22.9.08

Παύλος Μελάς 104 χρόνια μετά

Στις 31 Αυγούστου βρέθηκα στην Καστοριά για να παρευρεθώ στο ετήσιο μνημόσυνο εις μνήμην των πεσόντων στις φονικές μάχες στις κορυφογραμμές Βίτσι και Γράμμο, των γενναίων Ελλήνων στρατιωτών που έπεσαν υπερασπίζοντας τα άγια χώματα της Μακεδονίας από τους μπολσεβίκους συμμορίτες. Μετά το μνημόσυνο για να ολοκληρώσω το προσκύνημά μου, αποφάσισα να επισκεφθώ το χωριό Μελάς, πρώην Στάτιστα, που μετονομάστηκε έτσι εις μνήμην του Ήρωα Μακεδονομάχου Παύλου Μελά ο οποίος βρήκε εκεί ύπουλο θάνατο από τούρκικο χέρι το 1904. Ήξερα ότι στο χωριό Μελάς διατηρείται ως Μουσείο το σπίτι όπου φονεύθηκε ο Παύλος Μελάς, καθώς και το κενοτάφιό του.

Αυτό που δεν ήξερα ήταν το τι θα αντίκρυζα. Μετά από κουραστική οδήγηση προς το ορεινό χωριό, οδηγώντας σε κακό δρόμο και περνώντας από χωριά-φαντάσματα, έφτασα στον Μελά. Το πρώτο πράγμα που αντίκρυσα ήταν μια πλατεία με την προτομή του Ήρωα. Η πλατεία κάποτε πρέπει να είχε γκαζόν και ίσως και λουλούδια. Τώρα δεν είχε παρά μόνο την προτομή, πλάγια προς τον διαβάτη ή τον οδηγό αυτοκινήτου, έτσι ώστε ο επισκέπτης να βλέπει το πίσω μέρος της. Πικρές σκέψεις μου πέρασαν από το νου… Σκέψεις ντροπιαστικές, μα αναπόφευκτες. Ώστε μόνο μια απλή προτομή του Ήρωα στο κακότυχο αυτό χωριουδάκι που το πότισε με το αίμα του; Δεν έφταναν τα λεφτά για λίγο περισσότερο μάρμαρο να φιάξουν έναν αδριάντα; Ή μήπως μια ξερή προτομή αρκεί;

Άφησα το αυτοκίνητο μπροστά στην πλατειούλα και προχώρησα με τα πόδια προς το κακορίζικο σπίτι. Περίμενα να το βρω κλειστό, γιατί σκέφτηκα πως οι υπάλληλοι του Μουσείου ίσως και να έχουν πάρει την Αυγουστιάτικη άδειά τους από την Ελληνική σημαία όπως συνηθίζεται στα επαρχιακά Μουσεία αρκετές φορές. Μια ταμπέλα έξω από αυτό με ενημέρωσε πως το σπίτι ανακαινιζόταν…104 χρόνια μετά. Πως άντεξε τόσα χρόνια έτσι σάπιο και ετοιμόρροπο, απόρησα. Αυτό ήταν το περίφημο Μουσείο; Πού έβαζαν τα εκθέματα, πώς δεν έμπαινε μέσα η βροχή, πώς δεν έσπαγαν τα σανίδια του πατώματος που δεν έχουν δοκάρια, πού είναι τα φυτά, τα λουλούδια και τα δέντρα στην αυλή, γιατί υπήρχαν εκεί σκουπίδια και ένα ξεκοιλιασμένο στρώμα, τί Μουσείο τέλος πάντων ήταν αυτό;

Έφυγα για να προσκυνήσω το κενοτάφιο με την ελπίδα πως τα 132.000 Ευρώ που διατίθενται τώρα για «Επισκευαστικές Εργασίες στο Περιβαλλοντα Χώρο και στο Σπίτι του Πάυλου Μελά του Δ.Δ. Μελά» (διατήρησα την ορθογραφία της ταμπέλας για να δείτε τι γίδια ασχολούνται με τα Εθνικά θέματα και τον Πολιτισμό μας) θα πιάσουν τόπο και περπάτησα προς το κενοτάφιο εκνευρισμένη με την ανοησία του φωστήρα που συνέταξε το κείμενο της ταμπέλας. Καλά, αυτός ο άνθρωπος πέρα από το ότι ήταν ανορθόγραφος δεν ήξερε πως στο σπίτι αυτό δολοφονήθηκε ο Παύλος Μελάς, περαστικός από τη Στάτιστα και πως δεν ήταν το σπίτι του; Δεν ήξερε πως ο Μελάς ζούσε στην Αθήνα και πως πήγε στη Μακεδονία εθελοντής να αφήσει τη ζωή του σ’αυτό το σπίτι και τα κόκκαλά του στο Μακεδονικό χώμα; Και αν δεν τα ήξερε όλα αυτά και πολλά άλλα ακόμα, ποιος τον πληρώνει και γιατί; Ψιλά γράμματα βέβαια για τον κάφρο συντάκτη της ταμπέλας, καθώς και για τους υπεύθυνους του Υπουργείου (Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης - ας γελάσω, ποιος θα πάει να μείνει σε χωριά-φαντάσματα χωρίς δρόμους και χωρίς πρόσβαση σε γιατρούς, σχολεία και άλλα απολύτως απαραίτητα πράγματα;).

Αφού λοιπόν περπάτησα 400 μέτρα περίπου, βρέθηκα μπροστά σε μια ανηφορική απότομη στροφή, με πεταμένα βράχια στο σπασμένο οδόστρωμα, αποτέλεσμα προφανώς κάποιας βροχόπτωσης. Μην βλέποντας κάποια ταμπέλα και βλέποντας ένα μικρό ξωκκλήσι και επειδή είμαι και έξυπνη και έχω προσόντα ντέντεκτιβ, αποφάσισα να μην συνεχίσω στην ανηφόρα και να μπω στο ξωκκλήσι που απ’έξω κάποιος φιλοτιμήθηκε και ύψωσε τη Σημαία μας και ένα τεράστιο μπράβο του. Η πόρτα μοντέρνα, έργο τέχνης κάποιου τοπικού μαραγκού που νόμιζε πως έφιαχνε πόρτα για το σπίτι του. Απέξω, πάνω στον φαγωμένο τοίχο και σε δυσδιάκριτο σημείο μια μαρμάρινη επιγραφή που με πληροφορούσε πως για την ανασκευή του κενοταφίου μερίμνησε ο Βασιλικός Στρατός μετά τη Μάχη στο Βίτσι, επί διοικήσεως Στρατηγού Μανιδάκη Στυλιανού. Καλή του ώρα του ανθρώπου αν ζει και ας αναπαύεται αιώνια η ψυχή του στα Ηλύσια Πεδία αν έχει πεθάνει. Μπαίνοντας στο κενοτάφιο ο εκνευρισμός μου έδωσε τη θέση του στην οργή. Ο τάφος ήταν θεοβρώμικος, οι τοίχοι μουχλιασμένοι και με την υγρασία να τρέχει από παντού, στα παράθυρα οι αράχνες είχαν στήσει το υφαντουργείο τους ενδόξως και μόνο ένα φρέσκο στεφάνι μπροστά στον τάφο μαρτυρούσε την ύπαρξη αληθινών και απροσκύνητων ΕΛΛΗΝΩΝ που είχαν περάσει από εκεί και απέτισαν τιμές στον ΗΡΩΑ.


«Ακολουθώντας το δρόμο που χάραξε το αίμα σου. Αιώνια ευγνώμονες»


Αυτό έγραφε το στεφάνι και έκλαψα. Αυτή τη φορά δεν έκλαψα όπως τόσες φορές για τον Παύλο Μελά. Έκλαψα για εμένα, για εσένα που με διαβάζεις, για όλους μας. Που είμαστε άχρηστοι και εκλέγουμε άχρηστους ανθρώπους, άξιους όμως για να αφανίσουν τα Ιερά και τα Όσιά μας. Δεν είναι δυνατόν 104 χρόνια μετά τον ηρωϊκό θάνατο του Μελά, να μην ξέρουμε καν αν ο χώρος του κενοταφίου είναι ο χώρος που πρωτοθάφτηκε το σώμα του. Δεν είναι δυνατόν το κράτος να μην έχει μεριμνήσει ώστε κάποιος κάτοικος επί πληρωμή ή και υποχρεωτικά εναλλάξ να καθαρίζει το κενοτάφιο και να το ασβεστώνει τακτικά. Δεν είναι δυνατόν το κενοτάφιο του ανθρώπου που πυροδότησε την απελευθέρωση μεγάλου μέρους της Μακεδονικής γης να έχει αυτά τα χάλια. Εκεί, γουρουνοποιημένοι «αρμόδιοι» είναι χώρος τιμής και δόξας ενός Ήρωα που μόνο και μόνο που τον γέννησε Ελληνίδα μάνα, η Πατρίδα πλούτισε. Εκεί θα έπρεπε ο χώρος να λάμπει και να είναι πάντα πνιγμένος στα λουλούδια. Στο χωριό Μελάς εκείνη την τραγική νύχτα, η Ιστορία γράφτηκε με αίμα και με Δόξα και το κενοτάφιο του Ήρωα αυτού θα έπρεπε να έχει διαστάσεις μεγαλύτερες από το αντίστοιχο του Ναπολέοντα στο Παρίσι και να είναι φιλοτεχνημένο από τους καλύτερους αρχιτέκτονες και καλλιτέχνες και όχι να είναι ένα χαμηλό και ταπεινό ξωκκλήσι.

Έφυγα από το χωριό αηδιασμένη. Ένοιωσα μεγάλη αηδία για αυτούς που μισούν τον Έλληνα, τον Ήρωα, τον Μάρτυρα, την ανωτερότητα της Φυλής και τη Δόξα της. Μην πιστέψει ποτέ κάποιος στα ψεύτικα λόγια τα σχετικά με τον ανθρωπισμό της πεντάρας για τον κάθε ξένο, τη στιγμή που αυτοί που τα λένε δεν έχουν κανένα ευγενικό αίσθημα προς την ίδια τους την Πατρίδα, περιφρονούν τους Ήρωές μας και τους πετάνε με κάθε τρόπο στα σκουπίδια. Μόνο ένας ηλίθιος θα πίστευε πως μπορεί κανείς χωρίς συμφέρον να διαλαλεί ότι νοιάζεται για τα δικαιώματα του κάθε Χασάν και δε νοιάζεται για τα δικαιώματα του Έλληνα, παρά τον πολεμάει κι από πάνω. Κι αν ο Μελάς είπε πως «Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει», εγώ παραφράζοντας τα λόγια του λέω πως «Αν δεν τρέξουμε να σώσουμε την Πατρίδα, η Πατρίδα μας δεν θα σωθεί και μαζί της θα αφανιστούμε και εμείς».


Strt

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP