30.12.08

Η σφαγή των αθώων

Peter Paul Rubens, The Massacre of the Innocents, c. 1611-12

Όταν ο Πήτερ Πωλ Ρούμπενς σχολίαζε με προφανέστατα ωμό τρόπο την σφαγή των νηπίων από το Βασιλιά Ηρώδη, σίγουρα δεν φανταζόταν ότι ο πίνακάς του θα ήταν τόσο επίκαιρος 2008 χρόνια μετά το περιστατικό και ότι η Ιστορία θα επαναλαμβανόταν με τόσο άτιμο τρόπο, στα ίδια αιματοβαμμένα χώματα.

Το ολοκαύτωμα της πολύπαθης Παλαιστίνης συνεχίζεται με σφοδρότητα ενώ η «παγκόσμια κοινότητα» (τι άτοπη έκφραση και πόσο βαθύτατα προπαγανδιστική!) τρώει με βαριεστημένη ηδονή τη Χριστουγεννιάτικη πουτίγκα της, την ώρα που παρακολουθεί μακάρια και συνένοχη τη σφαγή των νέων παιδιών-μαρτύρων του βασανισμένου αυτού κομματιού γης. Τα διαμελισμένα παιδιά της Παλαιστίνης και οι χαροκαμένες μάνες τους, είναι οι νέοι αθώοι και οι νέες Παναγίες ενός πολέμου χωρίς προηγούμενο, που απ’ότι φαίνεται δεν πρόκειται να σταματήσει.

Τους Παλαιστίνιους δεν τους συμπονώ. Δεν τους συμπονώ, γιατί είναι ντροπή η συμπόνοια για ένα λαό που έχει πάνω απ’όλα την Τιμή του και που ορμάει καθημερινά στη φωτιά, έστω και πετώντας πέτρες. Σε αυτόν τον λαό δεν αξίζει συμπόνοια, αξίζουν μόνο οι πολεμικές Δάφνες. Ο Παλαιστίνιος πολεμά για να πάρει πίσω τη Γη του και ο πόλεμος υπέρ Πατρίδος είναι πάντα σεπτός. Ο σύγχρονος Παλαιστίνιος σκοτώνεται, τραυματίζεται, βογγά, υποφέρει, βλέπει να του ισοπεδώνουν το σπίτι και τι περισσότερο αξιοθαύμαστο: αντί να δέχεται με χριστιανική καρτερία ή με μουσουλμανική μοιρολατρία τα δεινά του, δεν σκύβει το κεφάλι, το κρατάει ψηλά και ορμάει καθημερινά στη φωτιά. Έστω και πετώντας πέτρες.

Κοιμήσου λοιπόν, μικρέ Παλαιστίνιε, εσύ που σκοτώθηκες άδικα στο λυκόφως των φετινών Χριστουγέννων. Κοιμήσου δίπλα στα σφαγιασθέντα από τον Ηρώδη μωρά της χριστιανικής παράδοσης, με μια πέτρα στο χέρι, με ένα μαντήλι στο λαιμό, με την Τιμή χαραγμένη στο διαμελισμένο σου μέτωπο. Κοιμήσου μέχρι να ξημερώσει και η δική σου Αυγή και μέχρι τότε ξαναδίδαξέ μας την αγάπη για την Πατρίδα, την ανιδιοτέλεια, την Τιμή και την Ανδρεία, το πένθος και τη Δόξα του, γιατί από ότι φαίνεται εμάς μας έχουν κάνει εσχάτως να τα ξεχάσουμε όλα αυτά και είναι ντροπή μας.


سلام لفلسطين
Strt

29.12.08

Ένα κορίτσι της Παλαιστίνης απαγγέλει



"Zahrat Flestin Saghira/Μικρό λουλούδι της Παλαιστίνης"

Filastini, my name is Filastini
I wrote my name from all those living in my sqaure
A drop of my tears has been placed on all the addresses
The letters of my name
The letters of my name
The letters of my name follow me, live with me, feed me

It flows through my soul and runs through my veins
The mountains and the rivers and caves know me
I screamed the loudest scream to my people
Salah al Deen deep inside of me calls me
And all of my arab blood calls me for revenge and independence
And my flag that has been folded
On the hills of Hateen

And the sound of the muathin (prayer caller) of al alqsa calls for help
And thousands of those kidnapped (prisoners of war) call me
And thousands of those in jail call me
Calling our big nation
And calling for those millions

Tell them to Al-Quds, it is the qibla (home/direction) of religion
To destroy the unfairness and the heart of Zion
To destroy the unfairness and the heart of Zion
And to raise the flag on the highest part of the universe
It will scream the words
Filastini, Filastini, Filastini


Filastini=Palestinian,παλαιστίνια, φιλισταία
Παραθέσαμε την αγγλική μετάφραση ενός απ' τα πιο δημοφιλή εθνικιστικά ποιήματα της Παλαιστίνης, που το 12χρονο κορίτσι απαγγέλει σπαράζοντας.

28.12.08

Ο κύκλος των μητέρων bloggers

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου βρίσκονται οι μητροπόλεις του πολυπολιτισμού, η λευκή φυλή μπορεί να στηρίζεται για την συνέχεια της ύπαρξής της στις συντηρητικές χριστιανές πολύτεκνες γυναίκες. Καλλιεργημένες και με χιούμορ, έχουν επιλέξει τρόπο ζωής αντίθετο με τις προσταγές των προβαλλόμενων life styles. Πατριώτισσες και συχνά υπέρ της οπλοφορίας και εναντίον της φυλετικής επιμειξίας, οι περισσότερες ζουν σε μικρές επαρχιακές πόλεις, έχουν ως αντικείμενο πλήρους απασχόλησης την οικογένειά τους, διδάσκουν οι ίδιες τα παιδιά τους στο σπίτι (homeschooling) και μοιράζονται τις εμπειρίες τους διαδικτυακά στη blogόσφαιρα. Όπως η εικονιζόμενη Laura, μητέρα οκτώ παιδιών κάτω των 11 χρονών.

Από σύνδεσμο σε ιστολόγιο και από ιστολόγιο σε σύνδεσμο, φτιάχνουν έναν κύκλο εξαιρετικά μεγάλο και δαιδαλώδη. Γυναίκες με μόνη τους πραγματική ιδεολογία την οικογένειά τους - ανεξάρτητα τις θρησκευτικές τους ιδιαιτερότητες - και έτσι πολύ κοντά στην αρχέγονη κοσμοθεωρία μας και την ίδια τη φύση μας.

themomblogs

27.12.08

ΙΡΑΚ: Γυναίκες στην Αντίσταση


26.12.08

Έλλη Σεραϊδάρη: Η αιώνια φωτογράφος

Η Έλλη Σουγιουτζόγλου-Σεραϊδάρη, η γυναίκα που έμεινε γνωστή σαν φωτογράφος Nelly's, σπούδασε ζωγραφική και φωτογραφική τέχνη στη Γερμανία και κατέκτησε επάξια το ανδροκρατούμενο αυτό επάγγελμα. Οι ευαισθησίες της, το ταλέντο της και οι καλλιτεχνικές επιδόσεις της την οδήγησαν να ασχοληθεί με τη φωτογραφική τέχνη, που ελάχιστες γυναίκες την υπηρετούσαν. Γίνεται μαθήτρια των μεγάλων Γερμανών φωτογράφων Ούγκο Έρφουρτ και Φραντς Φήντλερ και μπαίνει αμέσως στα πιο απόκρυφα μυστικά της φωτογραφικής τέχνης. Το 1923 αποφοιτά από τη Σχολή Κλασσικής Φωτογραφικής Τέχνης και Παιδείας, με βαθμό άριστα.

Μετά από πολλές περιπέτειες της οικογένειάς της στην Ελλάδα, η Έλλη αποφασίζει, σε ηλικία 25 ετών, να επιστρέψει και αυτή στην Αθήνα κοντά στους δικούς της. Σε μία Αθήνα που θέλει τη γυναίκα περιορισμένη στο σπίτι της και την ανατροφή των παιδιών της. Μέσα σ'αυτό το κοινωνικό κλίμα, η Έλλη, που τώρα πια είναι γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομα Nelly's, ανοίγει το πρώτο φωτογραφικό εργαστήριό της στην καρδιά της Αθήνας, στην οδό Ερμού 18, εξοπλίζοντάs το με τα πιο σύγχρονα μηχανήματα της εποχής, που είχε φέρει από τη Γερμανία. Αμέσως, όλη η αριστοκρατική Αθήνα κατακλύζει το εργαστήριό της. Όλοι ζητούν να σταθούν μπροστά στη μηχανή της και να φωτογραφηθούν, βλέποντας πως η τέχνη του πορτρέτου γίνεται στα χέρια της αριστούργημα. Έτσι, η νέα φωτογράφος απαθανατίζει καθημερινά νέες προσωπικότητες, όπως τις οικογένειες Ωνάση και Λιβανού, τον Κωστή Παλαμά, την Αγγελική Χατζημιχάλη, τον Σπύρο Μελά, την Πηνελόπη Δέλτα και πολλούς άλλους.

Το 1927 πηγαίνει στο Ναύπλιο, στην Τρίπολη, στον Μυστρά και φωτογραφίζει τις συνθήκες στις οποίες ζούσε την εποχή εκείνη η επαρχία. Ιδιαίτερα ευαίσθητη είναι στο θέμα των προσφύγων απ' την Μικρά Ασία. Φωτογραφίζει τα σπίτια, την καθημερινή ζωή των ξεριζωμένων Μικρασιατών και τα σκαμμένα από τη θλίψη πρόσωπά τους. Όλες αυτές τις φωτογραφίες η Έλλη τις εκδίδει σε άλμπουμ με τον τίτλο "Προσφυγικοί Καημοί". Την ίδια εποχή φωτογραφίζει την παλιά Αθήνα. Με τις πρώτες φωτογραφίες που τραβά στις ξεχασμένες γειτονιές στους πρόποδες της Ακροπόλεως, εγείρεται μέσα της η εθνική συνείδηση και αποφασίζει ν' απαθανατίσει και να καταγράψει όλους τους εθνικούς θησαυρούς μας, προβάλλοντας ιδιαίτερα τις αρχαιότητες της Ακρόπολης, της Ολυμπίας, των Δελφών και πολλών άλλων αρχαιολογικών χώρων.

Σ' αυτόν τον ενθουσιασμό της συγκαταλέγεται και η περίφημη φωτογράφηση της μεγάλης χορεύτριας Μόνας Πάιβα στην Ακρόπολη. Η φωτογράφηση αυτή δημιούργησε σάλο, γιατί θεωρήθηκε ιεροσυλία η γυμνή γυναίκα στον Ιερό Βράχο - αδιαφορώντας για την αντιμετώπιση που είχε το γυμνό σώμα από τους δημιουργούς του Παρθενώνα. Απαντώντας στις αντιδράσεις, η Έλλη φωτογραφίζει τη μεγάλη Ουγγαρέζα χορεύτρια Νικόλσκα μεταξύ δύο κιόνων του Παρθενώνα, με το γυμνό εξαίσιο κορμί της μισοκαλυμμένο με αραχνοΰφαντα πέπλα. Η φωτογραφία αυτή έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από όλους, σαν εκπληκτικό έργο τέχνης.

Το 1929 ανέλαβε την αποκλειστική φωτογράφηση των παραστάσεων του Προμηθέα Δεσμώτη και των Ικέτιδων του Αισχύλου. Φωτογράφισε και τις μάσκες και τους χορευτές του πυρρίχιου, που παρουσιάζονταν στις Δελφικές Εορτές.

To 1935 εργάζεται για λογαριασμό του υπουργείου Τουρισμού θέτοντας τις βάσεις της "τουριστικής" φωτογραφίας. Θα ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα και θα τραβήξει φωτογραφίες και κινηματογραφικά ντοκιμαντέρ.


Το 1936, ξαναταξιδεύει στη Γερμανία, όπου παρακολουθεί και φωτογραφίζει τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Βερολίνο, ενώ έπειτα από τρία χρόνια ετοιμάζει γιγαντοαφίσες για το ελληνικό περίπτερο της Διεθνούς Έκθεσης στη Νέα Υόρκη - όπου θα την βρει η κήρυξη του πολέμου και, αντί για 30 ημέρες, θα παραμείνει για 27 χρόνια.

Το 1940, στα πλαίσια της οργάνωσης "Ελληνική Περίθαλψη", που έχουν στήσει οι Ελληνοαμερικάνοι για την ενίσχυση των μαχόμενων Ελλήνων, δίνει διαλέξεις, οργανώνει μπαζάρ και αναπτύσει πολύ αξιόλογη δραστηριότητα για να βοηθήσει την πατρίδα της. Το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, το μεγάλο περιοδικό Life κυκλοφορεί με εξώφυλλό του μια φωτογραφία της, έναν Εύζωνα στην Ακρόπολη και κυριολεκτικά γίνεται ανάρπαστο. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1965. Το 1984, μετά την εγκατάστασή της στη Ν. Σμύρνη, η "Εστία Ν. Σμύρνης" της απονέμει Τιμητικό Δίπλωμα, ενώ τον επόμενο χρόνο η "Ένωση Σμυρναίων" τη βραβεύει επίσης. Το 1985 δώρισε όλο το αρχείο της στο Μουσείο Μπενάκη. Το 1992 κυκλοφορεί το βιβλίο "Πρόσωπα της Κρήτης", με φωτογραφίες που είχε τραβήξει κατά τις πολλές επισκέψεις της στη μεγαλόνησο. Τρία χρόνια αργότερα, το 1995, η Έλλη Σεραϊδάρη τιμάται με το παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα και, τον ίδιο χρόνο, η Ακαδημία Αθηνών τη βραβεύει με το βραβείο Γραμμάτων και Τεχνών.

Έπειτα από μια ζωή έντονης φωτογραφικής παρουσίας πέθανε στις 17 Αυγούστου 1998 στην Αθήνα.
Βιογραφικό - portfolio

Βενδίδα

24.12.08

Πίστη και Ελπίδα

στον Ερχόμενο

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλους τους Έλληνες και τους αδελφούς Ευρωπαίους!




Παλιά ρουμανικά χριστουγεννιάτικα κάλαντα

23.12.08

Περί «εξεγέρσεως» και άλλων δαιμονίων


Τον τελευταίο καιρό η Πατρίδα συνταράσσεται από τις αδιάκοπες επιθέσεις των γνωστών «αγνώστων», στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, στις συνοικίες του Λεκανοπεδίου και σε άλλες πόλεις, επιθέσεις που αυτή τη φορά ξεπέρασαν κάθε προηγούμενη «εξέγερση» (τρομάρα τους) κατά των Ελλήνων. Οι πυρπολήσεις κτηρίων και όχι μόνο, τα σπασίματα, οι επιθέσεις στα όργανα της τάξης, οι λεηλασίες των καταστημάτων, δίνουν και παίρνουν από τις παρέες των κουκουλοφόρων και των φίλων και συνοδοιπόρων τους αλλοδαπών. Όλα αυτά φυσικά, στη «μνήμη του Αλέξη».

«Η μνήμη του Αλέξη» βέβαια, είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Όσο κι αν συμπονώ τον νεαρό συνέλληνα, για τον πρόωρο θάνατο που βρήκε στους δρόμους των περιβόητων Εξαρχείων, τόσο δεν μπορώ να λάβω το ρόλο του δικαστή και να δικάσω εγώ το φερόμενο ως δράστη, για να χρησιμοποιήσω την τηλε-διάλεκτο που χρησιμοποιείται για οποιονδήποτε άλλο υπόδικο, είτε έχει ομολογήσει είτε όχι, είτε έχει πιαστεί επ’αυτοφόρω, είτε όχι. Ας τον δικάσουν πρώτα τα δικαστήρια να μάθουμε κι εμείς επιτέλους τι ακριβώς συνέβη και μετά ας τον δικάσει ο καθένας με τη συνείδηση που διαθέτει. Ας προσέξουμε όμως να δικάσουμε τότε μόνο το δράστη, γιατί προς το παρόν οι μόνοι που έχουν δικαστεί και καταδικαστεί ήδη είναι τα τρία ανήλικα παιδάκια του και η σύζυγός του, που φυγαδεύτηκαν(!) εν έτει 2008 στη Μάνη και κρύβονται εκεί.

Συμπονώντας λοιπόν τον Αλέξη για τον σκληρό θάνατο που βρήκε, δεν μπορώ παρά να μην έχω οργή εναντίον των γονιών του για τη στάση που τηρούν μέχρι σήμερα. Ο πατέρας, σύμφωνα με τα όσα διαβάζω στις εφημερίδες, όντας ανύπαρκτος και απών από τα παιδιά του, προσήλθε ως επισκέπτης στην κηδεία και στο τρισάγιο του γιού του. Δεν θα περίμενα και πολλά από έναν άνθρωπο που δεν τον χαρακτηρίζω, αλλά αν αληθεύουν αυτά που διαβάζω, τον διαγράφω νοητά από το γένος των ανθρώπων και τον κατατάσσω στα ασπόνδυλα. Δεν με ενδιαφέρουν καθόλου οι συνθήκες του χωρισμού από την πρώην συμβία του, όμως ο κάθε πατέρας είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να φροντίζει, να στηρίζει και να συμβουλεύει τα παιδιά του με κάθε τρόπο. Αυτά λένε οι νόμοι του κράτους και οι άγραφοι νόμοι των ανθρώπων. Εκτός από τον Αλέξη λοιπόν που πέθανε, υπάρχει και ένα κοριτσάκι που ζει και χρειάζεται και τους δυο γονείς του και από ότι βλέπω δεν τους έχει και αυτό το κοριτσάκι το συμπονώ περισσότερο από τον Αλέξη που έφυγε νωρίς, για ευνόητους λόγους.

Η μητέρα του Αλέξη από την άλλη, φαίνεται να αδιαφορεί εντελώς για τη σκύλευση της μνήμης του παιδιού της. Κατανοώ το γεγονός ότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για μια μητέρα από το να θάβει το παιδί της, κατανοώ την απέραντη θλίψη της, αλλά έχουν περάσει ήδη αρκετές μέρες από την κηδεία και η ίδια έχει επιστρέψει στην επιχείρησή της και μάλιστα εργάζεται σκληρά όπως διαβάζω στις εφημερίδες. Γιατί δεν έχει βγει ακόμα αυτή η γυναίκα να μιλήσει και να προστατεύσει την ήδη βεβαρυμένη ψυχή του παιδιού της, που δήθεν στο όνομά του έχουν μείνει περίπου 3.000 Έλληνες άνεργοι και έχουν καταστραφεί τόσες ιδιωτικές και κρατικές περιουσίες; Γιατί δεν διαχωρίζει τη θέση του πεθαμένου παιδιού της από τους κουκουλοφόρους; Γιατί δεν τους απευθύνει έκκληση να σταματήσουν; Πως θα αναπαυτεί το παιδί της, που στο όνομά του ήδη βαρυγκομούν χιλιάδες κατεστραμμένοι άνθρωποι;

Ενώ λοιπόν ο χορός των λυκανθρώπων πάνω στη «μνήμη του Αλέξη» καλά κρατεί, το κράτος σφυρίζει αδιάφορα προστατεύοντας φυσικά τα «παιδιά» του και όχι τους πολίτες, την περιουσία τους και την έννομη τάξη, πράγμα αναμενόμενο φυσικά για όσους επαγρυπνούν και δε μασούν ηλίθια το κουτόχορτο της μακαριότητας και των όσων σερβίρουν τα Μ.Μ.Ε. Εξάλλου, η πρόβα είχε γίνει πέρυσι και περιελάμβανε και καταστροφή περιουσίας και καταστροφή περιβάλλοντος και θάνατο. Και ξεχάστηκαν κι αυτά, όπως θα ξεχαστούν και τα τωρινά, μέχρι να μας διαλύσουν εντελώς και να πούμε κι ευχαριστώ γιατί η αλλοτρίωση είναι χειρότερη και από το θάνατο. Κοιμήσου, λοιπόν, μακάριε Έλληνα! Όλοι οι ηλίθιοι είναι ευτυχισμένοι, γιατί δεν έχουν ούτε επίγνωση της ηλιθιότητάς τους, ούτε επίγνωση της πραγματικότητας. Ξεσηκώσου μαζί τους, διαδήλωσε υποκριτικά την οργή σου για τη μνήμη του Αλέξη (τώρα που σε έπιασε ο πόνος δηλαδή, γιατί αν σε έπιανε έτσι ο πόνος για κάθε δολοφονημένο παιδί από τα ναρκωτικά δεν θα είχες αφήσει πέτρα όρθια) άσε την περιουσία σου να καεί, μείνε άνεργος, πλήρωσε παραπάνω φόρους, ζητιάνεψε για δάνεια που δεν σου δίνουν καν πια, πλήρωσε και παραπάνω επιτόκια γιατί τα σπασμένα ΑΤΜ στοιχίζουν και ξαναψήφισε σαν καλός αστός (μ……) τους ίδιους άτεγκτους κυρίους που έχουν φροντίσει να μην τιμωρούνται ποτέ για τις πράξεις τους, έχοντας θεσπίσει το νόμο-παρωδία περί της ασυλίας των βουλευτών. Και εις άλλα με υγεία!


Strt

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ - Χωρίς συμβιβασμό


22.12.08

Νηριήδες

Οι Νηριήδες, κατά την ελληνική μυθολογία, ήταν νύμφες που προσωποποιούσαν τις καταστάσεις και τα χαρακτηριστικά της θάλασσας. Ήταν κόρες του Νηρέα και της Ωκεανίδας Δωρίδας και εξ αυτής εγγονές του Ωκεανού. Ήταν γύρω στις πενήντα, ενώ κατά άλλη άποψη έφταναν και τις εκατό. Οι Νηριήδες ζούσαν στο βυθό της θάλασσας, στο παλάτι του πατέρα τους και περνούσαν τη μέρα τους κολυμπώντας και παίζοντας με δελφίνια ή καθισμένες σε χρυσούς θρόνους ή βράχους, τραγουδώντας και υφαίνοντας ή στεγνώνοντας τα πλούσια και μακριά μαλλιά τους. Δεν επέτρεπαν σε καμία θνητή να παραβάλλεται με αυτές στην ομορφιά. Είχαν τη δύναμη να ταράζουν τη θάλασσα, αλλά και να την ηρεμούν. Γενικά ήταν πάντοτε περιχαρείς για την αθανασία τους και συνόδευαν τα άρματα των ενάλιων θεών.

Οι πιο γνωστές από αυτές είναι η Αμφιτρίτη, η οποία ήταν γυναίκα του Ποσειδώνα και μητέρα του Τρίτωνα, η Θέτις (η μητέρα του ήρωα Αχιλλέα), η Ψαμάθη (γυναίκα του Αιακού) και η Γαλατεία (γυναίκα του κύκλωπα Πολύφημου). Τα ονόματα των Νηριήδων, που συναντούται στη Θεογονία του Ησίοδου, αναφέρονται στις διάφορες καταστάσεις και χαρές της θάλασσας. Υπενθυμίζουν τα ευεργετήματά της, τα πλούτη που δίνει στον άνθρωπο και την ευκολία που παρέχει στο εμπόριο. Τα ονόματα των 50 Νηριήδων (κατά τον Ησίοδο) ήταν τα εξής: Αγαύη, Ακταία, Αλία, Αλιμήδη, Αμφιτρήτη, Αυτονόη, Γαλάτεια, Γαλήνη, Γλαύκη, Γλαυκονόμη, Δυναμήνη, Δωτώ, Ερατώ, Ευαγόρη, Ευάρνη, Ευδώρη, Ευκράτη, Ευνίκη, Ευπόμπη, Ηιόνη, Θεμιστώ, Θέτις, Θόη, Ιππονόη, Κλυμένη, Κυματολήγη, Κυμοδόκη, Κυμοθέη, Κυμώ, Λαομέδεια, Λειαγόρη, Λυσιάνασσα, Μελίτη, Μενίππη, Νημερτής, Νησαία, Νησώ, Πανόπη, Πασιθέα, Πολυνόη, Ποντοπορεία, Προνόη, Πρωτομέδεια, Πρώτω, Σαώ, Σπειώ, Φέρουσα, Ψαμάθη.

Οι Νηριήδες στην τέχνη, τόσο στα μελανόμορφα αγγεία όσο και στα ερυθρόμορφα αλλά και στη γλυπτική, κατέχουν την πλέον αξιόλογη θέση σε εμπνεύσεις επικής δραματικής και λυρικής ποίησης, απεικονιζόμενες με σεμνότητα μορφής και ενδυμάτων ενίοτε και γυμνές, σε παραστάσεις με υπαινιγμό σε μεταθάνατο ζωή στις νήσους των Μακάρων. Παραμένουν μέχρι και σήμερα στις δοξασίες των Ελλήνων, με μικρή παραφθορά του ονόματος, ως Νεράιδες.


Βενδίδα

21.12.08

Χειμερινό Ηλιοστάσιο

Μετά τη μεγαλύτερη νύχτα ας έρθει Χρυσή Αυγή
Winter Solstice Song (Yule)

20.12.08

Πλαστικές επεμβάσεις: Υποσχέσεις ευτυχίας ή στιγμές δειλίας;

Μάλλον συμπεράσματα απελπισίας, θα έλεγα, αν λάβει κανείς υπόψιν του ότι η Ελλάδα ανάμεσα σε 42 χώρες βρίσκεται στην 18η θέση όσον αφορά τον αριθμό των πλαστικών επεμβάσεων που πραγματοποιούνται ετησίως!! Τα συμπεράσματα δικά σας για τον φοβερό ξεπεσμό μας...

Βεβαίως και κατανοώ ότι ανάμεσα σ' αυτούς τους χιλιάδες που κάνουν πλαστικές επεμβάσεις κάποιοι τις έχουν πραγματικά ανάγκη, γι'αυτό και δεν πρόκειται να κατακρίνω αυτούς που, εξαιτίας κάποιας κακοτυχίας, είδαν τον εαυτό τους από τη μια στιγμή στην άλλη να μεταμορφώνεται σε κάτι αποκρουστικό. Πρόκειται όμως να κατακρίνω, να χλευάσω και να βρεθώ απέναντι σε όσες (κατά κύριο λόγο) καταδικάζουν την εμφάνιση με την οποία τις γέννησε η φύση αλλάζοντας την, όχι βελτιώνοντάς την στα φυσικά της πλαίσια με σωματική άσκηση και ατομική προσπάθεια, αλλά με εξωτερική άκοπη επέμβαση, με νυστέρια και εμφυτεύματα. Και για ποιον λόγο δηλαδή; Για να νιώσουν καλύτερα λένε... Αλήθεια, το να αποκτήσει μία γυναίκα το ψεύτικο στήθος της Πάμελα Άντερσον θα την κάνει να νιώσει καλύτερα; Θα την κάνει ν' αποκτήσει περισσότερη αυτοπεποίθηση; Με τί κριτήριο άραγε; Το πόσα ανδρικά κεφάλια θα στραφούν στο διάβα της; Αν πραγματικά αυτή είναι η απάντηση, τότε ίσως μία πλαστική εγκεφάλου να τους χρειάζεται περισσότερο!

Ξεκινώντας δειλά με τη χρήση καλλυντικών, το μοδάτο ντύσιμο με τις φίρμες ρούχα και παπούτσια, καταλήγουν στα λίφτινγκς, στα μπότοξ και τέλος στις πλαστικές! Εξακολουθείς να διαπράττεις ύβρη απέναντι στη Φύση που σε διαμόρφωσε και να ξεγελάς το μελλοντικό σύντροφό σου σχετικά με τα γονίδια που θα δώσεις στα παιδιά σας. Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι το σώμα που νοσεί και που αντιμετωπίζει πρόβλημα, αλλά ο νους, η ψυχή και η αυτοεκτίμηση. Ούτε το "τέλειο" στήθος, ούτε η "τέλεια" μύτη κάνουν ΤΗΝ γυναίκα! Η ομορφιά δεν είναι υπόσχεση ευτυχίας. Υπάρχουν γυναίκες που κάθε μέρα βγαίνουν ηρωίδες απ' τον ζυγό της βιοπάλης, επειδή έχουν αυτοπεποίθηση, βασιζόμενη στις ικανότητες και τις αρετές τους, που πιστεύουν και σέβονται τον εαυτό τους. Υπάρχει η φυσική ιδιαίτερη ομορφιά της κάθε μιας μας και αυτή είναι που δείχνει ποια πραγματικά είναι η "ταυτότητα", η γονιδιακή ταυτότητα, μιας γυναίκας (όσον αφορά την εμφάνιση τουλάχιστον).

Εάν πραγματικά ο καθρέφτης είναι ο πιο αμείλικτος εχθρός μας, τότε ίσως εμείς οι ίδιες πρέπει να γίνουμε περισσότερο αμείλικτες με τον εαυτό μας. Εάν πάλι ορισμένες γυναίκες προτιμούν να περιβάλλονται με τις φίρμες, να μην βγαίνουν απ' το σπίτι τους χωρίς μάσκα μακιγιάζ και να ξοδεύουν όλο τον ελεύθερο χρόνο τους για να γίνουν εξωτερικά "θεές", αφήνοντας ακαλλιέργητο το εσωτερικό τους, τότε ο εγκέφαλός τους δεν έχει λόγο ύπαρξης (δε θα μπορούσα να το θέσω περισσότερο ευγενικά). Μία πλαστική δεν μας κάνει ωραίες, μας κάνει ψεύτικες. Κανείς δεν είπε ότι μία γυναίκα δεν πρέπει να περιποιείται τον εαυτό της. Είναι καθήκον μας να φροντίζουμε τον ναό που φιλοξενεί το πνεύμα μας και να τον διατηρούμε στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Όταν όμως η περιποίηση μετατρέπεται σε εμμονή, τότε φανερώνονται σημάδια αδυναμίας, δειλίας και πνευματικής ρηχότητας της προσωπικότητάς μας.


Είμαι γυναίκα και είμαι περήφανη για την εμφάνιση και τις ψυχικές αρετές που μου έδωσε η Φύση. Έχω στόχο να καλλιεργώ, να φροντίζω και να βελτιώνω ολοκληρωμένα τον εαυτό μου, επιμένοντας περισσότερο εσωτερικά παρά εξωτερικά - κόντρα στο προβαλλόμενο πρότυπο της χαζογκόμενας. Διαμορφώνω, με καθημερινή προσπάθεια, το καλύτερο δυνατό Εγώ: μια Γυναίκα ικανή να σταθεί ως άξια Σύντροφος και Μητέρα, αλλά και ως ξεχωριστό αξιόλογο Άτομο, προσφέροντας δημιουργικά και όχι διακοσμητικά στην Κοινότητα.

Βενδίδα

19.12.08

ΜΜΕ και "επεισόδια"

Γράφω με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα.
Σκοπός μου είναι σας δείξω όμως όλη η κατάσταση είναι κατευθυνόμενη από τα ΜΜΕ και "άλλους παράγοντες" προς την επιδείνωση της κρίσης.

Από τις πρώτες ώρες που συνέβη το ατυχές περιστατικό, τα «Αντικειμενικά» ΜΜΕ έκαναν λόγο γιαδολοφονία, προωθώντας τις προσωπικές απόψεις των δημοσιογράφων και τις απόψεις που ήταν γραμμένες στα κείμενα που είχαν μπροστά τους. Βέβαια φάνηκαν λίγο απροετοίμαστοι μπροστά στην κατάσταση, αλλά επειδή έχουν μάθει πιά, κατά 98% την έκαναν την δουλειά τους.

Μιλήσανε όλοι για πανμαθητική εξέγερση και οργή και καταδίκη. Μας είπαν πως οι μαθητές πήγαν στο σχολείο "πνιγμένοι από την αδικία". Για αυτό και υπήρξαν τέτοιας κλίμακας διαδηλώσεις. Η αλήθεια πως όλοι αυτοί επηρεάστηκαν από τα κανάλια, τα οποία ταύτισαν τον καθένα από αυτούς με τον νεκρό, και του υπαγόρευσαν πως η αστυνομία τον απειλεί. Ταυτόχρονος οι πλειοψηφικά αριστεροαναρχικοί καθηγητές επιδείνωσαν την κατάσταση βοηθώντας στην "ζύμωση" των συναισθημάτων και των απόψεων.

Παρουσιάστηκαν βέβαια και "ντοκουμέντα".
Να σας πω τι έγινε. Καθόταν ένας και βαριότανε, και είπε "δεν παίρνω την κάμερα να τραβήξω μπας και συμβεί τίποτα;" Και συνέβη!. Πως γίνετε πάντα να υπάρχουν κάμερες έτοιμες στημένες όταν συμβαίνει περιστατικό με αστυνομικούς και αναρχοκομούνια, ακόμα δεν το κατάλαβα... Μάλλον καμία χρονομηχανή τσέπης θα έχουν οι δημοσιογράφοι... Το περιβόητο βίντεο δεν δείχνει τίποτα άλλο, εκτός από ένα αμάξι που μπορεί να είναι περιπολικό, να κινείτε και να σταματά. Ο ήχος όπως πολύ ξέρετε μπορεί να αλλοιωθεί σκόπιμα και κατά βούληση από οποιονδήποτε έχει ελάχιστη γνώση χρήσης λογισμικού επεξεργασίας ήχου.

Μάλιστα τα Τηλεοπτικά παράθυρα γέμισαν με «αυτόπτες μάρτυρες» που ούτε λίγο ούτε πολύ έλεγαν πως το κακό κράτος, έστειλε την κακιά αστυνομία, να τον σκοτώσει εμψυχρό γιατί ήταν καλό και χαμογελαστό παιδί! Όλα αυτά χωρίς να έχει βγει κάποιο επίσημο πόρισμα και χωρίς κανένας να ξέρει τι έγινε στο ελάχιστο. Όλοι έσπευσαν να προδικάσουν με την αρρωστημένη κρίση τους.
Και όταν βγήκαν τα επίσημα πορίσματα, τα Κανάλια θεώρησαν καλό να πετάξουν εις τον κάλαθο του αποχωρητήριου, και να γκαρίζουν ότι δεν αποδίδετε η (α)δικαιοσύνη τους και το σύστημα προστατεύει τον Ειδικό Φρουρό. Δηλαδή τα Κανάλια θα ήθελαν να τον Κρεμάσουν και όχι μόνο.
Στις ταραχές, που ουσιαστικά ήταν τρομοκρατικές ενέργειες, τα ΜΜΕ πάλι υπεράσπισαν τους «Νεαρούς», «Μαθητές». «Παιδιά», και το πολύ πολύ «Ταραξίες», αλλά ποτέ Αναρχικούς . Ενώ προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

Δεν πειράζει φτωχέ Έλληνα μεροκαματιάρη. Να σου κάψουν και το μαγαζί και το αμάξι και το σπίτι, να σε λεηλατήσουν, να σε κάψουν ζωντανό και εσένα και τα παιδιά σου, και αν έχεις και καμία καλή κόρη η γυναίκα να την βιάσουν. Την οργή τους εκτονώνουν τα παιδιά. Σούτ! Μην μιλήσεις ! Χώσου κάτω από κρεβάτι να κρυφτείς! Έρχεται ο Αναρχομπαμπούλας!
Εδώ «μικρό παιδάκι» χάθηκε. Να μην τα κάψουν Δηλαδή;
Ε ρε χαϊβάνια νεοέλληνες, εσείς που κλαίτε σήμερα τους κόπους μιας ζωής, εσείς θα τους ξαναψηφίσετε ρε αύριο. Προσέχτε μόνο γιατί στο τέλος θα έχετε μείνει μόνο εσείς να κάψουνε…

Και τι έκανε το Κράτος για όλα αυτά; Τίποτα. Μόνες εντολές προς την αστυνομία ήταν να μην τους πειράξουν, μην τυχόν και χτυπήσει κανένας και αγριέψουν οι άλλοι. Φταίνε και οι αστυνομικοί βέβαια που κάθονται και υπακούνε τέτοιες εντολές. Μόνο στην Ελλάδα κάθονται και προσφέρουν τους εαυτούς τους ως στόχους εξάσκησης χωρίς να μιλάνε. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Η κατάσταση βέβαια παρουσιάστηκε εντελώς διαφορετικά.
Η αστυνομία ήταν εντελώς ανίσχυρη να αντιμετωπίσει την δύναμη των αναρχικών. Τώρα που το είδαν αυτό… Οποιοσδήποτε μπορεί να κάτσει και να τις φάει. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι αδύναμος και ανίσχυρός, αλλά πως είναι ηλίθιος.
Ο θρύλος του αναρχικού υπεράνθρωπου καλά κρατεί. Πάντα προβάλλονται ως δυνατοί, επικίνδυνοι, μάγκες και «παλικάρια» Έτσι για να δείχνουν στην νεολαία ποιος «έχει» τα αρ----α και να της δίνουν «Ήρωες» και παραδείγματα να ακολουθήσει.

Η αστυνομία παρουσιάζετε ανίσχυρή, ο στρατός είναι κάτι κακό, μην ρωτήσετε τι, αλλά είναι κακό! Πάει και τελείωσε! Το μόνο που παρουσιάζετε σωστά είναι η αξία του νόμου, ο οποίος έχει χρησιμότητα μόνο ως χαρτί σε αποχωρητήριο. Αυτό θέλουν να δείξουν τα ΜΜΕ. Να μας καλλιεργήσουν τον φόβο, και να μας κάνουν να νομίζουμε πως είμαστε ανίσχυροι απέναντι στην κοινωνία των Αναρχικών Υπεράνθρωπων, να νομίζουμε πως δεν έχουμε δύναμη και πως κανένας δεν θα μας προστατέψει.
Αυτή είναι η «αντικειμενική» τους ενημέρωση.

Επίσης θέλω να επεκταθώ στον ψυχολογικό τομέα. Ας σκεφτούμε λίγο την νεολαία στο σύνολο της. Παιδιά που πασχίζουν να τα βγάλουν πέρα σε ένα σύστημα που έχει σχεδιαστεί για να τους πάρει την μοναδικότητα τους, των χαρακτήρα τους, την ψυχή τους, και τα εντάξει στο σύνολο ενός κοπαδιού, μία μάζας άμορφής και άχρωμης με προβατάκια αθώα που τα κατευθύνουν άνετα όπου θέλουν οι τσοπάνηδες. Οι τσοπάνηδες όμως καμία φορά τα οδηγούν και στην σφαγή…
Παιδιά μου παλεύουν να επιβιώσουν σε ένα σύστημα που έχει σχεδιαστεί για να τα τσακίσει, να τα εξαναγκάσει να ξεσκίζονται στο διάβασμα και τα φροντιστήρια, χωρίς ελπίδα για επιτυχία στις πανελλαδικές, χωρίς ελπίδα για δουλειά, χωρίς ελπίδα για σύνταξη, χωρίς ελπίδα για ζωή.
Λίγοι τόλμησαν να πολεμήσουν αυτό το σύστημα.
Και ακόμα λιγότεροι βγήκαν νικητές.

Έτσι έχουμε μία μάζα παιδιών με προσωπικότητα, σκέψεις, χαρακτήρα, ιδέες, ήθη, ιδεολογία, και όλη της την ύπαρξη, ακριβές αντίγραφο των προτύπων του προβάλουν τα ΜΜΕ.
Αυτή η μάζα παιδιών είναι χαμένη και χωρίς μέλλον. Αλλά το καλό σύστημα, προσφέρει σε αυτά τα παιδιά την ελπίδα, σαν τον ανώμαλο που μοιράζει καραμέλες και πουλάει χαμόγελα σε μοναχικά παιδιά σε κάποιο πάρκο, και με γλυκόλογα τα οδηγεί με το μαχαίρι καλά κριμένο πίσω από την πλάτη του…

Το σύστημα πρώτα σε κάνει να αισθάνεσαι χαμένος. Μετά σου δίνει την ψευτοελπίδα. Και μάλιστα στην σερβίρει τόσο ωραία που νομίζεις ότι την βρήκες εσύ, και είσαι και πολύ περήφανος για αυτό.

Έτσι οι διάφοροι υποκινητές, οδηγούν και κατευθύνουν αυτή την μάζα προς όποια κατεύθυνση θέλουν. Απλά τους τραβούν την προσοχή προς την τηλεόραση και αμέσως όλα τα καλά προβατάκια παίρνουν την εντολή σαν πιστά Cyborgs.

Γιατί τα λέω όλα αυτά;
Μα γιατί αυτή η μάζα είναι τα παιδιά που είδαμε στα κανάλια σαν λαϊκούς αγωνιστές και ήρωες που αντέδρασαν έναντι στην κακιά, κακιά, πολύ κακιά αστυνομία που θέλει να τους «δολοφονήσει»! Αυτό είναι όλοι τους, άτομα χωρίς λόγο ύπαρξης, υποδουλωμένα πνευματικά που έλαβαν την εντολή από την τηλεόραση και την εκτέλεσαν.
Γιατί ο Αλέξης, αποτελεί πλέον μέρος του Σύγχρονου Life-Style. Σε λίγο και να με θυμηθείτε, ακόμα και σε μπλουζάκια όπως τους Τσε θα τον βγάλουν. Εδώ οι γνωστοί του έχουν αρνηθεί πως είχε σχέση με τον αντιεξουσιαστικό χώρο, και ήδη οι αντιεξουσιαστές τον έχουν μετατρέψει σε σύμβολο! Η νεολαία αν την ρωτήσεις ποιος ήταν και τι ήταν, δεν θα ξέρει να απαντήσει. Γιατί ο καθένας βρήκε αφορμή να ξεσπάσει για το «μακρύ του και το κοντό του», με πρόσχημα τον τραγικό θάνατο του. Το σύστημα όπως κάνει πάντα διάλεξε έναν για να τον κάνει Ήρωα στα μάτια της κοινής γνώμης, και πρότυπο για την νεολαία.
Τα κανάλια από την πρώτη στιγμή καπηλεύτηκαν το όνομα και την ιδιότητα του ώστε να ταυτιστεί κάθε νέος μαζί του και να οδηγηθεί εκεί που ήθελαν.

Επίσης οι μεγάλοι υποκινητές και μαριονετίστες, βρήκαν στον τραγικό θάνατο του παιδιού, την ευκαιρία να στηρίξουν ότι σχέδια είχαν στα σκαριά για ταραχές σε όλη την Ευρώπη. Μίας που βρήκανε Παπά… Σαν την παροιμία ένα πράγμα…

Συναγωνιστές, τα πράγματα ολοένα και ξεκαθαρίζουν. Το κοπάδι το είδαμε και το βλέπουμε. Καιρός να δείξουμε και να δούνε όλοι ποιοι είναι οι τσοπάνηδες και ποιοι τα τσοπανόσκυλα.


Υ.Γ.
Το παραπάνω κείμενο αποτελεί προσωπική άποψη με κάθε σεβασμό και στο νεκρό παιδί, και τους εμπλεκόμενους αστυνομικούς. Επισημαίνω πως άλλο γεγονός το ατυχές περιστατικό, και άλλα γεγονότα τα συνεχιζόμενα έκτροπα. Μαζί ταυτίστηκαν από τα κανάλια και όχι από εμένα.

{SS}TOTENKOPF
από το forum της Αντεπίθεσης

18.12.08

Ultima Thule: Little Red Riding hood



Διασκευή των Ultima Thule ενός απ' τα πιο γνωστά τραγούδια των '60s. Η "Κοκκινοσκουφίτσα" των αδελφών Γκριμ παρουσιάζεται εδώ με σκηνές από την σχετική ταινία του Νιλ Τζόρνταν
"Η Παρέα Των Λύκων".

16.12.08

Ηώς, η θεά της αυγής

Η Ηώς ή Ηώ, η Αουρόρα των Λατίνων, στην Ελληνική μυθολογία ήταν η θεότητα-προσωποποίηση της αυγής, κόρη του Τιτάνα Υπερίωνα και της Τιτανίδας Θείας, και επομένως αδελφή της Σελήνης και του Ήλιου, του οποίου προηγείται κάθε μέρα στο ουράνιο ταξίδι του. Κατ' άλλη παράδοση ήταν κόρη της Ευρυφάεσσας (χαρακτηριστικό επίθετο της Ηούς) ή του Ήλιου (γενόμενος πατέρας εξ αδελφού) και της Ευφροσύνης (άλλο όνομα της Νύκτας).

Η Ηώς ήταν καθημερινή πρόδρομος του Ήλιου στον οποίο και άνοιγε κάθε αυγή με τα ρόδινα χέρια της τη "θύρα της Ανατολής". Έπειτα, στεφανοφορούσα με άνθη που την εφοδίαζαν πτηνά και με πολύπτυχο πέπλο, ανέβαινε στο τέθριππο άρμα της, ρίχνοντας άνθη και με υδρίες σκορπούσε ροδόσταμο στη Γη, την "πρωινή δρόσο", της οποίας οι σταγόνες άστραφταν σα διαμάντια στις πρώτες ακτίνες του Ήλιου που την ακολουθούσε.

Διακρινόμενη μεταξύ των θεαινών από το ελκυστικό κάλλος της και τις δελεαστικές χάριτες που είχε, η Ηώς προσέλκυσε τα ερωτικά βλέμματα του Άρη, με τον οποίο και κοιμήθηκε. Αυτό όταν το έμαθε η θεά Αφροδίτη την "καταράστηκε" ο βίος της να είναι πλήρης ερωτικών επεισοδίων, χωρίς όμως να βρίσκει και πλήρη ικανοποίηση. Αυτό και έγινε. Απειράριθμες ήταν πλέον οι θρυλούμενες παραδόσεις γύρω από τις ερωτικές σχέσεις της Ηούς. Πρώτος σύζυγος της ήταν ο Αστριαίος (προσωποποίηση του έναστρου ουρανού), με τον οποίο απέκτησε πολυάριθμους αστέρες, τον Εωσφόρο (Αυγερινό) και τους τέσσερις κύριους ανέμους: Αργέστη, Βορέα, Ζέφυρο και Νότο (προσωποποιήσεις κύριων διευθύνσεων) και μία κόρη την Δίκη. Δεύτερος ήταν ο Τιθωνός, ένας ωραιότατος νεανίας, τον οποίο απήγαγε η Ηώς στα ανάκτορα της στις όχθες του Ωκεανού (προσδιορισμός του ορίζοντα), αφού πέτυχε από τον Δία την αθανασία του, λησμονώντας όμως και να ζητήσει την αιώνια νεότητα του. Και έτσι παρότι τον έτρεφε με αμβροσία οι τρίχες της κεφαλής του άρχισαν να λευκαίνουν και ρυτίδες άρχισαν να εμφανίζονται στο μετωπό του. Ένας άλλος ήταν ο Ωρίωνας (προσωποποίηση του αστερισμού) και έπειτα ο Κέφαλος, ο γιος του θεού Ερμή και της Έρσης με τον οποίο απέκτησε τον Φαέθοντα.

Όσον αφορά την Τέχνη, εικονίζεται ως μία ωραιότατη νέα, άλλοτε με φτερά και άλλοτε πάνω σε χρυσό άρμα, που το σέρνουν άσπρα άλογα, να ραίνει την γη με δροσιά. Στις αρχαίες παραστάσεις που σώζονται (αγγεία κυρίως), εμφανίζεται να έχει φτερά, κάτι που είναι λογικό, ως θεότητα που ακολουθεί τον Ήλιο και ταξιδεύει στον ουρανό.

Το όνομά της ως "ηριγένει θεά" (γεννημένη το πρωί), όπως και μερικά από τα επίθετά της - λευκόπτερον, ροδοστεφή, ροδόσφυρον, χρυσήνιον και χρυσόθρονον - ομολογούν την ταύτισή της με την ανθρωπόμορφη ιδεατή αντίληψη της αυγής. Η Ηώς συνεχίζει μέχρι σήμερα να σκορπά γύρω της την πρωινή δρόσο και θα συνεχίζει αρματοδρομούσα σκορπίζοντας άνθη και καταδιώκουσα το σκότος...!

15.12.08

Μια απόφαση...

14.12.08

Η αδερφή του Μεγαλέξανδρου στους ναούς

Στη Μονή Σκαφιδιάς στα Βυτιναίικα του Πύργου Ηλείας, μια γοργόνα απεικονίζεται επάνω από τη θύρα που οδηγεί από το νάρθηκα στον κυρίως ναό. Είναι μια γνωστή εικόνα σε πολλές παλιές εκκλησίες της πατρίδας μας.


Η Γοργόνα ή Γοργώ ήταν μυθικό τέρας της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας που πέρασε από γενιά σε γενιά στη νεώτερη παράδοση και τέχνη, συγχεόμενη με τη Σκύλλα και τις Σειρήνες. Στη νεοελληνική παράδοση συνδέθηκε κυρίως με τους θρύλους γύρω από το Μεγάλο Αλέξανδρο.

Σύμφωνα με αυτούς, η Γοργόνα ήταν η αδελφή του Μακεδόνα στρατηλάτη (στην πραγματικότητα αδελφή του ήταν η Θεσσαλονίκη) και ήταν η αιτία που ο ήρωας δεν έγινε αθάνατος, διότι το αθάνατο νερό που είχε ο Αλέξανδρος μέσα στο γυαλί, αφού σκότωσε το δράκο που το φύλαγε, εκείνη το έχυσε. Για το λάθος της αυτό ο Αλέξανδρος την καταράσθηκε να γίνει από τη μέση και κάτω ψάρι και να πλανιέται στις θάλασσες. Η Γοργόνα όμως από συναίσθηση για το μεγάλο κακό που έκανε στον αδελφό της δεν τον μίσησε, αλλά από τότε όποτε συναντά κανένα καράβι το σταματά και ρωτά τους ναύτες «Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;». Αν οι ναύτες απαντήσουν «Ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει», η Γοργόνα από τη χαρά της γίνεται ωραία κόρη, παύει τους ανέμους και τα κύματα, παίζει τη λύρα της και τραγουδά γλυκά τραγούδια. Αν όμως οι ναύτες απαντήσουν ότι ο Αλέξανδρος πέθανε, τότε η Γοργόνα αγριεύει, βυθίζει το καράβι και πνίγει τους ναύτες.

Δύο είναι οι τύποι με τους οποίους εμφανίζεται η Γοργόνα στη λαϊκή τέχνη: Κατά τον πρώτο παριστάνεται ως γυναίκα με ουρά ψαριού από τη μέση και κάτω, που κρατάει άγκυρα στο ένα χέρι, ή άγκυρα στο ένα και πλοίο στο άλλο χέρι, ή κρατά από μία κοτσίδα με το κάθε της χέρι. Κατά τον άλλο τύπο παριστάνεται ως γυναίκα με ουρές ψαριών αντί για πόδια, ανορθωμένες συμμετρικά προς τα πάνω, τις οποίες κρατάει με τα χέρια της. Αυτού του τύπου είναι η Γοργόνα της Μονής Σκαφιδιάς, η οποία χρονολογείται στους μεταβυζαντινούς αιώνες. Το σώμα της απεικονίζεται επάνω στο νερό και περιβάλλεται από κύματα και ψάρια, ενώ επάνω και πίσω της εμφανίζεται ιστιοφόρο πλοίο που απομακρύνεται. Προφανώς οι ναύτες του έδωσαν τη σωστή απάντηση.


Και οι δύο τύποι ήταν πολύ διαδεδομένοι στο λαό, καθώς ως σύμβολο η Γοργόνα θεωρείται ότι καθιστά ακίνδυνο το κακό μάτι. Παραστάσεις της ζωγραφίστηκαν ή σκαλίστηκαν σε κασέλες, τέμπλα εκκλησιών, κοσμήματα, ακρόπρωρα πλοίων, σήματα τυπογράφων, αλλά και ανθρώπινα σώματα. Η απεικόνισή της στους τόπους λατρείας δεν έχει να κάνει με δογματικά ζητήματα, αλλά προκύπτει από τη συνήθεια την αγιογράφων να εντάσσουν στις εικόνες και θέματα κοσμικά, όπως ο ζωδιακός κύκλος ή σκηνές του καθημερινού βίου, με τα οποία οι ίδιοι και ο λαός ήταν απολύτως εξοικειωμένοι.

Βυτιναίικα

13.12.08

Η Σύντροφος

Υπάρχει ένα έργο του Richard Strauss το οποίο λέγεται Η Ζωή ενός Ήρωα και το οποίο αποτελείται από έξι μέρη. Πρώτο μέρος, Ο Ήρωας και ακολουθούν Οι Αντίπαλοι του Ήρωα, Η Σύντροφος του Ήρωα, Ο Ήρωας στο πεδίο της Μάχης, Τα έργα Ειρήνης του Ήρωα και τέλος η Απόδραση από τον Κόσμο και η Ολοκλήρωση του Ήρωα.

Το ενδιαφέρον σε αυτό το μουσικό έργο είναι πως το μεγαλύτερο σε διάρκεια μέρος είναι αυτό που αναφέρεται στη σύντροφο του ήρωα, ενώ το μικρότερο αυτό που αναφέρεται στους αντίπαλους του... Πράγματι στο δρόμο της ζωής αυτοί που αξίζουν το μικρότερο κομμάτι αναφοράς είναι οι αντίπαλοι. Οι αντίπαλοι ανήκουν πάντα στον υλικό κόσμο και το μόνο που έχεις να μοιραστείς μαζί τους είναι η σύγκρουση. Από εκεί και πέρα κάθε ενασχόληση μαζί τους είναι περιττή και ανώφελη.

Παραπάνω όμως από τον προσωπικό μύθο κάθε ανθρώπου, παραπέρα από τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες του, τις νίκες ή τις ήττες, ακόμα μακρύτερα και από την απόδραση του βρίσκεται η Σύντροφος του. Είναι η συνέχεια και η ολοκλήρωση. Είναι η ισότιμη σχέση αλληλοσεβασμού και αλληλοεκπλήρωσης ονείρων και στόχων. Είναι η γυναίκα που ανηφορίζει στη σύντροφο, ενώ ταυτόχρονα και εσύ ανηφορίζεις το δρόμο του συντρόφου. Παλεύεις να κυριέψεις το πιο απόμακρο φρούριο, αυτό μιας ελεύθερης και γενναίας καρδιάς και μετά να σταθείς αντάξιος συνταξιδιώτης της στα μονοπάτια της Ζωής. Η σύντροφος σου είναι εκείνη που μοιράζεται και μοιράζεσαι και εσύ μαζί της την τριβή της καθημερινότητας και την αγωνία της αναζήτησης της σκέψης και του πνεύματος. Είναι εκείνα τα χέρια που θα αγγίξουν πρώτα τις πληγές και εκείνα τα μάτια που στη θλίψη θα σου δείξουν την ελπίδα. Στην χαρά χαίρεται όσο εσύ. Στον πόνο και τις δυσκολίες όμως ξαφνιάζεσαι από τη δύναμη της, που κάποιες φορές μπορεί να ξεπερνάει και τη δική σου. Κατανοεί την αγνότητα αυτού που θεωρείται νοσηρό και την ανάγκη της λύτρωσης από τη σκλαβιά του προσκυνήματος.

Μπορεί ο συναγωνιστής να μοιράζεται μαζί σου το ίδιο σφυρί στην εργασία, τον ίδιο εχθρό στο δρόμο, τις ίδιες χειροπέδες της τυραννίας, αλλά η σύντροφος - πέρα από συνοδοιπόρος - φαντάζει και σαν την βαλκυρία κάθε καθημερινής μάχης. Σε αρπάζει και σε ταξιδεύει στην Βαλχάλα του δικού σας μικρόκοσμου και μετά ξαναεπιστρέφεις στον κύκλο της επιβίωσης και του Αγώνα, μέχρι ο τροχός να σπάσει από τη φθορά του χρόνου ή τις κρούσεις των δυσχερειών. Και τότε ηχούν οι νότες της απόδρασης, αλλά ακόμα και αυτές δεν θα αντέξουν όσο άντεξαν εκείνες της Συντρόφου...

Skinhead Front

11.12.08

Within Temptation: Mother Earth




Birds and butterflies
Rivers and mountains she creates
But you'll never know
The next move she'll make
You can try
But it is useless to ask why
Cannot control her
She goes her own way

She rules until the end of time
She gives and she takes
She rules until the end of time
She goes her way

With every breath
And all the choices that we make
We are only passing through on her way
I find my strength
Believing that their souls live on
Until the end of time
I'll carry them with me

she rules until the end of time
she gives and she takes
she rules until the end of time
she goes her way

Once you will know my dear
You dont have to fear
A new beginning
Always starts at the end
Once you will know my dear
You dont have to fear ...
Until the end of time x3
She goes her way

she rules until the end of time
she gives and she takes
she rules until the end of time
until the end of time
until the end of time
she goes her way.

10.12.08

Σουηδία: Εις μνήμην του Ντάνιελ

Το περασμένο Σάββατο 6 Δεκεμβρίου, πραγματοποιήθηκε στο Salem της Σουηδίας εκδήλωση προς τιμήν του 14χρονου Ντάνιελ Βρέστρουμ, ο οποίος βρήκε φρικτό θάνατο πριν 8 χρόνια μετά από επίθεση που δέχτηκε από μέλη πολυφυλετικής συμμορίας. Οι συνειρμοί αναπόφευκτοι, με την περίπτωση του Αλέξη στην Ελλάδα, παρά τις όποιες διαφοροποιήσεις και ιδιαιτερότητες... Την συγκέντρωση ακολούθησε σιωπηλή πορεία, με τους συμμετέχοντες να ξεπερνούν τους 1000 σε αριθμό, μέχρι το σημείο όπου βρίσκεται ένα μικρό μνημείο που έχει στηθεί για το νεαρό, εκεί όπου πραγματοποιήθηκε σχετική λιτή τελετή και κατάθεση στεφάνων. Χαιρετισμό απεύθυναν μεταξύ άλλων και εκπρόσωποι εθνικιστικών νεολαιών της χώρας, ενώ όλοι οι παρευρισκόμενοι υποσχέθηκαν ότι και την επόμενη χρονιά θα βρίσκονται στο ίδιο σημείο, ξανά παρόντες.

8.12.08

Σοφία Βέμπο: Τα παιδιά μας που τ' αρπάξαν



Με αφορμή τα Δεκεμβριανά επεισόδια, τότε και τώρα, ένα (σκόπιμα) άγνωστο τραγούδι για το παιδομάζωμα - που ακόμη συντελείται με άλλες μορφές.

7.12.08

Κάποιοι αγαπούν την καταστροφή. Εμείς...

...Δημιουργία και Αναγέννηση

Σήμερα, Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2008, νωρίς το πρωί, μία ομάδα συναγωνιστών και συναγωνιστριών κάθε ηλικίας συγκεντρώθηκε για μία διαφορετικού είδους δράση, σύμφυτη με την Ιδέα του Λαϊκού Εθνικισμού. Με αφετηρία τα γραφεία της Τ.Ο. Θεσσαλονίκης της Χρυσής Αυγής, μετά από συνεννόηση και κατά τις οδηγίες του Δασαρχείου, κατευθύνθηκε σε μια πλαγιά του περιαστικού δάσους του Σέϊχ Σου, συμμετέχοντας στο πρόγραμμα αναδάσωσης.

Στην καρδιά της Μακεδονικής γης, από όπου έχει αποξενωθεί ο σύγχρονος άνθρωπος – καταναλωτής, μας δόθηκε η ευκαιρία, για ακόμη μία φορά, να έρθουμε πιο κοντά στη φύση μας. Για αρκετές ώρες, οι συναγωνιστές της Πράσινης Πτέρυγας εργάστηκαν για τον καθαρισμό της περιοχής από τις ρυπογόνες επιδρομές των ασυνείδητων και φύτεψαν περίπου 500 δενδρύλλια από οξυές και έλατα, συνεισφέροντας έτσι στην προστασία και την αποκατάσταση του τελευταίου πνεύμονα πρασίνου της Θεσσαλονίκης.

Η οικολογική απάντηση των Εθνικιστών είναι η έμπρακτη υπεράσπιση των δασών και του πρασίνου και η περαιτέρω ανάπτυξή τους ως κληροδότημα στις επόμενες γενιές. Η δική μας οικολογία είναι η βιωματική σχέση με τη φύση και η διαμόρφωση του κλίματος για την αναβάθμιση του δασικού πλούτου.

***
...Τιμή και Μνήμη

Δεκάδες μέλη της Χρυσής Αυγής παρέστησαν σήμερα Κυριακή 7 Δεκεμβρίου στην καθιερωμένη τελετή μνήμης για τους πεσόντες στη μάχη του Συντάγματος Χωροφυλακής Μακρυγιάννη. 65 έτη παρήλθαν από εκείνες τις θλιβερές και συνάμα ηρωικές ημέρες, που στοίχισαν στον Ελληνισμό περισσότερο αίμα απ' όσο συνολικά απώλεσε σε όλοκληρο τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Δυστυχώς σήμερα, παρ' όλο που οι πληγές από εκείνη την αδελφοκτόνο σφαγή έχουν επουλωθεί, η λήθη έχει απλωθεί πάνω από την Ελλάδα και η γνώση της Ιστορίας μας παραμένει έρμαιο στα χέρια σκοτεινών, ανθελληνικών κύκλων.

Είναι λυπηρό το ότι σε μία εκδήλωση τόσο μεγάλου εθνικού ενδιαφέροντος, οι μοναδικοί νέοι σε ηλικία συμμετέχοντες ήταν τα μέλη της Χρυσής Αυγής. Τα μέλη της Χρυσής Αυγής που, με την πειθαρχημένη παρουσία τους, τις ελληνικές σημαίες και τα εθνικιστικά συνθήματα έδωσαν ζωή σε έναν χώρο που θύμιζε κυριολεκτικά νεκροταφείο. Παντελής η απουσία εκπροσώπων του κοινοβουλίου, που είχαν σοβαρότερα πράγματα να κάνουν-πρωινό Κυριακής- απ' το να τιμήσουν όσους Έλληνες θυσιάστηκαν για να καταστείλουν το δεκεμβριανό κίνημα.

Oι Χρυσαυγίτες, με το σύνθημα: "Όχι στη λήθη και την υποταγή - Εθνικισμός - Χρυσή Αυγή" και με την κατάθεση τιμητικού στεφάνου στο μνημείο των πεσόντων, δώσαμε το λιτό, αγωνιστικό μας παρόν. Εν τέλει, ήμασταν εκείνοι που έκλεισαν την εκδήλωση, ψάλλοντας τον εθνικό ύμνο και στέλνοντας προς κάθε κατεύθυνση το μήνυμα της αληθινής εθνικής αντίστασης.

***

ΜΕΤΩΠΟ ΝΕΟΛΑΙΑΣ - ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ


Πάντα ΕΜΠΡΟΣ...

6.12.08

Πυρρίχιος



Μάνα μάνα καλομάνα
Σήκω χτύπα την καμπάνα
Γιατί πάλι στη Βλαχέρνα
Στράγγιξε του κόσμου η στέρνα
Και δεν ήρθε ακόμα εκείνος
Της ελευθεριάς ο κρίνος
Να τσακίσει με την φτέρνα
Τα φτερά του δράκοντα

Τρέμουν Μπογιάροι – βρε
Κι Οθωμανοί
Το παλικάρι – βρε
Τον Διγενή

Μάνα μάνα πικρομάνα
Στην Γραβιά στην Αλαμάνα
Το τραγούδι μου το είπα
Χτύπα την καμπάνα χτύπα
Ώσπου να'ρθει πάλι κάποιος
Τώρα πού 'ν' ο κόσμος σάπιος
Για να λιώσει μες στην τρύπα
Την καρδιά του δράκοντα

Τρέμουν Μαγιάροι – βρε
Κι Αλαμανοί
Το παλικάρι – βρε
Τον Διγενή

Μάνα μάνα μαυρομάνα
Βάλε το νερό στη γράνα
Για ν' αρχίσει τον αγώνα
Με κοντάρι και σφεντόνα
Κι όταν ο καιρός γυρίσει
Κατά του Θεού την κρίση
Να σαρώσει απ' τον αιώνα
Την γενιά του δράκοντα

Τρέμουν Χαζάροι – βρε
Κι Αγαρηνοί
Το παλικάρι – βρε
Τον Διγενή


Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος
Eκτέλεση: Νανά Μούσχουρη

Η... Ιστανμπούλ του Μουσείου των Δελφών

Αναδημοσιεύουμε αυτούσιο το ρεπορτάζ της εφημερίδος Espresso, ως μία ακόμη ένδειξη του γραικυλισμού που πλήττει κάθε δημόσιο τομέα της χώρας, ακόμη και αυτόν του υπουργείου Πολιτισμού (που στελεχώνεται σε μεγάλο βαθμό από εκπροσώπους του φύλου μας):

Θλίψη, αν όχι οργή, νιώθει όποιος σταθεί μπροστά στο χάρτη που είναι αναρτημένος στην είσοδο του Μουσείου των Δελφών. Σε αυτό το χάρτη, που δείχνει τις πόλεις του 8ου αιώνα π.Χ. και συνοδεύεται από ένα αναλυτικότατο κείμενο για τις εμπορικές και πολιτιστικές σχέσεις των πόλεων-κρατών της εποχής, φιγουράρει ένα ωραιότατο «Ιstanbul» στην περιοχή όπου την εποχή εκείνη είχε το ελληνικότατο όνομα Θράκη, γιατί η Θράκη έφτανε μέχρι εκεί! Αυτό δηλαδή που καταλαβαίνει ο επισκέπτης βλέποντας το χάρτη είναι ότι από τον 8ο π.Χ. αιώνα στο σημείο εκείνο υπήρχε η αρχαία Ιστανμπούλ! Μπορεί έτσι να λέγεται σήμερα η Κωνσταντινούπολη, αλλά εκείνη την εποχή δεν είχε αυτό το όνομα! «Εγινε για να μπορούν να κατατοπίζονται γεωγραφικά οι επισκέπτες του μουσείου» ήταν η απάντηση της Έλενας Παρτίδα, μιας αρχαιολόγου του μουσείου, η οποία είχε την ευγενή καλοσύνη να μας κατατοπίσει σχετικώς στην αναζήτησή μας να βρούμε κάποιον αρμόδιο να μας μιλήσει, γιατί η έφορος του μουσείου, η Δέσποινα Σκορδά δεν μπήκε καν στον κόπο να μας δει.

Η αρχαιολόγος είπε ότι ο χάρτης φτιάχτηκε έπειτα από τη σύμφωνη γνώμη μελετητών και μεταφραστών, οι οποίοι (απρόσωπα πάντα) κατέληξαν στο ότι αυτό θα εξυπηρετούσε το κοινό! Ποιο κοινό; Αυτό που επισκέφτηκε το μουσείο στους Ολυμπιακούς Αγώνες! Μάλιστα, καλά διαβάσατε! Ο συγκεκριμένος χάρτης φτιάχτηκε το 2004 για να κατατοπίζει τους ξένους επισκέπτες και να τους δείχνει την αρχαία ελληνική Ιστορία. Με αυτή τη γεωγραφική αποτύπωση λοιπόν, εμείς οι Ελληνες είπαμε στους ξένους που πέρασαν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες κι έπειτα από τους Δελφούς ότι από αρχαιοτάτων χρόνων, μεταξύ της Λυδίας, της Φρυγίας της Εφέσου και της Μεγάλης Ελλάδας υπήρχε και μια πόλη που την έλεγαν Ιστανμπούλ!

Σε μια δεύτερη προσπάθεια της «Εspresso» να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με την έφορο για το θέμα, η απάντησή της διά στόματος της γραμματέως της ήταν: «Πάρτε πρώτα άδεια από το υπουργείο Πολιτισμού κι έπειτα τα λέμε...». Το ρεπορτάζ έδειξε πάντως ότι το βιβλίο των εντυπώσεων του μουσείου, στο οποίο γράφουν όσοι από τους επισκέπτες το επιθυμούν, είχε πολλές αναφορές-καταγγελίες για το συγκεκριμένο χάρτη. Οσο για τους απλούς υπαλλήλους του μουσείου (όχι αρχαιολόγους), όταν είδαν δημοσιογράφο στο χώρο έσπευσαν να ρωτήσουν εμάς: «Τι σας είπαν; Γιατί όταν εμείς λέμε στους ανωτέρους μας ότι ο κόσμος κάνει παράπονα για το χάρτη, δεν μας δίνουν καμία σημασία...» Ούτε κι εμείς όμως κατορθώσαμε να μάθουμε με την επίσκεψή μας στο Μουσείο των Δελφών ποιος ή ποιοι ευθύνονται για το χάρτη στην είσοδο του μουσείου, που παρουσιάζει την Ιστανμπούλ ως πόλη της αρχαιότητας. Η απάντηση δόθηκε με την επιστροφή στην Αθήνα, από τη Μαρία Πάντου, τη διευθύντρια μουσείων στο υπουργείο Πολιτισμού. «Οχι, δεν είμαι ενημερωμένη για το χάρτη αυτόν. Μάλλον έχει γίνει λάθος. Θα το διορθώσουμε» είπε η κ. Πάντου. Το λάθος μπορεί να ήταν «στιγμιαίο», αλλά κρατάει ήδη τέσσερα χρόνια κι έχει κάνει πολύ κακό στην Ιστορία μας...

Μαίρη Κοντολούρη

4.12.08

ΑνάΓΝΩΣΗ


Κάποτε η γνώση αντιμετωπιζόταν ως θησαυρός και τα βιβλία ως έργα τέχνης...


Μετά ο μεγάλος Νίτσε προφήτευσε:
"Το ότι όλοι μπορούν να μάθουν ανάγνωση θα καταστρέψει μακροπρόθεσμα όχι μόνο τα γραπτά, μα και το πνεύμα το ίδιο. Κάποτε το Πνεύμα ήταν θεός, ύστερα έγινε άνθρωπος, για να καταλήξει όχλος".

Είχε τόσο δίκιο...

3.12.08

Γυναίκες του σήμερα και του "χθες"...

Εδώ και καιρό νιώθω μια έντονη επιθυμία να δώσω τα θερμά μου "συγχαρητήρια" (τρόπος του λέγειν) σε όσες έχουν καταφέρει να υποβαθμίσουν και να ξεφτιλίσουν για τα καλά τη σημασία της γυναίκας! Η αλήθεια είναι πως μου είναι λίγο δύσκολο να καταλάβω πού στο καλό είναι το ωραίο στο να γίνεσαι ένα κομμάτι κρέας, αναζητώντας μόνο την απόλυτη σεξουαλική ηδονή, αλλάζοντας τους άνδρες σαν τα παπούτσια, στο να είσαι προιόν μιας χρήσης για την ικανοποίηση των μύχιων πόθων των ανδρών, στο να σε απασχολεί το πώς θα γίνεις θύμα της αφειδώλευτης κατασπατάλης και θυσία στον βωμό του αδηφάγου καταναλωτικού οράματος! Αλλά, να μου πεις, ακούγεται πολύ "λογικό" να αυτοενεχυριάζεσαι, να ξεπουλιέσαι, να σου φέρονται σαν σκουπίδι, να μην σε παίρνουν στα σοβαρά και να μοιράζεις στον πρώτο τυχόντα κάθε ιερό μέσα σου, ακόμα και την τιμή σου!! Πολύ λογικό ε;;;

Δυστυχώς ο αριθμός των σημερινών γυναικών που έχουν όλα τα παραπάνω είναι απελπιστικός, γι'αυτό και θεωρώ αναγκαίο να υπενθυμίσω ποιες είναι οι πραγματικές αρετές μιας γυναίκας με τα όλα της (αν είναι δυνατόν, πού φτάσαμε, να υπενθυμίζουμε ποιος είναι ο ρόλος μας και πώς πρέπει να μας φέρονται!)...

Η γυναίκα, λοιπόν, ανέκαθεν ταυτιζόταν με την ιερότητα. Είναι ένα ον άξιο προς λατρεία και όχι εκμετάλλευση. Από τη φύση της, η γυναίκα έχει πλαστεί με την δύναμη να καθορίζει πολλά σ' αυτόν τον κόσμο, φέροντας μεγάλες ευθύνες και υποχρεώσεις για ένα καλύτερο μέλλον. Δε θέλω φυσικά, σε καμία περίπτωση, να υποβαθμίσω το ρόλο των ανδρών, καθώς και αυτός είναι καθοριστικότατος. Η γυναίκα, όμως, φέρει τη μεγαλύτερη ευλογία και τιμή, το να φέρνει στον κόσμο παιδί. Να το διδάξει τα σωστά ιδανικά για να τιμάει την φυλή του, να σέβεται τους προγόνους του και να μάχεται κάθε μέρα για την υπεράσπιση της τιμής του, έτσι ώστε κάθε φορά που το κοιτάει να είναι περήφανη γι'αυτό. Αυτή είναι και πρέπει να είναι μία σωστή γυναίκα. Δεν υπάρχουν παραμύθια, οι πρίγκιπες μας τελείωσαν! Δεν είμαστε ούτε χαζογκόμενες, ούτε ιερόδουλες! Είμαστε έτοιμες γυναίκες να αναλάβουμε τα ηνία της ζωής μας, χωρίς να μας κυνηγάνε οι σκιές των ανδρών μας. Δεν είμαστε υποχείριο κανενός, είμαστε και θα είμαστε το άλλο μισό τ'ουρανού! Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ!


vendida

2.12.08

Anonyma - Μια γυναίκα στο Βερολίνο

Πρόκειται για την πρώτη ταινία που ασχολείται με ένα απ' τα θέματα-ταμπού της συμμαχικής νίκης στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο: Τους μαζικούς βιασμούς δεκάδων χιλιάδων Γερμανίδων γυναικών από τους σοβιετικούς στρατιώτες. Βασίζεται στο ημερολόγιο μιας γερμανίδας δημοσιογράφου, που παρέμεινε ανώνυμη μέχρι το τέλος της ζωής της. Ως γερμανική παραγωγή, η ταινία εκφράζει την προσπάθεια κάποιων των νέων γενεών να απαλλαγούν απ' τα ενοχικά σύνδρομα, που φορτώνουν στον γερμανικό λαό οι νικητές του πολέμου. Ταυτόχρονα, με τους αυστηρότατους περιοριστικούς νόμους της χώρας, θα πρέπει να αναμένουμε η παρουσίαση του θέματος να γίνεται υπό τα πλαίσια του συστημικού "πολιτικώς ορθού".

Εδώ προτιμήσαμε, αντί του trailer της ταινίας, να παραθέσουμε ένα βίντεο τραβηγμένο τον Μάιο του 1945, σε έναν εξοχικό γερμανικό δρόμο, αμέσως μετά το πέρασμα του κόκκινου στρατού.



Μια συγκλονιστική περιγραφή ομαδικού βιασμού αιχμαλώτων γυναικών από σοβιετικούς δίνει και ο Erich Hartmann, ως ανίσχυρος αυτόπτης μάρτυρας, στο βιβλίο για την ιστορία του μεγαλύτερου πιλότου του Β' Παγκοσμίου Πολέμου "Erich Hartmann - Ξανθός Ιππότης ή Μαύρος Διάβολος".

1.12.08

"The Golden Eagle" με άρπα



Παραδοσιακό ιρλανδέζικο τραγούδι
που συνήθως παίζεται με φλογέρα από κέρατο

30.11.08

Μοντεσσοριανό Σχολείο

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Γι' αυτό και τα περισσότερα μοντεσσοριανά σχολεία παγκοσμίως παραλαμβάνουν τα παιδιά από βρέφη και όχι μεγαλύτερα από 4 χρονών. Ως 12 ετών το παιδί διαμορφώνει ουσιαστικά το χαρακτήρα και την προσωπικότητά του. Η καλή κατεύθυνση που πήρε από την οικογένεια και το νηπιαγωγείο θα εδραιωθούν στο Δημοτικό σχολείο. Αν πάλι δεν πήγε στο νηπιαγωγείο και έγιναν λάθη, λόγω υπερβολικής αγάπης και άγνοιας στη νηπιακή ηλικία, το Δημοτικό θα βοηθήσει το παιδί να βρει το δρόμο του, να γίνει λογικό, εργατικό, υπεύθυνο, με ωραία συναισθήματα και υψηλά ιδανικά. Στην ηλικία αυτή πρέπει να μάθει το παιδί ότι έχει δικαιώματα και υποχρεώσεις ζώντας σε μια κοινωνία. Αναγνωρίζονται όλα τα δικαιώματά του, αλλά προετοιμάζεται να εκπληρώνει και όλες του τις υποχρεώσεις. Είναι απαραίτητο στην περίοδο αυτή της ζωής του να μάθει να κάνει αυτό που πρέπει, είτε παρευρίσκεται ο ενήλικας, είτε όχι. Αυτή είναι μια από τις σπουδαιότερες αρχές της ΜΑΡΙΑΣ ΜΟΝΤΕΣΣΟΡΙ που την ονομάζει εσωτερική πειθαρχία.

Στις τάξεις των Μοντεσσοριανών Σχολείων τα παιδιά πρέπει να δουλεύουν το ίδιο όταν είναι ο δάσκαλος μέσα στην τάξη όπως και όταν λείπει. Βασική Αρχή της Μαρίας Μοντεσσόρι: "Ελευθερία και Πειθαρχία σε τέλεια Αρμονία". Εφαρμόζεται η αρχή του αλληλοσεβασμού μεταξύ όλων. Όταν μιλάει το παιδί, ο δάσκαλος το ακούει με σεβασμό, δίνοντάς του όλο το χρόνο που του χρειάζεται για να εκφράσει τον εαυτό του, χωρίς βία και προπαντός χωρίς ειρωνεία για ό,τι πει. Η διδασκαλία δεν είναι μονόλογος, αλλά λόγω των πλούσιων εποπτικών μέσων και του παιδαγωγικού υλικού που διαθέτει το σύστημα, η τάξη είναι εργαστήριο. Ακολουθείται πολύ εξατομικευμένη εργασία. Έτσι, με το υλικό κάθε παιδί μπορεί να έχει το δικό του χρόνο για να μάθει κάτι. Άλλο παιδί χρειάζεται 3΄, άλλο 10΄ και άλλο 20΄. Στο κοινό σχολείο, ο δάσκαλος ασχολείται με το σύνολο των παιδιών και διαθέτει για κάθε θέμα όσο χρόνο χρειάζεται για να το αντιληφθεί το μέσο μυαλό. Το πολύ έξυπνο παιδί αισθάνεται ανία, γιατί κατάλαβε το μάθημα στα 3΄. Ένα άλλο παιδί όμως είναι δυνατόν να μην το κατάλαβε. Πρώτον γιατί ο χρόνος που διέθεσε ο δάσκαλος δεν ήταν ο χρόνος που χρειαζόταν αυτό και δεύτερον γιατί δεν είχε καταλάβει καλά και τις προηγούμενες παραδόσεις και είχε κενά. Έτσι, το παιδί αυτό απελπίζεται και δημιουργείται φαύλος κύκλος. Αποτέλεσμα: άγχος, αντιπάθεια για το σχολείο και αναστολή, με συνέπεια την τεμπελιά και την αταξία. Αυτός είναι ο λόγος που ατακτούν τα πολύ έξυπνα παιδιά, αλλά και όσα αντιμετωπίζουν μαθησιακά προβλήματα. Τα μεσαίων δυνατοτήτων παιδιά σπανίως ατακτούν στο κοινό σχολείο.

Το πρόγραμμα των Μοντεσσοριανών Σχολείων δεν είναι δασκαλοκεντρικό αλλά παιδοκεντρικό. Κάθε παιδί μπορεί να ασχοληθεί με οποιοδήποτε θέμα, όσο χρόνο εκείνο νομίζει ότι του χρειάζεται και να σταθεί περισσότερο εκεί που εκείνο βρίσκει ενδιαφέρον ή δυσκολία. Δεν έχουν όλα τα παιδιά στο ίδιο σημείο τη δυσκολία. Όταν το αφομοιώσει, μόνο του αφήνει το θέμα και αναζητά κάτι άλλο. Ο δάσκαλος παίζει το ρόλο του βοηθού και του καθοδηγητή και ποτέ του διοικητή και του άτεγκτου κριτή. Τη βαθμολόγηση των μαθητών, όπως είναι σήμερα καθιερωμένη, την καταδικάζει η μέθοδος της Μαρίας Μοντεσσόρι. Η προσπάθεια πρέπει να αμείβεται. Δεν έχουν όλα τα παιδιά τις ίδιες δυνατότητες από τη φύση. Είναι άδικο και απαράδεκτο να θεωρείται καλύτερος ο έξυπνος αλλά αδιάφορος μαθητής, από το λιγότερο έξυπνο αλλά εργατικό. Βλάπτονται έτσι και οι δύο. Ο έξυπνος, γιατί το προσόν της ευφυΐας το αντιλαμβάνεται ως δικό του επίτευγμα, επαναπαύεται και δεν κάνει όση προσπάθεια πρέπει για να αξιοποιήσει πλήρως τις ικανότητές του, με αποτέλεσμα να γίνεται τεμπέλης. Ο λιγότερο έξυπνος έχει το αίσθημα αγανάκτησης για την αδικία που ουσιαστικά του έγινε από τη φύση, από το δάσκαλο και τους γονείς που δεν αναγνωρίζουν τις προσπάθειές του. Και το λιγότερο έξυπνο παιδί, με κάτι είναι προικισμένο από τη φύση. Το ταλέντο του στο χορό, στον αθλητισμό, στο ποδόσφαιρο, στην καλλιφωνία ή στη ζωγραφική πρέπει να τονισθεί, ώστε να καταλάβει και αυτό το παιδί ότι κάτι αξίζει, κάπου είναι και αυτό μεταξύ των πρώτων και μπορεί και αυτό να βοηθήσει τους άλλους, όπως και αυτοί το βοηθούν σε άλλα θέματα.

Η εργασία με το παιδαγωγικό υλικό βοηθάει πάρα πολύ την αφομοίωση των θεμάτων μέσα στην τάξη και έτσι μειώνεται η γνώριμη υποχρεωτική και εξαντλητική απογευματινή μελέτη. Ο καθημερινός χρόνος που δίδεται στο σχολείο για δουλειά με το παιδαγωγικό υλικό είναι χρόνος εμπέδωσης που βοηθά στο "χώνεμα" των γνώσεων. Το άγχος των γονέων για τη σχολική επίδοση του παιδιού, τους κάνει να περνούν για δεύτερη φορά το Δημοτικό σχολείο. Με την υπερβολική βοήθειά τους στη μελέτη όμως, συνηθίζουν το παιδί στην εξάρτηση και το απομακρύνουν άθελά τους από τις δυνατότητες που έχει να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις. Ο δάσκαλος, επειδή δεν είναι μάντης, παραπλανάται. Βλέπει καλά τελειωμένη τη δουλειά από το σπίτι και δεν ασχολείται μετά να εξηγήσει στο παιδί ό,τι δεν είχε κατανοήσει. Παράλληλα, τα παιδιά μαθαίνουν να αυτοεξυπηρετούνται και να συνεισφέρουν στην τακτοποίηση των χώρων εργασίας, αναλαμβάνοντας ευθύνες στα πλαίσια της ηλικίας τους και αποκτώντας αυτοπεποίθηση.

Το σχολείο φέρει την ευθύνη για την κατανόηση των θεμάτων και την πρόοδο του παιδιού. Αν χρειασθεί τη βοήθεια των γονέων, σε ειδικές περιπτώσεις, πρέπει να τη ζητήσει το ίδιο, καθοδηγώντας τους γονείς για το είδος της βοήθειας. Οι γονείς που βοηθούν το παιδί στη μελέτη, διαβάζοντας μαζί του, το βλάπτουν και παρεμποδίζουν την προσπάθεια του σχολείου. Αυτό που χρειάζεται είναι να ελέγχει ο γονέας τη δουλειά του παιδιού αργά το απόγευμα, για έναν απλό κατατοπισμό και, εάν υπάρχει κάτι ουσιαστικό που δεν έγινε σωστά, να το παροτρύνει να ξαναπροσπαθήσει. Η συνεργασία γονέων και σχολείου σε ένα υψηλό επίπεδο κρίνεται από το μοντεσσοριανό σύστημα απαραίτητη. Βαδίζοντας σε κοινή πορεία, με γνώμονα τη συνεργασία, έχουμε τα θαυμάσια αποτελέσματα που δίνει ένα γνήσιο Μοντεσσοριανό Σχολείο, γιατί δε διχάζεται το παιδί. Η Μαρία Μοντεσσόρι πίστευε ότι το παιδί ΘΕΛΕΙ να μάθει και να δημιουργήσει. Το κίνητρό του είναι η ενστικτώδης προδιάθεση για μάθηση και η επιβράβευσή του έρχεται από την ικανοποίηση για την κατάκτηση της γνώσης ή την ολοκλήρωση του δημιουργήματός του.

28.11.08

Το κτήμα


Έστω ότι έχω στην ιδιοκτησία μου ένα εύφορο αγρόκτημα, που κληρονόμησα από τους γονείς μου και σκοπεύω να κληροδοτήσω στα παιδιά μου. Οι παππούδες μου ήταν αυτοί που από χέρσο το έκαναν καλλιεργήσιμο και οι γονείς μου αυτοί που το έφτασαν εύφορο. Όλοι τους με θυσίες και κόπο. Και εγώ συνεχίζω να κοπιάζω να το διατηρήσω και να το βελτιώσω, ώστε να δώσω στα παιδιά μου κάτι καλύτερο απ' αυτό που πήρα. Έχω καμιά 10αριά εργάτες, που ζουν τις οικογένειές τους απ' αυτή τη δουλειά, και με την προσωπική μου εργασία καλύπτονται οι ανάγκες μου και βελτιώνεται σιγά σιγά και το κτήμα.

Μια μέρα εμφανίζεται ένας ζητιάνος ταλαιπωρημένος, πεινασμένος, κυνηγημένος και μου ζητάει τροφή και στέγη, με αντάλλαγμα εργασία. Λογικά δεν μου χρειάζεται άλλος εργάτης, αλλά εντάξει κρίμα είναι ο άνθρωπος, αφού δεν θα μου στοιχίσει και ιδιαίτερα, μπορεί να μείνει. Την επόμενη έρχεται άλλος ένας σε αντίστοιχη κατάσταση, μαζί με το παιδάκι του. Λυπάμαι και το παιδάκι, τον κρατάω κι αυτόν με τους ίδιους όρους. Μετά άλλος κι άλλος. Πλέον η τροφή και η στέγη μου στοιχίζει συνολικά περισσότερο απ' τα μεροκάματα των παλιών εργατών μου. Σκέφτομαι και ωφελιμιστικά (περισσότεροι εργάτες με το ίδιο κόστος και κάνω και φιλανθρωπία) και αρχίζω να διώχνω σιγά-σιγά τους παλιούς, δανείζοντάς τους κάτι ψιλά μέχρι να βρουν κάνα μεροκάματο αλλού και αφήνοντάς τους να φυτοζωούν στις παρυφές του κτήματος. Τιγκάρω το αγρόκτημα από ζητιάνους-εργάτες, οι οποίοι όμως σιγά-σιγά δε νιώθουν πεινασμένοι και κυνηγημένοι, αλλά κορόιδα. Και δυσανασχετούν, απαιτώντας όλο και περισσότερα. Αρχίζω να τους πληρώνω, αλλά είναι ήδη πολλοί και το αγρόκτημα έχει αγγίξει τα όριά του σε παραγωγή, ενώ οι παλιοί εργάτες ζουν όλο και χειρότερα. Ταλαιπωρημένοι ζητιάνοι συνεχίζουν να έρχονται όμως, ικετεύοντας ψίχουλα με αντάλλαγμα την διαμονή και εργασία τους. Εύκολα πια, οι πρώτοι ζητιάνοι-εργάτες ακολουθούν την μοίρα των παλιών εργατών μου και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Αργά, αλλά σταθερά οι πόροι του αγροκτήματος δεν φτάνουν να θρέψουν τους νυν και να δανείσουν τους πρώην, πολλοί στρέφονται στις κλοπές πόρων για να επιβιώσουν και συνεχίζουν να έρχονται νέοι ζητιάνοι... Το κτήμα εξαθλιώνεται και αρχίζω να δανείζομαι και εγώ για ν' ανταπεξέλθω...

Μόλις υποθήκευσα την κληρονομιά των παιδιών μου, χωρίς ελπίδα ανάκτησής της.

27.11.08

ARKONA: Pokrovi Nebesnogo Startsa



Ρωσικό pagan folk metal
ARKONA

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP