28.10.08

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ: Οι γυναίκες της Πίνδου


....Τις έδεναν με χοντρές τριχιές απο τη μεση και οι φαντάροι τις τραβούσαν απο την κορυφή. Κι αυτές βαρυφορτωμένες, σκαρφάλωναν πιασμένες πότε απο τις πέτρες που προεξείχαν, ποτε από τις ρίζες, γονατίζοντας απο το βάρος με κίνδυνο να γλυστρήσουν στο γκρεμό και να γκρεμοτσακιστούν στα βάραθρα που έχασκαν μπροστά τους. Ανέβαιναν, κατέβαιναν αδιάκοπα. Ιλιγγιά ο νους θέλοντας να αναπαραστήσει τη σκηνή αυτή. Επικρατούσε γενικός συναγερμός σε όλα τα Ηπειρωτικά χωριά, που βρισκονται στο Δυτικό τμημα της Πινδου. Στη Μπάγια και στα γύρω χωριά, στο Καπέσοβο, στη Βωβούσα, στο Βρυσοχώρι και στη Λαίστα όλοι έχουν ξεσηκωθεί. Επιδιορθώνουν δρόμους, γέφυρες, ανατινάσσουν γεφύρια για να μην περάσουν οι Ιταλοί. Μαζεύουν κουβέρτες, βελέντζες, άρβυλα. Ετοιμάζουν συσσίτια, ζυμωνουν ψωμί, κουβαλούν νερό. Οι γυναίκες φορτωμένες, με τα γαϊδουράκια φορτωμένα, σκαρφαλώνουν στα κατσάβραχα, για να στηρίξουν τους φαντάρους μας που κινδυνεύουν. Τα φορτία διαρκώς βαραίνουν.


Στο Καπέσοβο έφταναν 50-60 φορτηγά την ημέρα. Ξεφόρτωναν τρόφιμα, πολεμοφόδια, πολυβόλα. Επρεπε να μεταφερθούν στο Βρυσοχώρι που απείχε 12-15 ώρες ποδαρόδρομο σε δρόμο δύσκολο με λακκουβες, λάσπες, βροχές και απο κει στην πρώτη γραμμή. Πως να περάσουν τα πολυβόλα και τα πυρομαχικά στους γκρεμούς που ήταν κρυσταλλιασμένοι απο το χιόνι; Το πρόβλημα ήταν τρομερό. Το έλυσαν "οι πλάτες των γυναικών και των κοριτσιών". Τις καθιέρωσαν "ως μονιμο μεταφορικό μέσο". Οι ηρωϊκές γυναικες πήγαιναν δεμένες, βαρυφορτωμένες με πολεμοφόδια και τρόφιμα και γύριζαν φορτωμένες τραυματίες, μερικές φορές και Ιταλούς! Ο ίδιος συναγερμός επικρατούσε και στα χωριά της Δυτικής Μακεδονίας στο Ανατολικό τμημα της Πίνδου: Στα χωριά Χρυσαυγή, Κορυφή, Μορφη, Κυψέλη, Νεάπολη, Νεστόριο, Πεντάλοφο, Αηγιώργη, Βουχωρίνα κ.α. οι γυναίκες προσέφεραν πολυτιμες υπηρεσίες και σαν ημιονηγοί, και στο πεδίο της μαχης. Τα σπιτια τους ήταν στρατώνες και αναρρωτήρια...


Όταν φύγαμε από τη Λάρισα για να πάμε στην Κοζάνη, στο Σαραντάπορο εκεί πέρα οι δρόμοι τότε ήτανε καλντερίμια και χωματόδρομοι, θυμάμαι εκεί επάνω πριν από τα Σέρβια ότι ήταν γυναίκες οι οποίες την δεύτερη ημέρα ακριβώς προς την τρίτη φτιάχνανε τον δρόμο, δηλαδή ρίχνανε πέτρες μες στις λάσπες. Από τότε, από την ίδια μέρα και βέβαια εν συνεχεία στην Ήπειρο εθαυμάσθησαν οι γυναίκες αυτές. Εθαυμάσθησαν πολύ γιατί μετέφεραν εκεί που δεν μπορούσε ούτε μουλάρι. Βάζανε στην πλάτη, μαθημένες αυτές, αυτές κουβαλούσαν νερό και ξύλα. Πήγαιναν στο ρουμάνι μια ώρες δυο, φορτωνόταν τα ξύλα στην πλάτη και τα μετέφεραν στα σπίτια τους μέσα στα χιόνια. Εκάνανε βέβαια μια προμήθεια από το καλοκαίρι για τον χειμώνα, κάνανε για ένα μήνα, από κει και ύστερα. Πηγαίνανε πλέον μέσα στα χιόνια...


7 Νοεμβρίου 1940. Σήμερα σκοτώθηκαν δύο παιδιά του 33ου Συντάγματος και αυτό μάνιασε περισσότερο τους στρατιώτες. Φωνάζαν εμπρός για τη Ρώμη. Ο θάνατος αυτός αντί να μας δειλιάσει μας έδωσε περισσότερα φτερά για να κυνηγήσουμε τους Ιταλούς. Συνάντησα γυναίκες που κουβαλούσαν πυρομαχικά. Μία ήτο 88 ετών. Μία μου είπε κλείδωσε το μικρό σε μια καλύβα για να βοηθήσει τον στρατό. Το βράδυ είδα μια γριούλα να κρατά δυο μικρά και η μητέρα τους ζύμωνε ψωμί για τον στρατό με το φως δυο κεριών που είχε μέσα σ' ένα ποτήρι. Τα χιόνια, ο πάγος, το τρομερό κρύο, δεν φαίνονταν να τις τρόμαζε. Όλες γεμάτες χαρά ήθελαν να προσφέρουν στο στρατό ό,τι δεν μπορούσαν τα μεταγωγικά. Αλήθεια γυναίκες θαύμα. Τι διαφορά με τις πόλεις!


Οι νικηταί της Πίνδου προχωρούσαν. Καθώς έφτασαν στον ποταμό Βογιούσα κι είδαν οι ατρόμητες γυναίκες της Πίνδου πως το απότομο ρέμα εμπόδιζε τους σκαπανείς στη δουλειά τους, έκαναν αυθόρμητα κάτι, που ξανάγινε ύστερα στον Καλαμά και στο Δρίνο: μπήκαν οι ίδιες μέσα στα νερά και, πιασμένες σφικτά από τους ώμους, σχημάτισαν πρόσχωμα, που ανάκοβε την ορμή του ποταμού και ευκόλυνε τους γεφυροποιούς!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP