7.9.08

ΜΑΝΙΑΤΙΣΣΑ

Του αφέντη σου πιστή συντρόφισσα, όχι δούλα,
άσβυστος λύχνος με το φως σου τον βοηθάς,
ο άντρας στη μούλα ή στ' άλογο καβάλα
κι’ εσύ πεζή στ' ανήφορο τα χνάρια του ακολουθάς.

Δουλεύτρα ακούραστη στο σπίτι, στα χωράφια,
χόντρο ετοιμάζεις, τηγανίτες, πασπαλά,
λαμποκοπούν κασέλες, λυχνοστάτες, ράφια
κι’ άκους τον άντρα για βεντέτες να μιλά.

Όμως Τούρκων κι’ Αράπηδων αν έρθει ασκέρι,
με πέτρες, δόντια και δρεπάνια πολεμάς
οχτρός κανείς να μην πατήσει τα’ άγια μέρη
και τις αρχαίες σπαρτιάτισσες τιμάς.

Κι’ όταν ο άντρας δωρική σου δίνει αγάπη
λαχτάρα υπέρτατη να του χαρίσεις ένα γυιό
στη φαμελιά του λαμπρό αστέρι για να λάμπει
πύργοι, ελαιώνες να μη μείνουν ρημαδιό.

Κι’ αν φτάσει για γονιούς, δικούς χαμπέρι
μοιρολογίστρα θε ν’ ανοίξεις το χορό
«αδέρφι, αφέντη μου...που πας γλυκό μου αστέρι;»
θα σκούζεις, θα ματώνεις γύρω απ’ το νεκρό.

Λάκαινα, Θεά Δήμητρα κι’ Εστία
του άντρα σου αντιστύλι ατράνταχτο, γερό,
γυναίκα - μήτρα, Ελληνίδα Βαλκυρία,
πιο λεύτερη κι’ απ' τις απελευθερωμένες σε θεωρώ.


Από τη ποιητική συλλογή
«ΤΑ ΜΑΝΙΑΤΙΚΑ»
του Βασίλη Μοσκόβη

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP