30.7.07

Διακοπές


Για λίγες μέρες χαλαρώστε, διαλογιστείτε, ανασυγκροτηθείτε. Επαναφορτίστε τις μπαταρίες σας. Οι ρυθμοί της καθημερινότητας γίνονται όλο και πιο απαιτητικοί, όλο και πιο εξαντλητικοί για όλους. Ο δικός μας πολιτικός αγώνας χρειάζεται τα περισσότερα αποθέματα δύναμης και επιμονής, πολυμέτωπος και βαλλόμενος από παντού. Είναι ο δρόμος που αδυνατούν ν' ακολουθήσουν οι πολλοί και τον ακολουθούν πάντα οι λίγοι για χάρη των υπολοίπων. Αναλάβετε δυνάμεις στις διακοπές σας. Αυτός ο χειμώνας θα είναι ...βαρύς.

29.7.07

4 Aυγούστου στην Γερμανία


27.7.07

Prussian Blue: I'll bleed for you

Αφιερωμένο στους λευκούς λαούς

25.7.07

LadyHawke - Το γεράκι και ο λύκος

Μια αγαπημένη ταινία φαντασίας, με πολλούς συμβολισμούς. Μια μυθική μεσαιωνική περιπέτεια με στοιχεία από το φανταστικό κινηματογράφο, που περιέχει όλα τα γοητευτικά στοιχεία κλασικών επικών ταινιών. Η πλοκή στηρίζεται σ’ ένα θρύλο του 13ου αιώνα και περιστρέφεται γύρω από τις δοκιμασίες δύο εραστών, που τους βαραίνει μια τρομερή κατάρα. Ο επίσκοπος της Ακουίλα, εξαιτίας μιας παθολογικής ζήλιας, χρησιμοποιεί τη μαύρη μαγεία για να κρατήσει την Ιζαμπό ντ’ Ανζού μακριά από τον αγαπημένο της, τον ιππότη Ετιέν Ναβάρ. Την ημέρα ο Ναβάρ είναι άνθρωπος και η Ιζαμπό γεράκι, ενώ τη νύχτα, όταν η Ιζαμπό ανακτά την ανθρώπινη υπόστασή της, ο Ναβάρ γίνεται λύκος. Μόνο την αυγή μπορούν να δουν ο ένας τον άλλον στις ανθρώπινες μορφές τους, για μια στιγμή. Μεγάλο μέρος της αφήγησης επικεντρώνεται στις – κωμικές σε μεγάλο βαθμό – περιπέτειες ενός τρίτου χαρακτήρα: του Φιλίπ Γκαστόν, του μοναδικού δραπέτη των φυλακών της Ακουίλα.

Ο τιμημένος με Όσκαρ διευθυντής φωτογραφίας (για το φιλμ Αποκάλυψη Τώρα του Φράνσις Φορντ Κόπολα), Βιττόριο Στοράρο, θαρρείς και ζωγραφίζει πίνακες άπειρης ομορφιάς και χρωματικού πλούτου. Τα υπέροχα τοπία και τα κάστρα της Βόρειας Ιταλίας δίνουν την αίσθηση μιας αναγεννησιακής τοιχογραφίας, ενώ τα εσωτερικά τους, καθώς τα διαπερνούν οι λευκές φωτεινές δέσμες του ήλιου, γίνονται κάτοπτρα της απερίγραπτης κατήφειας των Σκοτεινών Εποχών.


Μπορείτε να την κατεβάσετε:
Μέρος 1ο
Μέρος 2ο
Μέρος 3ο
Μέρος 4ο
Μέρος 5ο
Μέρος 6ο
Μέρος 7ο
Μέρος 8ο.

24.7.07

14 λέξεις: μία στάση ζωής


Οφείλουμε να εξασφαλίσουμε την ύπαρξη της Φυλής μας και το μέλλον των παιδιών μας!

23.7.07

Η φύση της άριας γυναίκας κατά τους Ζωροάστρες

Στις σύγχρονες ημέρες ακούμε πολλά για την «ισότητα του άνδρα και της γυναίκας» και πως αυτή κατέχει τα ίδια δικαιώματα με τους αδελφούς της. Το θεωρούμε δεδομένο ότι ποτέ πριν στην ιστορία του κόσμου δεν κατέλαβε η γυναίκα τέτοια υψηλή θέση, αλλά ότι ήταν πάντα η υπάκουη σκλάβα του άνδρα. Έχουμε ανατραφεί με την πεποίθηση ότι, στην ανατολή ειδικά η γυναίκα θεωρούνταν πάντα κατώτερη του άνδρα, σχεδόν, κινητή περιουσία του. Για αυτήν την επικρατούσα ιδέα στη δύση για την ιστορία της ανατολίτισσας γυναίκας ευθύνονται οι λανθασμένες αντιλήψεις για τη θέση της γυναίκας στον Ινδουισμό και στο Ισλάμ.

Καθώς ταξιδεύουμε προς τα πίσω στην ιστορία, στις ημέρες της Άριας κυριαρχίας στην Ινδία διαπιστώνουμε ότι η ζωή και τα ιδανικά της ήταν πολύ διαφορετικά από ό,τι μας έχουν διδάξει. Το ίδιο πράγμα ισχύει και για το Ιράν. Στην πραγματικότητα οι δύο αυτοί λαοί είχαν λάβει τα ιδανικά τους από μια κοινή πηγή – απ’ τον Άριο άνθρωπο. Εάν πρόκειται να αξιολογήσουμε τον πολιτισμό των δύο αυτών εδαφών, πρέπει πάντα να έχουμε στο νου μας αυτά τα αρχαία άρια ιδανικά. Γιατί ούτε μια φορά στους αιώνες του σκοταδιού και της παρακμής που τώρα έχουμε αφήσει πίσω δεν ξεχάστηκαν εξ ολοκλήρου αυτά τα ιδανικά. Υπάρχουν πάντα και έχουν επηρεάσει, δυστυχώς αμυδρά, τις ζωές των ανθρώπων. Η ισχυρότερη ελπίδα μας για το μέλλον βρίσκεται σε μια αναγέννηση ή καλύτερα σε μια νέα ερμηνεία των ιδανικών αυτών προσαρμοσμένη στην σύγχρονη εποχή. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε ότι αυτά τα άρια ιδανικά γεννήθηκαν μέσα από μακροχρόνια εμπειρία και έχουν αντέξει στη φθορά του χρόνου για πάνω από πενήντα αιώνες.

Από όλα αυτά τα ιδανικά, που έχουν κάνει τους Αρίους τόσο αληθινά ευγενείς, το σπουδαιότερο είναι η μεγάλη υπόληψη που έχουν για τη γυναίκα. Εδώ παρέμειναν πιστοί στο σχέδιο του Θεού, γιατί τόνισαν την πρωταρχική λειτουργία της γυναίκας - ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ. Η γυναίκα ήταν η ΜΗΤΕΡΑ και όλα τα σχετικά με αυτήν συνέκλιναν σ’ αυτό το ζωτικής σημασίας γεγονός. Αυτό ήταν που καθόρισε τη θέση της σε κάθε στάδιο της ζωής και σε κάθε κοινωνικό στρώμα. Δημιουργήθηκε από το Θεό για να είναι μητέρα και ως εκ τούτου ήταν ιερή. Ήταν η Δημιουργός και υπό αυτήν την έννοια το έργο της πλησίασε κατά πολύ αυτό του ίδιου του Θεού. Αυτή ήταν που έδινε συνέχεια στη φυλή και κρατούσε ζωντανά τα ιδανικά της χρόνια με τα χρόνια, και ως εκ τούτου επιβαλλόταν ν’ αγαπηθεί, να τιμηθεί και να λατρευτεί. Η λατρεία της μητέρας ήταν το κέντρο, και άξονας γύρω από τον οποίο ολόκληρη η οικογενειακή ζωή, και πράγματι ολόκληρη η κοινωνική οργάνωση, περιστράφηκε. Υπάρχει μια όμορφη μικρή ιστορία που λέγεται για το σοφό Ganesha. Κάποτε θέλησε να μάθει ο Shiva ποιος εκ των δύο γιών του, Kartikeya και Ganesha, μπορούσε να κάνει γρηγορότερα τον κύκλο του κόσμου. Ο μεγαλύτερος Kartikeya, μόλις το άκουσε, ξεκίνησε βιαστικά για να κάνει το γύρο του κόσμου. Λίγο καιρό αφότου είχε φύγει ο αδελφός του, ο Ganesha αφού σηκώθηκε ήσυχα και έκανε αργά έναν γύρο γύρω απ’ την μητέρα του, Parvati, είπε, «Η μητέρα είναι ολόκληρος ο κόσμος για τον γιο της.»

Επίσης, μεταξύ των Ιρανών η γυναίκα είχε σεβαστή θέση. Στην ιεραρχία των Ζωροαστριστών Αγγέλων έχουμε έναν σεβαστό αριθμό θηλυκών πνευμάτων. Και όχι μόνο στην ιεραρχία των αγγέλων αλλά ακόμη και ανάμεσα στους έξι ισχυρότερους, τους «Ιερούς Αθάνατους», οι οποίοι στέκονται δίπλα στο θρόνο του ίδιου του Παντοκράτορα, έχουμε τρεις αντιπροσώπους του θηλυκού γένους. Από αυτές η Spenta-Armaiti είναι η μητέρα όλης της ανθρωπότητας. Ένας Ζωροαστριστής, όταν μυείται στην πίστη, επικαλείται την προστασία της και μετά το θάνατό του παραδίδει το σώμα του στην τρυφερή φροντίδα της. Κάθε κορίτσι είναι πιθανή μητέρα, θεωρείται ως η « επικείμενη μητέρα κάποιου», και υπό αυτήν την έννοια είναι ιερή και πρέπει να περιβάλλεται από αγάπη.

Ένας στίχος στον κώδικα του Manu χρησιμοποιείται πάντα για να αποδειχθεί ότι οι Άριοι έτρεφαν για τις γυναίκες χαμηλή εκτίμηση. Η συνηθισμένη απόδοση είναι αυτή: «Ο πατέρας την φροντίζει κατά τη διάρκεια της παιδικής της ηλικίας, ο σύζυγος κατά τη διάρκεια της νεότητας της, και ο γιος κατά τη διάρκεια των γηρατειών της : η γυναίκα δεν αξίζει την ανεξαρτησία.» Ακόμη και Ινδουιστές οι ίδιοι, ειδικά τους τελευταίους αιώνες, έχουν δώσει την ίδια απόδοση και έχουν συκοφαντήσει τον Manu πως υποστηρίζει την υποταγή των γυναικών. Η τελευταία πρόταση: stree né savatrayamhit – αισθάνομαι ότι δεν έχει μεταφραστεί σωστά. Θα την μετέφραζα : «μια γυναίκα οφείλει να μην παρατήσει τον δικό της πλούτο». Βλέπουμε τα τρομερά αποτελέσματα όταν μια γυναίκα αφήνεται στο “τρυφερό” έλεος του κόσμου των ανδρών. Βλέπουμε που έχει οδηγήσει την γυναίκα της Δύσης η ανταγωνιστική «ανεξαρτησία». Χάνει τον ίδιο τον σκοπό της δημιουργίας της. Στη δύση της έχει χορηγηθεί μια θέση τέλειας ισότητας με τον άνδρα και στις ημέρες μας αυτή η ισότητα παρουσιάζεται ακόμη και στην εξωτερική εμφάνισή της και το ντύσιμό της. Έχει γίνει σοβαρός ανταγωνιστής του άνδρα, με ό,τι αυτός ο ανταγωνισμός συνεπάγεται. Επρόκειτο να το αποτρέψει αυτό ο Manu με το να θεσπίσει το σοφό κανόνα του, «ποτέ να μην παρατήσει τον δικό της πλούτο» για να πορεύεται μόνη της. Εμείς, οι Άριοι είχαμε ένα πολύ υψηλότερο ιδανικό γι’ αυτήν, τη ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ. Δεν ήταν ίση με τον άνδρα, αλλά ανώτερή του. Ήταν η τροφός του σώματός του, η ευγενής καθοδηγήτρια της σκέψης του στην παιδική του ηλικία και ο εμπνευστής της ψυχής του όταν ωρίμαζε. Ήταν ο φύλακας των άριων ιδανικών μας, και με την φροντίδα της το Αrya-Dharma κρατήθηκε φωτεινό και άψογο, μια ζωντανή φλόγα για να εμπνέει τη φυλή. Επομένως δίκαια έχει ειπωθεί ότι, «οπουδήποτε οι γυναίκες είναι τιμημένες και λατρεύονται, εκεί, χαίρονται τον ίδιο τον παράδεισο.» Ξέρουμε και από την παράδοση καθώς επίσης και από την καταγραμμένη ιστορία πόσο πιστά η άρια γυναίκα έχει φρουρήσει αυτήν την ιερή εμπιστοσύνη και πόσο ευγενικά έχει αποκριθεί ο άνδρας στην κλήση της και στην Ινδία και στο Ιράν.

Η γυναίκα ως σύντροφος και φίλος δεν ήταν άγνωστη σε μας τους Αρίους, αλλά ποτέ δεν ήταν ανταγωνιστής. Οι πιο γλυκές σχέσεις της ώριμης ηλικίας είναι μεταξύ του συζύγου και της συζύγου. Η άρια γυναίκα δεν ήταν το καταπραϋντικό του άντρα και κυρίου της, αλλά ήταν ίση του με κάθε τρόπο. Το ιδανικό για μια σύζυγο ήταν «το μισό» (ardhaginee) του συζύγου. Ένα άλλο όνομα για αυτήν ως σύζυγος στα σανσκριτικά είναι bama, κυριολεκτικά, «το αριστερό (μισό)» γιατί οι Άριοι γνώριζαν καλά ότι η ανθρώπινη καρδιά βρίσκεται στην αριστερή πλευρά. Κανένα άτομο που στερήθηκε αυτό το «αριστερό μισό» της ύπαρξής του δεν θεωρήθηκε πλήρες. Για να εκπληρώσει κανείς το σκοπό της ζωής του πρέπει να έχει κοντά του έναν σύντροφο και βοηθό. Ως εκ τούτου και στην Ινδία και στο Ιράν η ζωή ενός νοικοκύρη θεωρούνταν ως η υψηλότερη εκπλήρωση της ανθρώπινης προσπάθειας. Πράγματι ορισμένες σημαντικές τελετές ήταν απαγορευμένες για τους ανύπαντρους. Ο ιδανικός σκοπός του γάμου δεν είναι η ικανοποίηση των δύο φύλων, αλλά η εκπλήρωση του θείου σκοπού της συνέχειας της φυλής. Ένας άνδρας πρέπει να βλέπει τη γυναίκα του ως μητέρα των παιδιών του και όχι ως μέσο σεξουαλικής ικανοποίησης. Η σεξουαλική ικανοποίηση δεν μπορεί να είναι παρόν όταν ένας άνδρας βλέπει τη γυναίκα του ως μητέρα των παιδιών του. Με το να γίνει κανείς πατέρας και μητέρα εκπληρώνει το ύψιστο καθήκον του προς το Θεό και αυτή η σωστή στάση απέναντι σε αυτό το καθήκον δεν δίνει κανένα περιθώριο για τη χρήση τεχνητής αντισύλληψης.

Έχει υποστηριχτεί πολλές φορές ότι οι Άριοι προτίμησαν να έχουν γιούς παρά κόρες. Κι εδώ επίσης, οι πρόσφατες πολιτικές και οικονομικές ανικανότητες που συνδέονται με τα κορίτσια ρίχνουν το ζήτημα στην αφάνεια. Αφού το όνομα της οικογένειας μεταφέρεται από γενιά σε γενιά απ’ τους γιούς είναι φυσικό οι γονείς να επιδιώκουν να έχουν αγόρια. Και στους Αρίους πράγματι επιδιωκόταν η γέννηση αγοριών, αλλά η γέννηση κοριτσιών δεν θεωρήθηκε ποτέ καταστροφή. Πράγματι, θεσπίζεται σε κάποιο σημείο της σανσκριτικής κληρονομιάς ότι μια μητέρα γίνεται αληθινά αγία μόνο αφού γεννήσει μια κόρη. Εντούτοις, μπορεί να ήταν σημαντικός και ζωτικής σημασίας ο ρόλος της γυναίκας ως σύζυγος και σύντροφος, αλλά το ανώτατο ιδανικό της άριας γυναικείας φύσης ήταν η Μητρότητα. Κάθε άλλος ρόλος της γυναίκας, κάθε άλλο καθήκον που πρέπει να διεκπεραιώσει σε αυτόν τον κόσμο, χάνεται στην ασημαντότητα κάτω απ’ αυτήν την ανώτατη εκπλήρωση. Η ίδια η λέξη «μητέρα» στη σκέψη κάποιου αποκλείει την έννοια της σεξουαλικής επαφής. Ως εκ τούτου σε κάθε γλώσσα της Ινδίας οι άνδρες διδάσκονται να θεωρούν κάθε γυναίκα ως μητέρα (har stree mat baraber). Η ιερότητα που περιβάλλει όλες τις μητέρες έχει κρατήσει το ιδανικό της γυναικείας φύσης μας αγνό ακόμη και στα χρόνια της σκοτεινότερης και βαθύτερης παρακμής. Το έχω ήδη παραδεχθεί ότι κατά τη διάρκεια των αιώνων της αναταραχής, που προηγήθηκαν των ημερών μας και στην Ινδία και στο Ιράν η θέση της γυναίκας είχε αγγίξει πράγματι ένα αρκετά χαμηλό επίπεδο. Αλλά ούτε στη δύση δεν ήταν καλύτερη η θέση της. Σήμερα βέβαια, η γυναίκα σ’ όλο τον κόσμο ανατρέφεται σ’ ένα υψηλότερο επίπεδο. Η δύση φαίνεται να σκέφτεται ότι αυτό είναι η κορυφή, το πιο εφικτό υψηλό σημείο. Η συναδελφικότητα και η πολιτική και οικονομική ισότητα είναι ο στόχος τους, και σχεδόν τον έχουν επιτύχει. Όμως ακόμη και εκεί – στη Δύση - έχουμε κάποιους σπουδαίους «προφήτες» που είδαν τα πράγματα πέρα από αυτό το επίπεδο. Ο ασύγκριτος Goethe, ίσως ο μεγαλύτερος συγγραφέας που έχει «παράγει» η Ευρώπη, στο τέλος του σπουδαίου του έργου Φάουστ γεμίζει τις βαρυσήμαντες γραμμές με μια βαθιά έννοια: «Πάντα το θηλυκό μας οδηγεί μπροστά».

Αλλά όταν η γυναίκα δεν θεωρείται πρωτίστως ως μητέρα, ο μεγάλος κίνδυνος είναι η ασυνείδητη πίεση του γυναικείου φύλου. Αν και χαιρόμαστε για τη βελτιωμένη θέση της γυναίκας δεν πρέπει να κλείσουμε τα μάτια μας σε αυτήν την πολυπλοκότητα του θηλυκού. Ειδικά εμείς οι Παρσί (πυρολάτρες ζωροάστρες), που αν και καθυστερημένα μιμούμαστε τη δύση λίγο-πολύ τυφλά, βρισκόμαστε πραγματικά σε μεγάλο κίνδυνο. Δεν είχαμε τις σταθεροποιημένες παραδόσεις της δύσης και σχεδόν έχουμε απαρνηθεί τα αληθινά άρια ιδανικά μας. Αρχίζουμε να βλέπουμε τη σύγχυση, η οποία έχει προκύψει στη μικρή κοινότητά μας λίγο-πολύ ως άμεσο αποτέλεσμα της «ελευθερίας» και «της χειραφέτησης» των γυναικών. Δεν είμαι βεβαίως ένας από τους ντεμοντέ, ορθόδοξους ανθρώπους που θέλουν να γυρίσουν πίσω «στις καλές παλιές μέρες» που η γυναίκα υπάκουε αμίλητη στον αφέντη και κύριο της. Υποστηρίζω ότι έχουμε προχωρήσει και ότι σήμερα οι γυναίκες μας είναι σε υψηλότερη θέση από ήταν έναν αιώνα πριν. Αυτό που επιθυμώ να υπογραμμίσω εδώ είναι ότι υπάρχουν κίνδυνοι, πολύ σοβαροί κίνδυνοι, που βρίσκονται μπροστά μας και δημιουργήθηκαν ως συνέπεια της πολυπλοκότητας που έχουμε προσδώσει στην γυναικεία φύση. Μην κλείνετε τα μάτια σας σε αυτό. Κατά τη γνώμη μου υπάρχει μόνο μια θεραπεία για αυτό, και αυτή είναι να επαναπροσδιορίσουμε με όλη τη δύναμή μας το αρχαίο άριο ιδανικό της εκτίμησης της γυναίκας ως Μητέρα. Αυτό είναι το διορισμένο απ’ τον Θεό πεπρωμένο της, όμως σήμερα πόσες εκατοντάδες γυναικών έχουν αποτραπεί από κοινωνικούς, οικονομικούς και άλλους λόγους από την πραγματοποίηση αυτού… Τονίστε αυτόν τον ρόλο της γυναίκας σε κάθε πτυχή της εκπαίδευσης και των αγοριών και των κοριτσιών. Διδάξτε στα παιδιά την υγιή σχέση των φύλων και υπογραμμίστε την ομορφιά του σοφού γάμου και της εκπλήρωσης του σκοπού του Θεού χωρίς τη βοήθεια της τεχνητής αντισύλληψης. Εν ολίγοις αφήστε τους νέους αυτούς να προετοιμαστούν για να εισαχθούν στα καθήκοντα της ενήλικης ζωής με καθαρότερα και πιο υγιή ιδανικά απ’ ότι το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής γενιάς είχε.

Έχουμε απορροφήσει αρκετά το πνεύμα «της επανάστασης» των ημερών μας, έχουμε μάθει πολλά από τη σύγχρονη επιστήμη και τα επιτεύγματά της, και είμαστε οι νόμιμοι κληρονόμοι των παλαιότερων και μεγαλύτερων ιδανικών στη γη. Χαιρόμαστε επίσης να βλέπουμε την αναγέννηση των άλλων μεγάλων άριων λαών, των αδελφών μας, των Ιρανών. Συνεπώς, εμείς οι Παρσί, έχουμε διπλό λόγο να ελπίζουμε και να πράττουμε τα μέγιστα ώστε να αναζωπυρώσουμε το μεγάλο άριο ιδανικό. Η εύνοιά μας είναι ο ίδιος ο περιορισμένος μας αριθμός, γιατί εάν μια φορά πορευτούμε προς τη σωστή κατεύθυνση, η πρόοδός μας θα είναι όλο και γρηγορότερη, και θα πραγματοποιήσουμε αυτά τα ιδανικά όλο και πιο σύντομα.


Dr Iraj Taraporwala
Silver Jubilee Memorial
Karachi 1935

Μετάφραση:
Τίσις

22.7.07

Η "λεσβία" Σαπφώ

Σήμερα το όνομα της Σαπφούς είναι συνώνυμο του λεσβιακού έρωτα. Πώς όμως με πoιά βάση, ποιά λογική και για ποιούς σκοπούς μια αρχαία Ελληνίδα, μοναδική στον κόσμο, θεϊκή ποιήτρια, ισάξια του Ομήρου απορρίπτεται ως λεσβία; Στα φράγματα της ποίησής της δεν υπάρχει σαφές ίχνος λεσβιανισμού ούτε ξέρουμε αν υπήρχε ρομαντικός έρωτας μεταξύ γυναικών εκείνη την εποχή. Η Σαπφώ ζούσε σε μια κοινωνία που λάτρευε την φύση - όχι το παρά φύσιν, όπου το μέτρο και ο έντιμος βίος ήταν τρόπος ζωής "παν μέτρον άριστον". Πώς λοιπόν ήταν λεσβία η δασκάλα που αριστοκρατικές οικογένειες από όλη την Ελλάδα εμπιστεύονταν στα χέρια της τις κόρες τους να τις διδάξει; Η γυναίκα, που όπως λέγεται, τρελά ερωτευμένη με τον Φάωνα αυτοκτόνησε πέφτοντας από ένα βράχο; Η μάνα που έγραφε στίχους για την κόρη, η ποιήτρια που ύμνησε τον γάμο περιγράφοντας τα αισθήματα των κοριτσιών που ήταν έτοιμα να γίνουν σύζυγοι και μητέρες; Που εξυμνούσε τα προτερήματα του γαμπρού και της νύφης, την αγάπη, και τον σεβασμό μεταξύ των συζύγων, την παρθενιά σαν σύμβολο τιμής των νεαρών κοριτσιών, τους θεούς; Γιατί εικασίες και υποθέσεις υπερβαίνουν του καλλιτεχνικού της έργου;

Η ποίηση της Σαπφούς με την βαθειά γνώση της ανθρώπινης ψυχής φαίνεται ενοχλούσε αυτούς που δεν συμπαθούσαν τον Ελληνισμό. Η φήμη της Σαπφούς σαν λεσβία δημιουργήθηκε ήδη από τους Ρωμαϊκούς χρόνους, τον 1 αιώνα μ.Χ., με ένα ποίημα του Οβίδιου. Οι χριστιανοί έκαψαν όλα τα ποιήματά της στην Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, το 380 μ.Χ., πιθανόν κατά διαταγή του Πάπα Γρηγορίου Ναζιανζηνού (Gregory Nazianzen). Άλλοι λένε ότι τον 7ο αιώνα μ.Χ μερικά ποιήματά της σώθηκαν και διαβάζονταν στην Αίγυπτο και στην Πατριαρχική σχολή επί Κομνηνών. Προσπάθεια τελειωτικής εξαφάνισης κάθε ίχνους του έργου της έγινε σε μια δεύτερη μεγάλη φωτιά το 1073 μ.Χ με διαταγή του Πάπα Γρηγορίου 7ου. Το παράξενο είναι ότι τον μεσαίωνα υπήρχε ομοφυλοφιλία, με την ανεκτικότητα της εκκλησίας. Άρα τα βιβλία της Σαπφούς δεν κάηκαν επειδή η ίδια ήταν δήθεν λεσβία ή επειδή εξυμνούσε την ομοφυλοφιλία – τα βιβλία της κάηκαν και τα αγάλματα που την απεικόνιζαν καταστράφηκαν, γιατί η Σαπφώ ήταν Ελληνίδα, ελεύθερη εκφράστρια των γυναικείων αισθημάτων, του ελληνικού πνεύματος και του παγανισμού, που ήταν σε τέλεια αντίθεση με την καινούργια θρησκεία και ηθική.


Αργότερα με το ομοφυλοφιλικό κίνημα του 19ου αιώνα, ο μύθος της λεσβίας Σαπφούς αναζωπυρώθηκε. Ο Βaudelaire έγραψε το ποίημα Λέσβος και ο Verlaine το ποίημα Σαπφώ. Επειδή όμως τα ποιήματά της Σαπφούς δεν παρουσίαζαν καθαρό λεσβιακό περιεχόμενο, ήταν αναγκαίο να εφεύρουν κάποια άλλη φανταστική ποιήτρια, δήθεν σύγχρονη της Σαπφούς, που τα ποιήματα της παρείχαν αποδείξεις. Το έργο της ανεύρεσης ανέλαβε ο Βέλγος Pierre Louÿs, ποιητής και ρομαντικός συγγραφέας με γνώσεις αρχαίων Ελληνικών, στενός φίλος τους Αndre Gide, του πρώτου υπέρμαχου για τα Δικαιώματα των Ομοφυλοφίλων. Ο Louÿs διέδωσε ότι ανακάλυψε αρχαίους πάπυρους με τα ποιήματα της Μπιλίτης, σύγχρονης της Σαπφούς. Έγραψε μάλιστα και ένα βιβλίο "Τα ποιήματα της Μπιλίτης" με δήθεν μεταφράσεις των ποιημάτων της, που στην πραγματικότητα ήταν τα δικά του ποιήματα.

Το βιβλίο όχι μόνο έγινε ανάρπαστο, αλλά απετέλεσε την καινούργια λεσβιακή βίβλο της εποχής. Αργότερα η απάτη του ξεσκεπάστηκε, αλλά η ρετσινιά έμεινε και η φήμη της Σαπφούς ως λεσβία και της ομοφυλοφιλίας σαν δεδομένο στην αρχαία Ελλάδα παρέμειναν. Το 1955 η πρώτη οργάνωση για λεσβίες στην Αμερική πήρε το όνομα "Κόρες της Μπιλίτης". Μέχρι και σήμερα η Σαπφώ και ο πολιτισμός της αρχαίας Ελλάδας χρησιμοποιούνται σαν κάλυμμα, που δίνει κύρος και αξία στην προώθηση των εκάστοτε απάνθρωπων ή ποταπών σκοπών και συμφερόντων.


Υπατία

21.7.07

Πορτραίτα γυναικών

Πεντακόσια χρόνια προσωπογραφιών γυναικών στην Λευκή Ζωγραφική

20.7.07

H θεϊκή Σαπφώ

Ἔρος δ΄ ἐτίναξέ μοι φρένας͵ ὠς ἄνεμος κὰτ ὄρος δρύσιν ἐμπέτων.
Ο έρωτας μου τίναξε τας φρένας, όπως ο δυνατός άνεμος ταρακουνά τις δρύες.


Για τους Έλληνες ήταν ισάξια του Ομήρου. Ο Πλάτωνας αποκαλούσε την Σαπφώ σοφή και πίστευε ότι δεν έπρεπε να τιμάται μόνο σαν ποιήτρια, αλλά σαν μια από τις μούσες, γι’ αυτό την ονόμασε δέκατη Μούσα. Ο Ανακρέων την αποκαλούσε "ηδυμελή", ο Λουκιανός "μελιxρόν καύχημα Λεσβίων". Όταν άκουσε ένα από τα ποιήματά της ο Σόλων ζήτησε να του το μάθουν και όταν τον ρώτησαν γιατί, τους απάντησε, γιατί θέλω να το μάθω και μετά ας πεθάνω.



Ποιά ήταν λοιπόν αυτή η μικροκαμωμένη, μελαχροινή γυναίκα, η θεσπέσια ποιήτρια; Λένε ότι γεννήθηκε στην Ερεσό της Λέσβου το 630 π.Χ ή το 612 π.Χ.. Ήταν από αριστοκρατική οικογένεια, κόρη του Σκαμανδρώνυμου και της Κλείδας. Είχε τρεις αδελφούς τον Χάραξο, τον Ερίγυιο και τον Λάριχο. Ήταν παντρεμένη και είχε μια κόρη, την Κλείδα. Ξέρουμε ότι έγραφε κατά την εποχή της 42ης Ολυμπιάδας. Ένας στίχος της μιλάει για εξάσκηση αλόγων της, που δείχνει ότι ίσως έπαιρνε μέρος στις ιπποδρομίες των Ολυμπιακών αγώνων, όπως πολλές άλλες γυναίκες αριστοκρατικών οικογενειών. Σε μια μαρμάρινη επιγραφή, που βρέθηκε στην Πάρο και είναι τώρα στο Βρετανικό Μουσείο, αναφέρεται ότι η Σαπφώ εξορίστηκε για ένα διάστημα στην Σικελία, σε περίοδο πολιτικών αναταραχών στο νησί.

Στην εποχή της οι γυναίκες συμμετείχαν στην πολιτική ζωή, είχαν ελευθερία και δικαιώματα. Ασχολούνταν με τα της θρησκείας και με την τέχνη - στην Λέσβο λειτουργούσε ήδη σχολή μουσικής και ορχηστικής, που ίδρυσε ο Τέρπανδρος. Πιθανώς η Σαπφώ ανήκε σε κύκλο γυναικών που ήταν όλες ιέρειες της Αφροδίτης. Ίσως, όπως η Ανδρομέδα και η Γοργώ, είχε και αυτή σχολή για αριστοκρατικές νεαρές που σπούδαζαν, πριν τον γάμο, την τέχνη της ποίησης και της μουσικής, καλούς τρόπους και οικιακές εργασίες όπως η ύφανση στον αργαλειό. Μαθήτριές της η Αναγόρα η Μιλήσια, η Γογγύλα η Κολοφώνια , η Ευνείκια η Σαλαμίνια και φίλες του κοινωνικού της κύκλου η Ατθίδα, η Τελέσιππα και η Μεγάρα.

Η Σαπφώ είναι το άλλο μισό κομμάτι του Ομήρου, το συμπλήρωμά του. Ενώ ο Όμηρος, με ασύγκριτη διαύγεια και ποιητική τέχνη περιγράφει την ζωή του αρχαίου Έλληνα άνδρα στην περιπέτεια της εκστρατείας και της μάχης, η Σαπφώ ισάξια τραγουδά την καθημερινή ζωή της γυναίκας. Όλα τα ποιήματά της ήταν στην Αιολική διάλεκτο και όλα τα απέδιδε με την συνοδεία μουσικής στον βαθύ ήχο της Βάρβιτου, ενός είδους λύρας με επτά χορδές. Την εποχή που η ποίηση εξυμνούσε τη γενναιότητα πολεμιστών και ηρώων, η Σαπφώ χρησιμοποίησε πρώτο πρόσωπο στα ποιήματά της για να περιγράψει τα πιό βαθιά ανθρώπινα αισθήματα για την φύση, την ομορφιά, τη νιότη, τον έρωτα, τον θάνατο, τα γηρατειά.

Τα ποιήματα της, που τα συλλέγανε για 300 χρόνια μετά τον θάνατό της και συγκεντρώθηκαν σε 9 βιβλία, ήταν καθαρά λυρικά, ωδές και ύμνοι προς την Ήρα και την Αφροδίτη, επιθαλάμια και υμέναιοι και επιγράμματα. Μερικά από αυτά τα ποιήματα ήταν εκατοντάδων στίχων το καθένα. Στα "επιθαλάμια" (τραγούδια του γάμου), που συνοδεύονταν από χορούς παρθένων και νέων, υμνεί τους νυμφίους, την προσέλευση του γαμπρού, την παρθενία, τον υμέναιον. Σήμερα από τα ποιήματά της σώζονται μόνο τρία, μαζί με πολλά φράγματα και μεμονωμένους στίχους .

Για πολλούς η γοητεία των στίχων της απορρέει από το γεγονός ότι είναι αποκόμματα, φράγματα. Υπάρχει μια γλυκόξινη ποιότητα στα ποιήματά της γεμάτα με αυθορμητισμό, αλλά και συγκράτεια, ελαστικότητα και δομή. Η Σαπφώ έλεγχε απόλυτα την τεχνική της και την έθετε επιδέξια στην υπηρεσία των πιο δυνατών και απόκρυφων συναισθημάτων. Κάθε λέξη έχει σημασία και, όπως μας λέει ο Πλάτων, η ποίηση είναι γεμάτη αινίγματα και αλληγορίες με την αλήθεια να κρύβεται μέσα σε ορισμένες λέξεις.

Για τους αρχαίους Έλληνες και η ποίηση και η μουσική είχαν θρησκευτικό χαρακτήρα, αλληλένδετες με την θρησκεία και την καθημερινή τους ζωή, τις θρησκευτικές τελετές και τα μυστήρια, τους γάμους, τις κηδείες, τα συμπόσια κ.λ.π . Στις μετέπειτα εποχές τα ποιήματα της Σαπφούς, ειδικά αυτά που εκφράζανε έντονο ερωτισμό, αποδείχτηκαν προβληματικά. Αγνοώντας το μέγεθος και ποικιλομορφία του έργου της, η εξαίσια, η θεϊκή Σαπφώ, η πιο σπουδαία ποιήτρια της αρχαιότητας και του δυτικού πολιτισμού, κατηγορήθηκε ως λεσβία σε μια προσπάθεια υποτίμησης της τέχνης της, της προσφοράς της και του Ελληνισμού.


Υπατία

19.7.07

Η ανώτερη μορφή της τέχνης του χορού


Ενώ η ιδέα του χορού υπάρχει καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας, σε όλες τις φυλές, οι παραδόσεις αφηγηματικού χορού εξελίχθηκαν στην αρχαία Ελλάδα. Ο θεατρικός χορός ήταν καθιερωμένος στον ευρύτερο χώρο της αρχαίας ελληνικής επιρροής και απλώθηκε ακόμη περισσότερο κατά τους αλεξανδρινούς χρόνους. Όταν η ρωμαϊκή αυτοκρατορία κατάκτησε την Ελλάδα, αφομοίωσε την ελληνική τέχνη και τον πολιτισμό της. Εντούτοις, ενώ ο χορός συνέχισε να είναι σημαντικός σε όλες τις μέσες εποχές, παρά την περιστασιακή καταστολή του από την εκκλησία, το μπαλέτο δεν προέκυψε μέχρι τον 14 αιώνα στην Ιταλία. Αν και η Ιταλία άρχισε την παράδοση μπαλέτου, ήταν η Γαλλία που την σταθεροποίησε. Ως σήμερα η πλειοψηφία λεξιλογίου του μπαλέτου προέρχεται από τα γαλλικά. Ενσωματώνοντας μερικές πτυχές του ιταλικού μπαλέτου, το γαλλικό κέρδισε τελικά πανευρωπαϊκή επιρροή. Η πιο ξεχωριστή σχολή είναι η ρωσική, που έχει καθιερώσει μια αναγνωρίσιμη παράδοση στον τελευταίο αιώνα, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέπτυξαν σύντομα την δική τους σχολή - συμπεριλαμβάνοντας σύγχρονο χορό, τζαζ, ακόμη και φλαμένκο.

Ο θεϊκός χορός, που στην εξέλιξή του συνείσφεραν πολλοί λευκοί λαοί, για να φτάσει όσο πλησιέστερα στο τέλειο αισθητικό και καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

17.7.07

Εθνικίστριες της Γερμανίας

Μια ολίγον φρικαρισμένη πολιτικώς ορθή δημοσιογράφος διαπιστώνει το μέγεθος της συμμετοχής γυναικών στο Εθνικιστικό Κίνημα της Γερμανίας. (Από τη γερμανική τηλεόραση).



Το β' μέρος.

Περισσότερο οξυγόνο στον χώρο σας

Επιστημονικές έρευνες έχουν διαπιστώσει ότι τέσσερες γλάστρες φυτών μέσα στο σπίτι είναι απαραίτητες για το φιλτράρισμα του αέρα από τα συχνά τοξικά αέρια που κυκλοφορούν, ενώ ταυτόχρονα φρεσκάρουν τον αέρα και δημιουργούν μια ατμόσφαιρα γαλήνης και χαλάρωσης. Άλλες μελέτες απέδειξαν ότι ένα καταπράσινο φυτό με άνθη, έχει καταπραϋντικές ιδιότητες. Μιά μελέτη της NASA που έγινε στα τέλη της δεκαετίας του '80 έδειξε ότι τα φυτά εσωτερικού χώρου μπορούν να μειώσουν τους ρύπους σε ποσοστό έως και 75%. Αυτή τη μελέτη επιβεβαίωσε το 2005 μία έρευνα από το Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Σίδνεϊ στην Αυστραλία, που πραγματοποιήθηκε σε 60 γραφεία.

Ανάμεσα στα φυτά, που μελέτησαν οι επιστήμονες της NASA και αποδείχθηκε ότι απομακρύνουν με αποτελεσματικότητα τους ρύπους, είναι το σπαθίφυλλο, το χρυσάνθεμο, το φιλόδεντρο, το αγλαόνημα, η δράκαινα και η ζέρμπερα. Αν βάλει κάποιος τέτοια φυτά στο σπίτι ή στο γραφείο μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την ποιότητα του αέρα που αναπνέει.

Οι Ελληνες γεωπόνοι προτείνουν πλατύφυλλα και ανθεκτικά φυτά και θάμνους όπως το διβούρνο, τον ελαίαγνο και την φωτίνια, που έχουν τη δυνατότητα να απορροφούν τους ρύπους. Μπορούν κάλλιστα να τοποθετηθούν σε βεράντες και μπαλκόνια, γιατί τα φυτά αυτά είναι ανθεκτικά στο καυσαέριο. Επίσης η δάφνη και η ελιά προστατεύουν από τους αέριους ρύπους και είναι και καλλωπιστικά έχοντας φύλλα όλο το χρόνο. Επιπλέον, άλλα δέντρα που μπορούν να πρασινίσουν τις αυλές και να κρατούν μακριά τους ρύπους είναι, σύμφωνα με τους ειδικούς, η μανόλια, η ιπποκαστανιά και η κατάλπη, που επίσης έχουν πλατιά φύλλα.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ:
Το αγλαόνημα προσαρμόζεται εύκολα σε διαφορετικές συνθήκες αλλά δεν αντέχει το απευθείας ηλιακό φως. Χρειάζεται πότισμα μία φορά την εβδομάδα. Ελέγχετε το χώμα πριν ποτίσετε και αδειάζετε πάντα το νερό που λιμνάζει στο πιατάκι της γλάστρας για να μην σαπίσουν οι ευαίσθητες ρίζες του.
Το φιλόδενδρο είναι πολύ ανθεκτικό φυτό, κατάλληλο για εσωτερικούς χώρους. Χρειάζεται μέτριο πότισμα. Καθαρίζετε συχνά τα φύλλα με ένα βρεγμένο πανί. Αντέχει και σε σκιερές θέσεις. Μην κόβετε τις εναέριες ρίζες.
Το σπαθίφυλλο χρειάζεται χώμα που να περιέχει τύρφη και άμμο ή λίγο χαλίκι. Ποτίσετε περίπου μία φορά την εβδομάδα από το φθινόπωρο μέχρι την άνοιξη και 2-3 φορές την εβδομάδα το καλοκαίρι. Αν το χώμα είναι ακόμη υγρό μην ποτίσετε γιατί το σπαθίφυλλο είναι πολύ ευαίσθητο στο σάπισμα των ριζών του.
Ο ελαίαγνος ειναι θάμνος αειθαλής με αγκαθωτα στελέχη. Αναπτύσεται αργά και έχει φύλλα με χρυσοκίτρινο κέντρο και πράσινο περιθώριο. Το φθινόπωρο εμφανίζονται ασημόχρωμα άνθη και αργότερα μικροί κόκκινοι καρποί. Είναι πολύ ανθεκτικό σε ξηρασία, ζέστη και κρύο και αντέχει σε αλμυρά εδάφη και ανέμους. Ανθεκτικό στη σκιά και τη μόλυση της ατμόσφαιρας.


Υπατία

16.7.07

Υπατία η Αλεξανδρινή

Στην Αλεξάνδρεια του 4ου αιώνα μ.Χ. συνέβη μια περιορισμένη επιστημονική επανάσταση, στην οποία πρωταγωνίστησε η πιο διάσημη γυναίκα φιλόσοφος και επιστήμονας, η Υπατία. Είναι η κορυφαία γυναίκα που αναφέρεται στην ιστορία των μαθηματικών και της αστρονομίας και θεωρείται ως η τελευταία φιλόσοφος. Ως παγανίστρια που ασπάστηκε την ελληνική επιστημονική σκέψη και ως πολιτικό πρόσωπο με επιρροή, Υπατία βρέθηκε σε πολύ επικίνδυνη θέση σε μια όλο και πιο χριστιανική πόλη.

Η Αλεξάνδρεια την εποχή της Υπατίας, γύρω στα 370 μ.Χ, βρισκόταν σε μια κατάσταση επικίνδυνης διανοητικής σύγχυσης. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία γινόταν χριστιανική με ταχύτατους ρυθμούς και όλο και πιο πολλοί άνθρωποι – κυρίως χριστιανοί αλλά όχι μόνο – αντιμετώπιζαν τα μαθηματικά και την επιστήμη σαν αιρέσεις και σατανισμό. Τις ψυχές των ανθρώπων επισκίαζε θρησκευτικός και πολιτικός φανατισμός, αδιαφάνεια και έλλειψη ιδεολογικής καθαρότητας. Το μίσος και οι φόνοι ήταν σύνηθη φαινόμενα και, αν λάβει κανείς υπόψη του το χαμηλό επίπεδο πολιτισμού, τον οξύ θρησκευτικό φανατισμό και τις διάφορες διαμάχες μεταξύ αιρέσεων, δοξασιών και λαϊκών αντιλήψεων, μπορεί να κατανοήσει πώς μια τόσο φωτισμένη φιλόσοφος βρήκε φρικτό θάνατο στα χέρια ενός μαινόμενου πλήθους. Το αφηνιασμένο πλήθος κατευθύνθηκε προς την οικία της, την κατέλαβε και την παρέδωσε στο πυρ. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες του Φιλοστόργιου, την ίδια την φιλόσοφο την έσυραν δια μέσου των οδών, αφού αφήρεσαν τα ενδύματά της, και στη συνέχεια την κατέκοψαν με όστρακα, την διαμέλισαν και μετέφεραν τα μέλη της σε μια τοποθεσία, τον Κυναρίωνα, όπου τα παρέδωσαν στο πυρ. Ηθικός αυτουργός της θανάτωσης της Υπατίας φαίνεται ότι ήταν ο επίσκοπος Αλεξανδρείας Κύριλλος, ο οποίος την φθονούσε τόσο, γιατί την έβλεπε ως απειλή για τη διάδοση της χριστιανικής πίστης όσο και για τη φήμη της, η οποία επισκίαζε την δική του προσωπικότητα.

Πατέρας της Υπατίας ήταν ο Θέων, μαθηματικός και αστρονόμος στο Μουσείο της Αλεξάνδρειας. Η αντίληψη της εποχής πως οι γυναίκες ήταν κάτι παρακάτω από άνθρωποι παρακίνησε τον Θέωνα να κάνει την κόρη του ένα «τέλειο όν».Η Υπατία ανατράφηκε στις θεμελιώδεις αρχές της Πλατωνικής Σχολής, ταξίδεψε στην Ιταλία και την Αθήνα και σπούδασε στην νεοπλατωνική σχολή του Πλούταρχου του Νεότερου. Όταν επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια έγινε δασκάλα των μαθηματικών και της φιλοσοφίας και στη συνέχεια ανέλαβε μια Έδρα Φιλοσοφίας στην πόλη.

Το σημαντικότερο έργο της Υπατίας ήταν στην άλγεβρα. Έγραψε σχόλια στην αριθμητική του Διόφαντου σε 13 βιβλία, τα οποία περιελάμβαναν εναλλακτικές λύσεις και πολλά νέα προβλήματα που προέκυπταν σαν συνέπεια από τα χειρόγραφα του Διόφαντου. Εκτός από τη φιλοσοφία και τα μαθηματικά η Υπατία ασχολήθηκε με τη μηχανική και την πρακτική τεχνολογία. Έχουν βρεθεί χειρόγραφά της που περιέχουν σχέδια για αρκετά επιστημονικά όργανα, ανάμεσά τους και για έναν αστρολάβο. Η Υπατία ανέπτυξε ακόμη και μια συσκευή για τη διύλιση του νερού, ένα όργανο για τη μέτρηση της στάθμης του νερού και ένα υγρόμετρο με διαβαθμίσεις για τη μέτρηση της πυκνότητας των υγρών.

Το τραγικό τέλος της Υπατίας συνέπεσε με το τέλος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έκτοτε και για περίπου 1000 χρόνια στη Δύση δεν υπήρξε σημαντική πρόοδος στα μαθηματικά, τη φυσική και την αστρονομία, συνεπώς η Υπατία έγινε σύμβολο του τέλους της αρχαίας επιστήμης και ξεχωρίζει ως η σπουδαιότερη από τους μάρτυρες παγανιστές.


Τίσις

15.7.07

Τιμή στους Μεγάλους Πεσόντες

Για μια ακόμη χρονιά η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ τίμησε τους ήρωες εκείνους που εκπλήρωσαν τον σκοπό για τον οποίο είχαν γεννηθεί, πεθαίνοντας στο πεδίο της μάχης υπερασπιζόμενοι την πατρίδα τους. Στο μνημείο των τριακοσίων Σπαρτιατών ηρώων, το Σάββατο 14 Ιουλίου, πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη τελετή Τιμής και Μνήμης από τους Χρυσαυγίτες και τις Χρυσαυγίτισσες που δεν προτίμησαν να περάσουν την ημέρα τους σε κάποια παραλία.

Στο κατάμεστο από μαυροκόκκινες και ελληνικές σημαίες μνημείο η εκδήλωση άρχισε με ένα εμπνευσμένο καλωσόρισμα απ' τον υπεύθυνο της τελετής, ενώ ακολούθησε μια σύντομη περιγραφη των ημερών εκείνων από εκπρόσωπο του Μετώπου Νεολαίας. Στην συνέχεια τον λόγο πήρε ο Γ.Γ. της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, που σε συγκινητικό κλίμα μετέφερε στους παρευρισκομένους το νόημα της θυσίας των τριακοσίων Σπαρτιατών και των επτακοσίων Θεσπιέων.

Η εκδήλωση συνεχίστηκε με κατάθεση στεφάνων και προσκλητήριο νεκρών, όπου οι αναμμένες δάδες και τα τύμπανα συνέβαλλαν στο υποβλητικό σκηνικό. Ο Ύμνος του Κινήματος ξεχύθηκε στον ποτισμένο με Αίμα Ηρώων τόπο, ενώ τεντωμένα χέρια απέτειαν χαιρετισμό στο είδωλο του θρυλικού Λεωνίδα. Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε, όπως πάντα, με τον Εθνικό Ύμνο.

12.7.07

Άνθρωποι και δένδρα

Καμμένα δάση παντού, τέφρα η Ελλάδα. Κάηκαν τα δένδρα που δίνουν ζωή, οξυγόνο, σκιά, υγρασία στην ατμόσφαιρα, δροσιά. Τα δένδρα που προστάτευαν απο τους ανέμους και την διάβρωση του εδάφους. Τα δένδρα που πότιζαν ομορφιά στην ψυχή μας. Η μαγεία του δάσους χάθηκε. Έφυγαν οι Νύμφες, οι Μούσες και ο Παν. Κάηκαν τα ιερά ελάφια της Αρτέμιδος στην Πάρνηθα. Άραγε ποιά τιμωρία μας περιμένει από τον θυμό της θεάς;

Οι αρχαίοι πρόγονοι λάτρευαν την Φύση. Πλήθος θεών, τελετουργικών μυστηρίων και μύθων ένωναν τον άνθρωπο με το περιβάλλον του, συνεργάτη και όχι αντίπαλο. Κάθε δάσος στην αρχαία Ελλάδα ανήκε στούς θεούς, τόπος ιερός, τόπος λατρείας συνδεδεμένος με την ανιμιστική αντίληψη του Θείου. Στην Μινωική Κρήτη θρησκευτικοί χοροί γίνονταν σε τόπους φυσικής ομορφιάς, ακόμα και γύρω από συγκεκριμένα δένδρα. Η Άρτεμις, θεά της αγνότητας, προστάτρια του ζωικού και φυτικού κόσμου και της άγριας φύσης, λατρευόταν σε μέρη ορεινά και δασώδη, όπου γίνονταν και τελετές ενηλικίωσης των κοριτσιών. Το άλσος ήταν ένας μαγικός τόπος μετάβασης, εκεί όπου οι άνθρωποι συναντούσαν τούς θεούς, σύμβολο γονιμότητας, αφθονίας και αναγέννησης.

Οι θρησκευτικές τελετές των Ολυμπιακών Αγώνων γίνονταν στο ιερό δάσος της Αρχαίας Ολυμπίας. Το δάσος αυτό λέγεται ακόμη και σήμερα "Ιερά Άλτις". Οι νικητές έπαιρναν για βραβείο τον κότινο, δηλαδή κλαδί από τις αγριελιές που ήταν στο ιερό δάσος. Τα δάση προστατεύονταν με ιερούς νόμους εναντίον της λεηλασίας. Απαγορεύοντας την βοσκή και την αφαίρεση δένδρων, επέβαλαν την συντήρηση του δάσους με την συστηματική αντικατάσταση των νεκρών δένδρων και τον καλλωπισμό. Αρχαία κείμενα γράφουν για τιμωρίες σε περιπτώσεις ασέβειας ή αποψίλωσης. Απέραντα δάση κάλυπταν κάποτε την ιερή Ελληνική γη. Σήμερα μόνο 25% της συνολικής έκτασης της χώρας είναι δάσος.

Η γλώσσα μας δάνεισε σε όλες τις άλλες γλώσσες δύο σημαντικές λέξεις χλωροφύλλη και φωτοσύνθεση. Χλωροφύλλη είναι μια φωτεινή χρωστική ουσία (το πράσινο των φύλλων), που δεσμεύει την ηλιακή ενέργεια και την μετατρέπει σε χημική. Φωτοσύνθεση είναι η χημική αντίδραση στα φύλλα των δενδρων, κατά την οποία ηλιακή ενέργεια, διοξείδιο του άνθρακα και νερό μετατρέπονται σε υδατάνθρακες (γλυκόζη), οξυγόνο και νερό.

Ο αέρας αποτελείται απο 4 μέρη αζώτου, 1 μέρος οξυγόνου και 0,03 διοξειδίου του άνθρακα. Κάθε φυλλαράκι είναι ένα πολύπλοκο χημικό εργοστάσιο. Απορροφά από τον αέρα το βλαβερό διοξείδιο του ανθρακα, το νερό από το χώμα και την ατμόσφαιρα, και την ηλιακή ενέργεια (πού την δεσμεύει μέσω της χλωροφύλλης). Με την φωτοσύνθεση, αυτή την θαυμαστή χημική αντίδραση, μετατρέπει όλα αυτά τα στοιχεία σε υδατάνθρακες (δηλαδή γλυκόζη, που χρησιμοποιεί το δένδρο για τροφή), επιστρέφοντας πίσω στην ατμόσφαιρα το μισό μέρος του νερού που χρησιμοποίησε και πολύτιμο οξυγόνο που διατηρεί την ζωή στον πλανήτη.

ΑΥΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟ ΔΕΝΔΡΟ:
6 CO 2 (διοξέιδιο του ανθρακα) + 12 H2O (νερό) + ηλιακή ενέργεια
ΑΥΤΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΔΙΝΕΙ:
C6H12O6 (γλυκόζη) + 6 O2 (οξυγόνο) + 6 H2O (νερό)

Το κάθε δένδρο είναι μια αποθήκη διοξειδίου του άνθρακα. Το δηλητήριο αυτό το αποθηκεύει μέσα στον κορμό και τα κλαδιά και το εγκλωβίζει για εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια. Ακόμη και κάθε ξύλινο έπιπλο ή αντικείμενο στο σπίτι σας κρατά μέσα του αποθηκευμένο αυτό το στοιχείο. Αν καεί το δένδρο ή οτιδήποτε ξύλινο το διοξείδιο του άνθρακα απελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα. Ας το σημειώσουν αυτό όσοι ανάβουν τα τζάκια τους για διακόσμηση, όταν η κεντρική θέρμανση είναι στο φουλ. Η διαβίωση και επιβίωση όλων τών οργανισμών πάνω στήν γη είναι αλληλένδετη με το δένδρο. Πεθαίνουν τα δένδρα, πεθαίνουμε και μεις.

Όταν όμως κόβονται ετησίως 6000 δένδρα στην Αθήνα να κάνουν τόπο για τσιμέντο, όταν χώροι για δενδροφύτευση στις πολυκατοικίες γίνονται παράνομα πάρκινγκ, όταν οι εθνικοί δρυμοί καθαρίζονται για να κτιστούν οι βίλλες των επωνύμων, όταν ο μέσος Έλληνας πατάει επί πτωμάτων για να κτίσει την αντιαισθητική, αυθαίρετη εξοχική παράγκα, την οποία στη συνέχεια το κράτος νομιμοποιεί, τότε πρέπει να αναρωτηθούμε ποιούς θεούς λατρεύουν σήμερα οι Έλληνες. Στην πόλη της θεάς Αθηνάς, όπου τα άσπρα κρίνα ανθούσαν κάτω απο την σκιά των πεύκων και της ελιάς, οι μηχανικοί της χώρας και οι μεγαλοκαρχαρίες έριξαν τσιμεντένια ταφόπετρα. Οι άνθρωποι στα ασφυκτικά τσιμεντένια κουτιά χωρίς δένδρα, ζωντανοί-νεκροί με εγκέφαλο, που λόγω έλλειψης οξυγόνου υπολειτουργεί, τρώνε ο ένας τον άλλον με μια πρωτόγνωρη μανία αυτοκαταστροφής.

Ο εγωίσταρος Ελληνάρας, ο ξερόλας με το ασφυκτικό μυαλό, ο "να πεθάνουν όλοι και να ζήσω εγώ", κινείται μέσα στο δικό του παρόν, χωρίς αντίληψη του μέλλοντος, με μόνη έγνοια πώς να την "φέρει" στον άλλο για την καλοπέρασή του. Στην ψυχολογία όμως του εμπρηστή, το κέρδος δεν παίζει πρωτεύοντα ρολο, έρχεται δεύτερο σε σύγκριση με το αρρωστημένο, ανώμαλο, βαθύ μίσος του για τον συνάνθρωπο και τον πλανήτη. Αυτό το σκουλίκι τρέφεται μόνο με την καταστροφή και τον αφανισμό.

Σε πείσμα όλων αυτών ο Φοίνιξ ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες. Η μυθολογία μας έφτιαξε ένα σύμβολο για την δύναμη του ανθρώπου που αναγεννιέται μέσα από τις δυσκολίες και γίνεται πιο δυνατός.

Στο καμμένο δάσος μια πεταλούδα πετάει πάνω από τις στάχτες... ίσως υπάρχει ακόμα ελπίδα.

Αναδάσωση τώρα!



Υπατία

11.7.07

H γυναίκα-δάσος...

Όταν ήμουν μικρή, τις μέρες του χειμώνα με λιακάδα, η μητέρα μου με πήγαινε βόλτα στα χωράφια, γύρω απ’ το μέρος που μεγάλωσα. Ανάμεσα σε αμπέλια, φιστικιές και περιβόλια, έτρεχα μέσα στα χώματα και πρασίνιζα άφοβα τα ρούχα μου. Μάθαινα τα λουλούδια και τ’ άγρια χόρτα, τα πουλιά και τ’ άκακα φίδια. Μάθαινα ότι δεν πρέπει να χαλάμε τις φωλιές των πουλιών, ούτε να ξεριζώνουμε περισσότερο χαμομήλι απ’ όσο χρειαζόμαστε – «πάντα εκεί θα είναι»…

Όχι πια! Δεν είναι εκεί. Ούτε παιδιά που τρέχουν και παίζουν με τα χώματα, ούτε φωλιές, ούτε χαμομήλι είναι εκεί. Αν πει κανείς ότι λυπάται, εγώ τον λυπάμαι πιο πολύ. Πνίγομαι από οργή κι έχω μείνω άφωνη από αυτή τη μανία με το μαύρο στην φυσική του μορφή: Καπνός και στάχτη. Και παίζει το μυαλό κάτι παιχνίδια…

Σκέφτομαι μια οποιαδήποτε γυναίκα ανάμεσά μας, με το γνωστό σε όλες σχεδόν πρόγραμμα, που περιλαμβάνει δουλειά πολλή, φίλους λίγο, επικοινωνία ελάχιστη, παιδιά ούτε γι’ αστείο. Μαύρες, σκοτεινές, κατά φαντασίαν θηλυκές φιγούρες. Υπάρχει μαγικό φίλτρο να δώσει υπόσταση σ’ αυτές; Μπροστά σε κάθε είδους θάνατο, μια γυναίκα αντικαθιστά την απώλεια με μια νέα ζωή.

Όλα γύρω σου σε έχουν πείσει ότι δεν αξίζει την προσπάθεια και τον μόχθο που θα υπομείνεις αν φέρεις παιδιά στον κόσμο. Αναρωτήσου πόσο βολεύει τους παγκόσμιους καταστροφείς αυτή η άποψη. Η μητρότητα έχει την απίστευτη δύναμη να διαμορφώνει ασφαλές περιβάλλον για την ζωή που δημιουργεί. Έχει την ικανότητα να κατατροπώνει κάθε απειλή. Έχει το προνόμιο να μεταμορφώνει τον κόσμο στον οποίο θα φέρει τα παιδιά που θα γεννήσει. Στερούν καθημερινά αυτά τα γνωρίσματα από κάθε γυναίκα. Κάθε γυναίκα που αρνείται την μητρότητα είναι ένα καμμένο δάσος. Και κάθε καμμένο δάσος είναι ένας χαμένος κόσμος!!!


Τελέσιλλα

10.7.07

Οι γυναίκες της Σπάρτης

Εντύπωση προξενούσε στους επισκέπτες άλλων ελληνικών πόλεων η θέση της γυναίκας στη σπαρτιατική κοινωνία και η ισοτιμία της με τους άντρες.

Η εκπαίδευση της γυναίκας είχε ιδιαίτερη σημασία, αφού για μεγάλο χρονικό διάστημα έμενε μόνη στο σπίτι. Μιας και ο άντρας έλειπε, εκείνη αναλάμβανε τις υποχρεώσεις της οικογένειας, άρα είχε αυξημένες αρμοδιότητες αλλά και αρκετά προνόμια. Ήταν χειραφετημένη σε βαθμό αδιανόητο για την υπόλοιπη Ελλάδα. Συμμετείχε στην αθλητική αγωγή όπως τα αγόρια και ήταν φημισμένη η σβελτάδα και η ρώμη της. Έπαιρνε μέρος σε αγώνες πάλης γυμνή μπροστά σε άντρες και γυμναζόταν στο δίσκο και στο ακόντιο. Ιδιαίτερη βαρύτητα έδιναν και στο χορό. Κάποιες τους διέθεταν δικά τους άλογα ή και άρματα που οδηγούσαν σε ορισμένες θρησκευτικές γιορτές και αγώνες. Η πρώτη γυναίκα ολυμπιονίκης ήταν η Σπαρτιάτισα Κυνίσκα, που διατηρούσε εκτροφείο αλόγων και κέρδισε δύο ολυμπιακές νίκες το 396 και το 392 π.Χ., στο τέθριππον.

Καθώς το κράτος αναλάμβανε την ανατροφή των γιων και οι σύζυγοι έλειπαν καιρό από το σπίτι, οι γυναίκες αφιέρωναν πολύ χρόνο για τη μόρφωσή τους. Πολλές γυναίκες ασχολούνταν με την ποίηση, όπως η Μεγαλοστράτα και η Κλειταγόρα, ενώ αναφέρονται Σπαρτιάτισσες Πυθαγόρειες.

Οι γυναίκες της Σπάρτης διέθεταν σημαντική οικονομική ευρρωστία, αφού κατείχαν τα 2/5 περίπου της λακωνικής γης, έχοντας το δικαίωμα κληρονομιάς της πατρικής περιουσίας, με τον θεσμό της πατρούχου. Δεν ασχολούταν με τις δουλειές του σπιτιού, για τις οποίες υπήρχαν οι είλωτες, αλλά εξέφραζαν άποψη στα κοινά, λαμβάνοντας τον λόγο στις πολιτικές συγκεντρώσεις - και σοκαρισμένοι οι αρχαίοι συγγραφείς των άλλων πόλεων διαπίστωναν ότι οι γυναίκες στην Σπάρτη ακούγονταν κιόλας.

Η επιλογή συντρόφου ήταν πολύ προσωπική υπόθεση και όχι απόφαση των γονιών. Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των ελληνικών πόλεων όπου η γυναίκα παντρευόταν στα δεκαπέντε της χρόνια, τα κορίτσια της Σπάρτης έφταναν σε ηλικία γάμου στα είκοσι. Ο νόμος του Λυκούργου έλεγε ότι πρέπει τα κορίτσια να παντρεύονται σε ηλικία που να μπορούν ν' αντλήσουν ευχαρίστηση απ' την ερωτική συνεύρεση, θεωρώντας ότι οι απόγονοι θα είναι καλύτεροι όταν και οι δύο γονείς απολαμβάνουν την πράξη δημιουργίας τους. Αφού πρώτα άφηναν τον άντρα να τις κλέψει, στη συνέχεια περνούσαν μια περίοδο κατά την οποία ο καθένας ζούσε στο σπίτι του. Οι συναντήσεις τους ήταν μυστικές και σύντομες σε απόλυτο σκοτάδι. Έτσι δεν έχαναν πολύτιμο χρόνο για τις υποχρεώσεις της συμβίωσης και "διατηρούσαν τη φρεσκάδα του έρωτα, ένιωθαν πάντα έντονη επιθυμία για το σύντροφό τους κι απολάμβαναν περισσότερο τον έρωτα", όπως αναφέρει ο Πλούταρχος. Οι μητέρες που δε ζούσαν με τους άντρες τους δεν αντιμετώπιζαν προβλήματα, καθώς ο νόμος αναγνώριζε την ισοτιμία τους με τις υπόλοιπες. Είχαν επίσης το δικαίωμα, όταν ο άντρας τους έλειπε πολύ καιρό, να επιλέξουν άλλον, με απώτερο σκοπό πάντα την τεκνοποίηση. Η μοιχεία ήταν ανύπαρκτη στην Σπάρτη, όπως ανύπαρκτες ήταν η πορνεία και η ομοφυλοφιλία.

Μέχρι την ηλικία των επτά ετών, το παιδί μεγάλωνε με την μητέρα του, η οποία δεν χρησιμοποιούσε φασκιά, για να μη παραμορφωθεί το σώμα του, γίνει νευρικό ή πεισματάρικο. Απομάκρυναν δε κάθε τι από κοντά του, το οποίο θα έκανε το παιδί να νιώσει φόβο, να κλάψει ή να αισθανθεί άσχημα. Ορισμένες ε­πιτύμβιες επιγραφές, που διασώζονται, αναγράφουν το όνομα κάποιας Σπαρτιάτισσας και πλάι «πέθανε στη γέννα» - επισήμανση τιμής, δόξα για τη νεκρή γυναίκα, όπως για τον άνδρα Σπαρτιάτη ήταν τιμή να αναγράφεται «πέθανε στον πόλεμο», αν έχανε τη ζωή του στα πεδία των μαχών. Οι Σπαρτιάτες ανεπιφύλα­κτα απέδιδαν δημόσιες τιμές και εξέφραζαν δημο­σίως επαίνους προς τις γυναίκες, σε κραυγαλέα αντίθεση με την Αθήνα, επί παραδείγματι, όπου ο Περικλής λέει - δίχως φόβο να διαψευστεί - ότι οι πιότερο αξιοσέβαστες Αθηναίες ήταν εκείνες για τις οποίες δεν είχε ακουστεί δημόσια έπαινος ή ψόγος. Ούτε και οι ίδιες οι Σπαρτιάτισσες δείλιαζαν να μιλήσουν. Αναπτύχθηκε παράδοση που ανιχνεύε­ται στην εποχή του Ηρόδοτου ακόμη, η οποία αποδίδει σης γυναίκες της Σπάρτης εξαιρετικά οξυδερκείς ή πνευματώδεις παρατηρήσεις. Πολλές α­πό αυτές συγκεντρώθηκαν σε ένα έργο με τίτλο «Αποφθέγματα Λακωνικά» που αποδίδεται στον Πλουταρχο.
Όταν ένα α­γόρι γύριζε από τη μάχη μόνο, δίχως τ’ αδέλφια του, η μητέρα, αντί να τον καλωσορίσει με τρυφεράδα, τον σφυροκοπούσε με προσβολές: «Σε μεγά­λωσα για να γίνεις εσύ ο μόνος δειλός από τα παι­διά μου;». Η λακωνική φράση «ή ταν ή επί τας» λέγεται ότι εκστομιζόταν από την τυπική Σπαρτιάτισσα μητέρα ή τη σύζυγο και απευθυνόταν στο γιο ή τον άντρα της, όταν εκείνος έφευγε για τον πόλε­μο. Σήμαινε: «γύρνα πίσω με την ασπίδα σου, ζω­ντανός και νικητής φέροντας την ασπίδα σου, ή γύρνα νεκρός, να σε κουβαλούν πάνω στην ασπίδα οι νικηφόροι συμπολεμιστές σου». Όταν Αθηναία ρώτησε τη Γοργώ, την σύζυγο του Λεωνίδα, πώς γίνεται μόνο οι Σπαρτιάτισσες απ' όλες τις γυναίκες να έχουν τέτοια δύναμη ανάμεσα στους άντρες, πήρε την απάντηση "Επειδή μόνο εμείς γεννάμε πραγματικούς άντρες". Εννοώντας άντρες με τόση αυτοπεποίθηση, που να μην διστάζουν να δώσουν δύναμη και στις γυναίκες τους.

Με τον θρυλικό στρατό των Σπαρτιατών, οι γυναίκες δεν είχαν την ευκαιρία να δείξουν την μαχητική τους ικανότητα - εκτός μία φορά: Όταν ο Πύρρος βάδισε εναντίον της ατείχιστης Σπάρτης, με τον μεγαλύτερο στρατό της εποχής και τους πολεμικούς του ελέφαντες, ενώ ο Αρεύς έλειπε με το σύνολο του σπαρτιατικού στρατού, οι γυναίκες με τα παιδιά οργάνωσαν μια εκπληκτική άμυνα σε ένα μόλις βράδυ και ο μεγάλος στρατηγός είχε την πιο ταπεινωτική ήττα του, συντετριμμένος απ' τις Σπαρτιάτισσες, που έκαναν πράξη οι ίδιες το "Ή ταν ή επί τας" που επί αιώνες έλεγαν στους γυιους και τους άντρες τους.

7.7.07

Μάρλον Μπράντο


Τον Ιούλιο του 2004 πέθανε ο ηθοποιός-θρύλος, σε ηλικία 80 ετών, χρεωκοπημένος, υπέρβαρος, παρηκμασμένος, απομονωμένος, απογοητευμένος στο τέλος μιας ζωής οικογενειακής και συναισθηματικής αποτυχίας. Με εμμονή στο "εξωτικό" της Ταΐτής, παντρεύτηκε τρεις φορές - η πρώτη του γυναίκα ήταν αλκοολική και οι επόμενες αλλόφυλες. Τον Μάιο του 1990, ο ναρκωμανής πρωτότοκος γιος του, Κριστιάν, δολοφόνησε τον εραστή της ετεροθαλούς αδελφής του, Τσεγιέν. Αργότερα ο Κριστιάν καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ετών, ενώ η Τσεγιέν αυτοκτόνησε σε ηλικία 25 ετών το Απρίλιο του 1995.

Εδώ, στην καλύτερη δυνατή εκδοχή του, σε σκηνή της ταινίας "Young Lions" του 1958.

6.7.07

Η διατροφή των θνητών που ξεχνούν να πεθάνουν

Η αναφερόμενη έρευνα δημοσιεύτηκε στο εγκυρότερο ιατρικό περιοδικό του κόσμου, το «New England Journal of Medicine» (MEJM)

Μία μορφή μεσογειακής διατροφής, πλούσια σε λαχανικά, σαλατικά, όσπρια, φρούτα και ελαιόλαδο, φαίνεται να μειώνει δραστικά τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου, ανακοίνωσαν Έλληνες ερευνητές στις αρχές Ιουλίου στις ΗΠΑ. Αφού παρακολούθησαν περισσότερους από 22.000 ενήλικους ανθρώπους στην Ελλάδα για σχεδόν τέσσερα χρόνια, ο γνωστός καθηγητής Δημήτριος Τριχόπουλος (καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ στις ΗΠΑ) και οι συνεργάτες του γιατροί, βρήκαν ότι οι άνθρωποι που ακολούθησαν πιστά το μεσογειακό τρόπο διατροφής και διαβίωσης είχαν πολύ λιγότερες πιθανότητες να πεθάνουν από οποιαδήποτε αιτία, περιλαμβανομένων των κύριων φονιάδων, που είναι η καρδιοπάθεια και ο καρκίνος.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι που ζουν σε περιοχές της Μεσογείου, τείνουν να ζουν περισσότερο από τους Βορειοαμερικανούς και τους ανθρώπους της Βόρειας Ευρώπης, και η τελευταία αυτή έρευνα προσθέτει περαιτέρω αποδείξεις στη θεωρία ότι οι μεσογειακοί λαοί καταφέρνουν να έχουν μακροζωία, χάρη στον τρόπο διατροφής που ακολουθούν.


Η μεσογειακή διατροφική πυραμίδα


Η παρούσα μελέτη δημοσιευμένη στην «Επιθεώρηση Ιατρικής της Νέας Αγγλίας» (ΗΠΑ), «προχωρεί αρκετά μακρύτερα για να τεκμηριώσει ότι, τελικά, το διαιτολόγιο πραγματικά έχει μεγάλη σημασία», είπε ο καθηγητής κ. Τριχόπουλος. Παρόλο που ορισμένοι ερευνητές είναι επιφυλακτικοί για τα οφέλη της μεσογειακής διατροφής «όταν αντιμετωπίζετε τα επιστημονικά δεδομένα και στοιχεία, απλώς δεν σας μένει παρά να το πιστέψετε», είπε ο κ. Τριχόπουλος.

Η πρόσφατη μελέτη διεξήχθη σε ανθρώπους που ήταν προφανώς υγιείς, αλλά οι προηγούμενες έρευνες είχαν δείξει ότι ένα μεσογειακό είδος διατροφής μπορεί επίσης να βοηθήσει τις χρόνιες αρρώστιες, όπως την καρδιοπάθεια. «Φαίνεται να είναι ένα διαιτολόγιο καλό τόσο για τους υγιείς, όσο και για τους αρρώστους», είπε ο κ. Τριχόπουλος.

Το παραδοσιακό μεσογειακό διαιτολόγιο περιέχει πολλές φυσικές τροφές, όπως είναι η υψηλή πρόσληψη φρούτων και λαχανικών, οι ξηροί καρποί και τα δημητριακά, τα όσπρια και το ελαιόλαδο. Αυτοί που ακολουθούν με συνέπεια το διαιτολόγιο τρώνε μόνο σπάνια κρέας και κοτόπουλο, αλλά κάνουν τακτική χρήση ψαριού. Τρώνε επίσης κάποια γαλακτοκομικά προϊόντα, με τη μορφή συχνά του γιαουρτιού. Στη διάρκεια της μελέτης, ο κ. Τριχόπουλος και η ομάδα του εξέτασαν 22.043 ενήλικους στην Ελλάδα σχετικά με τις διατροφικές τους συνήθειες, σημειώνοντας πόσο στενά κάθε άτομο ακολουθούσε την παραδοσιακή μεσογειακή διατροφή.

Οι ερευνητές έπειτα ακολούθησαν τους συμμετέχοντες για 44 μήνες, σημειώνοντας ποιος πέθανε και από ποια αιτία. Μετά από τέσσερα σχεδόν χρόνια, οι ερευνητές κατέγραψαν 275 θανάτους. Και όσο πιο στενά ένα άτομο ακολουθούσε το μεσογειακό διαιτολόγιο στην αρχή της μελέτης, τόσο λιγότερο ενδεχόμενο ήταν να πεθάνει από οποιαδήποτε αιτία.

Επιπρόσθετα, οι άνθρωποι που ακολουθούσαν το μεσογειακό διαιτολόγιο πιο πιστά από τους άλλους είχαν επίσης κατά L'3% λιγότερες πιθανότητες να πεθάνουν από καρδιοπάθεια και 24% λιγότερες πιθανότητες να πεθάνουν από καρκίνο. Είναι ενδιαφέρον ότι μετά την ανάλυση των ατομικών συστατικών στοιχείων του μεσογειακού διαιτολογίου, ο καθηγητής κ. Τριχόπουλος και οι συνεργάτες του ανακάλυψαν ότι κανένα στοιχείο της διατροφής αυτής από μόνο του δεν φαινόταν να ελαττώνει τον κίνδυνο θανάτου. Τα ευρήματα αυτά προτείνουν ότι κάθε συστατικό στοιχείο, έχει μόνο ένα μικρό αποτέλεσμα, ορατό μόνο όταν όλα είναι συνδυασμένα ή ότι τα αποτελέσματα των διαφορετικών τροφών αλληλεπιδρούν προξενώντας οφέλη μόνο όταν συνδυάζονται, έγραψαν οι συντάκτες της μελέτης.

Σε ένα συνοδευτικό άρθρο της σύνταξης του περιοδικού ο καθηγητής Dr Frank Β. Hu του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και του Νοσοκομείου των Γυναικών της Βοστώνης, Brighan, γράφει ότι σε πολλές χώρες κοντά στη Μεσόγειο, περιλαμβανόμενης της Ελλάδας, οι διαιτολογικές συνήθειες αλλάζουν, και οι περισσότεροι άνθρωποι υιοθετούν τα δυτικά διαιτολόγια γεμάτα με τροφές ευκολίας, με φαστ φουντ, με κορεσμένα λίπη και με ραφιναρισμένους υδατάνθρακες. Σαν απόδειξη αυτών των αλλαγών στη διατροφή, ο καθηγητής Hu σημειώνει ότι η επικράτηση της παχυσαρκίας στην Ελλάδα έχει ανέβει «δραματικά» τα τελευταία χρόνια. Ο καθηγητής κ. Τριχόπουλος είπε ότι «η τάση αυτή συμβαίνει πράγματι στην Ελλάδα, αλλά σημείωσε ότι οι παλαιότερες γενιές και οι άνθρωποι που ζουν σε αγροτικές περιοχές της Ελλάδας συνεχίζουν να ακολουθούν το μεσογειακό τρόπο διατροφής». Επιπλέον, είπε, ορισμένοι νέοι, μορφωμένοι άνθρωποι, ανακαλύπτουν ξανά τα ωφέλη του σωστού διαιτολογίου και αλλάζουν τις διατροφικές τους συνήθειες σύμφωνα με τις απόψεις αυτές.


(Από το περιοδικό Υγεία για Όλους, τεύχος 42)

4.7.07

Η μητέρα φτιάχνει τον άντρα

3.7.07

Με την παρέα ενός βιβλίου


...δεν βαριέσαι ποτέ. Στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στην ουρά στις δημόσιες υπηρεσίες ή τις τράπεζες, όταν φτάνεις πρώτη σε ένα ραντεβού, ο χρόνος μοιάζει να κυλά υπερβολικά αργά, εκνευρίζοντάς σε. Η λύση μπορεί να κρύβεται πάντα στην τσάντα σου: ένα καλό βιβλίο μετατρέπει μια βαρετή αναμονή σε επικοιδομητικό χρόνο.

2.7.07

Nέα των Prussian Blue

Video

Η οικογένεια Gaede μετακόμισε πρόσφατα στο Kalispell της Μοντάνα. Σχεδόν ταυτόχρονα ένα ζευγάρι της γειτονιάς τους, οι Bill και Rebecca Matteer, άρχισαν να μοιράζουν φυλλάδια από πόρτα σε πόρτα, ζητώντας την απομάκρυνση του "μίσους" απ' την περιοχή τους (αναλυτική αναφορά εδώ), προσπαθώντας να υποκινήσουν τους κατοίκους σε ενέργειες εναντίον της οικογένειας των Prussian Blue. Το ευχάριστο είναι ότι τελικά αυτοί που αναγκάστηκαν να μετακομίσουν ήταν οι πραγματικοί εκφραστές απρόκλητου μίσους, οι Matteer.

Η April Gaede, η μητέρα των Prussian Blue, έχει αναλάβει την ίδρυση του Ταμείου Μνήμης David Lane, για την εκτέλεση των επιθυμιών του. Η αποτέφρωσή του έγινε ήδη. Η τέφρα του θα χωριστεί σε 14 μέρη, που θα φυλαχθούν από 14 έμπιστες Εθνικίστριες, μέχρι την ώρα που θα συγκεντρωθούν ξανά σε μία μνημειακή πυραμίδα. Επιπλέον, μεγάλος στόχος του Ταμείου είναι να συγκεντρωθούν όλα τα γραπτά του μεγάλου Ανδρός και να εκδοθούν σε ένα βιβλίο. Οι αμερικάνοι συναγωνιστές έχουν ήδη δραστηριοποιηθεί για την κάλυψη των τελευταίων εξόδων του David Lane. (Στην φωτογραφία, η April με την μικρότερη κόρη της, Dresden, και τον Jamie Kelso, σε εκπομπή του Stormfront radio)

Οι Lynx και Lamb Gaede πρόκειται να έρθουν στην Ευρώπη αυτό το καλοκαίρι για μερικές συναυλίες. Ήδη έχουν οριστικοποιηθεί κάποιες για την Σκανδιναβία και γίνονται συζητήσεις για Γερμανία, Ολλανδία, Γαλλία. Στο νέο τεύχος της Αντεπίθεσης υπάρχει συνέντευξη των Battlecry, οι οποίοι συνεργάστηκαν στον τελευταίο δίσκο τους με τα κορίτσια, για το τραγούδι Keepers of the Light (στην φωτογραφία, οι τρεις αδελφές Gaede με τον Richard των Battlecry).

Οι Prussian Blue είχαν γενέθλια στις 30 Ιουνίου. Έγιναν 15 χρονών. Τις καλύτερες ευχές μας για ένα λαμπρό μέλλον σε έναν λευκότερο κόσμο.


Ρrussian Βlue Blog
Official Prussian Blue Forums
Jerry's Prussian Blue Page

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP