1.2.08

IMIA 2008: Μια επικίνδυνη εκδήλωση...

Ζούμε αναμφίβολα στην εποχή των παραδόξων και της υποκρισίας. Για αύριο το μεσημέρι έχει προκηρυχθεί «αντιφασιστική συγκέντρωση», με στόχο την ματαίωση της μεγάλης εθνικιστικής εκδήλωσης για τα Ίμια.


Εξυπακούεται, βέβαια, πως την περασμένη Κυριακή, όπου στο κέντρο της Αθήνας έλαβε χώρα μια άλλη εθνικιστική πορεία, συγκεκριμένα μια πορεία υπέρ του αλβανικού εθνικισμού (στην οποία το αίτημα ήταν η ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου), όλοι οι φορείς που βγάζουν τώρα πύρινες αντιεθνικιστικές ανακοινώσεις, έλαμψαν δια της σιωπής και της απουσίας τους. Ο εθνικισμός είναι κάτι το πολύ κακό μόνο όταν μιλάμε για Έλληνες εθνικιστές, προφανώς. Όπως ακριβώς είναι και ο «φασισμός» - θα αφήσω κατά μέρος το αυθαίρετο της έννοιας που δίνουν στην ίδια την λέξη, και θα επικεντρωθώ στην επιλεκτική τους ευαισθησία.

Είναι γνωστό πως στους χώρους τους ιδεολογικούς όπου ανήκουν και οι εν λόγω διαμαρτυρόμενες οργανώσεις εμφιλοχωρούν στοιχεία με έμπρακτη «αντιεξουσιαστική» δράση, με την τελευταία συχνά να εξαντλείται σε απόπειρα ή πρόκληση σωματικών βλαβών σε πολίτες που είναι ή θα μπορούσαν στα μάτια τους να είναι εθνικιστές. Ενέργειες που στο σύνολό τους όχι μόνο δεν έχουν καταδικαστεί από τις προκείμενες «δημοκρατικές» δυνάμεις, απεναντίας έχουν συχνά επιδοκιμαστεί. Δεν είναι σίγουρα της παρούσης μια ανάλυση σχετικά με την βία, την μεμονωμένη ή συλλογική βίαιη κοινωνική δράση συγκεκριμένα, είναι ένα ζήτημα τεράστιο και επιδεχόμενο πολλών παρεξηγήσεων – είναι όμως οπωσδήποτε της παρούσης η θλιβερή διαπίστωση πως οι αντιεξουσιαστικές ομάδες ζητούν να επιβάλλουν ουσιαστικά (και φασιστικά…) την δική τους αντίληψη περί κοινωνικής πάλης: χτυπάμε όποιον θέλουμε επειδή απολαμβάνουμε κρατικής ανοχής, και συνάμα ζητάμε να απαγορεύεται κάθε εκδήλωση όλων όσοι διαφωνούν κάθετα μαζί μας και τους οποίους εμείς θεωρούμε κίνδυνο για την κοινωνία (σ.σ. δηλαδή για το ίδιο το σύστημα το οποίο υποτίθεται ότι πολεμούν…), προσχηματικά αποδίδοντάς τους χωρίς αποδείξεις πολλές ενέργειες που γενικά θεωρούνται κατακριτέες, εκτός αν προέρχονται από δικά μας χέρια.

Όταν η υποκρισία ξεχειλίζει και όταν η μονομέρεια γίνεται φανατισμός, τα ελατήρια που κινούν τις αποφάσεις υποβόσκουν, πλην όμως παραμένουν ορατά. Μια μαζική εθνικιστική εκδήλωση, στην οποία χιλιάδες συνειδητοποιημένοι πολίτες διαμαρτύρονται για όλη την παρακμή που διέπει απ’ άκρου εις άκρο την κοινωνική ζωή του τόπου, δίνουν ένα ηχηρό μήνυμα ότι δεν περνούν στην λήθη οι τραγικοί κυβερνητικοί χειρισμοί εθνικών και κοινωνικών υποθέσεων, και συνάμα δίνουν μια μεγάλη υπόσχεση πως θα είναι πάντα εκεί, παρόντες σε κάθε νέο αγώνα που γεννά η ανικανότητα και η δουλική υποταγή των εκάστοτε κυβερνητικών πιονιών σε ξένα και εγχώρια κέντρα οικονομικής εξουσίας, αποτελεί πραγματικά κίνδυνο για το σύστημα. Πρέπει κανείς να εθελοτυφλεί για να μην μπορεί να διαπιστώσει τους δύο πόλους στους οποίους στηρίζεται ο νεοταξικός επεκτατισμός – οικονομική εξαθλίωση των πολιτών και ομογενοποίηση των λαών (είτε «ειρηνικά» με την εξάπλωση της λαθρομετανάστευσης την οποία οι ίδιοι δημιουργούν, είτε βίαια, με την αναχάραξη των συνόρων σε περιοχές κρίσιμες – στην δεύτερη περίπτωση είναι αναγκαίο να εξαίρονται και τα τοπικά εθνικιστικά αντανακλαστικά των «μικρών» κρατών-λαών, ώστε να μπορέσουν εκείνοι στην συνέχεια να αποτελέσουν την αιχμή του δόρατος στον επικείμενο αναβρασμό εις βάρος λαών με παραδοσιακά μεγάλη συνοχή), ώστε να προκύψει ένας χυλός άμορφος, πανομοιότυπων και ανερμάτιστων εξαρτημένων καταναλωτών. Όσοι είτε φανερά (νεοφιλελεύθεροι) είτε εν είδει δουρείου ίππου (αριστερά τύπου ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών συναφών ομάδων) στρώνουν το χαλί για την επέλαση της παγκοσμιοποίησης, είναι πασίδηλο ότι νιώθουν σαν εχθρό, σαν τον πλέον επικίνδυνο εχθρό, την δράση ενός κινήματος που ιδεολογικά κινείται στην ακριβώς αντίθετη βάση – αυτήν του σεβασμού της διαφορετικότητας των φυλών και των λαών, και συνάμα της λαϊκής κοινωνικής και οικονομικής δικαιοσύνης. Και είναι πασίδηλο ότι αυτόν τον εχθρό πολεμούν, όχι το ίδιο το σύστημα που τους τρέφει και του οποίου εν τέλει αποτελούν τα μαντρόσκυλα.

Αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που θα επιχειρηθεί αύριο η ματαίωση μιας εκδήλωσης μνήμης, απόδοσης τιμής, αλλά και υπόσχεσης για αγώνα. Για αγώνα στο σήμερα και στο αύριο. Οι πολίτες που αδιαφορούν για τα κοινά και νοιάζονται μόνο να συνεχίσουν πιο ανώδυνα την φιλήσυχη, ασυννέφιαστη και μίζερη ζωή τους, ας μείνουν στους καναπέδες τους ή ας κατακλύσουν τις καφετέριες. Είναι έτσι κι αλλιώς άχρηστοι ως πολίτες. Είναι, όμως, χρέος όλων όσοι μέσα τους επαναστατούν για την σαθρότητα του πολιτικοκοινωνικού περιβάλλοντός μας, να μετουσιώσουν την αγανάκτηση σε δράση. Είναι χρέος όλων να δώσουν αύριο το ισχυρό «παρών».


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP