18.11.07

Γυναίκες vs Άνδρες (Α' μέρος)

Ολοκλήρωση και όχι ανταγωνισμός

Στα πλαίσια της προπαγάνδας του πολέμου των ΗΠΑ «κατά της τρομοκρατίας», έκαναν το γύρο όλου του κόσμου οι εικόνες των κακοποιημένων, αξιολύπητων γυναικών του Αφγανιστάν, εικόνες που σόκαραν και έγιναν η αφετηρία πολλών συζητήσεων σχετικά με τη θέση της γυναίκας σήμερα. Πέρα από τις αναλύσεις, αλλά και την σκοπιμότητα της ανακίνησης αυτού του ζητήματος και πέρα από το άστοχο του να κρίνουμε με τα δικά μας μέτρα και τα κριτήρια της δικής μας κουλτούρας μίαν άλλη κουλτούρα και έναν άλλο πολιτισμό, ένα είναι σίγουρο: Μετά τη δημοσιοποίηση αυτή, οι working women της Δύσης μπορούν να νοιώθουν περήφανες.

Σε αντίθεση με τις γυναίκες του Αφγανιστάν και άλλων χωρών, που έχουν την ίδια στάση απέναντι στις γυναίκες, αυτές είναι χειραφετημένες και ελεύθερες. Ελεύθερες να κάνουν εκτρώσεις «εις ένδειξη πολιτισμού», ελεύθερες να επιλέγουν την καριέρα από τη μητρότητα, να κουκουλώνουν την απελπισία τους με επίπλαστες χαρές, κατακτήσεις και επιτυχίες, να αντιμετωπίζουν τη μοναξιά τους εργαζόμενες μέχρι θανάτου, να καταπνίγουν τη θλίψη τους σε σωρούς ηρεμιστικών, να παριστάνουν τις κοινωνικές σε ανούσιες παρέες, να κερδίζουν χρήματα και να προσπαθούν να αγαπήσουν τον εαυτό τους καταναλώνοντας υπερβολικά, να εξαντλούνται και να παρηγορούνται παρακολουθώντας ταινίες της μόδας με θέμα μοναχικές thirty something νευρωτικές, να βαφτίζουν τη μοναχικότητα… ανεξαρτησία! Χωρίς κελεμπίες και φερετζέδες, ελεύθερες να επιδεικνύουν σχεδόν γυμνές το σώμα τους σαν σε βιτρίνα, όπως οι πόρνες του Άμστερνταμ. Τόσο γυμνές, εκτεθειμένες και δυστυχισμένες που γίνονται πραγματικά «ένα κομμάτι κρέας» και κάνουν κι αυτές ακόμη τις κακοποιημένες γυναίκες του Αφγανιστάν, που αποκαλύπτουν μόνο το βλέμμα τους, να φαίνονται πιο ελκυστικές.

Το ζήτημα όμως δεν είναι ποια κακοποίηση είναι προτιμότερη, λες και αυτή είναι η μοίρα της γυναίκας, αλλά πότε η γυναίκα είναι σύμφωνη με τη φύση της, ποιος είναι ο ρόλος που της ταιριάζει, τι την κάνει πλήρη. Στη μεταφεμινιστική εποχή η γυναίκα κάνει έναν πραγματικά τιτάνιο αγώνα να εξομαλύνει τις αντιθέσεις που της κληροδότησαν οι προηγούμενες γενιές και να βρει τον εαυτό της. Από τη μία το, καλώς ή κακώς, παρωχημένο μοντέλο της συχνά καταπιεζόμενης μητέρας, συζύγου και νοικοκυράς και από την άλλη το σύγχρονο «πρώτα απ’ όλα εργαζόμενη και ίση με τον άνδρα», που σημαίνει γυναίκα που προσπαθεί να εξομοιωθεί με τον άνδρα και να τον ξεπεράσει, με συνέπεια όχι μόνο να αφήνει ανεκπλήρωτες τις ανάγκες του φύλου της, αλλά και να χάνει τη θηλυκότητά της, να «αμαρτάνει» ή να «υβρίζει» με την αρχαιοελληνική έννοια, αφού προσπαθεί να νικήσει αυτόν που «γι’ αυτήν είναι ο Θεός, δηλαδή τον άντρα». (Emma Jung)

Οποιαδήποτε αναφορά στη γυναίκα μένει λειψή, αν δεν ασχοληθεί και με τον άνδρα, αλλά και με το ζήτημα της μητρότητας. Κι αυτό γιατί είναι φυσικός νόμος, και όχι ελάττωμα ή αδυναμία, αυτό που ο Evola, ανατρέχοντας στην αρχαιοελληνική έννοια της «ετερότητας», τόσο εύστοχα διετύπωσε στο βιβλίο του «Η Μεταφυσική του Φύλου»: «Η σύνδεση με μία άλλη αρχή, που δεν είναι ο εαυτός, προσιδιάζει στο κοσμικό θηλυκό» και έχει ως συνέπεια ότι «αν η γυναίκα αφεθεί στον εαυτό της, βιώνει τον τρόμο της εκμηδένισης». Η άλλη αρχή, ο άλλος από τον οποίο η γυναίκα έχει φυσική εξάρτηση είναι ο άνδρας ή και το παιδί. Στη σύγχρονη κοινωνία όμως οι ρόλοι έχουν μπερδευτεί και οι άνθρωποι είναι αποπροσανατολισμένοι. Αιτία η περίφημη ισότητα, μία έννοια αντιφυσική, που αρχικά παρουσιάστηκε σαν ευλογία, για τις γυναίκες τουλάχιστον, και αποδείχθηκε κατάρα. Ακόμη και η «βελτιωμένη» εκδοχή της «ισότητας των ευκαιριών» ουσιαστικά είναι χωρίς πρακτικό αντίκρισμα, αφού δεν μπορούμε να μιλάμε για ίδιες ή ίσες ευκαιρίες, ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικούς, με άλλες λειτουργίες, σκοπούς στη ζωή, ανάγκες.

Στο όνομα της ισότητας λοιπόν, η γυναίκα πίστεψε πως θα δικαιωθεί και θα αποδείξει την αξία της, από τη μια μιμούμενη τον άνδρα, στον εργασιακό κυρίως χώρο, αλλά και γενικότερα στο φέρσιμο, και από την άλλη, αντισταθμιστικά, προκειμένου να διατηρήσει την ισορροπία της και τη θηλυκότητά της, με το να γίνει αχαλίνωτη σεξουαλικά και προκλητική σε βαθμό επιδειξιμανίας. Έτσι απομακρύνθηκε από τις φυσικές της τάσεις του να είναι μητέρα και ερωμένη. Αφού χάθηκε η σύνδεσή της με την «άλλη αρχή», χάθηκε και η αρμονία και η ομορφιά από τον κόσμο και τη ζωή. Τα πάντα διεστράφησαν. Η ενότητα αντικαταστάθηκε από τον ανταγωνισμό, η αρμονία από την (εσωτερική και εξωτερική) διαμάχη, η συλλογική συνείδηση από τον ατομικισμό, η ζωή από το θάνατο. Οι σύγχρονοι άνθρωποι, ατομικιστές και ευθυνόφοβοι, πιστεύουν περισσότερο στην προσωπική πρόοδο, συχνά εις βάρος των άλλων, παρά στη συνεργασία, στη συσσώρευση υλικών αγαθών, παρά στη δημιουργία. Άμεση συνέπεια η βαθιά κρίση στις σχέσεις ανδρών και γυναικών, που με τη σειρά της προκαλεί αλυσιδωτά άλλες συνέπειες, όπως είναι τα διαζύγια, ο ξεπεσμός της οικογένειας και, κυρίως, η υπογεννητικότητα.

Οι σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα στηρίζονται, τις περισσότερες φορές, στο συμφέρον ή σε ένα νοσηρό συναισθηματισμό. Τα χρήματα, η παντοδύναμη αξία της εποχής, είναι αυτά που ενώνουν αλλά και χωρίζουν τους ανθρώπους. Ο Έρωτας ξέπεσε, αφού δέχτηκε την καταστροφική επίδραση της νοοτροπίας της εποχής μας. Οι άνθρωποι δεν αναζητούν τον Άλλο, που η ένωση μαζί του θα τους οδηγήσει στην υπέρβαση του εαυτού τους και την ολοκλήρωση, δεν αναζητούν με νοσταλγία να επιστρέψουν στην κατάσταση της πρωταρχικής ενότητας, κατά τον Πλάτωνα, αλλά ανασφαλείς, «μισοί» και νάρκισσοι ψάχνουν στον άλλο την αντανάκλαση του εαυτού τους.


Εβίνα Κ.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP