30.8.07

Μητέρα... σε πόλεμο ή φωτιά

28.8.07

Γυναίκες της Λακωνίας


...Οι νέες γυναίκες, που ήλθαν με τους Μανιάτες αρχηγούς, κατάγονταν από τα χωριά του Μαλευριού και ανάμεσα σ' αυτές και η Ελένη Αναϊπάκου ή Αναϊπόνυφη, που ακολουθούσε το τμήμα του Γιάννη Σκυφάκου. Το χωριό της ήταν η Τσεροβά. Ο άντρας της είχε σκοτωθεί στη μάχη της Βέργας. Κρατούσε από τα χέρια τα δύο της παιδιά και στον ώμο της είχε κρεμάσει τα όπλα της. Την πλησίασε ο παπα-Βαρζακάκος.

"Πάρτα παιδιά μου, παπα-Γιώργη", του είπε, μη αφήνοντας τον να μιλήσει, που ήταν έτοιμος. "Στείλτα με τα άλλα παιδιά. Εγώ πρέπει να πολεμήσω, για να σκοτώσω όσους μπορώ περισσότερους Αραπάδες. Έτσι μόνο θα 'γδικιωθώ τον άντρα μου, που σκοτώθηκε στον Αλμυρό".

"Και τα όπλα που τα βρήκες;" Ρώτησε ο παπα-Βαρζακάκος. "Είναι τα όπλα του άντρα σου;"

"Όχι, παπά μου", επενέβηκε ο αρχηγός Γιάννης Σκυφάκος. "Σκότωσε έναν Αράπη και τα πήρε. Τη βρήκαμε στο δρόμο να 'ρχεται για τον Πολυάραβο. Και την πήραμε μαζί μας".

Ο παπα-Βαρζακάκος πήρε τα παιδιά της, ευλόγησε τα όπλα της και πηγαίνοντας να τακτοποιήσει τα μικρά μαζί με τα άλλα παιδιά του χωριού διαλογιζόταν όσα του διηγήθηκε με συντομία ο καπετάνιος Σκυφάκος και τα έγραψαν αργότερα οι Ιστορικοί της Επανάστασης του 1821:
"Ταύτην φεύγουσαν μετά των δύο μικρών τέκνων της, τα οποία έφερνε εις την αγκαλιάν της, προς τον Πολυάραβον και μη δυναμένη, ένεκα του βάρους αυτών να βαδίση δρομαίως, είς τίνα ανωφέρειαν την κατέφθασεν Αιγύπτιος στρατιώτης, όστις συνέλαβεν αυτήν από της ζώνης της και την έσυρε προς το μέρος του, διότι η ζώνη της ελύθη και εκρέματο το εν εκ των άκρων της, ο Αιγύπτιος συνέλαβε το άκρον τούτο και δι' αυτού έσυρε την Ελένην. Τότε η Ελένη, αφήσασα τα τέκνα της κατά γης, συνέλαβε το άλλο άκρον της ζώνης, εις το οποίον είχε δέσει και ένα κόμπον εγκλείοντα τας οικονομίας της και προσεπάθει να αποσπάσει την ζώνην από τον Αιγύπτιον. Τότε διεξήχθη μεταξύ των αγών διελκυστίνδος, καθ' ον προσεπάθει έκαστος να πάρει προς το μέρος του τον άλλον. Οτε δε ο άγων ήτο εις την έντασίν του και η ζώνη ευρίσκετο λίαν τεταμένη, αφήκεν αποτόμως το κρατούμενον παρ' αυτής άκρον η Ελένη και ο Αιγύπτιος ανετράπη εις την κατωφέρειαν. Αμέσως δε επετέθη κατ' αυτού, ευρισκομένου υπτίου, η ηρωίς Ελένη και αποσπάσασα την ξιφολόγχην του την εβύθισεν εις το στήθος του και ούτω απηλλάγη του διώκτου της και διέσωσε και την οικονομίαν της".
(Γ. Γιαννακάκος-Ραζέλος. "Οι Αγώνες της Μάνης δια την ελευθερίαν" ΣΕΛ. 126).

***

Ένα περιστατικό από το εκπληκτικής περιγραφικότητας κείμενο του Γιάννη Ρουμελιώτη, για την μάχη του Πολυαράβου (26-28/8/1826). Συστήνεται να το διαβάσετε ολόκληρο.

27.8.07

Τετάρτη 29 Αυγούστου, 7 μμ, φοράμε μαύρα

25.8.07

Πόνος και Οργή!


Δάση και σπίτια, άνθρωποι και ζώα καίγονται. Η Ελλάδα ολόκληρη στις φλόγες. Ας είναι αυτές οι τόσο καταστροφικές φωτιές επιτέλους καθαρτήριες!

ΜΑΥΡΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΟΛΟΥΣ!!! Αρνηθείτε να τους ψηφίσετε! Αφήστε τις κάλπες κενές! Και όπου τους δείτε, φτύστε τους! ΟΛΟΥΣ!

24.8.07

Hanna Reitsch: Η μέγιστη πιλότος

Γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1912 και πέθανε, σαν σήμερα, στις 24 Αυγούστου 1979 από καρδιακή προσβολή. Θεωρείται από πολλούς ως η καλύτερη πιλότος, ανεξαρτήτως φύλου, στην ιστορία. Πολλά από τα δικά της ρεκόρ παραμένουν ακατάρριπτα. Έκανε την πρώτη δοκιμαστική πτήση του πρώτου ελικοπτέρου που κατασκευάστηκε. Μπορούσε να πετάξει ο,τιδήποτε κατασκευαζόταν για να πετάξει και εντόπιζε αμέσως τα προβληματικά σημεία. Η μία απ' τις δύο γυναίκες που τιμήθηκαν με τον Σιδηρούν Σταυρό Α' Τάξεως. Ήταν η τελευταία (και η μόνη που μπορούσε να το κάνει) που πέταξε στο Βερολίνο, όταν είχε σχεδόν καταληφθεί. Ζήτησε να μοιραστεί την τύχη του Φύρερ της, αλλά εκείνος της το αρνήθηκε.

Δεν καταδίκασε ποτέ τον Εθνικοσοσιαλισμό ή τον Χίτλερ και μέχρι τον θάνατό της φορούσε υπερήφανα τα παράσημά της. Κλείνοντας την τελευταία της συνέντευξη στον αμερικάνο δημοσιογράφο Ron Laytner, λίγους μήνες πριν πεθάνει, δήλωσε:
"Και τί έχουμε τώρα στην Γερμανία; Μία χώρα τραπεζιτών και αυτοβιομηχάνων. Ακόμη και ο μεγάλος στρατός μας έγινε μαλθακός. Οι στρατιώτες αφήνουν γένεια και αμφισβητούν τις εντολές. Δεν ντρέπομαι να λέω ότι πίστεψα στον Εθνικοσοσιαλισμό. Ακόμη φορώ τον Σιδηρούν Σταυρό με τα διαμάντια που μου έδωσε ο Χίτλερ. Αλλά σήμερα σε ολόκληρη την Γερμανία δεν μπορείς να βρεις έναν άνθρωπο που να πει ότι ψήφισε τον Χίτλερ για την κυβέρνηση. Πολλοί Γερμανοί νιώθουν ένοχοι για τον πόλεμο. Αλλά δεν εξηγούν την πραγματική ενοχή που μοιραζόμαστε - ότι ηττηθήκαμε."


Τηλεοπτικό αφιέρωμα και συνέντευξή της το 1976:
Μέρος 1ο
Μέρος 2ο
Μέρος 3ο

20.8.07

Παρατηρήστε όσα χάνονται

17.8.07

Rudolf Hess - Μάρτυρας Ειρήνης

Έγραψε για το ταξίδι του στην Αγγλία τον Μάιο του 1941, που σήμανε την έναρξη της φυλάκισής του:
"Η απόφασίς μου να εκτελέσω αυτήν την αποστολή ήταν η σκληρότερη που έλαβα ποτέ στη ζωή μου. Έγινε όμως ευκολώτερη, όταν φαντάστηκα τις ατελείωτες σειρές των φερέτρων, τόσο στην Γερμανία όσο και στη Αγγλία, με τις μητέρες να ακολουθούν με φοβερό σπαραγμό. Είναι αλήθεια πως δεν επέτυχα τίποτε. Δεν μπόρεσα να σταματήσω την τρέλλα του πολέμου αυτού, ούτε να αποτρέψω την καταστροφή της ηπείρου μας, που είχα προβλέψει. Δεν μπόρεσα να σώσω τους ανθρώπους μας, αλλά αισθάνομαι ευτυχής για το γεγονός ότι τουλάχιστον προσεπάθησα."

Φυλακισμένος επί 46 συνολικά χρόνια, αυτός ο πιστός ιδεολόγος, ο μάρτυρας της Ειρήνης, παρέμεινε ο τελευταίος και μοναδικός κρατούμενος σε ολόκληρες τις φυλακές Σπαντάου του Βερολίνου, μέχρι τον βίαιο στραγγαλισμό του στις 17 Αυγούστου το 1987. Αμέσως μετά οι φυλακές γκρεμίστηκαν, για να μην γίνουν τόπος προσκυνήματος. Το 2005 έγινε η τελευταία νόμιμη πορεία τιμής της μνήμης του στο Wunsiedel, όπου και ο τάφος του. Συγκεντρώθηκαν περισσότεροι από οκτώ χιλιάδες συναγωνιστές από ολόκληρη την Ευρώπη. Έκτοτε απαγορεύτηκε. Η απαγόρευση δεν στάθηκε ικανή ωστόσο ούτε να ματαιώσει τις εκδηλώσεις, ούτε να κάμψει την πίστη.

15.8.07

Αύγουστος: Μήνας Πένθους και Δόξας


Ηρωικές μορφές της Φυλής μας πέταξαν για τα Ηλύσια Πεδία μήνα Αύγουστο. Η Δόξα τους έκανε και η Μνήμη τους κρατά Αθανάτους.

14.8.07

11 χρόνια απ' τον τελευταίο ήρωα...

12.8.07

Επιζήμια ή υγιής μονάδα;

Τα "εφιαλτικά σενάρια", που μέχρι χτες ήταν δημοφιλή θέματα συζήτησης, δεν είναι πια ούτε "σενάρια" ούτε "εφιαλτικά" (=ονειρικά). Είναι η πραγματικότητα που ήδη ζούμε. Δηλαδή τί άλλο πρέπει να συμβεί για να το καταλάβουμε;
-Μην πίνεις νερό από το δίκτυο. Δεν είναι πόσιμο.
-Μην λιάζεσαι. Είναι καρκινογόνο, στην χειρότερη περίπτωση, και παθαίνεις έγκαυμα στα δέκα λεπτά, στην καλύτερη περίπτωση.
-Δελτίο ρύπων = Μην αναπνέεις.

Και τί 'ναι όλα αυτά; Η λύση;

Για να σοβαρευτούμε... Οι λύσεις είναι απλές και καθημερινές συνήθειες. Όπως η αντικατάσταση του αυτοκινήτου με άλλα μέσα μεταφοράς, του κλιματιστικού με ανεμιστήρα κ.λ.π. Τέτοια μικρά κι εύκολα "κόλπα" μπορεί κανείς να βρει παντού. Και τώρα πια σε καθημερινή βάση τα βρίσκει μπροστά του χωρίς καν να ψάξει.

Κι αυτό διότι δεν υπάρχει γυρισμός. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. Γιατί να πιστεύουμε ότι μπορείς να διαλύεις τον πλανήτη και αυτός για πάντα να αντέχει; Κάθε άτομο είναι μία επιζήμια ή μία υγιής μονάδα για το οικοσύστημα. Διαλέγεις πού θα σταθείς.


Telesilla

11.8.07

11 χρόνια μετά...


Πάνε κιόλας έντεκα χρόνια που γεννήθηκε η Αναστασία των Ελλήνων και λίγους μήνες αργότερα, η Χάρις Αλεξίου τραγούδησε το τραγούδι για το χελιδονάκι του Παραλιμνιού, που έκανε τα μάτια εκατομμυρίων Ελλήνων να δακρύσουν και τις καρδιές τους να σκιρτήσουν... Το χελιδονάκι των Ελλήνων, η κόρη του Τάσου Ισαάκ που πήρε το όνομα του δολοφονημένου πατέρα της μεγαλώνει έχοντας στη ζωή της τις αρχές και τα ιδανικά ενός λαού, που γαλούχησαν και τον ήρωα πατέρα της και τον έφεραν στην πρώτη γραμμή της αντικατοχικής διαδήλωσης να πεθαίνει στο οδόφραγμα της Δερύνειας, στις 11 Αυγούστου 1996. Ξέρει η Αναστασία, πόσες χιλιάδες κόσμος ήταν στην κηδεία του πατέρα της και πόσα εκατομμύρια Ελλήνων, δάκρυσαν γι' αυτήν και της χάρισαν ένα κομμάτι της καρδιάς της. "Αναστασία των Ελλήνων", την είπαμε από τότε και έτσι είναι και σήμερα, λέγει ακόμη ο παππούς της, ο πατέρας του Τάσου. "Με πληγώνει που δεν επλήρωσαν. Το ότι επεράσαν έντεκα χρόνια και κανένας από τους φονιάδες του γιου μου δεν δικάστηκε και δεν πλήρωσε για τούτο το έγκλημα είναι κάτι που με πληγώνει. Πού είναι η Δικαιοσύνη και το Διεθνές Δίκαιο που επικαλούνται οι ισχυροί της γης;"


Aπό άρθρο του Φιλελεύθερου

10.8.07

Οι Νύμφες


Ήταν γυναικείες μορφές θεϊκής καταγωγής, νεαρές στην ηλικία, που ζούσαν μέσα στην άγρια φύση, τριγύριζαν στα βουνά, συνοδεύοντας την Άρτεμη και παίζοντας μαζί της. Όλες τους πανέμορφες, η Άρτεμη όμως ξεχώριζε με τη θωριά της ανάμεσά τους. Τραγουδούσαν και χόρευαν μαζί με τον Πάνα στα λιβάδια και στις πλαγιές, συνήθως κοντά στις πηγές. Υμνούσαν με τις γλυκιές φωνές τους τους Ολύμπιους θεούς και ιδιαίτερα τον πατέρα του Πάνα, τον Ερμή. Μαζί τους χόρευε και η Αφροδίτη, μαζί με τις Χάριτες, όπως λέει ο Όμηρος, στο βουνό Ίδα, στην Τροία. Άλλοτε το χορό τους τον οδηγεί ο ίδιος ο θεός Απόλλωνας. Οι Νύμφες θεωρούνταν γενικά κάτι μεταξύ θεών και θνητών, όχι καθαυτό θεές. Δεν ήταν αθάνατες, ζούσαν όμως πάρα πολύ και τρέφονταν με αμβροσία.

Συγγένευαν με μεγάλους θεούς, ενώ ο Ερμής θεωρούνταν γιος Νύμφης, της Μαίας. Γενικά, επικρατούσε η αντίληψη πως ήταν κόρες του Δία. Άλλοι, πάλι, τις θεωρούσαν κόρες ποταμών: είτε του μεγαλύτερου ποταμού που υπήρχε, του Ωκεανού, είτε του Αχελώου, είτε κόρες των τοπικών ποταμών ενός τόπου. Έτσι, κάθε περιοχή είχε τα ποτάμια της και καθένα απ' αυτά είχε γεννήσει τις Νύμφες της περιοχής αυτής, λ.χ. ο ποταμός Πηνειός ήταν ο πατέρας των Νυμφών της Θεσσαλίας και ο ποταμός Ξάνθος ήταν ο γεννήτορας των Νυμφών της Τροίας. Πολύ συχνά εκείνες έδιναν τα ονόματά τους στις κοντινές πόλεις, όπως έγινε με τη Νύμφη Σπάρτη, που ήταν κόρη του ποταμού Ευρώτα. Υπήρχαν όμως και κάποιες Νύμφες, οι οποίες λέγονταν Μελίες και είχαν γεννηθεί από τις σταγόνες του αίματος του Ουρανού, που έπεσαν στη Γη, όταν ο Κρόνος, ο γιος του, του έκοψε τα γεννητικά του όργανα.

Ήταν κατεξοχήν πνεύματα του γλυκού νερού και βρίσκονταν στα ποτάμια, στις πηγές και μέσα στα βουνά από τα οποία πήγαζαν ποτάμια. Συνόδευαν πάντα το νερό, τονίζοντας έτσι τη μεγάλη του σημασία για την ύπαρξη ζωής. Χωρίς αυτό ούτε βλάστηση, ούτε γονιμότητα υπάρχει. Μέσω λοιπόν της ζωογόνας δύναμης του νερού οι Νύμφες εξαπλώθηκαν στα βουνά και στα δάση και συνδέθηκαν με τη βλάστηση. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο θεωρούνται κόρες του Ωκεανού ή ποταμών. Έτσι οι Νύμφες κατέληξαν να είναι τριών ειδών: 1) Ναϊάδες, δηλαδή Νύμφες των ποταμών, των πηγών και των κρηνών και είναι οι πιο γνωστές, 2) Ορεστιάδες, που κατοικούσαν στα βουνά όπου υπάρχουν πηγές και 3) Δρυάδες ή Αμαδρυάδες, δηλαδή Νύμφες των μοναχικών δέντρων και των λιβαδιών και ταυτίζονταν με τις Μελίες. Οι Ναϊάδες κατοικούσαν μέσα σε σπηλιές, που βρίσκονταν κοντά σε νερό ή μέσα σ' αυτό, κάτω από την επιφάνεια των ποταμών. Μέσα στις σπηλιές τους απολάμβαναν τις χαρές του έρωτα με τον Ερμή ή τους Σιληνούς. Ζούσαν όσο και οι πηγές, κοντά στις οποίες κατοικούσαν: όταν στέρευαν εκείνες, οι Ναϊάδες έσβηναν. Το ίδιο συνέβαινε με τις Αμαδρυάδες -που το όνομά τους σημαίνει "δέντρο και γυναίκα ταυτόχρονα"- τα πεύκα, τα έλατα και οι δρυς άρχιζαν να μεγαλώνουν με το που άρχιζε η ζωή μιας Νύμφης. Ήταν δέντρα δυνατά και ζούσαν για πολλά χρόνια, ενώ οι θνητοί απαγορευόταν να τα αγγίξουν με τσεκούρι.

Ο λόγος ήταν ότι θεωρούνταν δέντρα ιερά και τα ιερά άλση που σχημάτιζαν ήταν χώροι αφιερωμένοι στους θεούς. Όταν ερχόταν η ώρα της Νύμφης να πεθάνει, μαραινόταν πρώτα το δέντρο της μέσα στη γη. Κάποτε μια Νύμφη, εκεί που χόρευε με τις όμοιές της, χλόμιασε παρατηρώντας τη βελανιδιά της να κουνιέται πέρα δώθε. Άφησε το χορό γεμάτη ανησυχία• πολύ γρήγορα χάλασε η φλούδα, έπεσαν τα κλαδιά και ταυτόχρονα η ψυχή της Νύμφης πέταξε, αποχαιρετώντας το φως του Ήλιου. Οι Νύμφες, όταν βρέχει, χαίρονται, γιατί τρέφονται τα δέντρα, ή κλαίνε, όταν οι βελανιδιές χάνουν τα φύλλα τους.

Για τις Ναϊάδες, ιδιαίτερα, υπάρχουν πολλοί μύθοι, που αφορούν τις ερωτικές τους περιπέτειες. Έλεγαν ότι κάποτε ο Ύλας, σύντροφος του Ηρακλή, πλησίασε σε μια πηγή, για να γεμίσει την υδρία του. Εκεί συνήθιζαν να μαζεύονται οι Νύμφες και να τραγουδούν ύμνους στην Άρτεμη ολονυχτίς. Ο Ύλας είχε φτάσει ακριβώς την ώρα που οι Νύμφες άρχισαν να συγκεντρώνονται και μια απ' αυτές, η Εφυδάτια, που κατοικούσε μέσα στην πηγή, σήκωσε το κεφάλι της και τον αντίκρισε. Θαμπώθηκε από τη θεϊκή του ομορφιά και τον ερωτεύτηκε. Εκείνος, σκυμμένος είχε βουτήξει την υδρία του μέσα στο νερό, χωρίς να υποπτεύεται πως κάποιος τον παρακολουθεί με προσοχή. Η Νύμφη θέλησε ν' αρπάξει την ευκαιρία και να τον φιλήσει• τον αγκάλιασε από το λαιμό και τον τράβηξε μαζί της στο βυθό. Οι σύντροφοί του έψαξαν να τον βρουν, μα δεν μπορούσαν με κανένα τρόπο να εξηγήσουν την εξαφάνισή του. Πολύ γνωστές επίσης ήταν οι ιστορίες των ερώτων των Νυμφών με βοσκούς, που συνήθως έβοσκαν τα πρόβατά τους στις όχθες των ποταμών. Έπειτα οι Νύμφες έφερναν στον κόσμο γιους θνητούς, αλλά σοφούς και γενναίους.


Εξίσου ονομαστές ήταν οι ιστορίες για τους έρωτες του Απόλλωνα με Νύμφες και ιδιαίτερα η ιστορία της Δάφνης. Ο θεός την πολιορκούσε με μεγάλη επιμονή, χωρίς επιτυχία. Μόλις του δόθηκε η κατάλληλη ευκαιρία, άρχισε να την κυνηγάει. Τη στιγμή που ήταν έτοιμος να την αρπάξει, η Δάφνη παρακάλεσε απεγνωσμένα τη μάνα της, τη Γαία, να τη βοηθήσει. Τότε, πραγματικά, άνοιξε η γη και κατάπιε τη Δάφνη, ενώ στη θέση της φύτρωσε ένα φυτό που πήρε το όνομά της.

Μια άλλη Νύμφη, η Ωκυρρόη, κόρη ενός ποταμού της Σάμου, επιχείρησε να φύγει με μια βάρκα από το νησί, για να γλιτώσει από τα χέρια του θεού. Μάταια όμως προσπαθούσε, γιατί ο Απόλλωνας μεταμόρφωσε το βαρκάρη που τη μετέφερε σε ψάρι και τη βάρκα της σε βράχο.

Σύμφωνα με την παράδοση, οι Νύμφες ήταν γνωστές τροφοί πολλών και σημαντικών θεών ή ηρώων• ήταν δηλαδή εκείνες που αναλάμβαναν την ανατροφή τους, όταν βρίσκονταν σε πολύ μικρή ηλικία. Τους θήλαζαν και αποτελούσαν τις αντικαταστάτριες των μανάδων τους. Πρώτα πρώτα, ο ίδιος ο Δίας ανατράφηκε απ' αυτές στην Κρήτη. Ακολουθούν η Ήρα, η Περσεφόνη, ο Ερμής, ο Πάνας και ο Διόνυσος. Από τότε οι Νύμφες αποτελούν μέλη του Διονυσιακού θιάσου, μαζί με τους Σατύρους. Ακόμη, η θεά Αφροδίτη είχε εμπιστευθεί τον Αινεία, το γιο της, στις Νύμφες του τρωικού βουνού Ίδη. Στις Ναϊάδες απέδιδαν διάφορες ιδιότητες: έλεγαν πως μπορούσαν να κάνουν τα νερά μιας πηγής ιαματικά, γι' αυτό και συχνά πρόσφεραν οι θνητοί θυσίες προς τιμή τους. Οι πιο ονομαστές περιπτώσεις Ναϊάδων με παρόμοιες ικανότητες βρίσκονταν στην Πελοπόννησο και τη Σικελία• εκεί, στις θερμές πηγές της Ιμέρας, έλεγαν ότι πήγαινε ο Ηρακλής για ν' ανανεωθεί η δύναμή του.


Πίστευαν ακόμη πως οι Ναϊάδες είχαν ιατρικές θεραπευτικές ικανότητες, κυρίως λόγω της σχέσης τους με τον Απόλλωνα, καθώς και το χάρισμα να προφητεύουν τα μελλούμενα. Για την ακρίβεια, επικρατούσε η αντίληψη πως ήξεραν να ερμηνεύουν τη θέληση της ανώτερης θεότητας• η Ερατώ τις επιθυμίες του Πάνα ή η Δάφνη αυτές της Γαίας. Στο σπήλαιο Σφραγίδιο του βουνού Κιθαιρώνας υπήρχε μαντείο των Νυμφών, ενώ πολλοί θνητοί, προικισμένοι με μαντικές ικανότητες, έλεγαν πως τις ικανότητές τους τις είχαν λάβει από κείνες. Επίσης, θεωρούνταν μητέρες πολλών σοφών θνητών, μάντεων και γιατρών, όπως η Χαρικλώ του Τειρεσίας, η Φιλύρα του Χείρωνα και η Κορωνίδα, μάνα του Ασκληπιού.Οι Νύμφες λατρεύονταν σε πολλά μέρη σ' όλη την Ελλάδα, δεν υπήρχαν όμως ναοί αφιερωμένοι σ' αυτές. Οι θυσίες προς τιμή τους γίνονταν κοντά σε πηγές ή μέσα σε σπηλιές. Ο Οδυσσέας και οι κάτοικοι της Ιθάκης τις τιμούσαν με εκατόμβη, δηλαδή θυσία εκατό βοδιών. Συχνή ήταν και η ύπαρξη των βωμών τους μέσα σε ιερά άλλων θεών.Όμως οι Νύμφες δεν είχαν δράση πάντοτε ευεργετική για τους θνητούς κι υπήρχαν φορές που προκαλούσαν μεγάλο κακό. Αν, για παράδειγμα, τύχαινε να δει κανείς μια Νύμφη την ώρα που έκανε το λουτρό της μέσα στην πηγή, έχανε τα λογικά του. Ήταν, όμως, και γενικότερα ικανές να προκαλέσουν σύγχυση του νου στους θνητούς και να τους κάνουν τρελούς. Οι άνθρωποι που καταλαμβάνονταν από έκσταση κι ενθουσιασμό, έφευγαν από τα σπίτια τους και πήγαιναν στα βουνά, όπου κρύβονταν μέσα σε σπηλιές.

Οι Νύμφες έχουν επιζήσει στη λαϊκή μας παράδοση μέχρι σήμερα• είναι οι γνωστές μας νεράιδες, που ζουν στα βουνά, στις νεραϊδοσπηλιές και τις νεραϊδόβρυσες. Θεωρείται πάντοτε επικίνδυνο να τις συναντήσει κανείς, αφού υπάρχουν ακόμη οι μύθοι για τους "νεραϊδοπαρμένους", όπως ήταν ο Ύλας στην αρχαιότητα. Μόνο οι σαββατογεννημένοι και "αλαφροΐσκιωτοι" μπορούν να τις αντιλαμβάνονται και να τις βλέπουν να χορεύουν.Τελειώνοντας, αξίζει να τονίσουμε για μια φορά ακόμη το ότι οι Νύμφες λατρεύονταν ως στοιχεία των πηγών και των ποταμών, δηλαδή γενικότερα του νερού. Η σημασία του νερού ως δύναμη ζωής και γονιμότητας είναι μεγάλη και ζωτική σε μια μεσογειακή χώρα, όπως είναι η Ελλάδα. Το νερό είναι πηγή ζωής και βοηθά την ανάπτυξη και αναζωογονεί κάθε ζωντανό οργανισμό. Γι' αυτό και η αντίληψη για τις Νύμφες διευρύνθηκε ακόμη περισσότερο: έφτασαν να τις θεωρούν πνεύματα της βλάστησης, θέλοντας έτσι να συμβολίσουν γενικότερα την οργιαστική δύναμη της φύσης. Κι όπως το νερό τρέφει τα πάντα, έτσι και οι Νύμφες θεωρούνταν τροφοί των φυτών, των ζώων και των ανθρώπων.



Ελληνική Μυθολογία

9.8.07

Aτενίζοντας το μέλλον...

6.8.07

Μόσχω Τζαβέλα (1760-1803)

"Κατά την πρώτη εκστρατεία κατά του Σουλίου, τον Ιούνιο του 1792, ο Αλή Πασάς ήταν βέβαιος ότι θα καθυποτάξη τους Σουλιώτες καταλαμβάνων αυτούς ανυπόπτους και απαρασκεύους. Διότι, προσποιηθείς ότι εκστρατεύει κατά του Αργυροκάστρου, εζήτησεν την συνδρομή των Σουλιωτών, οίτινες παρεπλανήθησαν μεν εκ των λόγων του, αλλά δε τω απέστειλαν ειμή 70 επιλέκτους υπό τον Λάμπρον Τζαβέλαν. Τούτους αφοπλίσας και φυλακίσας ο άπιστος Αλής, εστράφη κατά του Σουλίου, μετά δυνάμεως δωδεκάκισχιλίων περίπου πεζών και ιππέων. (Στην εκστρατεία συμμετείχε ο γιός του Μουχτάρ πασάς, ο Αλβανός οπλάρχηγός του στρατού του Σιλιχτάρ Πόττας και ο Αλβανός Μιστομπόνος).

Αλλ' εις των Σουλιωτών κατορθώσας να διαφύγη, εμήνυσε το πράγμα στους συμπολίτας του, οίτινες υπό την οδηγίαν του Γεώργη Μπότσαρη (του πατρός του Μάρκου) ωργάνωσαν κρατεράν άμυναν. Ο στρατός του Αλή συνετρίβη εις τας κλεισωρίας του Σουλίου την 20ην Ιουλίου 1792, ο δε Αλής διεσώθη φυγών εις Ιωάννινα. Εις την νίκην συνετέλεσαν μεγάλως αι Σουλιώτισσαι, διότι τετρακόσιαι περίπου υπό την αρχηγίαν της Μόσκως Τζαβέλαινας (της γυναικός του Λάμπρου) οπλισθείσαι μετέχον της μάχης.

Εκ του αδιαλείπτου πυρός επί τετράωρον τα όπλα των εκ κλεισωρίας ενεδρευόντων Σουλιωτών κατέστησαν άχρηστα και προς ώραν έπαυσαν οι τουφεκισμοί, έπαυσαν δε δια τον αυτόν λόγον πυροβολούντες και οι Αλβανοί. Αλλ' αι γυναίκες των Σουλιωτών, αι καταφυγούσαι εις την Κιάφαν, ιδούσαι μεν εκ των βράχων προχωρούντας τους εχθρούς, μετ' ου πολύ δε μη ακούουσαι τον κρότον της μάχης υπέλαβον ότι κατετροπώθησαν οι άνδρες τους. Τότε η σύζυγος του Λάμπρου Τζαβέλα, Μόσκω, παρώρμησε τας άλλας γυναίκας να λάβουν όπλα και να τρέξουν κατά των Αλβανών, όπως συναποθάνουν μετά των ανδρών, αφήνουσαι τας γραίας και τα παιδιά ν' αποθάνουν κρημνιζόμενα εκ των βράχων, όταν καταλάβουν την Κιάφαν οι εχθροί.

Φθάσασαι εις τον τόπον της μάχης είδον ότι οι Σουλιώται δεν είχον νικηθή, και μετά μείζονος θάρρους επετέθησαν κατά των Αλβανών πυροβολούσαι και κυλίουσαι ογκώδεις λίθους. Εκ της απροόπτου επιθέσεως των γυναικών πτοηθέντες οι Αλβανοί ετράπησαν εις φυγήν, οι δε Σουλιώται ορμήσαντες ξιφήρεις κατέκοπτον αυτούς.
Μετά την ήτταν ο Αλής ηναγκάσθη να συνθηκολογήση προς τους Σουλιώτας".

Τρία μπαϊράκια φαίνονται 'πο κάτω από το Σούλι
Το να 'ναι του Μουχτάρ πασά, τάλλο του Σελιχτάρη
το τρίτο το καλύτερο είναι του Μιτσομπόνου.
Μια παπαδιά τ'αγνάντεψεν από ψηλή ραχούλα:
"Πού 'στε του Λάμπρου τα παιδιά πού 'στε νοι Μποτσαραίοι;"
"Αρβανιτιά μάς πλάκωσε, θέλει να μας σκλαβώσει.
"Ας έρτουν οι παλιότουρκοι, τίποτα δεν μας κάνουν.
Ας έρτουν πόλεμο να ιδούν και Σουλιωτών ντουφέκι,
τ'άρματα των Σουλιώτισσων, της ξακουσμένης Χάιδως*".
Κι' ο Κουτσωνίκας φώναξεν από το μετερίζι:
"Παιδιά, σταθήτε στέρεα, σταθήτε αντρειωμένα
γιατ' έρχεται ο Μουχτάρ πασάς με δώδεκα χιλιάδες".

Ο πόλεμος αρχίνησε κι ανάψαν τα τουφέκια.
Τον Ζέρβα και τον Μπότσαρη εφώναξε ο Τζαβέλας:
"Παιδιά μ', ήρθ' ώρα του σπαθιού κι ας πάψη το τουφέκι".
Κι όλοι έπιασαν και σπάσανε τις θήκαις τω σπαθιώ τους,
τους Τούρκους βάνουνε μπροστά, τους βάνουν σαν κριάρια.
Άλλοι έφευγαν και άλλοι έλεγαν "Πασά μου, αναθεμά σε
μέγα κακό μας έφερες τούτο το καλοκαίρι,
εχάλασες τόση Τουρκιά, σπαίδες κι' Αρβανίταις.
Δεν είν' εδώ το Χόρμοβο, δεν είν' η Λαμποβίτσα,
εδώ είν' το Σούλι το κακό, εδώ είν' το Κακοσούλι,
που πολεμούν μικρά παιδιά, γυναίκες σαν τους άνδρες,
που πολεμάει η Τζαβέλαινα σαν άξιο παληκάρι."


*Χάιδω Γιαννάκη Σέχου:
"η Σουλιωτοπούλα ήτις παρηκολούθει τους πολεμιστάς εις την μάχην κομίζουσα εις αυτούς νερόν και δια λόγων παραθαρύνουσα αυτούς εις τον αγώνα". Το όνομά της είχε πρωτακουστεί στον πόλεμο του 1792, όπου ο ηρωισμός της, μας πληροφορούν ξένοι διπλωμάτες την εποχή εκείνη στην κατεχόμενη Ελλάδα, προκαλούσε το σεβασμό και το θαυμασμό των συμπατριωτών της. Πρώτη έτρεχε στη μάχη, συχνά δίπλα στους άντρες, συχνότερα μπροστά απ’ αυτούς. Η ηρωίδα αυτή άγγιξε το απόγειο της δόξας της στη δραματική τριετία 1800-1803, οπότε «καμιά γυναίκα δεν αναδείχθηκε όσο η Χάιδω», βεβαιώνει ο Γερμανός Μπαρτόλντι.


Πηγή: το βιβλίο ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ του Ν.Γ. Πολίτη

Υπατία



Η Μόσχω ήταν σύζυγος και μητέρα δύο από τους περιφημότερους Τζαβελαίους, του Λάμπρου και του Φώτου (στο σπαθί του οποίου ορκίζονταν οι Σουλιώτες επί δεκαετίες) και σε τίποτα δεν υστερούσε από τον άντρα της και το γιο της στους μακροχρόνιους πολέμους με τον Αλή πασά. Γεννήθηκε το 1760 και αγωνίστηκε το 1792 εναντίον του Αλή Πασά ως αρχηγός 400 Σουλιωτισσών. Χάρη στη Μόσχω οι Σουλιώτες κέρδισαν την περίφημη μάχη της Κιάφας, συντρίβοντας κι εξοντώνοντας (αυτοί, μια χούφτα άνθρωποι) τον πανίσχυρο στρατό του Αλή. Η επιχείρηση αυτή κόστισε στο στρατό του Αλή 2.000 περίπου νεκρούς (μερικοί τους υπολόγιζαν σε 3.000) και 207 αιχμαλώτους, ενώ οι Σουλιώτες είχαν 74 νεκρούς κι 97 τραυματίες. Ανάμεσα στους νεκρούς ο Κίτσος Τζαβέλλας, ανάμεσα στους τραυματίες ο Λάμπρος Τζαβέλλας. Από τις γυναίκες μόνο δύο τραυματίστηκαν. Η Μόσχω μετά την καταστροφή του Σουλίου ακολούθησε το δρόμο προς την Πάργα και από κει στα Επτάνησα. Άνθρωποι που τη συνάντησαν στη Κέρκυρα, μετά την καταστροφή του Σουλίου, την περιγράφουν σα γυναίκα μάλλον μικρόσωμη, με όμορφο πρόσωπο, με μάτια σπιθάτα και με μια φωνή που μπορούσε να την υψώσει, όταν ήθελε, με ένταση βροντής. Πέθανε το 1803.
Η βιογραφία της από την Λιλίκα Νάκου, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Καστανιώτη". Ο ηρωισμός της έχει απαθανατιστεί στα δημοτικά μας τραγούδια.

...Το Σούλι θα χαρατσωθεί, χαράτσι θα πληρώσει...
Τζαβέλλαινα σαν τ' άκουσε, πολύ της κακοφάνη.
Παίρνει και ζώνει τ' άρματα, κρεμάει το σπαθί της...

Η κυρα-Μόσκω φώναξε 'πο πάνω από την Κιάφα:
"Πού 'σθε παιδιά σουλιώτικα και σεις οι Τζαβελλάτες...
Μαζί μου τρέξτε, και άντρες και γυναίκες,
τους Τούρκους κατακόψετε, σπόρο να μην αφήστε,
να μείνουν χήρες κι ορφανά γυναίκες και παιδιά τους,
να λένε πως τους σκότωσαν Σουλιώτισσες γυναίκες".
Η Μόσκω τότες όρμησε με το σπαθί στο χέρι.
"Τώρα να ιδείτε πόλεμο, γυναίκικα τουφέκια".
Σαν τους λαγούς εφεύγανε και πίσω δεν κοιτάζουν
πετάξαν τα τουφέκια τους μόνο για να γλιτώσουν.



Τα ερείπια του κάστρου της Κιάφας στα βουνά του Σουλίου

5.8.07

Saga: Tomorrow Belongs To Me

Ένα ιστορικό τραγούδι, διασκευασμένο από την Saga.

4.8.07

Γυναίκες στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου









Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP