30.11.07

Μια Κομνηνή

Δέσποτα βγάλε το σινί
κι ένα λαχούρι βυσσινί
απ΄το παλιό φορτσέρι
και γράψε στην περγαμηνή
είμαι κι εγώ μια Κομνηνή
κι ο Αντρόνικος το ξέρει.
Κόκκινα βάλε τα ψηφιά
και πάμε στην Άγια Σοφιά
να μ'ευλογήσεις νύφη
προν φέρουν άγρια συννεφιά
στα μάτια μου τα σεντεφιά
του Πορθητή τα στίφη.

Δέσποτα βόηθα μη σκιαχτώ
και τ'ακριβό μου φυλαχτό
στ'άγιο σου χέρι κράτα
μα σαν ακούσεις ουρλιαχτό
και ιδείς μακριά τον κουρνιαχτό
τις προσευχές παράτα.
Κι αν βρεις ασέλωτο φαρί
στο διάσελο να καρτερεί
βαλ'του φωτιά στη φτέρνα
και πες τ'Αντρόνικου να'ρθει
με το βαρύ του το σπαθί
να σώσει τη Βλαχέρνα

Δέσποτα σπάσαν τα λουριά
στου χάρου την περαταριά
και τ'άλογο φευγάτο
κι αν είναι η μοίρα μου βαριά
μη μου κρατάς τη μαρτυριά
και το πικρό μαντάτο.
Έμπα μονάχα στη σκηνή
κι απ'τ'ασημένιο το σινί
πάρε καυτό μολύβι
και γράψε στην περγαμηνή
είμαι κι εγώ μια Κομνηνή
που μέτωπο δεν σκύβει.



(Από τους "Δροσουλίτες" του Νίκου Γκάτσου)

29.11.07

Το ανθρώπινο σώμα: Η απτή ενσάρκωση της ιδέας του Κάλους

Στα αρχαία αγγεία, στις τοιχογραφίες, στα αγάλματα. Η πλαστικότητα των γραμμών, η απεικόνιση της Ψυχής και των συναισθημάτων. Η έκφρασή τους, άγγιγμα δημιουργίας από χέρια θνητά, που όμως πλησίασαν τη θεϊκή ουσία. Να σέβεσαι το ανθρώπινο σώμα σημαίνει να αγαπάς τη Φύση, σημαίνει να τιμάς το Θεό. Να απεικονίζεις τη Φύση στην Τέχνη σου είναι θρησκευτική λατρεία. Σκοπός της Τέχνης είναι να δημιουργεί εικόνες, οι οποίες αναπαριστούν τα δημιουργήματα του Θεού. Η Τέχνη πρέπει να είναι ιέρεια του Ωραίου και του Υψηλού, ώστε να διαιωνίζεται η φύση των υγιών δημιουργημάτων του Θεού.

Τον τελευταίο αιώνα, η δικτατορία της διεθνούς των αυτοχρησθέντων καλλιτεχνών και οι γαμψομύτηδες γκαλερίστες και κριτικοί τέχνης, σ’ έμαθαν να θεωρείς καλλιτέχνες τον Πικάσο, τον Ματίς, τον Σαγκάλ, τον Γκογκέν, τον Καντίνσκυ. Οτιδήποτε απεικόνιζε την φυσική πραγματικότητα ήταν ξεπερασμένο, μουσειακό. Πολλοί τόλμησαν να πουν, με μέγιστη αλαζονεία, ότι ο Βέγκενερ, ο Παλμιέ, ο Μπρέκερ, ο Τόρακ, δεν είναι καλλιτέχνες και πως τα έργα τους δεν είναι έργα τέχνης. Ο καλλιτεχνικός μπολσεβικισμός διαστρέβλωσε τη Φύση, λοιδόρησε τη θεϊκή ουσία, επιχείρησε να διαταράξει την ανθρώπινη και τη συμπαντική αρμονία. «Ο κόσμος των μπουρζουάδων είναι Μαρξιστικός… Σχέδιο του Μαρξισμού είναι να παραδώσει συστηματικά τον κόσμο στα χέρια του Εβραϊσμού».

Έλληνα, Έλληνα στο Αίμα και Έλληνα στην Ψυχή, η Τέχνη είναι γέννημα δικό σου. Είναι ώρα να πάρεις την Τέχνη στα χέρια σου. Είναι ώρα να φτιάξεις τα δική σου Τέχνη, να υμνήσεις το δικό σου αγλαόφωτο κόσμο στη ζωγραφική, στην ποίηση, στη μουσική. «Αυτοί που τους διάλεξε η μοίρα να αποκαλύψουν την ψυχή ενός λαού, να την κάνουν να μιλήσει στην πέτρα ή να αντηχήσει μέσα απ’ τους ήχους, ζουν υπό την αιγίδα μιας ισχυρής, παντοδύναμης, τα πάντα πληρούσας δυνάμεως».
«Για να’ναι ο νους σου δυνατός, πρέπει να βρίσκει στέγη σ’ ένα γερό σώμα».

Για αιώνες το σώμα θεωρήθηκε φυλακή του Πνεύματος. Τιμωρήθηκε με αποστέωση. Σκεπάστηκε με μαύρα κρέπια. Μαστιγώθηκε από φανατικούς ηγουμένους σε κελιά κολαστήρια της ελευθερίας της Σκέψης. Στον αιώνα της ελευθερίας, παραμορφώθηκε. Το ανδρικό σώμα ξέρασε μούσκουλα εκεί που δεν είχε, καννιβαλίζοντας «συμπληρώματα διατροφής». Το γυναικείο έγινε η ασθενική, χολεριασμένη οπτασία μαστουρωμένων κίναιδων. Τα ροδαλά μάγουλα της νιότης φυλακίστηκαν στα σιδερόφραχτα κελιά και τσιμεντένια κάστρα, που τα φυλούν σιδερένια βρυχώντα τέρατα. Τα ροδαλά μάγουλα της νιότης ανταλλάχτηκαν με τα make up μιας Rubinstein, ενός Max και μιας Esther.

Το ανθρώπινο σώμα. Η κατοικία του Πνεύματος και της Ψυχής μας. Η θεϊκή μήτρα της σκέψης μας. Να απεικονίζεις τη Φύση στην Τέχνη σου είναι Πίστη στη συνέχεια του Κόσμου, στη συνέχεια της Ύπαρξης. «Η Τέχνη υπήρξε πάντοτε η έκφραση μιας ιδεολογικής και θρησκευτικής εμπειρίας και ταυτόχρονα η έκφραση μιας πολιτικής θελήσεως». Αγάπησε την Τέχνη. Αγάπησε την Ομορφιά. Κάνε σήμερα κιόλας Πολιτική. Κάνε σήμερα κιόλας Τέχνη.


Ε.Χ.Π.

27.11.07

Η Polina Seminova

...μια απ'τις μεγαλύτερες σύγχρονες μπαλαρίνες, οπτικοποιεί το "Demo (letzter Tag)" του Herbert Groenemeyer, γραμμένο για την γυναίκα του που πέθανε από καρκίνο.

Ο ευγενέστερος χορός για τα ευγενέστερα αισθήματα της ευγενέστερης φυλής.

26.11.07

Τα παιδιά, η αυγή του Έθνους

Οι γυναίκες που έχουν παιδιά γνωρίζουν πολύ καλά ότι η δημιουργία ενός ανθρώπου είναι το μέγιστο που μπορεί να δημιουργήσει και να κατακτήσει μια γυναίκα. Τα παιδιά είναι η ελπίδα του Έθνους και της Φυλής μας για μια καλύτερη ζωή. Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να κατακτήσουμε το μέλλον αν δεν σφυρηλατήσουμε στο παρόν μας σωστούς και δυνατούς χαρακτήρες στα παιδιά μας. Προϋπόθεση βέβαια για αυτό είναι το να έχουμε παιδιά και όχι να αρνούμαστε να γεννάμε στο όνομα της δήθεν «καριέρας» ή της δήθεν «απελευθέρωσης» της γυναίκας και βέβαια, να τα μεγαλώνουμε δίνοντάς τους καλή ανατροφή με αξίες και ιδανικά.

Ζούμε σε εποχές πονηρές, που η μητέρα έχει παραμεριστεί σχεδόν ολοκληρωτικά με πολλούς και διάφορους τρόπους. Η απαξίωση της γυναίκας συντελέστηκε με την κορύφωση του φεμινιστικού κινήματος. Η γυναίκα από μητέρα-σύζυγος- νοικοκυρά ή/και εργαζόμενη, αντικαταστάθηκε από το μοντέλο της γυναίκας-εργαζόμενης, που επιδιώκει να κάνει καριέρα και προσπαθεί να πετύχει, ακόμα και να παραμερίσει τα επιτεύγματα του άνδρα.
Ο τρόπος ζωής και η καθημερινότητα «ξαφνικά» έγιναν δύσκολα. Πρώτα κατέστη αδύνατον για ένα ζευγάρι να μπορεί να τα βγάλει πέρα αν δεν εργάζονται και οι δύο και μάλιστα σκληρά, με ωράρια εξαντλητικά. Μετά, ήρθε ο υπερ-καταναλωτισμός, με τη μορφή της λεγόμενης μόδας, των ακριβών κοσμημάτων, της ματαιοδοξίας της μεταμόρφωσης (βάψιμο προσώπου, κτλ), των ακριβών διασκεδάσεων... Η τηλεόραση συνέβαλλε και συμβάλλει δραματικά στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης και των προτιμήσεων, μέσω μιας ανελέητης και στυγνής προπαγάνδας. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν είναι σκεπτόμενος, είναι πρώτα από όλα καταναλωτής. Το «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω» αντικαταστάθηκε από το κυνικότατο «Καταναλώνω, άρα υπάρχω». Τα «θέλω» στην σημερινή ζωή είναι πολλά και ο εγωκεντρισμός του ενήλικα πολλές φορές δεν έχει όρια. Η γυναίκα, καλούμενη να ερμηνεύσει πολλούς και διαφορετικούς ρόλους στην σύγχρονη κοινωνία, εξοντώνεται σωματικά και ηθικά. Το παιδί που είναι θυσία, προσφορά, πράξη αγάπης προς τον εαυτό της και προς την κοινωνία, έγινε σε πολλές περιπτώσεις ένα ανεπιθύμητο βάρος.

Προς τα πού πρέπει να οδηγηθούμε; Ποιόν να εμπιστευτούμε; Ποιόν να ρωτήσουμε; Ποιος είναι ο δρόμος; Το αλάνθαστο ένστικτο της αυτοσυντήρησης φυσικά! «Αυτοσυντήρησης;» θα ρωτήσει κάποιος. Ναι, αυτοσυντήρηση είναι το να γεννάς και να μεγαλώνεις ένα παιδί. Συντηρείς το είδος σου, τον εαυτό σου, τα γονίδιά σου, το μέλλον σου, την Ιστορία σου, το μέλλον της Πατρίδας και της Φυλής σου. Τα πρώτα οχτώ χρόνια περίπου, κουβαλάς μέσα σου τα κύτταρά του. Ξαναμαθαίνεις έννοιες ξεχασμένες ή και παρερμηνευμένες: την αγάπη, την προσφορά, το δόσιμο. Την αγάπη, την προσφορά και το δόσιμο χωρίς ανταλλάγματα. Η γέννηση και το μεγάλωμα ενός παιδιού δεν περιορίζει, αντιθέτως, απελευθερώνει την γυναίκα και την τοποθετεί σε μια οριστική ενηλικίωση ανεξαρτήτως της ηλικίας της.

Τα παιδιά είναι η ίαση στο «μαράζι δίχως αφορμή» της εποχής μας, η χωροθέτηση του παρόντος, ο έναστρος χάρτης του μέλλοντος, η ζώσα μνήμη του παρελθόντος και της Ιστορίας, που τα φέρουν στα κύτταρά τους. Στην αυγή ενός καινούριου κόσμου που προσδοκούμε, το παιδί θα πρέπει να είναι η υπέρτατη αξία, η πιο προσεκτικά ερμηνευμένη έννοια, η πιο προστατευμένη περιοχή.


Strt

25.11.07

Jeanne d' Arc

Αναπαραστάσεις ανά τις εποχές μιας μεγάλης γυναίκας, πολεμίστριας και αγίας, του Γαλλικού Έθνους.

24.11.07

Σκοτώνουμε τη μαμά;

Αποτυχημένη η ελληνική απόδοση του πρωτότυπου τίτλου "My mother said I never should" της Charlotte Keatley. Tο πολυβραβευμένο θεατρικό έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Μεγάλη Βρετανία το 1987. Μεταφράστηκε σε 22 γλώσσες και ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Αυστραλία και στην Ασία. Διδάσκεται σήμερα σε βρετανικά σχολεία και πανεπιστήμια, ως έργο αντιπροσωπευτικό της εποχής της συγγραφέως.


«Δε θέλω να γίνω σαν τη μαμά μου,
σαν τη μαμά της μαμάς μου,
μα πώς να τις βγάλω από μέσα μου,
το αίμα μου τις κουβαλάει.»

Μια ατέλειωτη σειρά από μαμάδες παλεύουν μέσα σε κάθε γυναίκα. Κι εκείνη καλείται να τις "σκοτώσει" προκειμένου να... μεγαλώσει. Και να γίνει με τη σειρά της μαμά... Αν γίνει... Μπορεί όμως να πάει κανείς ενάντια στη φύση; Όσες φορές κι αν "σκοτώσει" μια γυναίκα την μάνα της, η φύση θα φωνάζει πως κάθε κόρη είναι η συνέχεια της μάνας που την γέννησε... Κι όσες φορές κι αν σκοτώσει μια γυναίκα την επιθυμία της να κάνει παιδιά, η φύση θα φωνάζει πως κάθε γυναίκα γεννιέται για να γεννήσει την συνέχεια της...

Στο έργο της Σαρλότ Κήτλεϋ, τέσσερις γυναίκες που ανήκουν στην ίδια οικογένεια, αλλά σε διαφορετικές γενιές, δίνουν την δική τους μάχη για να ξεφύγουν από την "κληρονομιά" της μάνας τους και να αντιμετωπίσουν την μητρότητα. Η ιστορία τους - που διατρέχει ολόκληρο σχεδόν τον 20ο αιώνα, έναν αιώνα που έφερε μεγάλες αλλαγές στην κοινωνικό-πολιτική θέση της γυναίκας - παρουσιάζεται μέσα από ένα παζλ των σημαντικότερων στιγμών της κοινής τους ζωής. Τα κομμάτια του παζλ ενώνονται για να φέρουν στο φως ένα μεγάλο ένοχο οικογενειακό μυστικό. Η μνήμη λειτουργεί σ΄αυτό το έργο σαν μια τράπουλα που αδιάκοπα ανακατεύεται, ανατρέποντας την χρονολογική παρουσίαση των σκηνών που συνθέτουν την ιστορία της οικογένειας. Το παρελθόν μπλέκεται με το παρόν, το όνειρο με την πραγματικότητα, το γέλιο με το κλάμα.

Οι άντρες μπορεί να απουσιάζουν από τις σκηνές αυτές, αλλά βρίσκονται πίσω και πάνω απ΄όλες τις επιθυμίες και τις αποφάσεις των γυναικών. Καθορίζουν τις ζωές τους και τις μεταξύ τους σχέσεις.

Μέσα από ένα ταξίδι μνήμης γεμάτο χιούμορ και μαγεία, η παράσταση επιθυμεί να μιλήσει για το πόσο δύσκολο, αλλά και όμορφο, είναι να είσαι κόρη. Πόσο τρομακτικό, αλλά και υπέροχο, είναι να γίνεσαι μητέρα...


14/11-19/12 μισό εισητήριο για μαμάδες με κόρες

22.11.07

Guinevere

Από σκηνές της ταινίας "Βασιλιάς Αρθρούρος" φτιάχτηκε αυτό το σποτάκι για την θρυλική μορφή της Γκουίνιβερ...

21.11.07

Γυναίκες-Άνδρες: Επιλογή 2

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
Για να φτάσουμε και οι δυο ψηλότερα...

20.11.07

Γυναίκες vs Άνδρες (Β' μέρος)

Ολοκλήρωση και όχι ανταγωνισμός

Πίσω από διάφορες αντιλήψεις του συρμού, όπως αυτές που θέλουν τον άνδρα φύσει πολυγαμικό και σε απάντηση τη γυναίκα φύσει άπιστη (γιατί ψάχνει τον δυνατότερο να κάνει μαζί του παιδιά), βρίσκεται η μετριότητα της εποχής, η έλλειψη ιδανικών και ηρωισμού, η απουσία του έρωτα για το απόλυτο. Βλέπουμε ακόμη δήθεν σύγχρονες αντιλήψεις κοινωνιολογικά(;) τεκμηριωμένες, που θέτουν στις ερωτικές σχέσεις αστικούς αντιφυσικούς περιορισμούς, εισάγοντας έναν νεοπουριτανισμό κι έχουν να κάνουν με διαφορές στην κοινωνική θέση, οικονομική κατάσταση, μόρφωση, περιουσία, ηλικία, αλλά - φευ - όχι στη φυλή.

Αντιθέτως, θεωρείται politically correct η αποδοχή των σχέσεων, αλλά και του γάμου, μεταξύ αλλοφύλων και είναι φανερή η προσπάθεια υποβάθμισης των φυλετικών διαφορών σε θρησκευτικές και μόνο. Ακόμη, από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προωθούνται και προβάλλονται θετικά η ανδρική και η γυναικεία ομοφυλοφιλία, με στόχο – που έχει σχεδόν επιτευχθεί – από γενετήσια ανωμαλία να θεωρείται απλώς ιδιαιτερότητα, δικαίωμα που χρήζει σεβασμού, έκφραση της ελευθερίας αυτοδιάθεσης!!! Όλες αυτές οι αντιλήψεις και η προβολή και καθιέρωσή τους αποτελούν μία κατευθυνόμενη προσπάθεια να πληγεί η σχέση άνδρα-γυναίκας, αυτή η «μαγική ενότητα», πλήγμα που με τη σειρά του οδηγεί στον εκφυλισμό, αλλά και αφανισμό της φυλής.

Η υπογεννητικότητα είναι το σοβαρότερο εθνικό πρόβλημα και γι’ αυτό, πέρα από την προδοτική στάση του κράτους, είναι υπεύθυνοι και οι άνδρες και οι γυναίκες. Η μητρότητα βάλλεται εξαιτίας κυρίως των αξιών της εποχής, γίνεται θυσία στο βωμό μιας «καλύτερης» ζωής και της επαγγελματικής καταξίωσης. Μιας καταξίωσης που κάνει τις γυναίκες ακόμη πιο δυστυχισμένες, αφού συνήθως λειτουργεί ως υποκατάστατο, δεν είναι παρά μία απέλπιδα προσπάθεια να γεφυρωθεί το κενό, μία ψευδαίσθηση δημιουργικότητας. Από την άλλη, οι άνδρες, σε έναν κόσμο απ’ όπου «το πνεύμα της αρρενωπότητας έχει εξαφανιστεί» (D.H.Lawrence), ατομιστές, φοβισμένοι και ανεύθυνοι, προτιμούν να παραμένουν οι ίδιοι παιδιά και να καυχιόνται(!) γι’ αυτό, προτιμούν να αφοσιώνονται στην καριέρα ή στα χόμπι τους, παρά να γίνουν πατέρες, λες κι αυτό το ζήτημα δεν τους αφορά.

Η κάποτε χρήσιμη νοοτροπία περί της ιερότητας της οικογενείας αποδεικνύεται σήμερα ανεπαρκής, αφού, όπως φαίνεται, δεν μπόρεσε να προλάβει και να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της υπογεννητικότητας. Ένας σύγχρονος πατριώτης δεν μπορεί παρά να είναι επαναστάτης και να απορρίπτει παρωχημένες «εθνικοφρονίστικες» αντιλήψεις. Στην παρούσα φάση, με το πρόβλημα που προαναφέρθηκε, είναι στην καλύτερη περίπτωση απλώς αναχρονιστικό να ανησυχούμε για την αύξηση του αριθμού των διαζυγίων, για την κρίση της οικογένειας δηλαδή, και όχι για την τρομακτική μείωση των γεννήσεων.

Η αύξηση των διαζυγίων θα μπορούσε να απασχολεί μόνο σαν διαπίστωση της κρίσης της σχέσης μεταξύ ανδρών και γυναικών, σαν αφύσικη εξέλιξη, σαν σύμπτωμα παρακμής, αλλά όχι ηθικά και χωρίς, τεχνητές και ασύμφορες εθνικά, συνδέσεις με την υπογεννητικότητα. Εκεί που πρέπει να δοθεί έμφαση είναι στο ξεπέρασμα της παρακμιακής νοοτροπίας της εποχής, αλλά και στην υλική ενθάρρυνση, αφού πέρα από τις αστικές «αξίες» που προαναφέρθηκαν (καριέρα, ευζωία), υπάρχουν σε πολλά ζευγάρια πραγματικά οικονομικά προβλήματα που τους αποτρέπουν απ’ το να κάνουν ακόμη και ένα παιδί. Το σημαντικότερο θα ήταν η υλική και ηθική υποστήριξη, προστασία και ασφάλεια στις ανύπανδρες μητέρες, ώστε οι εκτρώσεις να αντικατασταθούν από γεννήσεις. Αλλά μια και άλλο κράτος και άλλο πατρίδα, ο κλήρος πέφτει στους ίδιους τους ανθρώπους. Είναι πραγματικά λυπηρό και ένδειξη ηθικής υποκρισίας, αλλά και ηθικού ξεπεσμού, το ότι η κοινωνική κατακραυγή υπάρχει ακόμη για τις ανύπανδρες μάνες και ακόμη τα εξώγαμα παιδιά χαρακτηρίζονται με υβριστικούς χαρακτηρισμούς, λες κι αυτό που χαρακτηρίζει ένα παιδί ή έναν άνθρωπο και προσδιορίζει την αξία του είναι το αν οι γονείς του «φόρεσαν στεφάνι» και όχι η κληρονομικότητά του. Αλλά δεν είναι πια αντικείμενο κοινωνικής κατακραυγής οι εκτρώσεις – αντίθετα θεωρούνται ένδειξη πολιτισμού, «εμπειρία», γυναικεία κατάκτηση και έτσι βλέπουμε ακόμη και γυναίκες να αναφέρονται σε εκτρώσεις που έχουν κάνει λες και πρόκειται για κάτι φυσικό, χωρίς ντροπή, ενοχή ή θλίψη. Η νομιμοποίηση των εκτρώσεων αποτελεί τυπικό και μόνο ζήτημα. Εξάλλου απαγόρευση των εκτρώσεων, χωρίς λήψη μέτρων για εξώγαμα, δημιουργεί κοινωνικά προβλήματα, παρά λύνει.

Στην ιστορία του πολιτισμού της δύσης, μόνο δύο κοινωνίες αντιμετώπισαν ανθρώπινα και πραγματικά πολιτισμένα αυτό το ζήτημα και από την ηθική υποκρισία προτίμησαν την ζωή: Η Αρχαία Σπάρτη, όπου η ακληρία θεωρείτο επονείδιστη και η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, όπου το κράτος πρόνοιας κάλυπτε το κενό της οικογένειας όπου αυτό υπήρχε και προστάτευε τις ανύπανδρες μάνες. Σήμερα από το κράτος δεν μπορεί κανείς να περιμένει κάτι σημαντικό, αφού διάκειται εχθρικά προς τους πολίτες και υιοθετεί προδοτικές τακτικές. Εναπόκειται στους ανθρώπους να αποκτήσουν μια πιο επαναστατική, υπεύθυνη και ανθρώπινη αντίληψη και, πρώτα απ’ όλους, στις γυναίκες, οι οποίες, παρά τη διανοητική τους μόλυνση, παραμένουν ανθεκτικές και προσπαθούν, απεγνωσμένα ίσως αλλά χωρίς να παραιτούνται, να βρουν τον πραγματικό τους εαυτό. Είναι χαρακτηριστικό, αλλά και ενθαρρυντικό, ότι την τελευταία δεκαετία κυρίως, η στροφή των γυναικών προς παραδοσιακές, και όχι αναχρονιστικές, αξίες είναι εμφανής. Με λιγότερες επαγγελματικές επιδιώξεις και ξεπερνώντας πιο γρήγορα απωθημένα, που αφορούν την κοινωνική και οικονομική καταξίωση, και έχοντας να αντιμετωπίσουν τη λυσσαλέα αντίδραση του κατεστημένου, είτε αυτό λέγεται κράτος που δημιουργεί όλο και περισσότερα οικονομικά προβλήματα ή ΜΜΕ που προβάλλουν αποπροσανατολιστικά πρότυπα. Θα πετύχουν όμως αν σε αυτήν την προσπάθεια αποκτήσουν συμμάχους και οδηγούς τους άνδρες. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι παλιότερες αντιλήψεις που θέλουν τον άνδρα άκαρδο αφέντη, που επιβάλλεται με τη βία στην παθητική και άβουλη γυναίκα, μόνο ζημιά προκαλούν και αποτελούν εκφυλιστικά και εκφυλισμένα μοντέλα, που ταιριάζουν ίσως στην ράθυμη Ανατολή, είναι όμως αφύσικα για τους Λευκούς, όσο και η ιδέα της ισότητας, αλλά και η μητριαρχικής προέλευσης ιδέα της υπεροχής της γυναίκας. Οι άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, που συνεχίζουν να επιλέγουν τον ανταγωνισμό, την εκμετάλλευση και την υποτίμηση του άλλου φύλου από την αρμονική συμβίωση (και όχι απλώς συνύπαρξη) είναι τελικά δυστυχείς, ως απομακρυσμένοι από τα αρχέτυπα, ως αρνούμενοι την ολοκλήρωση και την πληρότητα, τη δικαίωση του φύλου.


Και είναι αλήθεια πως «τί χρειάζεται η γυναίκα, παρά για να είναι Γυναίκα μέσα στην αγκαλιά ενός Άνδρα;» (Paul Claudel) τότε μόνο, όταν ο Άνδρας δεν είναι ούτε ίσος, ούτε ανώτερος, ούτε κατώτερος, ούτε ίδιος, ούτε δυνάστης ή δούλος της, αλλά ο δικός της Θεός.


Εβίνα Κ.

19.11.07

Γυναίκες-Άνδρες: Επιλογή 1

ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ
Για να εξουθενωθούμε και οι δύο νωρίτερα...

18.11.07

Γυναίκες vs Άνδρες (Α' μέρος)

Ολοκλήρωση και όχι ανταγωνισμός

Στα πλαίσια της προπαγάνδας του πολέμου των ΗΠΑ «κατά της τρομοκρατίας», έκαναν το γύρο όλου του κόσμου οι εικόνες των κακοποιημένων, αξιολύπητων γυναικών του Αφγανιστάν, εικόνες που σόκαραν και έγιναν η αφετηρία πολλών συζητήσεων σχετικά με τη θέση της γυναίκας σήμερα. Πέρα από τις αναλύσεις, αλλά και την σκοπιμότητα της ανακίνησης αυτού του ζητήματος και πέρα από το άστοχο του να κρίνουμε με τα δικά μας μέτρα και τα κριτήρια της δικής μας κουλτούρας μίαν άλλη κουλτούρα και έναν άλλο πολιτισμό, ένα είναι σίγουρο: Μετά τη δημοσιοποίηση αυτή, οι working women της Δύσης μπορούν να νοιώθουν περήφανες.

Σε αντίθεση με τις γυναίκες του Αφγανιστάν και άλλων χωρών, που έχουν την ίδια στάση απέναντι στις γυναίκες, αυτές είναι χειραφετημένες και ελεύθερες. Ελεύθερες να κάνουν εκτρώσεις «εις ένδειξη πολιτισμού», ελεύθερες να επιλέγουν την καριέρα από τη μητρότητα, να κουκουλώνουν την απελπισία τους με επίπλαστες χαρές, κατακτήσεις και επιτυχίες, να αντιμετωπίζουν τη μοναξιά τους εργαζόμενες μέχρι θανάτου, να καταπνίγουν τη θλίψη τους σε σωρούς ηρεμιστικών, να παριστάνουν τις κοινωνικές σε ανούσιες παρέες, να κερδίζουν χρήματα και να προσπαθούν να αγαπήσουν τον εαυτό τους καταναλώνοντας υπερβολικά, να εξαντλούνται και να παρηγορούνται παρακολουθώντας ταινίες της μόδας με θέμα μοναχικές thirty something νευρωτικές, να βαφτίζουν τη μοναχικότητα… ανεξαρτησία! Χωρίς κελεμπίες και φερετζέδες, ελεύθερες να επιδεικνύουν σχεδόν γυμνές το σώμα τους σαν σε βιτρίνα, όπως οι πόρνες του Άμστερνταμ. Τόσο γυμνές, εκτεθειμένες και δυστυχισμένες που γίνονται πραγματικά «ένα κομμάτι κρέας» και κάνουν κι αυτές ακόμη τις κακοποιημένες γυναίκες του Αφγανιστάν, που αποκαλύπτουν μόνο το βλέμμα τους, να φαίνονται πιο ελκυστικές.

Το ζήτημα όμως δεν είναι ποια κακοποίηση είναι προτιμότερη, λες και αυτή είναι η μοίρα της γυναίκας, αλλά πότε η γυναίκα είναι σύμφωνη με τη φύση της, ποιος είναι ο ρόλος που της ταιριάζει, τι την κάνει πλήρη. Στη μεταφεμινιστική εποχή η γυναίκα κάνει έναν πραγματικά τιτάνιο αγώνα να εξομαλύνει τις αντιθέσεις που της κληροδότησαν οι προηγούμενες γενιές και να βρει τον εαυτό της. Από τη μία το, καλώς ή κακώς, παρωχημένο μοντέλο της συχνά καταπιεζόμενης μητέρας, συζύγου και νοικοκυράς και από την άλλη το σύγχρονο «πρώτα απ’ όλα εργαζόμενη και ίση με τον άνδρα», που σημαίνει γυναίκα που προσπαθεί να εξομοιωθεί με τον άνδρα και να τον ξεπεράσει, με συνέπεια όχι μόνο να αφήνει ανεκπλήρωτες τις ανάγκες του φύλου της, αλλά και να χάνει τη θηλυκότητά της, να «αμαρτάνει» ή να «υβρίζει» με την αρχαιοελληνική έννοια, αφού προσπαθεί να νικήσει αυτόν που «γι’ αυτήν είναι ο Θεός, δηλαδή τον άντρα». (Emma Jung)

Οποιαδήποτε αναφορά στη γυναίκα μένει λειψή, αν δεν ασχοληθεί και με τον άνδρα, αλλά και με το ζήτημα της μητρότητας. Κι αυτό γιατί είναι φυσικός νόμος, και όχι ελάττωμα ή αδυναμία, αυτό που ο Evola, ανατρέχοντας στην αρχαιοελληνική έννοια της «ετερότητας», τόσο εύστοχα διετύπωσε στο βιβλίο του «Η Μεταφυσική του Φύλου»: «Η σύνδεση με μία άλλη αρχή, που δεν είναι ο εαυτός, προσιδιάζει στο κοσμικό θηλυκό» και έχει ως συνέπεια ότι «αν η γυναίκα αφεθεί στον εαυτό της, βιώνει τον τρόμο της εκμηδένισης». Η άλλη αρχή, ο άλλος από τον οποίο η γυναίκα έχει φυσική εξάρτηση είναι ο άνδρας ή και το παιδί. Στη σύγχρονη κοινωνία όμως οι ρόλοι έχουν μπερδευτεί και οι άνθρωποι είναι αποπροσανατολισμένοι. Αιτία η περίφημη ισότητα, μία έννοια αντιφυσική, που αρχικά παρουσιάστηκε σαν ευλογία, για τις γυναίκες τουλάχιστον, και αποδείχθηκε κατάρα. Ακόμη και η «βελτιωμένη» εκδοχή της «ισότητας των ευκαιριών» ουσιαστικά είναι χωρίς πρακτικό αντίκρισμα, αφού δεν μπορούμε να μιλάμε για ίδιες ή ίσες ευκαιρίες, ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικούς, με άλλες λειτουργίες, σκοπούς στη ζωή, ανάγκες.

Στο όνομα της ισότητας λοιπόν, η γυναίκα πίστεψε πως θα δικαιωθεί και θα αποδείξει την αξία της, από τη μια μιμούμενη τον άνδρα, στον εργασιακό κυρίως χώρο, αλλά και γενικότερα στο φέρσιμο, και από την άλλη, αντισταθμιστικά, προκειμένου να διατηρήσει την ισορροπία της και τη θηλυκότητά της, με το να γίνει αχαλίνωτη σεξουαλικά και προκλητική σε βαθμό επιδειξιμανίας. Έτσι απομακρύνθηκε από τις φυσικές της τάσεις του να είναι μητέρα και ερωμένη. Αφού χάθηκε η σύνδεσή της με την «άλλη αρχή», χάθηκε και η αρμονία και η ομορφιά από τον κόσμο και τη ζωή. Τα πάντα διεστράφησαν. Η ενότητα αντικαταστάθηκε από τον ανταγωνισμό, η αρμονία από την (εσωτερική και εξωτερική) διαμάχη, η συλλογική συνείδηση από τον ατομικισμό, η ζωή από το θάνατο. Οι σύγχρονοι άνθρωποι, ατομικιστές και ευθυνόφοβοι, πιστεύουν περισσότερο στην προσωπική πρόοδο, συχνά εις βάρος των άλλων, παρά στη συνεργασία, στη συσσώρευση υλικών αγαθών, παρά στη δημιουργία. Άμεση συνέπεια η βαθιά κρίση στις σχέσεις ανδρών και γυναικών, που με τη σειρά της προκαλεί αλυσιδωτά άλλες συνέπειες, όπως είναι τα διαζύγια, ο ξεπεσμός της οικογένειας και, κυρίως, η υπογεννητικότητα.

Οι σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα στηρίζονται, τις περισσότερες φορές, στο συμφέρον ή σε ένα νοσηρό συναισθηματισμό. Τα χρήματα, η παντοδύναμη αξία της εποχής, είναι αυτά που ενώνουν αλλά και χωρίζουν τους ανθρώπους. Ο Έρωτας ξέπεσε, αφού δέχτηκε την καταστροφική επίδραση της νοοτροπίας της εποχής μας. Οι άνθρωποι δεν αναζητούν τον Άλλο, που η ένωση μαζί του θα τους οδηγήσει στην υπέρβαση του εαυτού τους και την ολοκλήρωση, δεν αναζητούν με νοσταλγία να επιστρέψουν στην κατάσταση της πρωταρχικής ενότητας, κατά τον Πλάτωνα, αλλά ανασφαλείς, «μισοί» και νάρκισσοι ψάχνουν στον άλλο την αντανάκλαση του εαυτού τους.


Εβίνα Κ.

17.11.07

Η τέχνη του συμβολίζειν


Μια απ' τις πιο ενδιαφέρουσες κινηματογραφικές αφίσσες της χρονιάς είναι αυτή της ταινίας Death Proof του Ταραντίνο. Η επιλογή των χρωμάτων, της διάταξής τους και των συμβόλων μας την καθιστά ιδιαίτερα συμπαθή (ανεξάρτητα με την ταινία που διαφημίζει).
Τα συγχαρητήριά μας στον γραφίστα!

15.11.07

Αυτό το μήνα…


ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ… Πού είμαι τώρα, πού θέλω να είμαι αύριο, σε ένα χρόνο, σε δέκα.
ΓΡΑΦΩ… Παίρνω χαρτί και μολύβι και γράφω ένα προς ένα τα όνειρά μου. Γράφω τη shopping list της ζωής μου. Ό,τι δεν χωράει στα όνειρά μου, δεν έχει θέση στη ζωή μου.
ΔΡΩ… Τα όνειρα είναι τα καύσιμα της ζωής. Μα, επειδή μόνο με τη δράση μπορούμε να τα δοκιμάσουμε, να δούμε τί αξίζει και τί όχι, τί μένει και τί φεύγει, διαλέγουμε τις δράσεις μας. Και τις υλοποιούμε. Με ρεαλισμό, πειθαρχία και αποφασιστικότητα, προχωρούμε βήμα το βήμα, μέρα τη μέρα στην υλοποίηση των στόχων μας.
ΣΤΑΜΑΤΩ… Κοντοστέκομαι κι αφουγκράζομαι τη μουσική της ψυχής μου. Τον ήχο του Κόσμου. Την καρδιά της Γης. Το δοξαστικό του Ήλιου. Και…
ΠΡΟΧΩΡΩ… Ποτέ και τίποτε δεν μένει στάσιμο. Σαν τον ορειβάτη που ακολουθεί βήμα με βήμα το μονοπάτι, βήμα με βήμα, σταθερά, χωρίς να σταματά, να μην κρυώσει η ψυχή, η θέληση, το σώμα, με πίστη στον εαυτό και στους συντρόφους μας, προχωρούμε συνεχώς, αδιάκοπα ως την επόμενη κορυφή, μέχρι το νέο ορίζοντα, μέχρι τη νέα κορυφή, …μέχρι τα όνειρά μας.


Ε.Χ.Π.

14.11.07

Ισπανίδες κόρες της Ευρώπης


Οι αγωνίες των λαών της Ευρώπης είναι κοινές. Το κάλεσμα των Ισπανίδων συναγωνιστριών λέει:

Γυναίκες Ισπανίδες!
Το μέλλον του Έθνους είναι στα χέρια σας.
Από εσάς εξαρτάται να μην γίνουμε μειονότητα μπροστά στους ξένους.

Κόρες της Ευρώπης

13.11.07

Χειμώνας: Ακολούθησε την καρδιά σου

Χειμώνας. Είναι, δεν είναι... Δεν ξέρω. Αν πιστέψω αυτούς που ξέρουν, ζούμε σ’ ένα τεράστιο θερμοκήπιο, που περιμένει τον Αρθρούρο να το κόψει κομμάτια με το Εξκάλιμπερ.

Πες με ρομαντική, μα όταν περάσει κι ο Οκτώβρης με το μικρό καλοκαιράκι τ’ Αηδημητριού, έρχονται στο μυαλό μου εικόνες. Η δασκάλα φοράει παπούτσια με κρεπ στις σόλες και βηματίζει στο πράσινο μωσαϊκό. Η δασκάλα ζεσταίνει τα χέρια στη σόμπα για να πιάσει την κιμωλία. Εικόνες από τα σχολικά βιβλία της πρώτης, δευτέρας, τρίτης δημοτικού. Η σημαιοστολισμένη σκηνή στο ισόγειο σχολείο. Η οικογένεια Κυριακή στην εκκλησία. Η οικογένεια στο τραπέζι. Το όργωμα. Ο καστανάς. Ο μπαμπάς γυρίζει στο σπίτι απ’ τη δουλειά. Τα παιδία παίζει. Τι κι αν δεν τα έζησες αυτά; Τι κι αν δεν τα έζησα; Τι κι αν οι εικόνες διαφέρουν; Χειμώνας θα σημαίνει πάντοτε καιρό για όνειρα.

Έρχονται ώρες που πρέπει να κάνεις το βήμα. Να σταθείς μακριά. Μακριά από τον εαυτό σου. Μακριά από αυτά που κουβαλάς και σε βαραίνουν. Τότε πρέπει να γκρεμίσεις. Τότε πρέπει να κάνεις χώρο για να χτίσεις. Για να φτιάξεις τον κόσμο σου, όπως τον κουβαλάς εσύ στην ψυχή σου. Πρέπει να ακολουθήσεις το Αρχέτυπο. Το ξέρεις. Ο Χειμώνας είναι μια τέτοια εποχή. Εποχή που αναγεννά το Αρχέτυπο. Τον Άνθρωπο της σπηλιάς, τον εφευρέτη, τον γεωργό, τον πειραματιστή, τον κυνηγό.

Πολλές φορές αναρωτιέσαι πώς θα ήταν η ζωή σου αν... Μα, όπως ακριβώς θα την ήθελες! Το θέμα είναι πως έχεις τώρα δα μια ζωή που όμοιά της δεν υπάρχει. Πώς είμαστε μοναδικοί, όπως μοναδικές είναι οι στιγμές, όπως μοναδικά είναι τα όνειρά μας. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να πάρουμε την απόφαση. Και να τα ακολουθήσουμε. Όπως μπορούμε, όσο μπορούμε, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει το βήμα. Το πρώτο βήμα. Και το δεύτερο. Και ξέρεις κάτι; Όσο πιο μεγάλο το όνειρο, τόσο πιο πολλές οι πιθανότητες να γίνει αλήθεια. Όσο πιο πολλοί μοιραζόμαστε, πιστεύουμε, δουλεύουμε για τα ίδια όνειρα, τόσο μεγαλώνει η βεβαιότητα πως θα τα κάνουμε πραγματικότητα.


Ε.Χ.Π.

12.11.07

Ιώσεις

10.11.07

Έρωτας: Το δώρο των Θεών

Ταυτισμένος με την ίδια την ύπαρξη των ανθρώπων. Τιμώμενος από τα Αρχαία χρόνια σε βαθμό που φτάνει τους πλέον γνωστούς ανά τον κόσμο Θεούς. Συσχετισμένος με την υπέρβαση, τη βαθειά συγκίνηση του ξεχωριστού και ταυτόσημος με τη φλόγα της ζωής, ο Έρωτας αποτελεί χωρίς αμφιβολία ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής του ανθρώπου, όχι μόνο σε έκταση αλλά και σε σημασία. Ένας πόθος τυφλός, ένα σφοδρό πάθος, που έχει ενστικτώδη χαρακτήρα, μπολιασμένο μ’ ένα ήμερο κλαδί, προϊόν μακράς και επίπονης καλλιέργειας, δηλαδή με την τρυφερότητα, την στοργή, την εμπιστοσύνη και τον θαυμασμό, στοιχεία που εμπεριέχονται στην έννοια της αγάπης, αποτελεί ουσιαστική ολοκλήρωση της ύπαρξης. Ευτυχής ο άνθρωπος που τον γνωρίζει, αφού μέσω αυτού, ολοκληρώνεται ψυχικά και σωματικά, ανακαλύπτει ξεχωριστές πτυχές του εαυτού του και οδηγείται σε ψυχοσωματική κύηση.

Από πολλούς έχει θεωρηθεί ιδανικό, ή μάλλον ιδανική κατάσταση ζωής, κατά την οποία ο άνθρωπος ευδοκιμεί. Όμως, όπως καθετί ωραίο αλλά και άξιο σεβασμού, ο έρωτας τη σήμερον ημέρα αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης και εμπορικής συναλλαγής, από τους «εκλεκτούς» του συστήματος, τους έχοντες την υλική ευδαιμονία και την επιφανειακή ισχύ. Εύχρηστα εργαλεία για την επικείμενη εκμετάλλευση αποτελούν δίχως άλλο η τηλεόραση και ο τύπος, αφού, με τα πορνογραφικά τους δημιουργήματα, αποσκοπούν στο να διεγείρουν φυσιολογικές αντιδράσεις και να προκαλέσουν ερωτικές φαντασιώσεις στους καταναλωτές τους. Διάφορα όργανά τους μάλιστα, τα οποία αποτελούν την «κοινή γνώμη» και το «μεγαλύτερο ποσοστό», δηλαδή την «πλειοψηφία», εξυμνούν και τον «κοινωνικό» χαρακτήρα της πορνογραφίας, αφού αυτοϊκανοποιούνται αυτοί που έχουν σωματικά ελαττώματα ή αυτοί που εμποδίζεται η σεξουαλική τους έκφραση για λόγους κοινωνικοψυχολογικούς. Σε τέτοιες περιπτώσεις θεωρείται και «ιερός» ο σκοπός της, θεωρώντας ότι τέτοια άτομα καταφεύγοντας στην πορνογραφία θα ξέκοβαν από άλλες συνήθειες που υπαγορεύονται από την απελπισία, όπως η επιδειξιομανία, η ηδονοβλεψία, το «κόλλημα» σε παιδιά, ακόμη και σε ζώα.

Στη θέα της εμπορικότητας, του γρήγορου και εύκολου πλουτισμού και σίγουρα στηριγμένοι στην απάθεια και τη διανοητική σήψη, η οποία εκδηλώνεται σ’ ένα σημαντικό μέρος ανθρώπων, προσπαθούν να πείσουν ότι ο έρωτας είναι πιο διεγερτικός όταν τον βλέπεις, παρά όταν τον κάνεις. Τρέφουν την εξασθενημένη φιληδονία με εικόνες περισσότερο «μυθικές», παρά πραγματικές. Έτσι αλλοτριώνει, αδρανοποιεί, γιατί τους προδιαθέτει για τη λατρεία του φανταστικού. Αποτελεί μια στιγμή καταναλωτικής νάρκωσης, που πείθει τον μέσο άνθρωπο ότι υπάρχει τεράστιο χάσμα ανάμεσα στις καμπύλες της Άντερσον και στις καμπύλες της φτωχής δακτυλογράφου που αυτός παντρεύτηκε ελλείψει καλύτερης. Εκτός αυτού, οδηγεί τον άνθρωπο στη διαρκή αναζήτηση – αφού είναι απρόσωπη – μια ορμή αδάμαστη, που ποτέ δεν ικανοποιείται οριστικά, γιατί ακατάπαυστα ανανεώνεται από μέσα της, μια δίψα βασανιστική που δεν ξέρει τον κορεσμό επειδή η ικανοποιηση τη διεγείρει περισσότερο. Σε χειρότερη λοιπόν θέση από τον ανέραστο και τον ανολοκλήρωτο βρίσκονται σήμερα πολλοί, εφόσον αποπροσανατολισμένη απ’ την πραγματική πορεία του έρωτα και τυφλωμένοι απ’ τα τεχνάσματα του καπιταλιστικού συστήματος, βρίσκονται στη θέση του ψευδολοκληρωμένου ή κακολοκληρωμένου. Εκείνος που είχε πιστέψει ότι βρήκε την ερωτική πλήρωση ξαφνικά ανακαλύπτει έντρομος μέσα του ή στα αισθήματα του αγαπημένου προσώπου ότι η ευτυχία αυτή ήταν μια φαντασίωση που θύμα της έπεσε πρώτος αυτός, παρασύροντας στην πλάνη και τον σύντροφό του.

Όπως αναφέρθηκε προηγούμενα, ο Έρωτας είναι ταυτόσημος με τη φλόγα της ζωής. Αυτό σημαίνει ότι πολύ μεγάλη σημασία για τη διαμόρφωση των διαθέσεων και της συμπεριφοράς του ανθρώπου στο κεφάλαιο της ερωτικής ζωής, έχουν οι πρώτες σεξουαλικές εμπειρίες, το πώς γεύτηκε στα χρόνια της νεότητάς του την ηδονή του φύλου. Στη σημερινή κοινωνία λοιπόν ένα «αόρατο» σύστημα έχει θέση ως πρότυπο των νέων έναν άνδρα υπερφροντισμένης εμφάνισης, του οποίου η αξία βρίσκεται στο να έχει δέκα εκσπερματώσεις την ημέρα, με όλους τους δυνατούς τρόπους, απολαμβάνοντας και ίσως χαρίζοντας την ηδονή στην προτεινόμενη γυναίκα, της οποίας η μορφή δεν παρουσιάζει σημαντική διαφορά απ’ τις γυναίκες του πεζοδρομίου. Οι φανατικές φεμινίστριες βέβαια πληρώνουν τους άνδρες με το ίδιο νόμισμα, εφόσον τους χρησιμοποιούν ερωτικά, τους ισοπεδώνουν με τα ανδρικά γυμνά και τους παρουσιάζουν ως μηχανές ηδονής από τις οποίες διαλέγουν αυτή που διαθέτει αντοχή! Εάν, λοιπόν, οι νέοι από τα πρώτα χρόνια της ερωτικής τους ζωής αντιμετωπίζουν τον έρωτα με τον τρόπο αυτόν, η περαιτέρω ανάλυση των συνεπειών είναι ήδη γνωστή. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι μερικοί καπηλεύονται ακόμη και τον «έρωτα», με βάση οικονομικά οφέλη. Σ’ αυτή την κοινωνία του ωφελιμισμού, της αλλοτρίωσης, σ’ αυτήν την καπιταλιστική κοινωνία, ο έρωτας παίρνει τη μορφή της επιθυμίας και μόνο, της εμπορικής συναλλαγής, της μονοδιάστατης ικανοποίησης και του ξεπεσμού.

Το δώρο των Θεών μετατράπηκε σε «τράπεζα εκλεκτών», χάνοντας την θεϊκή του υπόσταση και τον πραγματικό του λόγο, ο οποίος είναι να βρίσκει ο άνθρωπος μέσω αυτού την ολοκλήρωση της ύπαρξής του. Και, για να πετύχει την ολοκλήρωση αυτή, δεν αγοράζει, δεν ανταλλάσσει, ούτε εκμεταλλεύεται, αλλά δίνει τον εαυτό του. Το πρόσωπο που αγαπά ερωτικά υπάρχει απέναντί του, όχι απλώς άξιο με τον ίδιο, αλλά πάνω από τον εαυτό του. Καθώς έλκεται από αυτό, θωρεί ευτυχία του το προνόμιο να του δοθεί ολόκληρος. Άλλωστε, στον έρωτα όσο περισσότερο δίνεται κανείς τόσο πλουσιότερος επιστρέφει στον εαυτό του. Δίνεσαι, «θυσιάζεσαι» για τον άλλο και όμως γίνεσαι πιο μεστός και δυνατός. Το κέντρο βάρους της ύπαρξής σου έχει μετακινηθεί έξω από εσένα και όμως τώρα είσαι πιο στέρεος και πιο σίγουρος. Είσαι σίγουρος για το μέλλον σου, εφόσον στα μάτια του συντρόφου σου βλέπεις ίσως την μελλοντική γυναίκα στην οποία θα εμπιστευθείς τη συνέχιση της γενιάς σου, ή τον άντρα στον οποίο θα στηρίξεις τα θεμέλια της οικογενείας σου. Ο έρωτας είναι προνόμιο όλων μας, εφόσον εμείς οι ίδιοι το δημιουργούμε. Ας μην αφήνουμε λοιπόν κανένα να μας στερεί κάτι το οποίο μας ανήκει.


Αριάδνη Π.

7.11.07

Μια απλή κίνηση

...ιδιαίτερα αποτελεσματική στους ενοχλητικούς.

5.11.07

Θεές και θεότητες

Απ’ την πρωτόγονη ακόμα εποχή, όταν μόνη έγνοια του ανθρώπου ήταν η επιβίωση, το θεϊκό στοιχείο εξουσίαζε τη ζωή του. Είτε για να εξηγήσει τα φυσικά φαινόμενα είτε για να βρει στήριγμα στις δύσκολες στιγμές, ο άνθρωπος έπλασε τις θεότητες, όπου η γυναικεία μορφή κυριαρχούσε. Η Μητέρα-Γη, η Γαία, μπορούμε ανεπιφύλαχτα να πούμε ότι ήταν η πρώτη εκπρόσωπος του θεϊκού στοιχείου στο μυαλό των ανθρώπων. Αυτή ήταν η μητέρα όλων των έμβιων όντων, ευθύνονταν για τις καιρικές μεταβολές, αντιπροσώπευε τον έρωτα, τη γονιμότητα, ήταν προστάτιδα των οίκων και των διεργασιών του, προστάτιδα του κυνηγιού και όλων των αγαθών που έπαιρνε ο άνθρωπος από τη φύση. Η Φωτιά, η Σελήνη και η Αυγή ήταν άλλες θεότητες που λατρεύονταν απ’ τους ανθρώπους. Οι ανδρικές θεότητες εξέλειπαν...

Όταν πια ο άνθρωπος δημιούργησε κοινωνίες και άρχισε να ζει οργανωμένα, με πολιτικό σύστημα και μεγαλύτερη εξειδίκευση στον εργασιακό χώρο, εμφανίστηκαν καινούργιοι θεοί που ανταποκρίνονταν καλύτερα στις ανάγκες των ανθρώπων. Αναμφίβολα, σ’ όλες τις κοινωνίες οι γυναικείες θεότητες υπερίσχυαν. Ενώ οι αρσενικοί θεοί περιορίζονταν στους τομείς της σοφίας, της σωματικής ρώμης και του πολέμου, οι θεές αντιπροσώπευαν όλους τους τομείς του ανθρώπινου βίου. Ενδεικτικά

Στην αρχαία ελληνική θρησκεία : η Εστία η προστάτιδα του οίκου, η Αφροδίτη η θεά του έρωτα και της ομορφιάς, η Αθηνά του πολέμου και της σοφίας, η Άρτεμις προστάτιδα του κυνηγιού και των δασών, η Δήμητρα θεά της γονιμότητας και της καλλιέργειας, η Ήρα θεά της τιμωρίας, του γάμου και της οικογένειας, οι Μούσες προστάτιδες των τεχνών και του πνευματικού οίστρου, οι Νηρηίδες προστάτιδες της θάλασσας και του νερού και οι Υάδες και οι Πλειάδες προστάτιδες της αστρονομίας.

Στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία : η Μουτ η προστάτιδα της μητρότητας και της οικίας, καθώς και η Τουαρέτ η προστάτιδα των γυναικών και του οίκου, η Ανκέτ η θεά των υδάτων, η Νεθ προστάτιδα του πολέμου και της ύφανσης και η Σεκμέτ θεά του πολέμου και της καταστροφής, η Σατέτ προστάτιδα του Νείλου και της γονιμότητας και η Ίσις θεά της μαγείας, της γονιμότητας και προστάτιδα των παιδιών.

Στην αρχαία σκανδιναβική θρησκεία : η Φρίγκα η θεά των νεφών και προστάτιδα του γάμου και της μητρότητας, η Φρέγια η θεά της γονιμότητας, της αγάπης και του έρωτα καθώς και η βασίλισσα των Βαλκυριών, οι Νόρνες θεές που καθορίζουν την μοίρα, η Χελ η θεά του κάτω κόσμου, η Σιφ η προστάτιδα της γονιμότητας και της σοδειάς, η Ραν η θεά των θαλασσών και η Λάγκα των πηγών και των πηγαδιών και η Έϊρ προστάτιδα της υγείας και η Έλλ προστάτιδα της τρίτης ηλικίας και των γηρατειών.

Όσον αφορά στις γυναικείες θεότητες της σκανδιναβικής θρησκείας θα γίνει εκτενέστερη παρουσίαση στην πορεία…


Τήσις

4.11.07

DICKENS' ZOO - Καραγκούνα

Όταν η παράδοση εμπνέει... Οι ρίζες βγάζουν πάντα όμορφους καρπούς.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP