αλλά με το περίστροφο.
Και πρόσθεσε: «Δεν λυπήθηκα τίποτα άλλο παρά το γούνινο παλτό της που το πήρε ο Ορέστης».

Πέρασε πάνω από μήνας, όταν στις 26 Ιανουαρίου του 1945, κατά την εκταφή των πτωμάτων στον περίβολο των Διυλιστηρίων της Ούλεν, βρέθηκε το πτώμα της Παπαδάκη σε μια κατηφόρα φυτεμένη με πεύκα, σ’ ένα λάκκο μαζί με τρεις τέσσερις άλλους. Με μια κομπινεζόν ανασηκωμένη γύρω απ’ το θώρακα, με τις ζαρτιέρες ζωσμένες στη μέση και με το σώμα της γεμάτο κακώσεις και μια σφαίρα φυτεμένη στον αυχένα. . Μόλις διαδόθηκε το νέο, μαθητές και μαθήτριες της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου προσήλθαν και κάλυψαν το σώμα με κλαριά. . Κηδεύτηκε στις 28 Ιανουαρίου από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Καρύτση σε μια ατμόσφαιρα βαθύτατου πένθους και αγανάκτησης και με πλήθος καλλιτεχνικού και πνευματικού κόσμου.

«…Χρειάζεται να φανούμε μεγάλοι, να φανούμε τέλειοι(…)για να μπορέσουμε να ονομαστούμε χωρίς τύψεις, συνάδελφοι της Ελένης Παπαδάκη(…). Χάσαμε ένα απ’ το πιο τρανά κι απ’ τα πιο σπάνια καυχήματα της ελληνικής σκηνής-χάσαμε έναν καλό φίλο κι έναν ωραίο άνθρωπο(…). Κοιμήσου ειρηνικά, αγαπημένη φίλη…Ίσαμε επάνω δεν φτάνουν μήτε η αρρώστια μιας εποχής, μήτε μιας φυλής η παραφροσύνη. Μια λέξη ακόμα: συγχώρεσέ μας…»
Αλέξης Σολομός, 28.11.1945

Μνήσθητι Κύριε: Για την ώρα που η λεπίδα του φονιά άστραψε κι όλος ο Θεός της Τραγωδίας εφάνη.
Μνήσθητι Κύριε: Για την ώρα που άξαφνα κι οι εννιά αδερφές, εσκύψαν να της βάλουνε των αιώνων το στεφάνι.

Άγγελος Σικελιανός

«Η ψυχή της Ελένης Παπαδάκη μπορεί να αναπαυθεί με τη συναίσθηση ότι εξετέλεσε τον προορισμό της, έστω κι αν δεν πρόφθασε να τον συμπληρώσει. Όσοι δημιουργούν και χαρίζουν ομορφιά, δεν ματαιοπονούν(…). Η Ελένη Παπαδάκη δεν πέθανε: Τότε οι νεκροί πεθαίνουνε όταν τους λησμονάνε, λέει ο ποιητής».
Άλκης Θρύλλος , «Νέα Εστία», 1.10.1945


Ταμπούρι
Περισσότερα

5.1.08

Μια όμορφη μουσική εκδήλωση

Για το καλωσόρισμα του νέου χρόνου, από το Μέτωπο Νεολαίας. Ευχάριστη διαπίστωση η συνεχιζόμενη αύξηση των συναγωνιστριών που παρουσιάζονται σε κάθε κάλεσμα.

1.1.08

Καλή χρονιά

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP