12.7.07

Άνθρωποι και δένδρα

Καμμένα δάση παντού, τέφρα η Ελλάδα. Κάηκαν τα δένδρα που δίνουν ζωή, οξυγόνο, σκιά, υγρασία στην ατμόσφαιρα, δροσιά. Τα δένδρα που προστάτευαν απο τους ανέμους και την διάβρωση του εδάφους. Τα δένδρα που πότιζαν ομορφιά στην ψυχή μας. Η μαγεία του δάσους χάθηκε. Έφυγαν οι Νύμφες, οι Μούσες και ο Παν. Κάηκαν τα ιερά ελάφια της Αρτέμιδος στην Πάρνηθα. Άραγε ποιά τιμωρία μας περιμένει από τον θυμό της θεάς;

Οι αρχαίοι πρόγονοι λάτρευαν την Φύση. Πλήθος θεών, τελετουργικών μυστηρίων και μύθων ένωναν τον άνθρωπο με το περιβάλλον του, συνεργάτη και όχι αντίπαλο. Κάθε δάσος στην αρχαία Ελλάδα ανήκε στούς θεούς, τόπος ιερός, τόπος λατρείας συνδεδεμένος με την ανιμιστική αντίληψη του Θείου. Στην Μινωική Κρήτη θρησκευτικοί χοροί γίνονταν σε τόπους φυσικής ομορφιάς, ακόμα και γύρω από συγκεκριμένα δένδρα. Η Άρτεμις, θεά της αγνότητας, προστάτρια του ζωικού και φυτικού κόσμου και της άγριας φύσης, λατρευόταν σε μέρη ορεινά και δασώδη, όπου γίνονταν και τελετές ενηλικίωσης των κοριτσιών. Το άλσος ήταν ένας μαγικός τόπος μετάβασης, εκεί όπου οι άνθρωποι συναντούσαν τούς θεούς, σύμβολο γονιμότητας, αφθονίας και αναγέννησης.

Οι θρησκευτικές τελετές των Ολυμπιακών Αγώνων γίνονταν στο ιερό δάσος της Αρχαίας Ολυμπίας. Το δάσος αυτό λέγεται ακόμη και σήμερα "Ιερά Άλτις". Οι νικητές έπαιρναν για βραβείο τον κότινο, δηλαδή κλαδί από τις αγριελιές που ήταν στο ιερό δάσος. Τα δάση προστατεύονταν με ιερούς νόμους εναντίον της λεηλασίας. Απαγορεύοντας την βοσκή και την αφαίρεση δένδρων, επέβαλαν την συντήρηση του δάσους με την συστηματική αντικατάσταση των νεκρών δένδρων και τον καλλωπισμό. Αρχαία κείμενα γράφουν για τιμωρίες σε περιπτώσεις ασέβειας ή αποψίλωσης. Απέραντα δάση κάλυπταν κάποτε την ιερή Ελληνική γη. Σήμερα μόνο 25% της συνολικής έκτασης της χώρας είναι δάσος.

Η γλώσσα μας δάνεισε σε όλες τις άλλες γλώσσες δύο σημαντικές λέξεις χλωροφύλλη και φωτοσύνθεση. Χλωροφύλλη είναι μια φωτεινή χρωστική ουσία (το πράσινο των φύλλων), που δεσμεύει την ηλιακή ενέργεια και την μετατρέπει σε χημική. Φωτοσύνθεση είναι η χημική αντίδραση στα φύλλα των δενδρων, κατά την οποία ηλιακή ενέργεια, διοξείδιο του άνθρακα και νερό μετατρέπονται σε υδατάνθρακες (γλυκόζη), οξυγόνο και νερό.

Ο αέρας αποτελείται απο 4 μέρη αζώτου, 1 μέρος οξυγόνου και 0,03 διοξειδίου του άνθρακα. Κάθε φυλλαράκι είναι ένα πολύπλοκο χημικό εργοστάσιο. Απορροφά από τον αέρα το βλαβερό διοξείδιο του ανθρακα, το νερό από το χώμα και την ατμόσφαιρα, και την ηλιακή ενέργεια (πού την δεσμεύει μέσω της χλωροφύλλης). Με την φωτοσύνθεση, αυτή την θαυμαστή χημική αντίδραση, μετατρέπει όλα αυτά τα στοιχεία σε υδατάνθρακες (δηλαδή γλυκόζη, που χρησιμοποιεί το δένδρο για τροφή), επιστρέφοντας πίσω στην ατμόσφαιρα το μισό μέρος του νερού που χρησιμοποίησε και πολύτιμο οξυγόνο που διατηρεί την ζωή στον πλανήτη.

ΑΥΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟ ΔΕΝΔΡΟ:
6 CO 2 (διοξέιδιο του ανθρακα) + 12 H2O (νερό) + ηλιακή ενέργεια
ΑΥΤΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΔΙΝΕΙ:
C6H12O6 (γλυκόζη) + 6 O2 (οξυγόνο) + 6 H2O (νερό)

Το κάθε δένδρο είναι μια αποθήκη διοξειδίου του άνθρακα. Το δηλητήριο αυτό το αποθηκεύει μέσα στον κορμό και τα κλαδιά και το εγκλωβίζει για εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια. Ακόμη και κάθε ξύλινο έπιπλο ή αντικείμενο στο σπίτι σας κρατά μέσα του αποθηκευμένο αυτό το στοιχείο. Αν καεί το δένδρο ή οτιδήποτε ξύλινο το διοξείδιο του άνθρακα απελευθερώνεται στην ατμόσφαιρα. Ας το σημειώσουν αυτό όσοι ανάβουν τα τζάκια τους για διακόσμηση, όταν η κεντρική θέρμανση είναι στο φουλ. Η διαβίωση και επιβίωση όλων τών οργανισμών πάνω στήν γη είναι αλληλένδετη με το δένδρο. Πεθαίνουν τα δένδρα, πεθαίνουμε και μεις.

Όταν όμως κόβονται ετησίως 6000 δένδρα στην Αθήνα να κάνουν τόπο για τσιμέντο, όταν χώροι για δενδροφύτευση στις πολυκατοικίες γίνονται παράνομα πάρκινγκ, όταν οι εθνικοί δρυμοί καθαρίζονται για να κτιστούν οι βίλλες των επωνύμων, όταν ο μέσος Έλληνας πατάει επί πτωμάτων για να κτίσει την αντιαισθητική, αυθαίρετη εξοχική παράγκα, την οποία στη συνέχεια το κράτος νομιμοποιεί, τότε πρέπει να αναρωτηθούμε ποιούς θεούς λατρεύουν σήμερα οι Έλληνες. Στην πόλη της θεάς Αθηνάς, όπου τα άσπρα κρίνα ανθούσαν κάτω απο την σκιά των πεύκων και της ελιάς, οι μηχανικοί της χώρας και οι μεγαλοκαρχαρίες έριξαν τσιμεντένια ταφόπετρα. Οι άνθρωποι στα ασφυκτικά τσιμεντένια κουτιά χωρίς δένδρα, ζωντανοί-νεκροί με εγκέφαλο, που λόγω έλλειψης οξυγόνου υπολειτουργεί, τρώνε ο ένας τον άλλον με μια πρωτόγνωρη μανία αυτοκαταστροφής.

Ο εγωίσταρος Ελληνάρας, ο ξερόλας με το ασφυκτικό μυαλό, ο "να πεθάνουν όλοι και να ζήσω εγώ", κινείται μέσα στο δικό του παρόν, χωρίς αντίληψη του μέλλοντος, με μόνη έγνοια πώς να την "φέρει" στον άλλο για την καλοπέρασή του. Στην ψυχολογία όμως του εμπρηστή, το κέρδος δεν παίζει πρωτεύοντα ρολο, έρχεται δεύτερο σε σύγκριση με το αρρωστημένο, ανώμαλο, βαθύ μίσος του για τον συνάνθρωπο και τον πλανήτη. Αυτό το σκουλίκι τρέφεται μόνο με την καταστροφή και τον αφανισμό.

Σε πείσμα όλων αυτών ο Φοίνιξ ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες. Η μυθολογία μας έφτιαξε ένα σύμβολο για την δύναμη του ανθρώπου που αναγεννιέται μέσα από τις δυσκολίες και γίνεται πιο δυνατός.

Στο καμμένο δάσος μια πεταλούδα πετάει πάνω από τις στάχτες... ίσως υπάρχει ακόμα ελπίδα.

Αναδάσωση τώρα!



Υπατία

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Η ΣΕΛΗΝΗ ΤΩΡΑ
Εθνικίστριες και Υπερήφανες!
Για μια Μεγάλη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη.

  © Blogger templates 'Neuronic' by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP