20.11.07

Γυναίκες vs Άνδρες (Β' μέρος)

Ολοκλήρωση και όχι ανταγωνισμός

Πίσω από διάφορες αντιλήψεις του συρμού, όπως αυτές που θέλουν τον άνδρα φύσει πολυγαμικό και σε απάντηση τη γυναίκα φύσει άπιστη (γιατί ψάχνει τον δυνατότερο να κάνει μαζί του παιδιά), βρίσκεται η μετριότητα της εποχής, η έλλειψη ιδανικών και ηρωισμού, η απουσία του έρωτα για το απόλυτο. Βλέπουμε ακόμη δήθεν σύγχρονες αντιλήψεις κοινωνιολογικά(;) τεκμηριωμένες, που θέτουν στις ερωτικές σχέσεις αστικούς αντιφυσικούς περιορισμούς, εισάγοντας έναν νεοπουριτανισμό κι έχουν να κάνουν με διαφορές στην κοινωνική θέση, οικονομική κατάσταση, μόρφωση, περιουσία, ηλικία, αλλά - φευ - όχι στη φυλή.

Αντιθέτως, θεωρείται politically correct η αποδοχή των σχέσεων, αλλά και του γάμου, μεταξύ αλλοφύλων και είναι φανερή η προσπάθεια υποβάθμισης των φυλετικών διαφορών σε θρησκευτικές και μόνο. Ακόμη, από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προωθούνται και προβάλλονται θετικά η ανδρική και η γυναικεία ομοφυλοφιλία, με στόχο – που έχει σχεδόν επιτευχθεί – από γενετήσια ανωμαλία να θεωρείται απλώς ιδιαιτερότητα, δικαίωμα που χρήζει σεβασμού, έκφραση της ελευθερίας αυτοδιάθεσης!!! Όλες αυτές οι αντιλήψεις και η προβολή και καθιέρωσή τους αποτελούν μία κατευθυνόμενη προσπάθεια να πληγεί η σχέση άνδρα-γυναίκας, αυτή η «μαγική ενότητα», πλήγμα που με τη σειρά του οδηγεί στον εκφυλισμό, αλλά και αφανισμό της φυλής.

Η υπογεννητικότητα είναι το σοβαρότερο εθνικό πρόβλημα και γι’ αυτό, πέρα από την προδοτική στάση του κράτους, είναι υπεύθυνοι και οι άνδρες και οι γυναίκες. Η μητρότητα βάλλεται εξαιτίας κυρίως των αξιών της εποχής, γίνεται θυσία στο βωμό μιας «καλύτερης» ζωής και της επαγγελματικής καταξίωσης. Μιας καταξίωσης που κάνει τις γυναίκες ακόμη πιο δυστυχισμένες, αφού συνήθως λειτουργεί ως υποκατάστατο, δεν είναι παρά μία απέλπιδα προσπάθεια να γεφυρωθεί το κενό, μία ψευδαίσθηση δημιουργικότητας. Από την άλλη, οι άνδρες, σε έναν κόσμο απ’ όπου «το πνεύμα της αρρενωπότητας έχει εξαφανιστεί» (D.H.Lawrence), ατομιστές, φοβισμένοι και ανεύθυνοι, προτιμούν να παραμένουν οι ίδιοι παιδιά και να καυχιόνται(!) γι’ αυτό, προτιμούν να αφοσιώνονται στην καριέρα ή στα χόμπι τους, παρά να γίνουν πατέρες, λες κι αυτό το ζήτημα δεν τους αφορά.

Η κάποτε χρήσιμη νοοτροπία περί της ιερότητας της οικογενείας αποδεικνύεται σήμερα ανεπαρκής, αφού, όπως φαίνεται, δεν μπόρεσε να προλάβει και να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της υπογεννητικότητας. Ένας σύγχρονος πατριώτης δεν μπορεί παρά να είναι επαναστάτης και να απορρίπτει παρωχημένες «εθνικοφρονίστικες» αντιλήψεις. Στην παρούσα φάση, με το πρόβλημα που προαναφέρθηκε, είναι στην καλύτερη περίπτωση απλώς αναχρονιστικό να ανησυχούμε για την αύξηση του αριθμού των διαζυγίων, για την κρίση της οικογένειας δηλαδή, και όχι για την τρομακτική μείωση των γεννήσεων.

Η αύξηση των διαζυγίων θα μπορούσε να απασχολεί μόνο σαν διαπίστωση της κρίσης της σχέσης μεταξύ ανδρών και γυναικών, σαν αφύσικη εξέλιξη, σαν σύμπτωμα παρακμής, αλλά όχι ηθικά και χωρίς, τεχνητές και ασύμφορες εθνικά, συνδέσεις με την υπογεννητικότητα. Εκεί που πρέπει να δοθεί έμφαση είναι στο ξεπέρασμα της παρακμιακής νοοτροπίας της εποχής, αλλά και στην υλική ενθάρρυνση, αφού πέρα από τις αστικές «αξίες» που προαναφέρθηκαν (καριέρα, ευζωία), υπάρχουν σε πολλά ζευγάρια πραγματικά οικονομικά προβλήματα που τους αποτρέπουν απ’ το να κάνουν ακόμη και ένα παιδί. Το σημαντικότερο θα ήταν η υλική και ηθική υποστήριξη, προστασία και ασφάλεια στις ανύπανδρες μητέρες, ώστε οι εκτρώσεις να αντικατασταθούν από γεννήσεις. Αλλά μια και άλλο κράτος και άλλο πατρίδα, ο κλήρος πέφτει στους ίδιους τους ανθρώπους. Είναι πραγματικά λυπηρό και ένδειξη ηθικής υποκρισίας, αλλά και ηθικού ξεπεσμού, το ότι η κοινωνική κατακραυγή υπάρχει ακόμη για τις ανύπανδρες μάνες και ακόμη τα εξώγαμα παιδιά χαρακτηρίζονται με υβριστικούς χαρακτηρισμούς, λες κι αυτό που χαρακτηρίζει ένα παιδί ή έναν άνθρωπο και προσδιορίζει την αξία του είναι το αν οι γονείς του «φόρεσαν στεφάνι» και όχι η κληρονομικότητά του. Αλλά δεν είναι πια αντικείμενο κοινωνικής κατακραυγής οι εκτρώσεις – αντίθετα θεωρούνται ένδειξη πολιτισμού, «εμπειρία», γυναικεία κατάκτηση και έτσι βλέπουμε ακόμη και γυναίκες να αναφέρονται σε εκτρώσεις που έχουν κάνει λες και πρόκειται για κάτι φυσικό, χωρίς ντροπή, ενοχή ή θλίψη. Η νομιμοποίηση των εκτρώσεων αποτελεί τυπικό και μόνο ζήτημα. Εξάλλου απαγόρευση των εκτρώσεων, χωρίς λήψη μέτρων για εξώγαμα, δημιουργεί κοινωνικά προβλήματα, παρά λύνει.

Στην ιστορία του πολιτισμού της δύσης, μόνο δύο κοινωνίες αντιμετώπισαν ανθρώπινα και πραγματικά πολιτισμένα αυτό το ζήτημα και από την ηθική υποκρισία προτίμησαν την ζωή: Η Αρχαία Σπάρτη, όπου η ακληρία θεωρείτο επονείδιστη και η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, όπου το κράτος πρόνοιας κάλυπτε το κενό της οικογένειας όπου αυτό υπήρχε και προστάτευε τις ανύπανδρες μάνες. Σήμερα από το κράτος δεν μπορεί κανείς να περιμένει κάτι σημαντικό, αφού διάκειται εχθρικά προς τους πολίτες και υιοθετεί προδοτικές τακτικές. Εναπόκειται στους ανθρώπους να αποκτήσουν μια πιο επαναστατική, υπεύθυνη και ανθρώπινη αντίληψη και, πρώτα απ’ όλους, στις γυναίκες, οι οποίες, παρά τη διανοητική τους μόλυνση, παραμένουν ανθεκτικές και προσπαθούν, απεγνωσμένα ίσως αλλά χωρίς να παραιτούνται, να βρουν τον πραγματικό τους εαυτό. Είναι χαρακτηριστικό, αλλά και ενθαρρυντικό, ότι την τελευταία δεκαετία κυρίως, η στροφή των γυναικών προς παραδοσιακές, και όχι αναχρονιστικές, αξίες είναι εμφανής. Με λιγότερες επαγγελματικές επιδιώξεις και ξεπερνώντας πιο γρήγορα απωθημένα, που αφορούν την κοινωνική και οικονομική καταξίωση, και έχοντας να αντιμετωπίσουν τη λυσσαλέα αντίδραση του κατεστημένου, είτε αυτό λέγεται κράτος που δημιουργεί όλο και περισσότερα οικονομικά προβλήματα ή ΜΜΕ που προβάλλουν αποπροσανατολιστικά πρότυπα. Θα πετύχουν όμως αν σε αυτήν την προσπάθεια αποκτήσουν συμμάχους και οδηγούς τους άνδρες. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι παλιότερες αντιλήψεις που θέλουν τον άνδρα άκαρδο αφέντη, που επιβάλλεται με τη βία στην παθητική και άβουλη γυναίκα, μόνο ζημιά προκαλούν και αποτελούν εκφυλιστικά και εκφυλισμένα μοντέλα, που ταιριάζουν ίσως στην ράθυμη Ανατολή, είναι όμως αφύσικα για τους Λευκούς, όσο και η ιδέα της ισότητας, αλλά και η μητριαρχικής προέλευσης ιδέα της υπεροχής της γυναίκας. Οι άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, που συνεχίζουν να επιλέγουν τον ανταγωνισμό, την εκμετάλλευση και την υποτίμηση του άλλου φύλου από την αρμονική συμβίωση (και όχι απλώς συνύπαρξη) είναι τελικά δυστυχείς, ως απομακρυσμένοι από τα αρχέτυπα, ως αρνούμενοι την ολοκλήρωση και την πληρότητα, τη δικαίωση του φύλου.


Και είναι αλήθεια πως «τί χρειάζεται η γυναίκα, παρά για να είναι Γυναίκα μέσα στην αγκαλιά ενός Άνδρα;» (Paul Claudel) τότε μόνο, όταν ο Άνδρας δεν είναι ούτε ίσος, ούτε ανώτερος, ούτε κατώτερος, ούτε ίδιος, ούτε δυνάστης ή δούλος της, αλλά ο δικός της Θεός.


Εβίνα Κ.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP