18.12.07

Τρόπος να ζεις

Η σχέση μου με την τεχνολογία ήταν πάντοτε διττή. Όπως το πρόσωπο του Ιανού, που αλλάζει και γεμάτος θαυμασμό ή τρόμο κοιτάζεις το αποτέλεσμα, έτσι κι εγώ. Τι είναι τεχνολογία; Τεχνολογία το πέταλο του καβαλάρη. Η ασπίδα. Το τόξο. Τεχνολογία το άροτρο. Τεχνολογία το πρώτο πήλινο σκεύος. Είμαστε μέρη αυτής της Ιστορίας. Της χτεσινής και της αυριανής. Είμαστε μέρη του παρόντος. Είμαστε αυτοί που διαμορφώνουμε το Τώρα και το Μετά.

Με ενθουσιάζουν οι δυνατότητες που προσφέρουν τα νέα κλασικά: τα στερεοφωνικά, οι φωτογραφικές μηχανές, οι εκτυπωτές και τα λοιπά κομφόρ της σύγχρονης ζωής. Όπου η καθημερινότητα γίνεται ένας μεγάλος εικονικός κόσμος. Το μίξερ βρυχάται σαν τον τέρας της Αποκαλύψεως. Η χύτρα ταχύτητος αχνίζει από τα βάθη της Κολάσεως. Να αποθανατίζεις τις μικρές στιγμές της καθημερινότητας. Να βάζεις στον τοίχο σου τους δρόμους που σου αρέσει να τραβάς. Ή που θες να ακολουθήσεις. Τη θάλασσα, που στα βαθιά νερά της ανίχνευσες τους υφάλους με τα ψάρια. Το πλατύ λιβάδι, που κατέβηκες να θαυμάσεις όταν τα στάχυα ώριμα και βαριά από καρπό λυγίζουν στο άγγιγμα του ανέμου. Αυτή είναι η Ελλάδα. Η Ελλάδα που γνωρίζεις από τα documentaries της ΕΤ2.


Πώς θ’ αγαπήσεις τα παραδείσια πουλιά του Αμαζονίου, αν δεν αγαπήσεις πρώτα το ταπεινό κοτσύφι; Αυτή η εικόνα είναι δική σου, ό,τι κι αν γίνει. Γι’ αυτήν αξίζει να ζεις. Θα τολμήσεις ποτέ να την αγγίξεις ή θα την κρατήσεις καρφωμένη στον τοίχο, μαζί με τη Laetitia και τη Giselle; Η Ζωή είναι Εδώ! Τα σπίτια τα χωριάτικα. Αυθεντικά. Χρήσιμα. Όπως τα δέντρα. Να κοιτάζεις, να παρατηρείς. Και να σκέφτεσαι. Ενώ στο CD player ξεδιπλώνουν το παράπονο για τη μικρή, γλυκιά ζωή οι Ηπειρώτες, τη λεβεντιά οι Στερεοί κι οι Πελοποννησιώτες, τη defiance οι Κρητικοί.

Διασκεδάζω αφάνταστα με τα μίξερ, τους αποχυμωτές, τα όνειρα της σύγχρονης νοικοκυράς. Μου αρέσει ο χυμός του πορτοκαλιού στο χέρι. Η μυρωδιά του. Αν έφτιαχναν κουλουράκια, αντί ψυχαναλύσεως, οι δημοσιογράφοι, θα ευτυχούσαν κι αυτοί και τα παιδιά τους. Και μερικές χιλιάδες οικογένειες που ψυχοφθείρονται ξεφυλλίζοντας τα περιοδικά του glossy lifestyle. Ποτέ βεβαίως δεν θα τους επέτρεπα να φτιάξουν ψωμί. Όχι πριν θητεύσουν στα πιο mundane του συρμού: τις τάρτες, τα muffins, τα cakes. Και μετά στο ψωμί. Στο ψωμί γίνεσαι δεκτός, αφού κριθείς άξιος να σηκώσεις το βάρος της ζωής.

Με ενθουσιάζουν όμως και τα πιο εξωτικά. Τα DVD, τα ηχεία B&O, οι υπολογιστές (ιδίως οι laptop) και φυσικά το Internet. Και ο καθημερινός πολιτισμός. Πώς να φέρεις φως ανεκτό στο μάτι μες στην πόλη; Το ιδανικό για μένα σπίτι θα ήταν ένας χώρος κενός επίπλων. Γεμάτος από την τελευταία λέξη της τεχνολογίας σε χώμα μαύρο, με λευκούς τοίχους, λεπτομέρειες από αλουμίνιο και σοφά τοποθετημένα εξωτικά φυτά. Πορτοκαλιές κι ελιές. Εντελώς Zen. Να κυκλοφορεί ο αέρας και το φως. Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα επικοινωνούσαμε με ανοιχτή τηλεδιάσκεψη. Μου αρέσει που ο κόσμος γίνεται ιδανικός. Που μπορείς επιτέλους να επιλέξεις αν θα ακούς τα ψέματα των επαγγελματιών της ενημέρωσης. Ή αν θα σερφάρεις εκεί που ξέρεις πως ανασαίνει η αλήθεια σου. Και περιμένει να τη βρεις.

Πολλές φορές εύχομαι να κληρονομούσα μια ξεχασμένη φάρμα στη μέση του Mid West, ένα αμπέλι στην Τοσκάνη, ένα chateau στη γαλλική εξοχή. Θα φωτιζόταν με λάμπες ελαιόλαδου. Θα ζεσταινόμασταν με τεράστιες στόβες με ξύλα. Και στην κουζίνα να ψήνονται φλογέρες με αμύγδαλο για φίλους που πίνουν μόνο τσάι και κρασί. Ποτέ καφέ. Γιατί πίνουμε καφέ; Γιατί τρώμε σοκολάτες; Κρουασάν με σοκολάτα; Μπισκότα με σοκολάτα; Παρατήρησε ποτέ κανείς τους ιθαγενείς της Λατινικής Αμερικής πώς εξελίσσονται στο χρόνο μασουλώντας καφέ και σοκολάτα; Τους Αμερικάνους κατεβάζοντας Big Mac και Coca-Cola; Τι να σου πω για τον καπνό; Αφρικανοί μετανάστες στο New Orleans, Νεοέλληνες ή Latinos, λίγο αλλάζει. Μόνο που οι Νεοέλληνες είναι αρκετά αθλιότεροι. Γιατί δεν είναι σε τίποτε αυθεντικοί. Λίγο Ιταλική γοητεία. Λίγο Αμερικάνικη άνεση. Λίγο Τούρκικη μπουνταλωσύνη. Μια σαλάτα Macedonia στην υγειά της νεόπλουτης ευδαιμονίας.

Το σκέφτομαι. Ώρες ώρες ο αναχωρητισμός με κερδίζει. “Cultiber mon jardin”. Είμαι φυσιολάτρης. Είμαι ανθρωπολάτρης. Είμαι τεχνολάτρης. Είμαι όμως ακόμα πιο πολύ Πατριδολάτρης κι Ελληνολάτρης. Γι’ αυτό μένω. Γι’ αυτό προσπαθώ. Γι’ αυτό λέω στον εαυτό μου πως μου αρέσει η virtual γαλήνη του αστικού διαμερίσματος. Λέω πως δεν μπορώ να κάνω χωρίς την πόλη και τα κομφόρ της. Βάζω τη raffia να καλύπτει το πολυεστερικό πλακάκι, και τα διάφανα voilage να βγάζουν τη γλώσσα στον ακάλυπτο και στις μπανάλ μπουγάδες που κρέμονται απελπισμένα στο κενό. Λέω πως είμαι παιδί της πόλης. Πως δεν αλλάζει αυτό. Λέω ότι δεν πρέπει ν’ αλλάξει. Όχι πριν αλλάξουν αυτά που πρέπει. Βγάζω τη γλώσσα στο μικροαστικό πρωτευουσιάνικο όνειρό μου. Το προτιμώ κρυμμένο. Να θρέφει κλεφτά τις μεσημεριανές meditations. Να περιμένει. Γιατί η Πατρίδα δεν μπορεί να περιμένει.

Ε.Χ.Π.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP