26.11.07

Τα παιδιά, η αυγή του Έθνους

Οι γυναίκες που έχουν παιδιά γνωρίζουν πολύ καλά ότι η δημιουργία ενός ανθρώπου είναι το μέγιστο που μπορεί να δημιουργήσει και να κατακτήσει μια γυναίκα. Τα παιδιά είναι η ελπίδα του Έθνους και της Φυλής μας για μια καλύτερη ζωή. Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να κατακτήσουμε το μέλλον αν δεν σφυρηλατήσουμε στο παρόν μας σωστούς και δυνατούς χαρακτήρες στα παιδιά μας. Προϋπόθεση βέβαια για αυτό είναι το να έχουμε παιδιά και όχι να αρνούμαστε να γεννάμε στο όνομα της δήθεν «καριέρας» ή της δήθεν «απελευθέρωσης» της γυναίκας και βέβαια, να τα μεγαλώνουμε δίνοντάς τους καλή ανατροφή με αξίες και ιδανικά.

Ζούμε σε εποχές πονηρές, που η μητέρα έχει παραμεριστεί σχεδόν ολοκληρωτικά με πολλούς και διάφορους τρόπους. Η απαξίωση της γυναίκας συντελέστηκε με την κορύφωση του φεμινιστικού κινήματος. Η γυναίκα από μητέρα-σύζυγος- νοικοκυρά ή/και εργαζόμενη, αντικαταστάθηκε από το μοντέλο της γυναίκας-εργαζόμενης, που επιδιώκει να κάνει καριέρα και προσπαθεί να πετύχει, ακόμα και να παραμερίσει τα επιτεύγματα του άνδρα.
Ο τρόπος ζωής και η καθημερινότητα «ξαφνικά» έγιναν δύσκολα. Πρώτα κατέστη αδύνατον για ένα ζευγάρι να μπορεί να τα βγάλει πέρα αν δεν εργάζονται και οι δύο και μάλιστα σκληρά, με ωράρια εξαντλητικά. Μετά, ήρθε ο υπερ-καταναλωτισμός, με τη μορφή της λεγόμενης μόδας, των ακριβών κοσμημάτων, της ματαιοδοξίας της μεταμόρφωσης (βάψιμο προσώπου, κτλ), των ακριβών διασκεδάσεων... Η τηλεόραση συνέβαλλε και συμβάλλει δραματικά στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης και των προτιμήσεων, μέσω μιας ανελέητης και στυγνής προπαγάνδας. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν είναι σκεπτόμενος, είναι πρώτα από όλα καταναλωτής. Το «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω» αντικαταστάθηκε από το κυνικότατο «Καταναλώνω, άρα υπάρχω». Τα «θέλω» στην σημερινή ζωή είναι πολλά και ο εγωκεντρισμός του ενήλικα πολλές φορές δεν έχει όρια. Η γυναίκα, καλούμενη να ερμηνεύσει πολλούς και διαφορετικούς ρόλους στην σύγχρονη κοινωνία, εξοντώνεται σωματικά και ηθικά. Το παιδί που είναι θυσία, προσφορά, πράξη αγάπης προς τον εαυτό της και προς την κοινωνία, έγινε σε πολλές περιπτώσεις ένα ανεπιθύμητο βάρος.

Προς τα πού πρέπει να οδηγηθούμε; Ποιόν να εμπιστευτούμε; Ποιόν να ρωτήσουμε; Ποιος είναι ο δρόμος; Το αλάνθαστο ένστικτο της αυτοσυντήρησης φυσικά! «Αυτοσυντήρησης;» θα ρωτήσει κάποιος. Ναι, αυτοσυντήρηση είναι το να γεννάς και να μεγαλώνεις ένα παιδί. Συντηρείς το είδος σου, τον εαυτό σου, τα γονίδιά σου, το μέλλον σου, την Ιστορία σου, το μέλλον της Πατρίδας και της Φυλής σου. Τα πρώτα οχτώ χρόνια περίπου, κουβαλάς μέσα σου τα κύτταρά του. Ξαναμαθαίνεις έννοιες ξεχασμένες ή και παρερμηνευμένες: την αγάπη, την προσφορά, το δόσιμο. Την αγάπη, την προσφορά και το δόσιμο χωρίς ανταλλάγματα. Η γέννηση και το μεγάλωμα ενός παιδιού δεν περιορίζει, αντιθέτως, απελευθερώνει την γυναίκα και την τοποθετεί σε μια οριστική ενηλικίωση ανεξαρτήτως της ηλικίας της.

Τα παιδιά είναι η ίαση στο «μαράζι δίχως αφορμή» της εποχής μας, η χωροθέτηση του παρόντος, ο έναστρος χάρτης του μέλλοντος, η ζώσα μνήμη του παρελθόντος και της Ιστορίας, που τα φέρουν στα κύτταρά τους. Στην αυγή ενός καινούριου κόσμου που προσδοκούμε, το παιδί θα πρέπει να είναι η υπέρτατη αξία, η πιο προσεκτικά ερμηνευμένη έννοια, η πιο προστατευμένη περιοχή.


Strt

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP