23.12.08

Περί «εξεγέρσεως» και άλλων δαιμονίων


Τον τελευταίο καιρό η Πατρίδα συνταράσσεται από τις αδιάκοπες επιθέσεις των γνωστών «αγνώστων», στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, στις συνοικίες του Λεκανοπεδίου και σε άλλες πόλεις, επιθέσεις που αυτή τη φορά ξεπέρασαν κάθε προηγούμενη «εξέγερση» (τρομάρα τους) κατά των Ελλήνων. Οι πυρπολήσεις κτηρίων και όχι μόνο, τα σπασίματα, οι επιθέσεις στα όργανα της τάξης, οι λεηλασίες των καταστημάτων, δίνουν και παίρνουν από τις παρέες των κουκουλοφόρων και των φίλων και συνοδοιπόρων τους αλλοδαπών. Όλα αυτά φυσικά, στη «μνήμη του Αλέξη».

«Η μνήμη του Αλέξη» βέβαια, είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Όσο κι αν συμπονώ τον νεαρό συνέλληνα, για τον πρόωρο θάνατο που βρήκε στους δρόμους των περιβόητων Εξαρχείων, τόσο δεν μπορώ να λάβω το ρόλο του δικαστή και να δικάσω εγώ το φερόμενο ως δράστη, για να χρησιμοποιήσω την τηλε-διάλεκτο που χρησιμοποιείται για οποιονδήποτε άλλο υπόδικο, είτε έχει ομολογήσει είτε όχι, είτε έχει πιαστεί επ’αυτοφόρω, είτε όχι. Ας τον δικάσουν πρώτα τα δικαστήρια να μάθουμε κι εμείς επιτέλους τι ακριβώς συνέβη και μετά ας τον δικάσει ο καθένας με τη συνείδηση που διαθέτει. Ας προσέξουμε όμως να δικάσουμε τότε μόνο το δράστη, γιατί προς το παρόν οι μόνοι που έχουν δικαστεί και καταδικαστεί ήδη είναι τα τρία ανήλικα παιδάκια του και η σύζυγός του, που φυγαδεύτηκαν(!) εν έτει 2008 στη Μάνη και κρύβονται εκεί.

Συμπονώντας λοιπόν τον Αλέξη για τον σκληρό θάνατο που βρήκε, δεν μπορώ παρά να μην έχω οργή εναντίον των γονιών του για τη στάση που τηρούν μέχρι σήμερα. Ο πατέρας, σύμφωνα με τα όσα διαβάζω στις εφημερίδες, όντας ανύπαρκτος και απών από τα παιδιά του, προσήλθε ως επισκέπτης στην κηδεία και στο τρισάγιο του γιού του. Δεν θα περίμενα και πολλά από έναν άνθρωπο που δεν τον χαρακτηρίζω, αλλά αν αληθεύουν αυτά που διαβάζω, τον διαγράφω νοητά από το γένος των ανθρώπων και τον κατατάσσω στα ασπόνδυλα. Δεν με ενδιαφέρουν καθόλου οι συνθήκες του χωρισμού από την πρώην συμβία του, όμως ο κάθε πατέρας είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να φροντίζει, να στηρίζει και να συμβουλεύει τα παιδιά του με κάθε τρόπο. Αυτά λένε οι νόμοι του κράτους και οι άγραφοι νόμοι των ανθρώπων. Εκτός από τον Αλέξη λοιπόν που πέθανε, υπάρχει και ένα κοριτσάκι που ζει και χρειάζεται και τους δυο γονείς του και από ότι βλέπω δεν τους έχει και αυτό το κοριτσάκι το συμπονώ περισσότερο από τον Αλέξη που έφυγε νωρίς, για ευνόητους λόγους.

Η μητέρα του Αλέξη από την άλλη, φαίνεται να αδιαφορεί εντελώς για τη σκύλευση της μνήμης του παιδιού της. Κατανοώ το γεγονός ότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για μια μητέρα από το να θάβει το παιδί της, κατανοώ την απέραντη θλίψη της, αλλά έχουν περάσει ήδη αρκετές μέρες από την κηδεία και η ίδια έχει επιστρέψει στην επιχείρησή της και μάλιστα εργάζεται σκληρά όπως διαβάζω στις εφημερίδες. Γιατί δεν έχει βγει ακόμα αυτή η γυναίκα να μιλήσει και να προστατεύσει την ήδη βεβαρυμένη ψυχή του παιδιού της, που δήθεν στο όνομά του έχουν μείνει περίπου 3.000 Έλληνες άνεργοι και έχουν καταστραφεί τόσες ιδιωτικές και κρατικές περιουσίες; Γιατί δεν διαχωρίζει τη θέση του πεθαμένου παιδιού της από τους κουκουλοφόρους; Γιατί δεν τους απευθύνει έκκληση να σταματήσουν; Πως θα αναπαυτεί το παιδί της, που στο όνομά του ήδη βαρυγκομούν χιλιάδες κατεστραμμένοι άνθρωποι;

Ενώ λοιπόν ο χορός των λυκανθρώπων πάνω στη «μνήμη του Αλέξη» καλά κρατεί, το κράτος σφυρίζει αδιάφορα προστατεύοντας φυσικά τα «παιδιά» του και όχι τους πολίτες, την περιουσία τους και την έννομη τάξη, πράγμα αναμενόμενο φυσικά για όσους επαγρυπνούν και δε μασούν ηλίθια το κουτόχορτο της μακαριότητας και των όσων σερβίρουν τα Μ.Μ.Ε. Εξάλλου, η πρόβα είχε γίνει πέρυσι και περιελάμβανε και καταστροφή περιουσίας και καταστροφή περιβάλλοντος και θάνατο. Και ξεχάστηκαν κι αυτά, όπως θα ξεχαστούν και τα τωρινά, μέχρι να μας διαλύσουν εντελώς και να πούμε κι ευχαριστώ γιατί η αλλοτρίωση είναι χειρότερη και από το θάνατο. Κοιμήσου, λοιπόν, μακάριε Έλληνα! Όλοι οι ηλίθιοι είναι ευτυχισμένοι, γιατί δεν έχουν ούτε επίγνωση της ηλιθιότητάς τους, ούτε επίγνωση της πραγματικότητας. Ξεσηκώσου μαζί τους, διαδήλωσε υποκριτικά την οργή σου για τη μνήμη του Αλέξη (τώρα που σε έπιασε ο πόνος δηλαδή, γιατί αν σε έπιανε έτσι ο πόνος για κάθε δολοφονημένο παιδί από τα ναρκωτικά δεν θα είχες αφήσει πέτρα όρθια) άσε την περιουσία σου να καεί, μείνε άνεργος, πλήρωσε παραπάνω φόρους, ζητιάνεψε για δάνεια που δεν σου δίνουν καν πια, πλήρωσε και παραπάνω επιτόκια γιατί τα σπασμένα ΑΤΜ στοιχίζουν και ξαναψήφισε σαν καλός αστός (μ……) τους ίδιους άτεγκτους κυρίους που έχουν φροντίσει να μην τιμωρούνται ποτέ για τις πράξεις τους, έχοντας θεσπίσει το νόμο-παρωδία περί της ασυλίας των βουλευτών. Και εις άλλα με υγεία!


Strt

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP